Людвиг Бледов: Немецкий шахматист және шахмат өркендеуіне қосқан үлесі

Кіріспе

Доктор Людвиг Эрдманн Бледоу (27 шілде 1795, Берлин – 6 тамыз 1846, Берлин) – неміс шахмат шебері және шахмат ұйымдастырушысы (Берлин Плеядасының құрдас негіз қалаушыларының бірі). 1846 жылы ол алғашқы неміс шахмат журналын, «Schachzeitung der Berliner Schachgesellschaft» құрды, ол кейін «Deutsche Schachzeitung» деп аталды.

Ойынға әсер ету

Бледоу заманында ойынның бірнеше қадамдары мен жарыс ережелері әлі де толығымен келісілмеген еді, ал кейбіреулері 1851 жылға дейін талқыланып келді. Карл Шорнның ықпалымен Бледоу ойыншыға бірнеше патшайым алуға мүмкіндік беруге келісті (қайыршылықтардың нәтижесінде), соның салдарынан Германиядағы шахмат ережелері француз және ағылшын ойнау стилімен үйлесті. Ол сондай-ақ "қозғалысты ұстау" ережесін ынталы түрде қолдады. Бұл жаңалық Стаунтонды 1851 жылы Лондон шахмат турнирін ұйымдастыруға ынталандырған болуы мүмкін, ол әлемдегі алғашқы халықаралық шахмат турнирі болды. 1838 және 1839 жылдары Йозеф Сенге қарсы көптеген ойында жеңіске жетті, ол 1836 жылы Луи Шарль Мае де Ла Бурдоннаға қарсы өткен маткта шамалы басымдық танытқан еді (+13, 12 тең, 0 жеңіліс), Ла Бурдонна бір пешка және екі қосымша жүріс берген болатын. 1842 жылы Карл Яенишке қарсы матчта жеңіске жетті. Бұл өте өкінішті, өйткені Бакл өзінің ойындарын жазбаған, себебі толыққанды ақпарат Бледоуды Говард Стаунтон сияқты жетекші ағылшын ойыншыларымен салыстыруға мүмкіндік берген болар еді. Бакл Англияда Стаунтоннан кейінгі екінші күшті ойыншы саналды, тіпті Стаунтонның кейбір қарсыластары Баклдің одан да жақсы екенін айтты. 1845 жылы Адольф Андерсенді 5:0 немесе 4½:½ есебімен жеңді, дереккөздерге байланысты. Ол кезде Андерсен 27 жаста болды және, мүмкін, 1851 және 1862 жылғы Лондон халықаралық турнирлерінде жеңіске жеткенге дейін әлсіз болған. 1845 жылы Аугуст Монгредиенді +7 –4 =1 есебімен жеңді. Сол кезде Монгредиен 1850 және 1860 жылдардағыдан күштірек ойыншы болған сияқты. 1845 жылы, мүмкін, ең жақсы жылы Монгредиен Карл Майетпен тең ойнады, ал Стаунтонға –2=3 есебімен жеңілді. Кейін ол Пол Морфи (1859), Дэниел Харвиц (1860) және Вильгельм Штайниц (1863) қарсы матчтарда бірде-бір ойын жеңе алмады және 1862 жылғы Лондон халықаралық турнирінде 14 ойыншының ішінде 11-орынды иеленді (ол 1851 жылғы турнирге шақырылмады, мүмкін, ол Лондон клубтары арасындағы даудың қате жағында болғандықтан). Бұл ақпарат Бледоуды 1840 жылдардың ортасындағы ең күшті ойыншы деп жариялауға жеткіліксіз, бірақ оны үміткер ретінде қарастыруға лайық. 1860 жылғы «Atlantic» журналындағы мақала Бледоуды «жабық» ойыншы ретінде сипаттайды (Франсуа Андре Даникан Филидор, Стаунтон, Харвиц, Слоус, Бернхард Хорвиц және Сен сияқты), «батыл» ойыншы емес (Лабурдонна, Морфи, Андерсен, Карл Майет, Макс Ланге, фон дер Ласа, Серафино Дубуа, Сент-Аман, Монгредиен, Иоганн Лёвентал және басқалар). Бледоудың сақталған ойындары оны белгілі бір дәрежеде қолдайды, мысалы, ол Корольдік гамбитіне қарағанда Giuoco Piano-ны артық көреді және 1. d4-ке қарсы Голланд қорғанысын ойнайды.

Several details of the game's moves and competition rules had not yet been universally agreed in Bledow's time, and some were still being debated in 1851. Bledow, influenced by Karl Schorn, agreed that a player should be allowed to have multiple queens (as a result of pawn promotions), so that chess rules in Germany fell in line with the French and English way of playing. He also argued strongly in favour of the touch move rule. News of this may have stimulated Staunton to organize the London 1851 chess tournament, which was in fact the world's first international chess tournament. in 1838 1839 won a slight majority of his games against József Szén, who had narrowly beaten Louis Charles Mahé de La Bourdonnais in a match in 1836, +13 12=0, with de La Bourdonnais giving odds of pawn and two moves. won a match against Carl Jaenisch in 1842.
won the majority of his games against Henry Thomas Buckle. It is particularly unfortunate that Buckle also did not record his games, as detailed information would have made it possible to compare Bledow with leading English players such as Howard Staunton. Buckle was considered England's second strongest player after Staunton; in fact some of Staunton's enemies argued that Buckle was the better player. in 1845 beat Adolf Anderssen by either 5 0 or 4½ ½, depending on which source is used. At this time Anderssen was 27 years old, and perhaps weaker than he was when he won the 1851 and 1862 London International Tournaments. defeated Augustus Mongredien +7 –4 =1, also in 1845. At that time Mongrédien appears to have been a stronger player than he was in the late 1850s and 1860s. In 1845, possibly his best year, Mongrédien drew a match with Carl Mayet, and lost to Staunton by –2=3. Later he failed to win a game in matches against Paul Morphy (1859), Daniel Harrwitz (1860), and Wilhelm Steinitz (1863), and finished 11th out of 14 players in the 1862 London International Tournament (he was not invited to play in the 1851 tournament, possibly because he was on the wrong side in a dispute between some of the London clubs). This information is insufficient to justify proclaiming Bledow as the strongest player of the mid 1840s, but he would deserve serious consideration as a contender. An 1860 article in the Atlantic categorizes Bledow as a "closed" player (like François André Danican Philidor, Staunton, Harrwitz, Slous, Bernhard Horwitz and Szén) rather than a "heroic" player (such as Labourdonnais, Morphy, Anderssen, Carl Mayet, Max Lange, von der Lasa, Serafino Dubois, Saint Amant, Mongredien, Johann Löwenthal and several others). Bledow's surviving games support this to some extent for example he prefers the Giuoco Piano to the Kings Gambit, and plays the
Dutch Defense against 1. d4.

Ерекше ойындар

Доктор Людвиг Бледов vs Пол Рудольф фон Бильгер (1838)
Доктор Людвиг Бледов vs Барон Тассило Хейдебранд унд дер Ласа (1838)