Ядролық бомбамен қуатталатын рентген лазерлік қару жүйесі

Кіріспе

Ядролық бомбамен қуатталатын рентген лазерін пайдаланатын ракетаға қарсы жүйе

Экскалибур жобасы – Лоуренс Ливермор Ұлттық зертханасының (LLNL) Суық соғыс кезеңіндегі зерттеу бағдарламасы. Концепцияға кеңістікте орбитада жүретін ядролық құрылғының айналасына көптеген рентген лазерлерін орналастыру кірді. Шабуыл кезінде құрылғы жарылып, әр лазердің сәулесімен бірнеше келіп шабуылдайтын зымырандарды жоюға болады. Жүйе Жер атмосферасының үстінде орналасқандықтан, рентген сәулелері мыңдаған шақырым қашықтықтағы зымырандарға жете алады, кең аумақты қорғауды қамтамасыз етеді. Сол кездегі ракетаға қарсы (ABM) жүйелері жаудың ядролық оқ-дәрілерін тек қана ICBM-дерден босатылғаннан кейін ғана шабуылдайтын. Бір ICBM оншақты оқ-дәрі тасымалдай алатындықтан, әрбір шабуылдаушы зымыранға ондаған қорғаныс зымырандары қажет болатын. Бір Экскалибур құрылғысында 50 лазерге дейін болуы мүмкін, олар барлық оқ-дәрілерімен бірге зымырандарды жоюға қабілетті. Осылайша, бір Экскалибур бірнеше ICBM-ді және жүздеген оқ-дәріні бір атом бомбасының құнымен жоюға мүмкіндік береді, бұл бұрынғы ABM жүйелерін құртқан шығындардың арақатынасын күрт өзгертеді. Экскалибурдың негізгі концепциясы 1970 жылдары Джордж Чаплин-младший және Питер Л. Хагельштейн жасаған, олар Эдвард Теллердің LLNL-дегі "O тобының" мүшелері болды. 1980 жылы сәтті сынақтан өткеннен кейін, 1981 жылы Теллер мен Лоуэлл Вуд АҚШ президенті Рональд Рейганмен бұл концепция туралы әңгімелесе бастады. Бұл әңгімелер, The Heritage Foundation-ның күшті қолдауымен бірге, Рейганға 1983 жылы Стратегиялық қорғаныс бастамасын (SDI) жариялауға көмектесті. 1980 жылдардың басында жүргізілген жер астындағы ядролық сынақтар прогресс жасалып жатқанын көрсетті, бұл 1986 жылғы Рейкьявик саммитіне әсер етті, онда Рейган кеңістікте ядролық сынақтар арқылы SDI технологиясын сынау мүмкіндігінен бас тартудан бас тартты. Ливермор және Лос-Аламос зерттеушілері сынақ нәтижелеріне қатысты алаңдаушылық білдіре бастады. Теллер мен Вуд 1985 жылы өткен сынды сынақтан кейін де бағдарламаның күтілгендей жұмыс істемейтінін мәлімдеді. Бұл АҚШ қару-жарақ зертханаларында айтарлықтай сынға ұшырады. 1987 жылы ішкі даулар жария болды, LLNL Экскалибур концепциясы туралы үкіметті жаңылыстырды ма деген тергеуге әкелді. 1988 жылы "60 минут" телебағдарламасына берген сұхбатында Теллер зертханадағы әріптесіне қатысты сұрақтарға жауап берудің орнына, жұмыстан кетуге тырысты. Келесі сынақтар қосымша проблемаларды көрсетті, ал 1988 жылы бюджет күрт қысқартылды. Жоба 1992 жылға дейін ресми түрде жалғасты, содан кейін оның соңғы жоспарланған сынағы, "Жулин" операциясының "жасыл суы", тоқтатылды.

Project Excalibur was a Lawrence Livermore National Laboratory (LLNL) Cold Warera research program to develop an X ray laser system as a ballistic missile defense (BMD) for the United States. The concept involved packing large numbers of expendable X ray lasers around a nuclear device, which would orbit in space. During an attack, the device would be detonated, with the X rays released focused by each laser to destroy multiple incoming target missiles. Because the system would be deployed above the Earth's atmosphere, the X rays could reach missiles thousands of kilometers away, providing protection over a wide area. Anti ballistic missile (ABM) systems of the time only attacked the enemy nuclear warheads after they were released by ICBMs. A single ICBM could carry as many as a dozen warheads, so dozens of defense missiles were required per attacking missile. A single Excalibur device contained up to fifty lasers and could potentially destroy a corresponding number of missiles, with all of the warheads still on board. A single Excalibur could thus destroy dozens of ICBMs and hundreds of warheads for the cost of a single nuclear bomb, dramatically reversing the cost exchange ratio that had previously doomed ABM systems. The basic concept behind Excalibur was conceived in the 1970s by George Chapline Jr. and further developed by Peter L. Hagelstein, both part of Edward Teller's "O Group" in LLNL. After a successful test in 1980, in 1981 Teller and Lowell Wood began talks with US president Ronald Reagan about the concept. These talks, combined with strong support from The Heritage Foundation, helped Reagan ultimately to announce the Strategic Defense Initiative (SDI) in 1983. Further underground nuclear tests through the early 1980s suggested progress was being made, and this influenced the 1986 Reykjavík Summit, where Reagan refused to give up the possibility of proof testing SDI technology with nuclear testing in space. Researchers at Livermore and Los Alamos began to raise concerns about the test results. Teller and Wood continued to state the program was proceeding well, even after a critical test in 1985 demonstrated it was not working as expected. This led to significant criticism within the US weapons laboratories. In 1987, the infighting became public, leading to an investigation on whether LLNL had misled the government about the Excalibur concept. In a 60 Minutes interview in 1988, Teller attempted to walk out rather than answer questions about the lab's treatment of a fellow worker who questioned the results. Further tests revealed additional problems, and in 1988 the budget was cut dramatically. The project officially continued until 1992 when its last planned test, Greenwater of Operation Julin, was cancelled.

Тұжырымдамалық даму

Рентген және гамма сәулелерін пайдаланатын қысқа толқынды лазерлердің тұжырымдық негізі, олардың көрінетін жарыққа арналған аналогтарымен бірдей. Мұндай құрылғылар туралы әңгімелер алғашқы рубин лазерінің демонстрацияланған жылы – 1960 жылдың өзінде қозғалған. Рентген лазерінің алғашқы сәттілі жариялануы 1972 жылы Юта университетінде жасалды. Зерттеушілер микроскоптық слайдтарға мыс атомдарының жұқа қабаттарын жайып, оларды неодимдік шыны лазердің импульстарымен қыздырды. Бұл рентген пленкасында қабаттар бағытында дақтардың пайда болуына, ал басқа бағыттарда – дақтардың болмауына әкелді. Бұл жаңалық үлкен қызығушылық тудырды, бірақ көп ұзамай басқа зертханалар нәтижелерді қайталай алмағандықтан, бұл жаңалық ұмытылды. 1974 жылы Париж-Суд университеті лазерлік жарық импульсі арқылы жасалған алюминий плазмасында лазерлік генерацияны жариялады, бірақ тағы да басқа зертханалар нәтижелерге күмәнмен қарады. DARPA 1960 жылдан бері жоғары жиілікті лазерлерді зерттеуді қаржыландырып келді. 1976 жылдың соңына қарай олар олардан бас тартты. Олар Physical Dynamics компаниясына осындай лазердің қолданылу мүмкіндіктерін, соның ішінде ғарышта қолданылатын қаруды зерттеуді тапсырды. Ешқайсысы перспективалық көрінбеді, сондықтан DARPA рентген лазерлерін зерттеуді қаржыландыруды тоқтатып, перспективалырақ бос электронды лазерге көшті. 1977 жылдың маусымында екі танымал совет зерттеушісі – Игорь Собельман мен Владилен Летохов, Ютадағы нәтижелерге ұқсас хлор, кальций және титан плазмаларының шығысына түсірілген пленканы көрсетті. Олар нәтижелердің алдын ала екенін және одан әрі зерттеу қажеттігін атап өтті. Келесі бірнеше жылда осы тақырыпта бірнеше қосымша мақалалар ұсынылды. Солардың ең тікелейі – Собельманның 1979 жылы Новосибирскіде өткен конференцияда кальций плазмасында лазерлік генерацияны байқап отырғаны туралы мәлімдемесі болды. Бұрынғы жарияланымдар сияқты, бұл нәтижелер де күмәнмен қабылданды.

Ливерморда алғашқы әрекеттер

Джордж Чаплин 1970-ші жылдары рентген лазерлік концепциясын зерттеді. Чаплин Теллердің «O Group» атты зерттеу жобасының мүшесі болды және бұл концепцияны Теллердің шәкірті, «O Group» мүшесі Лоуэлл Вудпен талқылай бастады. 1975 жылы екеуі рентген лазерлік саланың толық шолуын жасады. Олар мұндай құрылғының материалтануда, вирустардың голограммаларын жасауда – дәстүрлі лазердің толқын ұзындығы қажетті оптикалық шешім бере алмайтын жағдайларда, сондай-ақ инерциялық термоядролық синтез құрылғыларындағы термоядролық процестің суретін түсіруге арналған «флеш-лампа» ретінде тиімді құрал болатынын ұсынды. Бұл шолуда мұндай құрылғы үшін қажетті жылдам реакция уақыты және сорғылауға қажетті жоғары энергия деңгейін көрсететін есептеулер қамтылған. Чаплин Собельманның рентген лазерлері жөніндегі жұмысының таныстырылымын тыңдады. Ол Қорғаныс ядролық агенттігі (DNA) тапсырысымен жасалған, ядролық реакциялардың рентген сәулелерінің ұзын тоннель арқылы тарауына және жарылысқа қарсы есіктердің жабылуымен жарылыстың өзі тоқтатылатын жер асты ядролық сынақтары туралы білді. Бұл сынақтар атмосферадан тыс ядролық жарылыстардың қайта кіруге арналған аппараттарға тигізетін әсерін зерттеу үшін пайдаланылды. Ол мұның рентген лазерін соруға өте қолайлы тәсіл екенін түсінді. Бірнеше апталық жұмыстан кейін ол сынақтан өтетін концепцияны ұсынды. Сол кезде DNA рентгендік әсерлерді зерттеу үшін тағы бір сынақ жоспарлап жатқан еді, және Чаплиннің құрылғысын сол сынақ аясында сынауға болады. «Diablo Hawk» сынағы 1978 жылдың 13 қыркүйегінде «Operation Cresset» сериясы аясында жүргізілді. Алайда, Чаплиннің құрылғысындағы аспаптар істен шықты, сондықтан жүйенің жұмыс істегенін анықтау мүмкін болмады. Конгресс Лоуренс Ливермор ұлттық зертханасына (LLNL) және Лос-Аламос ұлттық зертханасына (LANL) жаңа концепцияларды қару-жарақпен сынау үшін 10 миллион доллар бөлуді тапсырды. Чаплинге рентген лазерлік концепцияға арналған жаңа сынақты жоспарлауға рұқсат берілді. DNA сынақтарында қайта кіруге арналған аппаратты сынақтан кейін зерттеу үшін алып кету қажет болды, бұл қорғаныш есіктерінің күрделі жүйесін және осы сынақтарды өте қымбат ететін басқа да шараларды талап етті. Рентген лазерлік сынақ кезінде мұның бәрін ескермеуге болады, өйткені лазер жарылыс кезінде жойылмақ болды. Бұл лазерді тік шахтаның жоғарғы бөлігіне орналастыруға мүмкіндік берді, бұл сынақтың құнын DNA сынақтарындағы 40 миллион доллардан едәуір төмендетті. Невада сынақ полигонының кестесіне сәйкес, олардың сынағы 1980 жылға дейін күтуге мәжбүр болды.

George Chapline had been studying the X ray laser concept through the 1970s. Chapline was a member of Teller's speculative project "O Group" and began to discuss the concept with fellow O Group member Lowell Wood, Teller's protégé. The two collaborated on a major review of the X ray laser field in 1975. They suggested such a device would be a powerful tool in materials science, for making holograms of viruses where a conventional laser's longer wavelength did not provide the required optical resolution, and as a sort of flashbulb for taking images of the nuclear fusion process in their inertial confinement fusion devices. This review contained the calculations that demonstrated both the rapid reaction times needed in such a device and the extremely high energies required for pumping. Chapline attended a meeting where Sobel'man's work on X ray lasers was presented. He had learned of the unique underground nuclear tests made on behalf of the Defense Nuclear Agency (DNA), where the burst of X rays produced by the nuclear reactions were allowed to travel down a long tunnel while the blast itself was cut off by large doors that slammed shut as the explosion approached. These tests were used to investigate the effects of X rays from exoatmospheric nuclear explosions on reentry vehicles. He realized this was a perfect way to pump an X ray laser. After a few weeks of work, he came up with a testable concept. At this time the DNA was making plans for another of its X ray effects tests, and Chapline's device could easily be tested in the same "shot". The test shot, Diablo Hawk, was carried out on 13 September 1978 as part of the Operation Cresset series. However, the instrumentation on Chapline's device failed, and there was no way to know if the system had worked. Congress directed that $10million be given to both Lawrence Livermore National Laboratory (LLNL) and Los Alamos National Laboratory (LANL) for weapons tests on entirely new concepts. Chapline was given the go ahead to plan for a new test dedicated to the X ray laser concept. In the DNA tests, the reentry vehicle had to be retrieved for study after the test, which demanded the complex system of protective doors and other techniques that made these tests very expensive. For the X ray laser test, all of this could be ignored, as the laser was designed to be destroyed in the explosion. This allowed the laser to be placed at the top of the vertical access shaft, which greatly lowered the cost of the test from the typical $40million needed in a DNA shot. Given the schedule at the Nevada Test Site, their test would have to wait until 1980.

Даффиннің табысы

Питер Хагельштейн 1974 жылы МТИ-де физика мамандығы бойынша бакалавриат бағдарламасында оқып жүргенде Герц қорының стипендиясына өтініш берді. Теллер Герц қорының кеңесінде болды, ал Хагельштейн жақын арада Лоуэлл Вудпен әңгімелесті. Хагельштейн стипендияны жеңіп алды, сосын Вуд оған LLNL зертханасында жазғы мамандық ұсынды. Ол бұл зертхана туралы естімеген еді, ал Вуд олар лазерлер, термоядролық синтез және осы сияқты ұғымдармен айналысатынын түсіндірді. Хагельштейн 1975 жылдың мамырында келді, бірақ ол аймақты "қорқынышты" деп тапқан соң, кетіп қалуға жақындады және тікенді сым мен қарулы күзетшілерді көргенде, олар қару-жарақ зерттеуімен айналысады деп ойлады. Ол қызықты адамдармен танысқандықтан ғана қалды. Хагельштейнге LLNL суперкомпьютерлерінде рентгендік лазер процесін модельдеу міндеті тапсырылды. Оның XRASER ("X-сәулелі лазер") деп аталған бағдарламасы шамамен 40 000 жол кодтан тұратын үлкенге дейін өсті. 1976 жылы ол магистратураны бітіріп, жұмыс істейтін лазерді жасауға жетекшілік ету ниетімен зертханада толық уақыт жұмыс істеді. Идея – зертхананың қуатты термоядролық лазерлерін энергия көзі ретінде пайдалану еді, бұл туралы Хагельштейн мен Вуд өз шолу мақалаларында айтқан болатын. Хагельштейн XRASER бағдарламасын қолданып, 45-ке жуық осындай ұғымдарды модельдеді, содан кейін жұмыс істейтіндей сезілгенін тапты. Бұл лазерлерді металл фольгаларды қыздыру және рентген сәулелерін шығару үшін қолданды, бірақ 1970 жылдардың соңына қарай бұл эксперименттердің ешқайсысы сәтті аяқталған жоқ. Diablo Hawk жобасының сәтсіздігінен кейін Хагельштейн Чаплиннің идеясын қайта қарап, әлдеқайда тиімді болуы керек жаңа ұғымды ұсынды. Чаплин жергілікті шөптен алынған жеңіл материалды қолданған, бірақ Хагельштейн оның орнына металл таяқ қолдануды ұсынды. Бастапқыда күмәнмен қараған Вуд ақыры идеяны қолдап, екі ұғымды Чаплиннің сынағында сынау керек деп ұсынды. Критикалық сынақ 1980 жылдың 14 қарашасында "Гардиан" операциясының аясында "Дофин" атауымен жүргізілді. Екі лазер де жұмыс істеді, бірақ Хагельштейннің дизайны әлдеқайда қуатты болды. Зертхана көп ұзамай Хагельштейннің нұсқасын іске қосуды шешті және "R бағдарламасын" құрды, оны O тобының тағы бір мүшесі Том Уивер басқарды.

Peter Hagelstein was in an undergraduate physics program at MIT in 1974 when he applied for a Hertz Foundation scholarship. Teller was on the Hertz board, and Hagelstein soon had an interview with Lowell Wood. Hagelstein won the scholarship, and Wood then went on to offer him a summer position at LLNL. He had never heard of the lab, and Wood explained they were working on lasers, fusion, and similar concepts. Hagelstein arrived in May 1975, but nearly left when he found the area to be "disgusting" and immediately surmised they were working on weapons research when he saw the barbed wire and armed guards. He stayed on only because he met interesting people. Hagelstein was given the task of simulating the X ray laser process on LLNL's supercomputers. His program, known as XRASER for "X Ray laser", eventually grew to about 40,000 lines of code. He received his master's degree in 1976 and took a full time job at the lab, intending to lead the development of a working laser. The idea was to use the lab's powerful fusion lasers as an energy source, as Hagelstein and Wood had suggested in their review paper. Hagelstein used XRASER to simulate about 45 such concepts before he found one that appeared to work. These used the lasers to heat metal foils and give off X rays, but by the late 1970s, none of these experiments had been successful. After the Diablo Hawk failure, Hagelstein reviewed Chapline's idea and came up with a new concept that should be much more efficient. Chapline had used a lightweight material, a fiber taken from a local weed, but Hagelstein suggested using a metal rod instead. Although initially skeptical, Wood came to support the idea and successfully argued that both concepts be tested in Chapline's shot. The critical test was carried out on 14 November 1980 as Dauphin, part of Operation Guardian. Both lasers worked, but Hagelstein's design was much more powerful. The lab soon decided to move forward with Hagelstein's version, forming the "R Program", led by another O Group member, Tom Weaver.

Жаңа қызығушылық

Хагельштейн 1981 жылғы қаңтарда «Қысқа толқынды лазерлік дизайн физикасы» тақырыбында докторлық диссертациясын жариялады. Чаплин мен Вудтың бұрынғы жұмыстары азаматтық қолданысқа бағытталған болса, диссертацияның кіріспесінде бірнеше мүмкін қолданылуы, тіпті ғылыми фантастикадан алынған қарулар туралы да айтылады. Біраз уақыттан кейін Хагельштейн рентген лазерін дамытудың азаматтық жағына қайта оралды, бастапқыда зертхананың термоядролық лазерлері плазма тудыратын, ал оның фотондары басқа материалды қоздыратын тұжырымдаманы жасады. Бұл бастапқыда хром фольга қабыршағының ішінде сақталған фтор газына негізделген. Оны жасау тым қиын болғандықтан, бұрынғы кеңестік тұжырымдамаларға ұқсас жүйе әзірленді. Лазер селен сымына жеткілікті энергияны жеткізіп, 24 электронды иондап, 10 электронды қалдырды, олар плазмадағы бос электрондармен соқтығысу арқылы қоздырылды. Novette лазерін энергия көзі ретінде бірнеше рет қолданғаннан кейін, 1984 жылдың 13 шілдесінде жүйе алғаш рет жұмыс істеді. Команда жүйенің шамамен 700 есе лазерлік күшейту шығарғанын есептеді, оны лазерлеудің нақты дәлелі деп санады. Деннис Мэтьюс 1984 жылғы қазан айында Бостонда өткен Америка физикалық қоғамының плазма физикасы жиналысында осы жетістікті таныстырды, онда Принстон университетінің Szymon Suckewer көміртегінде лазерлеудің дәлелін ұсынды, бұл үшін әлдеқайда кішкентай лазер қолданылды және плазма магниттермен шектелді.

Вашингтондағы Теллер, "АвВек" газетінің хабаршысы

Дауфин сынағының табысы БМЖ мәселесіне жаңа шешім ұсынуы мүмкін еді. Рентген лазері орбитадағы бір ғана ядролық қарудан көптеген лазер сәулелерін жасау мүмкіндігін ұсынды, яғни бір қару көптеген құрлық аралық баллистикалық зымыранды (ҚАБЗ) жоюға қабілетті. Бұл шабуылдың күшін мұндай дәрежеде әлсірететін еді, АҚШ-тың кез келген жауабы оған қарағанда айтарлықтай күшті болар еді. Тіпті Кеңес Одағы толыққанды шабуыл жасаса да, АҚШ-тың қазасы 30 миллион адаммен шектелер еді. 1981 жылдың ақпан айында Теллер мен Вуд Вашингтонға саясаткерлерге технологияны таныстыру және оны дамыту үшін қаржылық қолдау сұрау үшін барды. Бұл қиындық тудырды. LLNL физигі Хью ДеУиттің айтуынша, "Теллер мен Вудтың технологиялық оптимистер екені және гипотетикалық жаңа қару жүйелерін жарнамалауда шебер екені бұрыннан мәлім", ал Роберт Парк былай деді: "Теллердің тәжірибесін білетін кез келген адам оның тіпті ең қиын технологиялық жобаларға да үнемі оңтайлы көзқарас танытатынын түсінеді". Бұл жарнамалау АҚШ әскери ортасында көп әсер етпесе де, Конгресте осы ұсыныстар іске аспағанда зертхананың беделіне кері әсер ететін мазасыздық тудырды. Мұны болдырмау үшін қару бөлімінің директорының орынбасары Рой Вудрафф олармен бірге барды, осы тұжырымдаманы асыра бағаламауын қадағалады. Конгресс өкілдерімен өткен кездесулерде Теллер мен Вуд технологияны түсіндірді, бірақ оның қашан қолжетімді болатыны туралы нақты мерзімдерді атаудан бас тартты. Бірнеше күннен кейін, 1981 жылдың 23 ақпанында "Авиация және ғарыш технологиясы" журналында жүргізіліп жатқан жұмыстар туралы мақала жарияланды. Онда Дауфин сынағы туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілді, сондай-ақ 1978 жылғы сынаққа тоқталды, бірақ оны криптон фториді лазеріне (KrF) қателікпен жатқызды. Мақалада сонымен қатар бір бомбаның лазерлік таяқшалармен қоршалған, ондаған зымыранды жоя алатын жауынгерлік станция тұжырымдамасы сипатталды және "Дауфин сынағының табысқа жеткеніне негізделген рентген лазерлері соншалықты кішкентай, сондықтан ғарыш шаттлының бір жүк бөлімі совет ядролық қаруларының шабуылын тоқтатуға жеткілікті санды орбитаға шығара алады" делінді. Бұл "жоғары құпия ақпараттың үнемі ағып кетуіне" негізделген осы және басқа да мақалалардың алғашқысы болды.

The success of the Dauphin test presented a potential new solution to the BMD problem. The X ray laser offered the possibility that many laser beams could be generated from a single nuclear weapon in orbit, meaning a single weapon would destroy many ICBMs. This would so blunt the attack that any US response would be overwhelming in comparison. Even if the Soviets launched a full scale attack, it would limit US casualties to 30million. In February 1981, Teller and Wood traveled to Washington to present the technology to the policy makers and request greater financial support to pursue the development. This presented a problem. As fellow LLNL physicist Hugh DeWitt put it, "It has long been known that Teller and Wood are extreme technological optimists and super salesmen for hypothetical new weapons systems," or as Robert Park puts it, "Anyone who knows Teller's record recognizes that he is invariably optimistic about even the most improbable technological schemes." Although this salesmanship had little effect in US military circles, it proved to be a continual annoyance in Congress, having a negative effect on the lab's credibility when these concepts failed to pan out. To avoid this, Roy Woodruff, the associate director of the weapons section, went with them to ensure the two did not oversell the concept. In meetings with various congressional groups, Teller and Wood explained the technology but refused to give dates on when it might be available. Only days later, the 23 February 1981 edition of Aviation Week and Space Technology carried an article on the ongoing work. It described the Dauphin shot in some detail, going on to mention the earlier 1978 test, but incorrectly ascribing that to a krypton fluoride laser (KrF). It went on to describe the battle station concept in which a single bomb would be surrounded by laser rods that could destroy as many as fifty missiles, and stated that "X Ray lasers based on the successful Dauphin test are so small that a single payload bay on the Space Shuttle could carry to orbit a number sufficient to stop a Soviet nuclear weapons attack." This was the first in a series of such articles in this and other sources based on a "steady leak of top secret information".

Жоғары шекара

Бұл уақытта LLNL ғарышқа негізделген қарулар туралы үкіметке лобби жасаған жалғыз топ емес еді. 1979 жылы Дэниел О. Грэмді Рональд Рейган зымыранға қарсы қорғаныс идеясын зерттеуді бастауға шақырды, ал содан бері ол бұрынғы "Бамби" жобасы (Балистикалық зымырандарды ұшыру кезінде тосқауылдау) деп аталған, бірақ қазір "Ақылды тастар" деп жаңартылған жобаның жақтаушысы болды. Бұл үшін ондаған ірі спутниктер қажет болды, олар көптеген кішкентай, салыстырмалы түрде қарапайым зымырандарды алып жүретін болып, олар стратегиялық қанатты зымырандарға (ICBM) ұшырылып, оларды дәстүрлі жылу іздейтін зымыран сияқты қадағалап отыратын еді. Сол жылы Малкольм Уоллоп пен оның көмекшісі Анджело Кодевилла "Балистикалық зымыранға қарсы қорғаныстағы мүмкіндіктер мен қажеттіліктер" тақырыбында мақала жазды, ол сол жылдың соңында Strategic Review журналында жарияланды. Кейіннен оларға Харрисон Шмидт пен Теллер қосылып, лазерлік BMD жүйелерін құруды жақтаған "лазерлік лобби" деп аталған топты құрды. Олардың тұжырымдамасы, қарапайым ғарышқа негізделген лазер деп аталды, орбитаға орналастырылған ірі химиялық лазерлерді пайдалануды көздеді. Грэм басқа да республикалық қолдаушылардан қызығушылық танытып, өз концепциясын жақтауға көмектесетін топ құрды. Топ төрағасы Карл Бендетсен болды және оларға The Heritage Foundation ұйымы орын берді. Топ лазерлік лоббиді шақырып, осы концепцияларды жаңа президентке ұсыну стратегиясын жоспарлауға шақырды. Heritage Foundation ұйымында өткен кездесулердің бірінде Грэм Excalibur концепциясында үлкен мәселе бар екенін айтты, егер кеңестіктер спутникке зымыран атса, АҚШ-тың екі таңдауы бар екенін атап өтті: олар зымыранның Excalibur-ді жоюына рұқсат бере алады немесе зымыранды түсіріп, өзін қорғай алады, бұл да Excalibur-ді жояды. Екі жағдайда да бір ғана зымыран станцияны жояды, бұл жүйе концепциясының мәнін жояды, яғни бір ғана қару кеңестік флоттың үлкен бөлігін жоюға қабілетті болуы керек еді. Сол кезде Теллер ойға келмейтін нәрсеге тап болды. Келесі кездесуде ол Вудпен бірге жауап тапты, көрінеу, Теллердің өзінің концепциясы. Excalibur спутниктерге негізделгеннің орнына, су асты кемелеріне орналастырылып, кеңестіктер зымырандарды ұшырған кезде "көтеріліп" шығатын болады. Бұл сонымен қатар ғарышта ядролық қаруларға тыйым салынғаны және үкімет немесе қоғам оған рұқсат бермейтіні сияқты тағы бір маңызды мәселені болдырмайды. Топ 1982 жылдың 8 қаңтарында президентпен алғаш рет кездесті. Кездесу 15 минутқа жоспарланған еді, бірақ бір сағатқа созылды. Кездесуде Теллер, Бендетсен, Уильям Уилсон және "жақын кеңесшілер" тобынан Джозеф Курс қатысты. Грэм мен Уоллоп қатыспады және топ олардың концепцияларын жоққа шығарды. Сол топ президентпен тағы үш рет кездесті. Осы уақытта Теллер, топтың басқа мүшелері сияқты, Грэмнің ұстағыш концепциясына шабуыл жасауды жалғастырды. 1960 жылдары және содан бері бірнеше жылда БАМБИ туралы кеңінен зерттеулер жүргізілді. Олар бұл концепцияның жұмыс істеуге тым қиын екенін көрсетті. Грэм алғашқы кездесулерден кейін басқалардың оны озатырын сезіп, топтан шығып, "High Frontier Inc." құрды және 1982 жылдың наурыз айында тақырыпқа арналған жылтыр кітап жариялады. Кітап жарыққа шығар алдында ол АҚШ Әуе күштеріне пікір білдіру үшін көшірмесін жіберді. Олар бұл концепцияның "техникалық мәні жоқ екенін және оны қабылдамау керектігін" мәлімдеген басқа бір есеппен жауап берді. Осы пікірге қарамастан, "Жоғары шекара" кітабы кеңінен таралып, көптеген жақтастар тапты. Бұл 1982 жылдың басында кейінірек "лазерлік соғыс" деп аталған қызықты жағдайға әкелді, Палата Теллерді, ал Сенат Уоллоп тобын қолдады. Сол жазда Теллер Уильям Ф. Баклиге "Оқ желісі" бағдарламасында президентке қол жеткізе алмайтынына шағымданды. Бұл 4 қыркүйекте президентпен "Жоғары шекара" тобының қалған мүшелерісіз кездесуге әкелді. Теллер айтқандай, кеңестік қару-жарақтың соңғы жетістіктері оларды АҚШ-қа қауіп төндіретін жағдайға жеткізеді және олар "Эскалибурды" кідірместен құруы керек. Вудраффтың пікірін өзгертпей, Теллер президентке жүйе бес жылда пайдалануға дайын болатынын және "қамтамасыз етілген жойылудың" орнына "қамтамасыз етілген тіршілік ету" туралы сөйлесудің уақыты келді деп айтты. Aviation Week басылымы хабарлағандай, Теллер оны дамыту үшін "келесі бірнеше жылда" жылына 200 миллион доллар сұрады.

By this time, LLNL was not the only group lobbying the government about space based weapons. In 1979, Daniel O. Graham had been asked by Ronald Reagan to begin exploring the idea of missile defense, and in the years since had become a strong advocate of what was earlier known as Project BAMBI (Ballistic Missile Boost Intercept), but now updated as "Smart Rocks". This required dozens of large satellites carrying many small, relatively simple missiles which would be launched at the ICBMs and track them like a conventional heat seeking missile. That same year, Malcolm Wallop and his aide Angelo Codevilla wrote an article on "Opportunities and Imperatives in Ballistic Missile Defense", which was to be published later that year in Strategic Review. They were later joined by Harrison Schmidt and Teller in forming what became known as the "laser lobby", advocating the building of laser based BMD systems. Their concept, known simply as the Space Based Laser, used large chemical lasers placed in orbit. Graham was able to garner interest from other Republican supporters, and formed a group who would help advocate for his concept. The group was chaired by Karl Bendetsen and was provided space at The Heritage Foundation. The group invited the laser lobby to join them to plan a strategy to introduce these concepts to the incoming president. At one of the Heritage Foundation meetings, Graham said there was a serious problem with the Excalibur concept, noting that if the Soviets launched a missile at the satellite, the US had only two choicesthey could allow the missile to hit Excalibur and destroy it, or it could defend itself by shooting down the missile, which would also destroy Excalibur. In either case, a single missile would destroy the station, which invalidated the entire concept of the system in terms of having a single weapon that would destroy a large portion of the Soviet fleet. At the time, Teller was stumped. At the next meeting, he and Wood had an answer, apparently Teller's own concept. Instead of being based on satellites, Excalibur would be placed in submarines and "pop up" when the Soviets launched their missiles. This would also bypass another serious concern, that nuclear weapons in space were outlawed and it was unlikely the government or public would allow these. The group first met with the president on 8January 1982. Planned to last 15 minutes, the meeting went on for an hour. Present were Teller, Bendetsen, William Wilson and Joseph Coors of the "Kitchen Cabinet". Graham and Wallop were not represented and the group apparently dismissed their concepts. The same group met with the president another three times. Meanwhile, Teller continued to attack Graham's interceptor based concept, as did other members of the group. There had been extensive studies on BAMBI in the 1960s and every few years since. These invariably reported the concept was simply too grandiose to work. Graham, seeing the others outmaneuver him after the first meetings, left the group and formed "High Frontier Inc.", publishing a glossy book on the topic in March 1982. Before publication, he had sent a copy to the US Air Force for comment. They responded with another report stating the concept "had no technical merit and should be rejected". In spite of this review, the High Frontier book was widely distributed and quickly found followers. This led to a curious situation in early 1982, later known as the "laser wars", with the House supporting Teller and the Senate supporting Wallop's group. Later that summer, Teller complained to William F. Buckley on Firing Line that he did not have access to the president. This led to a 4September meeting with the president without the rest of the High Frontier group. Teller said recent advances in Soviet weapons would soon put them in a position to threaten the US and they needed to build Excalibur without delay. Without Woodruff to temper his comments, Teller told the president the system would be ready for deployment in five years and that it was time to talk about "assured survival" instead of "assured destruction". Aviation Week reported that Teller had asked for $200million a year "over the next several years" to develop it.

Ертедегі күмән

Джордж А. Кейворт II Теллердің ұсынысы бойынша Рейганның ғылыми кеңесшісі лауазымына тағайындалды. Ол Heritage тобымен алғашқы кездесуде болды, содан кейін бірнеше күннен соң Ақ үй штабының отырысында ол концепциялардың «өте қиын техникалық аспектілері» бар екеніне алаңдаушылық білдірді. Біраз уақыттан кейін Эдвин Миз Кейвортқа мұндай жүйенің мүмкіндігін зерттеу үшін тәуелсіз топ құруды ұсынды. Бұл жұмыс бұрын Линкольн зертханасының қызметкері болған, қазір ғылым және технология саясаты жөніндегі кеңсе директорының көмекшісі Виктор Х. Рейске жүктелді. Ол Чарльз Таунс, лазер мен мазерді бірлесіп ойлап тапқандығы үшін Нобель сыйлығының лауреаты, ЛАНЖ-дың бұрынғы директоры Гарольд Агню және әскери ғылым саласындағы мердігер компанияның вице-президенті Эдвард Фриман төрағалығымен комиссия құрды. Кейворт оларға мәселені зерттеуге бір жыл берді және олардың жұмысына араласпады. Бұл комиссияның құрылуы Теллерді алаңдатқан сияқты, ол олардың Экскалибурдың тиімділігі туралы оның бағалауымен келіспейтінін сезінді. Ол қаржы жинау жұмыстарын күшейтіп, 1982 жылы Вашингтонда жүйені мүмкіндігінше жылдам өндіріске енгізу үшін Манхэттен жобасы деңгейіндегі күш-жігерге лобби жасады. Ол Фриман комиссиясының құрамына кірмегенімен, Ақ үйдің Ғылыми кеңесінің мүшесі болды және одан әрі даму үшін қысым жасауды жалғастыру үшін олардың отырыстарына қатысты. 1982 жылдың маусым айында Фриман комиссиясы LLNL-ге өздерінің прогресін қарап шығуды тапсырды. Вудрафф басшылығымен зертхана өте консервативті баға берді. Олар егер алты жыл ішінде жылына 150-200 миллион доллар бөлінетін болса, концепцияның мүмкіндігін анықтай алатынын ұсынды. Олар қарудың ең ерте 1990 жылдардың ортасынан бұрын дайын болмайтынын айтты. Соңғы есепте комиссия жүйені әскери технология ретінде қарастыру мүмкін емес деген қорытындыға келді. Теллер ашуға буырқанды және Ғылым кеңесінен кетіп қалуы мүмкін екенін мәлімдеді. Ақырында ол LLNL-дің екінші қарауына келісті. Бұл қарау концепцияны одан да сынап бағалады, энергия шектеулеріне байланысты жүйе тек қысқа қашықтықтағы зымырандарға қарсы ғана тиімді болады және бұл оны АҚШ-қа жақын жерлерден ұшырылған зымырандармен, мысалы, су астынан ұшырылатын баллистикалық зымырандармен шектейтінін айтты. Осы уақыт аралығында Киворт концепцияларды жария түрде қолдауды жалғастырды, бірақ тікелей қолдауға ұқсайтын мәлімдемелер жасаудан сақтанды. Ол жүйелердің үміті мен әлеуеті туралы айтты. Бірақ Фриман есебін алғаннан кейін «Экскалибур» туралы сұрағанда, ол әлдеқайда тікелей жауап берді және журналистерге концепцияның, ең болмаса, қолдануға жарамсыз екенін айтты. 1985 жылы ол лауазымынан кетіп, жеке секторға оралды. Теллердің Вашингтондағы үздіксіз болуы көп ұзамай оның бұрынғы досы Ханс Бетеге белгілі болды. Бете Теллермен Г-бомбасы бойынша жұмыс істеген, бірақ содан бері бомба өнеркәсібінің, әсіресе АБМ жүйелерінің басты қарсыласы болды. Ол 1960 жылдары АҚШ армиясының АБМ жүйесін құруға жасаған күш-жігеріне қатысты бірнеше мақалалар жазды, мұндай жүйені жеңу салыстырмалы түрде арзан екенін және кеңестіктерді көбірек ICBM құруға итермелейтінін көрсетті. Бете АБМ жүйелеріне қарсы күресін жалғастырды және Экскалибур жобасы туралы естігенде LLNL-ге барып, олармен концепция бойынша сұрақтарды талқылау үшін кездесу ұйымдастырды. 1983 жылдың ақпан айында өткен екі күндік кездесулер сериясында Хагельштейн Бетеге физиканың дұрыс екеніне көндірді. Бете идеяның кеңестік шабуылды тоқтатуға мүмкін емес екеніне сенімді болды, әсіресе егер олар осындай жүйе бар екенін біліп жүйелерін жобаласа. Көп ұзамай ол «Қайғылы ғалымдар одағы» есебін жазуға бірге қатысты, онда концепцияға қарсылықтар келтірілді, ең қарапайымы кеңестіктер оны жай ғана басып тастай алады.

George A. Keyworth, II had been appointed to the position as Reagan's science advisor at the suggestion of Teller. He was present at the first meeting with the Heritage group, and a few days later at a White House staff meeting he was quoted expressing his concerns that the concepts had "very difficult technical aspects". Shortly thereafter, Edwin Meese suggested Keyworth form an independent group to study the feasibility of such a system. The work was passed to Victor H. Reis, formerly of the Lincoln Laboratory and now the assistant director of the Office of Science and Technology Policy. He formed a panel including Charles Townes, Nobel winner as the co inventor of the maser and laser, Harold Agnew, former director of LANL, and chaired by Edward Frieman, vice president of military science contractor Science Applications International Corporation (SAIC). Keyworth gave them a year to study the issues, and did not interfere with their process. The formation of this panel apparently worried Teller, who suspected they would not agree with his assessments of Excalibur's viability. In response, he stepped up his fundraising efforts, spending a considerable time in 1982 in Washington lobbying for a Manhattan Project level effort to bring the system to production as soon as possible. While he was not part of the Frieman panel, he was part of the White House Science Council, and appeared at their meetings to continue pressuring for further development. In June 1982, the Frieman panel asked LLNL to review their own progress. Led by Woodruff, the lab returned a fairly conservative review. They suggested that if they were provided $150–$200million a year over six years they could decide whether the concept was feasible. They said a weapon could not possibly be ready before the mid 1990s, at the very earliest. In its final report, the panel concluded that the system simply could not be thought of as a military technology. Teller was apoplectic, and threatened to resign from the Science Council. He ultimately agreed to a second review by LLNL. This review was even more critical of the concept, stating that, due to energy limits, the system would be useful only against missiles at short range and that would limit it to those missiles launched from locations close to the United States, like submarine launched ballistic missiles. In the meantime, while Keyworth continued to support the concepts publicly, he was careful not to make statements that sounded like outright support. He spoke of the promise of the systems and their potential. But when asked about Excalibur after receiving the Frieman report, he was much more blunt and told reporters the concept was probably unusable. In 1985, he quit the position and returned to private industry. Teller's continual presence in Washington soon came to the attention of his former friend, Hans Bethe. Bethe had worked with Teller on the H bomb but had since gone on to become a major critic of the bomb industry, and especially ABM systems. He wrote several seminal articles in the 1960s highly critical of the US Army's efforts to build an ABM system, demonstrating that any such system was relatively inexpensive to defeat and would simply prompt the Soviets to build more ICBMs. Bethe remained an opponent of ABM systems, and when he heard of the Excalibur effort he arranged a trip to LLNL to grill them on the concept. In a two day series of meetings in February 1983, Hagelstein managed to convince Bethe the physics was sound. Bethe remained convinced the idea was unlikely to be able to stop a Soviet attack, especially if they designed their systems knowing such a system existed. He soon co authored a report by the Union of Concerned Scientists outlining objections to the concept, the simplest being that the Soviets could simply overwhelm it.

SDI

Рейган бұрыннан-ақ қазіргі ядролық доктринаны қатаң сынап келді, оны өзі және оның кеңесшілері «өзара өлімге келісім» деп қысымдап айтты. Ол Heritage тобының ұсыныстарына қатты қызығушылық танытты. Ол сол кезде ешқандай айқын қадамдар жасаған жоқ, бірақ 1982 жылы жүйенің мүмкін екендігі туралы әртүрлі дереккөздерден ақпарат жинауға көп уақыт жұмсады. Қорғаныс министрлігі мен Ақ үйдің Ғылыми кеңесінің есептері осы процеске үлесін қосты. 1983 жылдың басында, осы есептердің көп бөлігі кері қайтарылғанша, Рейган болашақта SDI болады деп жариялауға шешім қабылдады. Бұл шешім туралы аз адам білді, тіпті Киворт оны жариялауға бірнеше апта қалғанда ғана естіді. Ол сөйлеу жобасын Рейске көрсеткенде, Рейс оны «Лаэтрил» деп атады, бұл ракқа қарсы жалған емді білдіреді. Ол Кивортқа Біріккен штабтар комитетінің қарауына талап етуді немесе отставкаға кетуді ұсынды. Киворт екеуін де орындамады, соның салдарынан Рейс жақын арада жұмысынан кетіп, SAIC-те лауазымға орналасты. The Heritage Foundation және басқалардың бір жылдық баяндамаларынан кейін, 1983 жылдың 23 наурызында Рейган теледидардан «бізге ядролық қару берген ғылыми қауымдастықты адамзат пен әлемдік бейбітшілікке өздерінің ұлы таланттарын жұмылдыруға шақырамын: осы ядролық қаруды күшсіз және ескірген ету құралдарын беруге» шақырды. Көптеген тарихи шолулар осы сөйлеуге тікелей ықпал еткендердің қатарында Теллер мен Вудтың баяндамаларын, демек, жанама түрде Хагельштейннің жұмысын көрсетеді. Президент сөйлеген күні Қорғаныс министрлігі Сенатқа ДАРПА-ның ағымдағы сәулелі қару зерттеулерінің прогресі туралы есеп ұсынды. «Бағытталған энергия» бағдарламасының директоры олар перспективалы болғанын мойындады, бірақ олардың «жетілмегендігі» оларды пайдалану мүмкіндігін анықтауды қиындатады және кез келген жағдайда «1990-шы жылдардан кейін» әсер етуі күмәнді екенін айтты. Қорғаныс министрінің орынбасары Ричард ДеЛауэр кейін бұл қарулардың дайын болуына кем дегенде 20 жыл уақыт керек екенін және оларды әзірлеу «аса зор» шығындарды талап ететінін мәлімдеді. Қорғаныс министрі Каспар Вайнбергер 1984 жылдың сәуір айында Стратегиялық қорғаныс бастамасы кеңсесін құрып, генерал Джеймс Абрахамсонды басшылыққа тағайындады. Бастапқы бес жылға 26 миллиард долларлық бюджет қарастырылды.

Reagan had long been deeply critical of current nuclear doctrine, which he and his aides derided as a "mutual suicide pact". He was extremely interested in the Heritage group's proposals. While he made no overt moves at the time, he spent a significant amount of time in 1982 gathering information from various sources on whether or not the system was possible. Reports by both the Department of Defense and the White House's own Science Council would feed into this process. In early 1983, before many of these reports had been returned, Reagan decided to announce what would become SDI. Few people were told of this decision and even Keyworth learned of it only a few weeks before it was going to be announced. When he showed a draft of the speech to Reis, Reis said it was "Laetrile", referring to the quack cure for cancer. He suggested Keyworth demand a review by the Joint Chiefs of Staff or resign. Keyworth did neither, prompting Reis to resign a short time later, taking a position at SAIC. After a year of presentations from The Heritage Foundation and others, on 23 March 1983 Reagan went on television and announced that he was calling "upon the scientific community who gave us nuclear weapons to turn their great talents to the cause of mankind and world peace: to give us the means of rendering these nuclear weapons impotent and obsolete." Many historical overviews place much of the impetus for this speech directly on Teller and Wood's presentations, and thus indirectly on Hagelstein's work. On the same day the president was giving his speech, the Department of Defense was presenting its report to the Senate on the progress of DARPA's ongoing beam weapon research. The director of the Directed Energy Program said that while they offered promise, their "relative immaturity" made it difficult to know if they would ever be used, and in any event would be unlikely to have any effect until the "1990s or beyond". The Undersecretary of Defense, Richard DeLauer, later said these weapons were at least two decades away and development would have "staggering" costs. The Secretary of Defense, Caspar Weinberger formed the Strategic Defense Initiative Office in April 1984, appointing General James Abrahamson as its head. Early estimates were for a budget of $26billion over the first five years.

Қосымша сынақтар, аспаптар мәселесі

Рейганның сөйлегенінен кейін бірнеше күн өткен соң, 1983 жылғы 26 наурызда Хагелштейннің жобасының екінші сынағы, «Фалакс» операциясының сынақ сериясындағы «Кабра» атымен жүргізілді. Аспаптарды орнату мәселесі тағы да туды, жақсы нәтижелер алынбады. 1983 жылғы 16 желтоқсанда, келесі «Фузилер» операциясы сериясының «Романо» сынағында дәл осындай эксперимент қайта орындалды. Бұл сынақ лазерлік күшейту мен сәулеленуді көрсетті. 1983 жылғы 22 желтоқсанда Теллер ЛЛНЛ ресми қағазында Кеюортқа хат жазып, жүйенің ғылыми кезеңі аяқталғанын және енді «инженерлік кезеңге кіретінін» мәлімдеді. Вудрафф хатты білген соң Теллердің кеңсесіне ашуланып кіріп, оны қайтарып алуды талап етті. Теллер бас тартты, сонда Вудрафф өзінің хатын жазды, бірақ оны жібермеуді зертхана директоры Роджер Бэтцел бұйырды. Бэтцел Вудраффтың наразылықтарын қабылдамады, Теллердің Ливермор атынан емес, жеке тұлға ретінде президентпен кездесетінін айтты. Одан кейін LLNL ғалымы Джордж Мэнчен лазерлік шығысты өлшеуге қолданылатын құралдың жарылыспен өзара әрекеттесетінін атап көрсеткен ескертпе таратып берді. Жүйе лазерлермен жарықтандырылған бериллийден жасалған жарық қайтаратын элементтердің жарқырауын өлшеу арқылы жұмыс істеді. Мэнчен рефлекторлардың өзі бомба қыздырғанда өз сигналдарын бере алатынын, егер олар жеке калибрленбесе, сигнал лазерден немесе бомбадан екенін анықтау мүмкін емес екенін атап өтті. Бұл калибрлеу жүргізілмегендіктен, барлық сынақтардың нәтижелері тиімді түрде күшсіз болды. Осы уақытқа қарай Лос-Аламос өздерінің ядролық зымыранға қарсы қаруларын, 1960 жылдардағы «Касаба»/«Хауитцер» концепцияларының жаңартылған нұсқаларын әзірлеуді бастады. «Экскалибур» туралы хабарлардың үнемі таралуына байланысты, олар өздерінің жер асты сынақтарының біріне лазер қосып, «Фузилер» сериясының бір бөлігі болған «Коррео» сынағын жүргізді. 1984 жылғы 2 тамыздағы сынақта лазерлік шығысты өлшеу үшін басқа әдістер қолданылды, олар лазерлік сәулеленудің аз немесе мүлдем болмағанын көрсетті. Джордж Миллер Лос-Аламостан Пол Робинсоннан «қатал» хат алды, онда «рентген лазерінің бар екендігі дәлелденбегеніне күмән келтіріліп, Ливермор басшылары Теллер мен Вудқа қарсы тұрмағандықтары үшін беделін жоғалтқаны» айтылған.

Only a few days after Reagan's speech, on 26 March 1983, the second test of Hagelstein's design was carried out as part of the Cabra shot in the Operation Phalanx test series. Instrumentation again proved to be a problem and no good results were obtained. The identical experiment was carried out on 16 December 1983 in the Romano shot of the following Operation Fusileer series. This test showed gain and lasing. On 22 December 1983, Teller wrote a letter on LLNL letterhead to Keyworth saying the system had concluded its scientific phase and was now "entering engineering phase". When Woodruff learned of the letter he stormed into Teller's office and demanded a retraction. Teller refused, so Woodruff wrote his own, only to be ordered not to send it by Roger Batzel, the lab's director. Batzel rebuffed Woodruff's complaints, saying Teller was meeting the president as a private citizen, not on behalf of Livermore. Shortly after, LLNL scientist George Maenchen circulated a memo noting that the instrument used to measure the laser output was subject to interactions with the explosion. The system worked by measuring the brightness of a series of beryllium reflectors when they were illuminated by the lasers. Maenchen noted that the reflectors themselves could give off their own signals when heated by the bomb, and unless they were separately calibrated, there was no way to know if the signal was from the laser or the bomb. This calibration had not been carried out, rendering the results of all of these tests effectively useless. By this time, Los Alamos had begun developing nuclear anti missile weapons of its own, updated versions of the 1960s Casaba/Howitzer concepts. Given the constant stream of news about Excalibur, they added a laser to one of their own underground tests, shot Correo, also part of the Fusileer series. The 2August 1984 test used different methods to measure the laser output, and these suggested that little or no lasing was taking place. George Miller received a "caustic" letter from Paul Robinson of Los Alamos, which stated they "doubted the existence of the X ray laser had been demonstrated and that Livermore managers were losing their credibility because of their failure to stand up to Teller and Wood."

Ғалымдар алаңдаушылық білдірді

1984 жылы "Қайта қарастырылған ғалымдар одағы" "Экскалибур" жобасын сынға алды, бұл SDI тұжырымдамасының толыққанды баяндамасының бір бөлігі болды. Олар барлық бағытталған энергиялық қарулар үшін атмосфера сәулелерді жылдам таратып, олардың тек ғарышта ғана жұмыс істейтіні – басты мәселе екенін атап көрсетті. Бұл жүйелер зымырандарды атмосфераның көп бөлігінен жоғарыда кесіп алуға тиіс екенін білдірді. Сонымен қатар, барлық жүйелер зымырандарды инфрақызыл іздеу арқылы анықтауға сүйенді, себебі радарлық іздеу әртүрлі қарсы шаралармен оңай бұрмаланатын еді. Осылайша, кесіп алу ракетаның қозғалтқышы әлі жұмыс істеп тұрған кезде жүзеге асырылуы керек болды. Бұл бағытталған энергиялық қаруларды қолдану үшін қысқа мерзімді қалдырды. Баяндамада бұл мәселеге зымыранның итерілу күшін арттыру арқылы қарсы тұруға болатыны айтылды. Қазіргі зымырандар үш-төрт минутқа дейін ұшып, оның кем дегенде жартысы атмосферадан тыс жерде өтетін. Олар осы уақытты шамамен бір минутқа дейін қысқартуға болатынын көрсетті, яғни қозғалтқыш ракетаның жоғарғы атмосфераға жеткен сәтінде тоқтатылады. Егер оқ-дәрілер сол сәтте жылдам бөлінген жағдайда, қорғаныс жеке-жеке оқ-дәрілерді нысанаға алуға мәжбүр болар еді, бұл бұрынғы АБМ жүйелерін тиімсіз еткен нашар шығын-пайда қатынастарын қайтадан тудырар еді. Ракетаның ұшуы тоқтағаннан кейін, оны іздеу әлдеқайда қиын болар еді. "Экскалибур" тұжырымдамасының басты талаптарының бірі – кеңестік флотқа қарсы тұру үшін аз ғана қару жеткілікті, ал басқа ғарышқа негізделген жүйелерге спутниктердің үлкен флоты қажет болатын. Баяндамада "Экскалибур" зымырандардың жылдам ұшуына байланысты мәселеге ерекше сезімтал екені айтылды, себебі оны шешудің жалғыз жолы – қалған қысқа уақыт ішінде одан да көп қару жасау болар еді. Бұл жағдайда оның басқа жүйелерге қарағанда ешқандай артықшылығы болмайтын, бірақ техникалық тәуекелдер сақталар еді. Баяндамада рентген лазерінің "БДҚ жүйесінің пайдалы құрамына ену перспективасы жоқ" деген қорытынды жасалды.

The Union of Concerned Scientists presented a criticism of Excalibur in 1984 as part of a major report on the entire SDI concept. They noted that a key problem for all the directed energy weapons is that they work only in space, as the atmosphere quickly disperses the beams. This meant the systems had to intercept the missiles when they were above the majority of the atmosphere. Additionally, all of the systems relied on using infrared tracking of the missiles, as radar tracking could be easily rendered unreliable using a wide variety of countermeasures. Thus, the interception had to take place in the period where the missile motor was still firing. This left only a brief period in which the directed energy weapons could be used. The report said this could be countered by simply increasing the thrust of the missile. Existing missiles fired for about three to four minutes, with at least half of that taking place outside the atmosphere. They showed it was possible to reduce this to about a minute, timing things so the motor was burning out just as the missile was reaching the upper atmosphere. If the warheads were quickly separated at that point, the defense would have to shoot at the individual warheads, thus facing the same poor cost exchange ratios that had made the earlier ABM systems effectively useless. And once the rocket had stopped firing, tracking would be far more difficult. One of the key claims for the Excalibur concept was that a small number of weapons would be enough to counter a large Soviet fleet, whereas the other space based systems would require huge fleets of satellites. The report singled out Excalibur as particularly vulnerable to the problem of quick firing missiles because the only way to address this would be to build many more weapons so more would be available in the remaining short time window. At that point, it no longer had any advantage over the other systems, while still having all of the technical risks. The report concluded that the X ray laser would "offer no prospect of being a useful component" of a BMD system.

Экскалибур+ және Супер-Экскалибур

Бастапқы эксперименттер күткендей нәтиже бермей, тіпті жұмыс істесе де оны оңай жеңуге болатындығын көрсететін есеп жарияланғанда, Теллер мен Вуд жауап ретінде Excalibur Plus тұжырымдамасын жариялады, ол түпнұсқа Excalibur-ден мың есе қуатты болатын. Ұзақ өтпей, олар тағы бір мың есе қуатты, яғни Excalibur Plus-тан мың есе күшті, ал бомбаның өзінен триллион есе жарқырақты Super Excalibur-ды қосты. Super Excalibur атмосфераны тесіп өте алатындай қуатты болады, осылайша жылдам ұшырылатын зымырандар туралы алаңдаушылықты сейілтеді. Қосымша қуаттың арқасында оны көптеген сәулелерге бөлуге болады, бір қаруды жүз мыңға дейін сәулеге бағыттауға мүмкіндік туады. Теллер, жерден ашылатын Excalibur қаруларының ондаған бірлігін орналастырудың орнына, геостационарлық орбитадағы, "атқарушы үстелдің көлеміндегі бір қару, егер зымырандар осы модульдің көру аймағына іске қосылса, Кеңес Одағының құрлықтағы зымыран күштерін құлатуға мүмкіндік береді" деп ұсынды. Осы сәтте, аталған тұжырымдамалар бойынша ешқандай егжей-тегжейлі теориялық жұмыс жүргізілмеген, тіпті практикалық сынақтар да жасалмаған еді. Осыған қарамастан, Теллер LLNL хат қағазын пайдаланып, бірнеше саясаткерге үлкен жетістіктер туралы хабарлады. Бұл жолы Теллер Бэтцелді көшірді, бірақ Вудраффты емес. Вудрафф тағы да қарсы хат жіберуді сұрады, бірақ Батзел оған рұқсат бермеді.

Коттеджтік сынақ

Супер Экскалибур 1985 жылғы 23 наурызда, Рейганның сөйлеген сөзінен екі жыл өткен соң, «Гренадер» операциясының «Коттедж» түсірілімінде сынақтан өтті. Бұл сынақ тағы да сәтті деп есептелді, ал лабораториядағы аты-жөні айтылмаған зерттеушілер сәуленің жарықтығы алты рет артқанын (яғни бір миллионнан он миллионға дейін) хабарлады, бұл қару жасауға жол ашатын үлкен жетістік болды. Теллер дереу осы идеяның табысқа жеткенін мақтап, тағы бір хат жазды. Бұл жолы ол СТАРТ келіссөздерінің бас келіссөзшісі Пол Ницке және АҚШ Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің төрағасы Роберт МакФарлейнге хат жолдады. Ницке қару-жарақтарды шектеу жөніндегі СНВ келіссөздерін бастауға дайындалып жатқан еді. Теллер «Супер Экскалибур» өте қуатты болады, сондықтан АҚШ теңдік принциптері бойынша келіссөздер жүргізбеуі керек және келіссөздерді кейінге шегергені жөн, себебі олар жер асты сынақтарына шектеулер немесе толық тыйым салуды қарастырады, бұл «Супер Экскалибур» жобасындағы одан әрі жұмысты дерлік мүмкінсіз етеді. Нәтижелерге қатысты Вуд үміткерлікпен былай деді: «Біздің бастауымыз бен өндірісіміздің арасындағы жағдайды мен сізге айта алмаймын [бірақ] стратегиялық қорғаныста рентген лазерлерінің пайдалылығына қатысты бастапқыдағыдан әлдеқайда үміткермін». Ал ЛЛНЛ-дың жаңа директордың орынбасары Джордж Х. Миллер лазерлік әрекет көрсетілгенін мойындаса да, «біз дәлелдемеген нәрсе – әскери мақсатта қолданылатын рентген лазерін жасау мүмкіндігі. Бұл физика мен инженерлік мәселелердің көптеген аспектілері әлі де зерттеліп жатқан зерттеу бағдарламасы». Бірнеше айдан кейін Лос-Аламос физиктері «Коттедж» нәтижелерін қарап шығып, Мэнчен бұрын айтқан мәселенің бар екенін анықтады. Олар осы мәселені өздері жүргізіп жатқан сынаққа қосып, нәтижелер Маенчен болжағандай нашар екенін көрді. Мақсаттарда қызған кезде жарқырап, жалған нәтижелер берген оттегі болды. Бұған қоса, Ливермор ғалымдары жарылыс лазердің фокусын бұзып, лазерлік сәуле шығармас бұрын дыбыс толқындарын тудырғанын анықтады. Жаңа лазерлік орта қажет болды. Ливермор бағдарламаны Джозеф Нильсенге тәуелсіз сараптауға тапсырды, ол 1985 жылғы 27 маусымда жүйе жұмыс істемейтінін растады. Жағдайдың өте қиын екенін ескере отырып, JASON тобы 26 және 27 қыркүйекте қосымша сараптама жүргізіп, сол қорытындыға келді. Қазіргі уақытта ешбір сынақта лазерлік сәулелердің байқалғанына нақты дәлел жоқ, ал байқалған болса да, олардың қуаты жеткіліксіз болды. Шілдеде Миллер Вашингтонға барып, SDI кеңсесіне (SDIO) жобаның барысы туралы баяндады. Бұл кезде құрал-жабдыққа қатысты мәселелер көп рет жарияланған болатын, бірақ ол бұл мәселелерді атаған жоқ. Көптеген дереккөздер бұл туралы айтты, олардың бірі «Миллер экспериментте ескі графикалық материалдарды қолданғандықтан, олар жаңа алаңдатарлық нәтижелерді ескермеді, сондықтан олар ашуға білінді» деді.

Super Excalibur was tested on the 23 March 1985 Cottage shot of Operation Grenadier, exactly two years after Reagan's speech. Once again the test appeared to be successful, and unnamed researchers at the lab were reported to have said the brightness of the beam had been increased six orders of magnitude (i. e. between one and ten million times), a huge advance that would pave the way for a weapon. Teller immediately wrote another letter touting the success of the concept. This time he wrote to Paul Nitze, the head negotiator of START, and Robert McFarlane, head of the US National Security Council. Nitze was about to begin negotiations on the START arms limitations talks. Teller said Super Excalibur would be so powerful the US should not seriously negotiate on any sort of even footing and that the talks should be delayed because they included limits or outright bans on underground testing, which would make further work on Super Excalibur almost impossible. Commenting on the results, Wood set an optimistic tone saying, "Where we stand between inception and production I can't tell you [but] I am much more optimistic now about the utility of X ray lasers in strategic defense than when we started." In contrast, George H. Miller, LLNL's new deputy associate director, set a much more cautious tone, stating that while the lasing action had been demonstrated, "what we have not proven is whether you can make a militarily useful X ray laser. It's a research program where a lot of the physics and engineering issues are still being examined "

Several months later, physicists at Los Alamos reviewed the Cottage results and noted the same problem Maenchen had mentioned earlier. They added such calibration to a test they were already carrying out and found that the results were indeed as bad as Maenchen has suggested. The targets contained oxygen that glowed when heated and produced spurious results. On top of this, Livermore scientists studying the results noted that the explosion created sound waves in the rod before the lasing was complete, ruining the focus of the laser. A new lasing medium would be required. Livermore ordered an independent review of the program by Joseph Nilsen, who delivered a report on 27 June 1985 agreeing the system was not working. Given the gravity of the situation, a further review by the JASONs was carried out on 26 and 27 September and came to the same conclusion. It now appeared there was no conclusive evidence that any lasing had been seen in any of the tests, and if it had, it was simply not powerful enough. In July, Miller went to Washington to brief the SDI Office (SDIO) on their progress. While the instrumentation concerns had been publicly reported on multiple occasions by this point, he failed to mention these issues. Several sources noted this, one saying they "were furious because Miller used the old view graphs on the experiment, which did not take into account the new disturbing findings".

Ағаш жапырақтары

Коттедж сынағынан кейін Теллер Рейганмен тағы да кездесті. Ол президенттен келесі жылы жер астындағы қосымша сынақтар жүргізу үшін 100 миллион доллар қосымша қаражат беруді өтінді, бұл 1986 жылғы «Экскалибур» бюджетін шамамен екі есеге арттыратын еді. Оның сөзіне қарағанда, бұл кеңестік тараптың өз зерттеулерін күшейтуіне байланысты қажет болды. Сол жылдың соңында SDIO басшысы Абрахамсон бағдарламалардың жай-күйін қарастыру үшін 6 қыркүйек 1985 жылы кездесу шақырып алды. Рой Вудрафф LLNL-дің жағдайын баяндау үшін келді. Теллер кездесудің ортасында келіп, Рейганның 100 миллион долларды «Экскалибурға» жұмсауға келіскенін мәлімдеді. Абрахамсон бұл туралы сұрақ қоймай, бірден оған 100 миллион доллар бөлді, оны басқа бағдарламалардың қаражатынан алды. Бір шенеунік атап көрсеткендей: «Президентпен сөйлескен адамға қарсы шығуға кім батылады? Рейганның осылай айтқанын сұрап, өзіңіздің беделіңізге нұқсан келтіруге кім келіседі?» Осы сәтте Вудрафф, Теллер мен Вудтың жобаны үнемі асыра көрсетуіне тырысқаннан шаршады. Ол LLNL басшылығына шағымданып, Теллер мен Вудтың «рентгендік лазерлік бағдарлама бойынша менің басқару жауапкершілігімді кемсіткенін» және «елдің жоғары саясаткерлеріне осы зерттеулер туралы техникалық тұрғыдан дұрыс емес, оптимистік мәлімдемелер жасағанын» айтты. Теллер мен Вудтың 19 қазан 1985 жылы Абрахамсонға тағы бір ұсыныс жасағанын білгенде, ол қызметінен кетіп, басқа орынға ауысуды сұрады. Ол бұл жайтқа көп айтпады, бірақ оның бағдарламадан кету себебі туралы баспасөзде көп болжамдар айтылды. Зертхана бұл жаза емес екенін, сол күні жарық көрген «Science» журналындағы сынды пікірге байланысты екенін жоққа шығарды. Теллер бұл мәселе туралы сөйлеуден бас тартты, ал Вудрафф журналистерге зертхананың мәлімдемесін көрсетті. Вудрафф өзін «Горький батысы» деп атаған терезесіз бөлмеге қуылды, бұл кеңестік диссиденттердің ішкі жер аударуға жіберілетін Горький қаласына сілтеме жасады. Миллер оның орнына директордың орынбасары болып тағайындалды. Бірнеше айдан кейін Вудрафф зертхананың басқа қызметкерлерінен көңіл айту алды. Оның себебін сұрағанда, Бацзельдің стресс пен орта жастағы дағдарысқа байланысты қызметінен кеткенін айтқанын естіді. Вудрафф Берклидегі зертхананы бақылау комитетінің төрағасы Харольд Уиверге барып, өзінің көзқарасын айтты. Ол топтың Бэтселмен байланысшы жіберіп тергеу жүргізгенін, бірақ Вудраффпен сөйлеспегенін білді. Ол технологияны асыра көрсету туралы алаңдаушылығын түсіндіруге тырысты, бірақ Уивер кейінірек айтқандай, «біз зертхана тарапынан жаңылыстырылды».

Shortly after the Cottage test, Teller once again met with Reagan. He petitioned the President for an additional $100million in order to carry out additional underground testing the next year, which would roughly double the Excalibur budget for 1986. He said this was needed because the Soviets were stepping up their own research. Later that year, Abrahamson, head of SDIO, called a 6September 1985 meeting to review the status of the programs. Roy Woodruff was there to present LLNL's status. Teller arrived in the middle of the meeting and said Reagan had agreed that $100million should be turned over to Excalibur. Without questioning this, Abrahamson then assigned $100million to him, taking it from other programs. As one official noted, "Do you really want to challenge someone who says he's talked to the President? Do you really want to risk your status by asking Reagan if that's what he really said?" At this point Woodruff, who had attempted to rein in Teller and Wood's continual overselling of the project, finally had enough. He filed a grievance with LLNL management, complaining that Teller and Wood "undercut my management responsibility for the X ray laser program" and had repeatedly made "optimistic, technically incorrect statements regarding this research to the nation's highest policy makers". When he learned that Teller and Wood had made another presentation to Abrahamson, on 19 October 1985 he resigned his position and asked to be moved. At the time he said little about it, although there was widespread speculation in the press over why he had quit the program. The lab dismissed press speculation that it was punishment due to a critical review in the influential journal Science which appeared the same day. Teller refused to talk about the matter, while Woodruff simply pointed reporters to a statement put out by the lab. Woodruff found himself banished to a windowless room he called "Gorky West", referring to the Russian city of Gorky where Soviet dissidents were sent on internal exile. Miller replaced him as associate director. A few months later, Woodruff began receiving condolences from other members of the lab. When he asked why, he was told that Batzel had said he resigned his position due to stress and a midlife crisis. Woodruff went to Harold Weaver, head of the Berkeley based lab oversight committee, to tell his side of the story. He learned that the group had already investigated, by sending a liaison to meet with Batzel, but had not bothered to talk to Woodruff. He attempted to explain his concerns about the overselling of the technology, but as Weaver later put it, "we were bamboozled by the laboratory."

Қадағалаудың күшейтілуі

1985 жылдың соңында және 1986 жылға дейін бірқатар оқиғалар Excalibur-ға деген пікірді өзгертіп жіберді. Экскалибурді және SDI-ді қолдау үшін келтірілген көптеген аргументтердің бірі – кеңестіктер де осы идеялардың үстінде жұмыс істеп жатыр деген болжам болды. Атап айтқанда, олар кеңестіктер 1977 жылға дейін рентген лазерлері туралы көптеген мақалалар жариялағанын, содан кейін тоқтап қалғанын айтты. Олардың әскери рентген лазерлік бағдарламасын бастап, енді есептерін құпияға алғандықтарын дәлелдеді. Вуд Конгресс отырыстарында SDI тақырыбында осы аргументті пайдаланып, Экскалибурді қаржыландыруды жалғастыруға тырысты. Одан кейін ол кеңестік Экскалибурдің болу мүмкіндігі және АҚШ-тың оған қалай жауап бере алатыны туралы сұрақтарға жауап берді. Вуд рентген лазерлерінің ғарыштағы кез келген нысанға, соның ішінде кеңестік Экскалибурларға қарсы қолданылуы мүмкін екенін айтты, мұндай қолдануды "қарсы қорғаныс" рөлі деп сипаттады. Бұл мәлімдемеге қарсы пайдаланылды: егер Экскалибур кеңестік SDI жүйесін жоя алса, онда кеңестік Экскалибур да осылай істей алады. Ядролық қарудың қаупін азайтудың орнына, Экскалибур SDI қаупін жойғандай көрінді. Одан да алаңдатарлығы, мұндай сценарийлерді қарастырғанда, мұндай жүйенің ең тиімді қолданылуы – алдын ала соққы беру болар еді: кеңестік Экскалибурлар АҚШ қорғанысын жояды, ал олардың құрлық аралық баллистикалық зымырандары (МБР) АҚШ зымырандарына шабуыл жасайды, ал қалған кеңестік Экскалибурлар әлсіреген жауапты басаңдатады. Кейін Браун Теллердің оқиғалар нұсқасын "ұлттық саясат пен қаржыландыру шешімдерін бұрмалауға бағытталған саяси мақсаттағы асыра сілтеулер" деп атады. GAO есебінде рентген лазерлік жобаға қатысты түрлі пікірлер болғаны, бірақ Теллер мен Вудтың "оптимизм жағынан ерекше көзге түскені" айтылды. Вудраффтың осы мәлімдемелерді түзету әрекеттеріне кедерес келтірілгені және оның зертхананың іс-әрекетіне қатысты шағымдары оны зертхана ішіндегілердің "жоқ адамға" айналдырғаны, оның ұзақ жылдар бойы таныс болған әріптестері одан сөйлеуді тоқтатқаны атап өтілді. Бірақ есепте зертхананың көптеген басқа да мәселелерде келісімге келгені де көрсетілді, сондай-ақ Вудраффты Phi Beta Kappa мүшесі екенін жалған айтқаны үшін айыптады. Кейіннен Рей Киддердің есепке қосу үшін ұсынған хаты алынып тасталғаны белгілі болды. Киддер Вудраффтың оқиғалар нұсқасымен толығымен келісті және Вудраффтың хаттарды жіберуге тырысуы "сол кездегі Бағдарламаның ашық, объективті және теңгерімді сипаттамасын бергенін" айтты. Бұл кезде Батцел зейнеткерлікке шығуға шешім қабылдады, ал оның орнына Джон Накколлс тағайындалды. Накколлс Вудрауффқа келісімдерді тексеру жөніндегі директордың көмекшісі лауазымын берді, бұл SDI аяқталып бара жатқанда және жаңа келісімдер мұндай тексеру жұмыстарын маңыздырақ еткенде маңызды лауазым болды. Дегенмен, 1990 жылы Вудрафф Лос-Аламосқа жұмысқа кетті. Осы оқиғалар "60 минут" бағдарламасында Теллермен сұхбаттасуға себеп болды, бірақ олар Вудрафф туралы сұрақтарды қоя бастағанда, Теллер микрофонды жыртуға тырысты. Экскалибурді қаржыландыру 1987 жылы 349 миллион долларға жетіп, кейін күрт төмендеді. 1988 жылдың наурыз айындағы бюджет қару жүйесі ретіндегі дамуды тоқтатты, ал бастапқы R тобы таратылды. 1990 жылғы бюджетте Конгресс оны жеке тармақ ретінде алып тастады. Рентген лазерлік зерттеулер ЛЛНЛ-де жалғасты, бірақ қару-жарақ бағдарламасы ретінде емес, таза ғылыми жоба ретінде. Greenwater деп аталған тағы бір сынақ жоспарланған еді, бірақ ол кейіннен тоқтатылды.

Starting in late 1985 and through 1986, a series of events turned opinion against Excalibur. One of the many arguments used to support Excalibur, and SDI as a whole, was the suggestion that the Soviets were working on the same ideas. In particular, they said the Soviets published numerous papers on X ray lasers until 1977 when they suddenly stopped. They argued this was because they had also begun a military X ray laser program, and were now classifying their reports. Wood used this line of argument during congressional meetings on SDI as an argument to keep funding Excalibur. He was then asked to expand on the possibility of a Soviet version of Excalibur and what a US response might be. Wood said X ray lasers could be used against any object in space, including Soviet Excaliburs, referring to this use as a "counter defensive" role. This statement was quickly turned against him; if Excalibur could destroy a Soviet SDI system, then a Soviet Excalibur could do the same to theirs. Instead of ending the threat of nuclear weapons, Excalibur appeared to end the threat of SDI. More worryingly, when one considered such scenarios, it appeared the best use of such a system would be to launch a first strike; Soviet Excaliburs would destroy US defenses while their ICBMs attacked the US missile fleet in their missile silos, the remaining Soviet Excaliburs would then blunt the enfeebled response. Brown later said Teller's version of events was "politically motivated exaggerations aimed at distorting national policy and funding decisions". The GAO report stated that they found a wide variety of opinions on the X ray laser project, but Teller and Wood were "essentially off the scale on the optimistic side". They noted that Woodruff's attempts to correct these statements were blocked and that his complaints about the lab's behavior resulted in him becoming what the lab insider called a "nonperson" in which longtime colleagues stopped talking to him. But the report also generally agreed with the lab on most other points, and then went on to accuse Woodruff of falsely stating he was a member of Phi Beta Kappa. It was later revealed that a letter submitted by Ray Kidder for inclusion in the report had been removed. Kidder strongly agreed with Woodruff's version of events and said Woodruff's attempt to send letters "provided a frank, objective and balanced description of the Program as it existed at the time". Batzel had already decided to retire by this time, and his position was filled by John Nuckolls. Nuckolls gave Woodruff the position as an assistant associate director for treaty verification efforts, a position of some importance as SDI began to wind down while at the same time new treaties made such verification efforts important. Nevertheless, in 1990 Woodruff left to take a position at Los Alamos. The stories prompted a 60 Minutes interview with Teller, but when they began to question him on Woodruff, Teller attempted to rip off the microphone. Funding for Excalibur peaked in 1987 at $349million and then began to rapidly reverse. The March 1988 budget ended development as a weapon system, and the original R group was shut down. In the 1990 budget, Congress eliminated it as a separate item. X ray laser research continued at LLNL, but as a purely scientific project, not as a weapons program. Another test, Greenwater, had already been planned but was ultimately canceled.

Теллер, SDI және Рейкьявик

SDI тарихы бойында The New York Times газетінің журналисі Уильям Броуд бағдарламаны және оның ішінде Теллердің рөлін қатаң сынға алды. Оның еңбектері SDI-нің негізін Теллердің Экскалибур тұжырымдамасын асыра көрсетуімен байланыстырады, Рейганды сенімді қорғаныс жүйесінің бірнеше жылда қолжеткізілетініне көндірді. Бродтың сөзіне сүйенсек, "Әріптестерінің қарсылығына қарамастан, Теллер АҚШ үкіметінің жоғары лауазымды шенеуніктерін "Жұлдызды соғыс" [SDI-дің лақап аты] деп аталатын қауіпті жаңылысқа итермеледі". Бродтың пікірінше, Теллер мен Рейганның 1982 жылғы қыркүйектегі кездесуі SDI құрылуының шешуші сәті болды. Кейін жылдар өткен соң Брод кездесуді былайша сипаттады: "Жарты сағат бойы Теллер Овалдық кеңселерді рентген лазерлерімен толтырып, жүздеген совет зымырандарын радиоактивті шаңға айналдырды, ал Рейган, қуанышпен көздерін жоғары көтеріп, адамзаттың соңғы үмітін қорғайтын мөлдір қалқанды көріп тұрды". Бұл оқиғаның негізгі мәліметтері заманауи дереккөздерде де кездеседі. Эдвард Теллер: Физиканың алтын ғасырының алыптары атты өмірбаяндық еңбекте Блумберг пен Панос та, Роберт Парк өзінің "Вуду ғылымы" еңбегінде де осыған ұқсас мәлімдеме жасайды. "Вашингтон Пост" газетінде жарияланған Патрик Тайлердің мақаласында: "Эдвард Теллердің Рональд Рейганның ядролық қаруды "ескіргенге" айналдыратын жаңа қорғаныс құралдарын ойлап табуға шақыру шешіміне басты ықпал еткен-емесін тек ол өзі ғана біледі, және президент әзірге бұл туралы ештеңе айтпай отыр. Бірақ Теллердің пікірлері маңызды екеніне күмән жоқ, және оның физик әріптестері Теллердің Рейганға H бомбасы сияқты маңызды болуы мүмкін супер қарудың жаңа буыны туралы жеке кеңес бергеніне көз жеткізеді" делінген. Ал басқалар Теллердің сендіру қабілетіне осылай сенімді емес. Кездесуге қатысқан Рей Поллок 1986 жылғы хатында: "Мен 1982 жылғы қыркүйектің ортасында Теллердің Овалдық кеңселерде өткізген кездесуіне қатыстым. Ол президентті шатастырғандай болды" деп жазған. Ол Теллердің "Үшінші буын, үшінші буын!" деген алғашқы сөзінің де жаңжал тудырғанын атап өткен. Кейін Кейворт кездесуді "апат" деп сипаттаған. Басқалары Теллердің кездесуді ұйымдастыру үшін ресми арналарды айналып өтуі Каспар Вайнбергерді және Қорғаныс министрлігінің басқа да өкілдерін ашуландырғанын хабарлаған. Экскалибурдің SDI-дегі рөлі де басынан бастап талқылауға түскен. Парк Рейганның "жақын кеңесшілері" осы кезеңге дейін БМД бойынша қандай да бір шаралар қабылдауға ұмтылғанын айтады. Чарльз Таунс алға жылжудың басты себебі Теллер емес, оның сөйлеуінен бірнеше апта бұрынғы Штаб басшыларының бірлескен баяндамасы болғанын мәлімдеді, онда қорғаныс жүйелеріне қаражат бөлу ұсынылған. Рейган бұл туралы SDI-ді таныстырған сөзінде айтқан. Найджел Хей Роберт МакФарлейн мен АҚШ Ұлттық қауіпсіздік кеңесін атап көрсеткен. 1999 жылғы сұхбатында Теллер өзінің президенттің SDI-ді жариялау шешіміне ешқандай қатысы болмағанын айтты. Ол сондай-ақ рентген лазері туралы сөйлегісі келмеді және "Экскалибур" деген атауды танымады. Экскалибурдың Рейкьявик саммитінің сәтсіздігіне тікелей әсер еткені туралы пікірлер қарама-қайшы. 1986 жылғы қазан айында өткен кездесуде Рейган мен Михаил Горбачев Еуропадағы орташа қашықтықтағы зымырандардың тұрақсыздандыру әсері мәселесін қарастырды. Екі тарап та оларды жою үшін түрлі идеялар ұсынғандықтан, қарастырылып жатқан қарулардың саны мен түрлері тез арада артты. Горбачев 1981 жылғы Рейганның "қос нөлдік опциясын" қабылдаумен бастады, бірақ кейін барлық ядролық қаруланған зымырандардың елу пайызын жою туралы қосымша ұсыныс жасады. Рейган осылайша зымырандарды он жыл ішінде жоюға келісті, егер АҚШ осы мерзімнен кейін қорғаныс жүйелерін орналастыруға құқылы болса. Сол кезде Горбачев сол уақыт ішінде барлық ядролық қаруды жоюды ұсынды. Осы кезде SDI келіссөздерге енді. Горбачев АҚШ 10 жылға дейін ғылыми-зерттеу жұмыстарын зертханамен шектесе, мұндай қадамға баруға дайын екенін айтты. Теллердің бірнеше күн бұрынғы хатында инженерлік жұмысқа дайын екені айтылған Экскалибурды осы уақытқа дейін ғарышқа сынап көру қажет еді. Рейган да, Горбачев та бұл мәселеде мойын бұрмады. Рейган соңғы рет "бір сөздің" ("зертхана") арқасында тарихи мүмкіндікті қабылдамайтынын сұрады. Горбачев бұл принциптік мәселе екенін айтты; егер АҚШ сынақтарды жалғастырса, ал кеңестік тарап қаруын жоюға келіссе, ол Мәскеуге ақымақ ретінде оралуға мәжбүр болады.

Throughout SDI's history, journalist William Broad of The New York Times was highly critical of the program and Teller's role within it. His works have generally ascribed the entire basis for SDI to Teller's overselling of the Excalibur concept, convincing Reagan a credible defensive system was only a few years away. According to Broad, "Over the protests of colleagues, Teller misled the highest officials of the United States Government into the deadly folly known as Star Wars [the nickname for SDI]." In particular, Broad points to the meeting between Teller and Reagan in September 1982 as the key moment in SDI's creation. Years later, Broad described the meeting this way: "For half an hour, Teller deployed X ray lasers all over the Oval Office, reducing hundreds of incoming Soviet missiles to radioactive chaff, while Reagan, gazing up ecstatically, saw a crystal shield, covering the Last Hope of Man." This basic telling of the story is recounted in other contemporary sources; in their biography, Edward Teller: Giant of The Golden Age of Physics, Blumberg and Panos essentially make the same statement, as does Robert Park in his Voodoo Science. A Washington Post article by Patrick Tyler noted "Only Ronald Reagan could tell us if Edward Teller was the key influence on his decision to challenge American scientists to invent new defenses that would make nuclear weapons 'obsolete,' and so far the president isn't saying. But there is no doubt that Teller's views have been important, and his fellow physicists speak with increasing certainty about the private advice they believe Teller has been giving to Reagan about a new generation of super weapons potentially as significant as the H bomb." Others give less credence to Teller's persuasive capabilities; Ray Pollock, who was present at the meeting, described in a 1986 letter that "I sat in on the mid September 1982 meeting Teller had in the Oval Office Teller got a warm reception but that is all. I had the feeling he confused the president." In particular, he notes Teller's opening comment about "Third generation, third generation!" as being a point of confusion. Keyworth was later quoted as calling the meeting "a disaster". Others report that Teller's bypassing of official channels to arrange the meeting angered Caspar Weinberger and other members of the Department of Defense. Others debate Excalibur's role in SDI from the start. Park suggests that Reagan's "kitchen cabinet" was pushing for some sort of action on BMD even before this period. Charles Townes suggested the key impetus to move forward was not Teller, but a presentation by the Joint Chiefs of Staff made only a few weeks before his speech that suggested shifting some development funding to defensive systems. Reagan mentioned this during the speech introducing SDI. Nigel Hey points to Robert McFarlane and the United States National Security Council as a whole. In a 1999 interview with Hey, Teller himself would suggest that he had little to do with the president's decision to announce SDI. He also did not want to talk about the X ray laser and said he did not even recognize the name "Excalibur". There is considerable debate on whether or not Excalibur had a direct effect on the failure of the Reykjavík Summit. During the October 1986 meeting, Reagan and Mikhail Gorbachev initially considered the issue of the destabilizing effect of intermediate range missiles in Europe. As both proposed various ideas to eliminate them, they quickly began to ratchet up the numbers and types of weapons being considered. Gorbachev started with his acceptance of Reagan's 1981 "double zero option" for intermediate range missiles but then countered with an additional offer to eliminate fifty percent of all nuclear armed missiles. Reagan then countered with an offer to eliminate all such missiles within ten years, as long as the US was free to deploy defensive systems after that period. At that point, Gorbachev offered to eliminate all nuclear weapons of any sort within that same time period. At this point SDI came into the negotiations. Gorbachev would consider such a move only if the US limited their SDI efforts to the laboratory for ten years. Excalibur, which Teller's letter of only a few days earlier once again said was ready to enter engineering, would need to be tested in space before that point. Reagan refused to back down on this issue, as did Gorbachev. Reagan attempted one last time to break the logjam, asking if he would really "turn down a historic opportunity because of a single word" ("laboratory"). Gorbachev said it was a matter of principle; if the US continued real world testing while the Soviets agreed to dismantle their weapons, he would return to Moscow to be considered a fool.

Лазерлер

Лазерлер жұмыс істеу үшін екі физикалық құбылысқа сүйенеді: стимуляцияланған эмиссия және популяциялық инверсия. Атом ядродан және оны айналып жүретін электроннан тұрады. Электрондар кванттық механикамен анықталған көптеген дискретті энергия күйлерінде болуы мүмкін. Энергия деңгейлері ядроның құрылысына байланысты, сондықтан олар элементтен элементке өзгереді. Электрондар екі қабылданған энергия күйінің айырмасымен тең энергиясы бар фотонды сіңіру немесе шығару арқылы энергия алады немесе жоғалта алады. Осы себепті әртүрлі элементтердің ерекше спектрлері болады, бұл спектроскопия ғылымының пайда болуына әкелді. Стимуляцияланған эмиссия, қозған электронның энергиясы өтіп бара жатқан фотонның энергиясына тең болғанда пайда болады. Бұл бастапқы энергияға, импульсқа және фазаға жақын екінші фотонның эмиссиясына себеп болады. Енді екі фотон бар, бұл басқа атомдарда осы реакцияны тудыру мүмкіндігін екі есе арттырады. Егер сәйкес энергия күйіндегі атомдар көп болса, онда бір жиілікті, жоғары коллимацияланған жарық шығаратын тізбекті реакция пайда болады. Осы техниканы қолданатын арнайы рентген лазері әдебиетте кездеспейді. Мұндай күйдегі атомдар белгісіз болғанымен, метастабильді ішкі қабықтың молекулалық күйлері көбінесе рентген аймағында энергия деңгейлеріне ие және жоғары энергиялы рентген сәулелерінің көздері ретінде қолданылады. Рентген лазерлері популяциялық инверсияны жасау үшін әртүрлі реакциялардың жылдамдығына сенеді. Белгілі бір энергия деңгейінен жоғары қызған кезде электрондар атомдарынан толығымен ажыратылады, нәтижесінде плазма деп аталатын ядролар мен электрондар газы пайда болады. Плазма – газ, және оның энергиясы идеал газ заңына сәйкес адиабатикалық түрде кеңейеді. Кеңейген кезде температурасы төмендейді, содан кейін электрондар ядроларға қайта қосылуы мүмкін. Салқындау процесі плазманың көп бөлігінің осы температураға шамамен бір уақытта жетуіне себеп болады. Ядроларға қайта қосылғаннан кейін электрондар фотондарды шығарудың қалыпты процесі арқылы энергиясын жоғалтады. Бұл процесс жылдам болғанымен, қайта қосылу процесінен баяу жүреді. Бұл қысқа мерзімде электрондарымен жоғары энергиялы күйде қайта қосылған көптеген атомдардың болуына және популяциялық инверсияға әкеледі. Қажетті жағдайларды жасау үшін үлкен мөлшерде энергияны өте жылдам жеткізу қажет. Рентген лазерін жасау үшін атомға шамамен 1 ватт энергия қажет екені көрсетілді. Лазерлік ортаға мұндай көп энергия беру оның булануына әкеледі, бірақ реакцияның өте жылдамдығы бұл міндетті түрде проблема емес. Бұл жүйелердің бір рет қолданылатын құрылғылар болатынын білдіреді. Сонымен қатар, рентген сәулелерінің жиілігі үшін тиімді айна жоқ. Кәдімгі лазерде лазерлік орта әдетте шығыстың бір бөлігін ортаға қайтаратын екі жартылай айнаның арасына орналастырылады. Бұл ортадағы фотондардың санын арттырады және кез келген атомның стимуляциялану мүмкіндігін арттырады. Ең бастысы, айналар тек белгілі бір бағытта қозғалатын фотондарды ғана көрсетеді, ал стимуляцияланған фотондар сол бағытта шығарылады, бұл шығыстың жоғары шоғырлануына әкеледі. Бұл әсерлердің болмауынан рентген лазері фотондар орта арқылы бір рет өтетіндіктен толыққанды стимуляцияға сенеді. Кез келген фотонның стимуляциялау мүмкіндігін арттыру және шығысты шоғырландыру үшін рентген лазерлері өте ұзын және жұқа болып жасалады. Бұл жағдайда әдеттегі эмиссия арқылы кездейсоқ бағытта шығарылатын фотондардың көпшілігі ортадан шығып кетеді. Тек ортаның ұзын осі бойымен қозғалатын фотондар ғана басқа эмиссияны стимуляциялауға мүмкіндік алады. Лазерлік ортаның қатынасы шамамен 10 000 болуы керек.

Lasers rely on two physical phenomena to work, stimulated emission and population inversion. An atom is made of a nucleus and a number of electrons orbiting in shells around it. Electrons can be found in many discrete energy states, defined by quantum mechanics. The energy levels depend on the structure of the nucleus, so they vary from element to element. Electrons can gain or lose energy by absorbing or emitting a photon with the same energy as the difference between two allowable energy states. This is why different elements have unique spectrums and gives rise to the science of spectroscopy. Stimulated emission occurs when an excited electron can drop by the same amount of energy as a passing photon. This causes a second photon to be emitted, closely matching the original's energy, momentum, and phase. Now there are two photons, doubling the chance that they will cause the same reaction in other atoms. As long as there is a large population of atoms with electrons in the matching energy state, the result is a chain reaction that releases a burst of single frequency, highly collimated light. a dedicated X ray laser using this technique does not appear in the literature. While atoms with such a state are unknown, metastable inner shell molecular state molecules often have energy levels in the X ray region and have been used for high energy X ray sources. Instead, X ray lasers rely on the speed of various reactions to create the population inversion. When heated beyond a certain energy level, electrons dissociate from their atoms entirely, producing a gas of nuclei and electrons known as a plasma. Plasma is a gas, and its energy causes it to adiabatically expand according to the ideal gas law. As it does, its temperature drops, eventually reaching a point where the electrons can reconnect to nuclei. The cooling process causes the bulk of the plasma to reach this temperature at roughly the same time. Once reconnected to nuclei, the electrons lose energy through the normal process of releasing photons. Although rapid, this release process is slower than the reconnection process. This results in a brief period where there are a large number of atoms with the electrons in the high energy just reconnected state, causing a population inversion. To produce the required conditions, a huge amount of energy needs to be delivered extremely rapidly. It has been demonstrated that something on the order of 1watt per atom is needed to provide the energy required to produce an X ray laser. Delivering so much energy to the lasing medium invariably means it will be vaporized, but the entire reaction occurs so rapidly this is not necessarily a problem. It does imply such systems will be inherently one shot devices. Finally, another complication is that there is no effective mirror for X ray frequency light. In a common laser, the lasing medium is normally placed between two partial mirrors that reflect some of the output back into the medium. This greatly increases the number of photons in the medium and increases the chance that any given atom will be stimulated. More importantly, as the mirrors reflect only those photons traveling in a particular direction, and the stimulated photons will be released in the same direction, this causes the output to be highly focused. Lacking either of these effects, the X ray laser has to rely entirely on stimulation as the photons travel through the medium only once. To increase the odds that any given photon causes stimulation, and to focus the output, X ray lasers are designed to be very long and skinny. In this arrangement, most of the photons being released naturally through conventional emissions in random directions will simply exit the medium. Only those photons that happen to be released traveling down the long axis of the medium have a reasonable chance of stimulating another release. A suitable lasing medium would have an aspect ratio on the order of 10,000.