W47 – АҚШ-тың термоядролық қаруы, Polaris A-1 зымырандарында қолданылды (1960-1974). Y1 (600 кт) және Y2 (1.2 Мт) модельдері, өлшемдері мен салмағы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
теміржол станциясы
the railway station
W47 – американдық термоядролық оқ-дәрісі, ол Polaris A 1 теңізден ұшырылатын баллистикалық зымыран жүйесінде қолданылды. Әртүрлі үлгілері 1960 жылдан 1974 жылдың соңына дейін қызмет етті. Оқ-дәрінің жасалуы 1957-1960 жылдар аралығында Лоренс сәулелену зертханасында жүргізілді. W47-нің диаметрі және ұзындығы болды, ал Y1 үлгісінің салмағы , ал Y2 үлгісінің салмағы болды. Y1 үлгісінің жобалық қуаты 600 килотоннаны, ал Y2 үлгісінің жобалық қуаты 1,2 мегатоннаны құрады. W47 – жаңа, кішірейтілген орталық бөлігі бар алғашқы оқ-дәрі. Базадағы аэродинамикалық кеңейтім түсірілген кезде бағытталған тұрақтылықты қамтамасыз етеді. Жақсырақ тұрақтылық пен симметрия үшін оқ-дәріні айналдыру үшін екі кішкентай ракеталық қозғалтқыш қолданылды.
The W47 was an American thermonuclear warhead used on the Polaris A 1 sub launched ballistic missile system. Various models were in service from 1960 through the end of 1974. The warhead was developed by the Lawrence Radiation Laboratory between 1957 and 1960. The W47 was in diameter and long, and weighed in the Y1 model and in the Y2 model. The Y1 model had design yield of 600 kilotons and the Y2 model had a doubled design yield of 1.2 megatons. The W47 was the first warhead with a new, miniaturized pit. The aerodynamic flare at the base provided stability of orientation during descent. Two small rocket motors were used to spin the warhead for better stability and symmetry during reentry.
Дизайн
Британдық құпиясы ашылған құжаттар W47 құрамында белгілі бір мөлшерде плутоний, уран, литий деутериді және тритий болғанын көрсетеді.
Declassified British documents indicate that the W47 contained of plutonium, of uranium, of lithium deuteride and of tritium.
Тірі отпен сынақ
W47 – АҚШ-тың ICBM немесе SLBM жарылыс басы, ол 1962 жылғы 6 мамырда атмосфералық зымыран және жарылыс басы сынағында тікелей іске қосылды. Бұл оқиға Доминик сынақ сериясының бір бөлігі болған "Фрегат Пирд" атты операция кезінде болды. Лос-Анджелестің оңтүстік-батысында орналасқан американдық "Этан Аллен" су асты кемесі, Гавайидің оңтүстігіндегі сол кездегі британдық Киритимати (Рождество аралы) маңындағы ашық мұхитқа "Polaris A2" зымыранын атты. Зымыран шамамен 400 км қашықтыққа ұшты. Сынақты мақсаттық нүктеден шамамен 30 миль (48 км) қашықтықта орналасқан "Карбонеро" және "Медрегал" атты екі американдық су асты кемесі бақылады. Зымыранның жарылыс басы 1962 жылғы 6 мамырда 23:30 GMT бойынша, белгіленген мақсаттық нүктеден шамамен және 11000 фут (3353 м) биіктікте жарылды. Жарылыс сәтті өтті және W47Y1 жобалық қуаты шамамен 600 килотоннаны құрады. Бұл операция АҚШ-тың баллистикалық зымыран жүйелеріне сенімділікті арттыру мақсатымен жүргізілді, бірақ сынақтан кейін де қызу пікірталас туды. Бұл, ішінара, сынақ үшін таңдалған жарылыс басы сынақтан бұрын өзгертілгені және ол қордағы барлық жарылыс бастарын толыққанды көрсетпегенімен байланысты болды.
The W47 is the only US ICBM or SLBM warhead to have been live fired in an atmospheric missile and warhead test, on May 6, 1962. This event took place during shot Frigate Bird which was part of the Dominic test series. While stationed about southwest of Los Angeles, the American submarine Ethan Allen fired a Polaris A2 missile at an open ocean target point short of the then British Kiritimati (Christmas Island), south of Hawaii. The missile traveled a distance of The test was observed by two submerged US submarines stationed approximately 30 mile (48 km) from the target point, Carbonero and Medregal. The missile warhead detonated at 23:30 GMT on May 6, 1962, approximately from the designated target point, and at the target altitude of 11000 feet (3353 m). The detonation was successful and had the full design yield of the W47Y1 at approximately 600 kilotons. The shot was designed to improve confidence in the US ballistic missile systems, though even after the test there was considerable controversy. This was partly because it was revealed that the warhead selected for the test had undergone modifications before testing and was not necessarily representative of the stockpile.
Сенімділік туралы дау
W47 жарылыс бөлігінің дизайнында бірқатар ауыр сенімділік проблемалары болды. 1960 жылдың сәуірінен 1960 жылдың маусымына дейін EC 47 өндірістік прототипінің 300 данасы жасалды, бірақ сенімділік туралы алаңдаушылықтарға байланысты олардың барлығы 1960 жылдың маусымында дереу қызметтен шығарылды. Y1 және Y2 үлгілерін өндіру 1960 жылдан 1964 жылға дейін жалғасты. Барлығы 1060 Y1 және Y2 үлгісі жасалды, бірақ олардың сенімділік проблемалары соншалықты көп екені анықталды, тіпті бір уақытта 300-ден аспады. 1966 жылы сақталған Y2 жарылыс бөліктерінің 75% ақаулы және қолдануға жарамсыз деп есептелді. Жөндеу бағдарламалары біраз уақытқа созылды. 1960 жылдардың басында Polaris жарылыс бөліктерінің бірнешеуі, реттеліп тұратын техникалық қызмет көрсету кезінде шұңғымалардың тозуы анықталғаннан кейін ауыстырылды. W45, W47 және W52 жарылыс бөліктерінің істен шығуы әлі де АҚШ ядролық қару күшінің болашақтағы сенімділігі туралы пікірталасқа белсенді қатысушы болып табылады, ядролық сынақтарсыз. 1958 жылғы мораторийге (Hardtack/Neptune) дейін W47 жарылыс бөлігінде жүргізілген бір нүктелік қауіпсіздік сынағы сәтсіз аяқталды, нәтижесінде 100 тонналық жарылыс болды. Сынаққа тыйым салынғандықтан, қауіпсіздік дизайны үшін қажетті сынақтар жүргізілмеді, сондықтан уақытша шешім қабылданды: борон-кадмий сымы өндіріс кезінде шұңғыманың ішіне бүгіліп, жарылыс бөлігін қаруландыру кезінде кішкентай мотормен тартылып алынды. Бұл сым сақтау кезінде сынғыш болатын, қаруландыру кезінде үзіліп немесе ілігіп қалуы мүмкін, бұл оны толық алып тастауға кедергі келтіріп, жарылыс бөлігін қолдануға жарамсыз етті. Шамамен 50-75% жарылыс бөліктерінің істен шығуы күтілді. Бұл W47 негізгі бөліктерін толық қайта құруды қажет етті. Сымды майлау үшін қолданылған май да шұңғыманың тозуына себеп болды.
The W47 warhead had a series of serious reliability problems with the warhead design. 300 of the EC 47 production prototype model were produced from April 1960 through June 1960, and were all promptly retired in June 1960 due to reliability concerns. Production of Y1 and Y2 models then proceeded in 1960 through 1964. A total of 1060 Y1 and Y2 models were produced, but they were found to have so many reliability problems that no more than 300 were ever in service at any given time. In 1966, 75% of the stockpiled Y2 warheads were thought to be defective and unusable. Repair programs continued for some time. A number of the Polaris warheads were replaced in the early 1960s, when corrosion of the pits was discovered during routine maintenance. Failures of the W45, W47, and W52 warheads are still an active part of the debate about the reliability of the US nuclear weapons force moving into the future, without ongoing nuclear testing. A one point safety test performed on the W47 warhead just prior the 1958 moratorium (Hardtack/Neptune) failed, yielding a 100 ton explosion. Because the test ban prohibited the testing needed for inherently safe one point safe designs, a makeshift solution was adopted: a boron cadmium wire was folded inside the pit during manufacture, and pulled out by a small motor during the warhead arming process. This wire had a tendency to become brittle during storage, and break or get stuck during arming, which prevented complete removal and rendered the warhead a dud. It was estimated that 50 75% of warheads would fail. This required a complete rebuild of the W47 primaries. The oil used for lubricating the wire also promoted corrosion of the pit.