Кіріспе

Француз виолончельшісі және композиторы Жан Батист Себастьен Бреваль (6 қараша 1753 – 18 наурыз 1823) – француз виолончельшісі және композиторы болған. Ол негізінен өзі тартатын аспабы үшін шығармалар жазды, соның ішінде оқу-әдістемелік еңбектер және виртуоздық концерттік туындылар бар.

Өмір

Бреваль Парижде дүниеге келді және Франсуа Купи (1735-1810) мен Мартин Бертодан сабақ алды. 1774 жылға қарай, ол белсенді виолончель оқытушысы болды. 1775 жылы ол өзінің 1-ші шығармасын – алты концертант квартетті жариялады. 1776 жылы ол «Аполлон балалары академиялық қоғамының» мүшесі атанды. 1778 жылы «Концерт спиритуалде» өзінің сонаталарының бірін орындап, мансабын бастады, 1781 жылдан 1791 жылға дейін олардың оркестрінде, ал 1791 жылдан 1800 жылға дейін Фейдо театрының оркестрінде ойнады. Кейін ол «Клери көшесіндегі концерттер» басқаруына қатысты және Париж операсы оркестрінің мүшесі болды. 1816 жылы оркестрден зейнетке шықты. «Allgemeine musikalische Zeitung» басылымында Бревальдың консерваторияда сабақ бергені айтылады, бірақ консерваторияның құжаттарында бұл расталмаған. Дегенмен, Бревальдың шығармалары консерваторияда оқыту үшін қолданылды. Бреваль Айн департаментінің Коллигис қаласында қайтыс болды.

Композициялар

Бревальдың 1775 және 1805 жылдар аралығында жазған шығармалары көбінесе аспаптық туындылардан тұрады. Оның музыкасы париждіктердің әсем мелодиялар мен сергекті ырғақтарға деген құштарлығын көрсетеді. 1784 жылға дейін оның туындылары әдетте соната мен рондо формасын қолданатын екі немесе үш бөлімді композициялар, немесе вариациялар негізіндегі бір бөлімді шығармалар болатын. Оның кейінгі туындылары, мысалы, кларнет, валторна және фаготқа арналған Симфония Кончертанта, Op. 38 (шамамен 1795 жыл), әртүрлілік пен тәжірибелік ізденістерді көрсетеді. Оның өзі орындау үшін жазған концерттері Джованни Баттиста Виоттидің ықпалында болды, ол виртуоздық бөлімдермен ұштасқан нақты тақырыптық құрылымды пайдаланды. Бреваль ең белгілісі – C мажорлы сонатасы Op. 40, № 1, ол студенттік виолончель әдебиетінің классикасы болып саналады және көбінесе виолончель оқушысы оқуға кірісетін алғашқы толық сонаталардың бірі. Алғашқы нұсқасы бірнеше баспагерлерден қолжетімді. Виола және бас-кларнет сияқты басқа да аспаптарға бейімделген нұсқалары да жарық көрді. Оның ең маңызды және ықпалды еңбегі, болжам бойынша, 1804 жылғы «Виолончель туралы оқулық» (Traité du Violoncelle) – виолончельге арналған алғашқы жүйелі оқулық. «Музыка әуесқойларының хаттары» (Correspondance des amateurs musiciens) журналында жарияланған бұл еңбекте виолончельдің құрылымындағы, орындаушыға үлкен виртуоздық мүмкіндіктерін беретін техникалық жетістіктерге тоқталып өткен жоқ және 1806 жылғы Жан Луи Дюпорттың «Эссесімен» (Essai) көлеңкеге түсті.

Трактаттар

Ағылшын тіліндегі жартылай аударма (?1810).