Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Марго Говард Говард (1935 – 3 қыркүйек, 1988) – Нью-Йорк қаласындағы драг-квин, өмірінің соңына қарай «Харлемде ақ құл болдым» атты естеліктерін жазды. Квентин Крисптің алғы сөзімен, Эбби Майклспен бірлесіп жазылған естеліктер Говард Говардтың Сингапурда «Роберт Гессе» деген есімімен өткен сәнді балалық шағын, Екінші дүниежүзілік соғыстың басында жапондықтардан қашып бара жатқан британдық кемеде зорланғанын, сондай-ақ 1950-ші және 1960-шы жылдардағы Манхэттендегі драг-квин және секс-қызметкер ретіндегі өмірін баяндайды. Ол сол жылдары есірткіге құмар болып, секс-қызмет көрсету, ұрлық және психикалық ауруы бар бай қарт әйелді пайдалану арқылы өмір сүрді. Осы кезеңде Джеймс Дин, Виндзор герцогы мен герцогинясы және Трумэн Капотемен де кездескенін айтты. 1964 жылы ол Нью-Йорктегі ең ірі героин сатушысы Лерой «Ники» Барнспен танысып, төрт жыл бойы Харлемдегі Ленокс Террас тұрғын үй кооперативіндегі пәтерінен шықпай, оның қамқорлығында болғанын мәлімдеді. Говард Говард Барнстан қашып, батыс 124-ші көшедегі Марияның қолдаушылары монастырындағы метадон бағдарламасының көмегімен героинге тәуелділіктен арылды. Содан кейін ол кабаре қойылымдарымен және Мэри Стюартқа арналған эстрадалық нөмірлермен белгілі бір деңгейде танылды. Харлемнен кейінгі жылдары ол Джуди Гарланд, Марта Рей, Энди Уорхол, Джеки Кертис, Брук Астор, Таллула Банкхед, Мадонна және Елизавета II сияқты танымал тұлғалармен кездескенін жазды. 1988 жылы «Нью-Йорк Таймс» газеті осы естеліктерге шолу жасай келе: «[Оның] өмірі – қауіп-қатерге толы, өте шапшаң өтетін саяхат. Оқиғаларды әсемдеу үшін айту, ережелерді бұзу үшін жасалған, ал адамдар ақымақтар немесе ойыншықтар, не сирек кездесетін, Говард Говард сияқты мифтік тұлғалар, ұлы драг-квин, өзін [өзі] деп есептейтін. Ол ондаған жылдар бойы, қыркүйекте қайтыс болғанға дейін, трансвеститтер мен алдамшылардың арасында жылдам өмір сүрді» деп жазды. Қазір Говард Говардтың естеліктері негізінде фильм түсіріліп жатыр.
Margo Howard Howard (1935 – September 3, 1988) was a New York City drag queen who wrote memoirs titled I Was a White Slave in Harlem shortly before her death. With a preface by Quentin Crisp, the memoirs, co written with Abbe Michaels, describe Howard Howard's privileged childhood in Singapore under her given name of "Robert Hesse," her rape aboard a British Navy vessel escaping the Japanese at the start of World War II, and lifestyle as a drag queen and prostitute in the 1950s and 1960s in Manhattan. In these years, she supported a drug habit through prostitution, theft, and the exploitation of a wealthy but mentally ill old woman. She claimed to have had encounters with James Dean, the Duke and Duchess of Windsor, and Truman Capote during this time as well. In 1964, she met Leroy "Nicky" Barnes, the most prolific heroin dealer in New York City, and claims to have been "kept" by him, not leaving her apartment in the Lenox Terrace co op in Harlem for four years. Howard Howard claimed to have ultimately escaped Barnes and recovered from her heroin addiction with the help of a methadone program run by the Handmaids of Mary convent on West 124th Street. Thereafter she achieved some kind of prominence with a cabaret act and tributes to Mary Stuart. In her post Harlem years, she wrote she met Judy Garland, Martha Raye, Andy Warhol, Jackie Curtis, Brooke Astor, Tallulah Bankhead, Madonna, and Queen Elizabeth II, and others. Reviewing these memoirs in 1988, the New York Times wrote: "[Her] life was a breathless walk on the wild side. Stories were for embellishing, rules for breaking and people either fools or toys or, less often, mythical figures of the sort that Howard Howard, the grand drag queen, manifestly considered [herself] to be. For decades, until [her] death in September, [she] breezed through a slick New York scene of transvestites and tricksters." There is apparently a movie being developed based on Howard Howard's memoirs.
Шындық па, ойдан шығарылған ба?
Хауард Хауард көбінесе осы естеліктері арқылы танымал, бірақ оның әңгімелерінің көп бөлігін қолдайтын ешқандай дәлел жоқ. Естеліктерде фотосуреттер болғанымен, олардың ешқайсысы 1988 жылға дейінгі емес және ол өмірінен айтқан ерекше оқиғаларын растамайды. Оның баспагері "Мен Харлемде ақ құл болдым" кітабына соңғы сөз ретінде автобиографиядағы оқиғалардың "көп бөлігі, тіпті басым көпшілігі" жалған екенін мәлімдеді. Соңғы сөздері Говард Хауардтың балалық шағы туралы айтқандарын жоққа шығарады. 1988 және 1989 жылдары "Нью-Йорк Таймс" газеті Сюзана Вентураның (перформанс суретшісі Пенни Аркад) өнер қойылымдары үшін Марго Говард Хауард есімді, өткенімен құпиялы 50 жастағы драг-куин кейіпкерін жасағанын жариялады. "Таймс" газеті Говард Хауард кейіпкерін "көз алдындағыдай, сенуге келмейтін" деп сипаттайды. "Таймс" газетінің кейінірек жариялаған мақаласында Аркадтың монологы "Lower East Side-дың нақты тұрғындарына негізделген" екені, ал Говард Хауардтың қазасы туралы хабар "The Village Voice" газетінде жарияланғаны айтылады. Аркад басқа да нақты адамдарға, мысалы Андреа "Уитс" Фельдманға негізделген қойылымдар жасады. Ескерту: "The Village Voice" газеті Говард Хауардтың 1937 жылы туғанын хабарлайды, ал ол өзінің өмірбаянында 1935 жылғы туғандығын айтады.
Howard Howard is known primarily though these memoirs, and no evidence supports most of her stories. Though the memoirs contain some photographs, none date to earlier than 1988 or validate any of the remarkable episodes she claims from her past. Her publisher added an afterword to I Was a White Slave in Harlem stating that "much, if not most" of the stories in the autobiography were false. The afterword specifically disavows Howard Howard's stories about her childhood. In 1988 and 1989, the New York Times published articles stating that Susana Ventura (the performance artist Penny Arcade) had created a character named Margo Howard Howard, a 50 year old drag queen with a scandalous past, for her performances. The Times specifically refers to the Howard Howard character as "patently unbelievable." A later article in the Times specifies that Arcade's monologue was "based on real Lower East Side residents," and Howard Howard did receive an obituary in The Village Voice. Arcade has based performances on other real people, such as Andrea "Whips" Feldman. Note: The Village Voice states Howard Howard was born in 1937; in her autobiography, she claims 1935.