Дэвид Пелцер: Балалық шақтағы зұлмат пен өмір жолы
Dave Pelzer
Дэвид Пелзер – американдық автор, өмірбаяндық және өзін-өзі жетілдіру кітаптарымен танымал. Бала кезіндегі зорлық-зомбылық, соғысқа қатысу туралы жазады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық автор (1960 жылы туған)
American author (born 1960)
Дэвид Джеймс Пелцер (1960 жылғы 29 желтоқсанда Сан-Францискода, Калифорния штатында туған) – бірнеше автобиографиялық және өзін-өзі жетілдіру кітаптарының авторы. Ол Кэтрин Роерва Кристен Пелцер (1929–1992) мен Сан-Франциско қаласындағы өрт сөндіруші Стивен Джозеф Пелцердің (1923–1980) ұлы. Пелцердің кітаптарында балалық шағындағы бірнеше жыл бойы бастан өткерген зорлық-зомбылық, соның ішінде анасының үнемі жасаған жамандықтары мен ұрып-сапалаулары туралы айтылады. Ол, анасы мұны ойын деп ойлаған. Оның мұғалімдері 1973 жылғы 5 наурызда 12 жасар Пелцерді күтімге алуға жіберген кезде араласты. 1979 жылы, 18 жасында, ол АҚШ Әуе күштеріне қабылданып, Перс шығанағы соғысында қызмет етті. 1980-ші жылдары Пелцер өзінің бірінші әйелі Пэтсиге (лақап аты) үйленді, олардан ұлы дүниеге келді. 1996 жылы ол 1996 жылғы Жазғы Олимпиаданың эстафеталық жалынын алып жүрді. Пелцер мен Пэтси ажырасып, көп жылдар өткен соң ол өзінің редакторы болған Марша Донохоеға үйленді.
David James Pelzer (born December 29, 1960, in San Francisco, California) is an American author of several autobiographical and self help books. He is the son of Catherine Roerva Christen Pelzer (1929–1992) and San Francisco fireman Stephen Joseph Pelzer (1923–1980). Pelzer's books describe the abuse he suffered for several years of his childhood, including continual mistreatment and beatings by his mother, who he said thought of it as a game. His teachers stepped in on March 5, 1973, when 12 year old Pelzer was placed in foster care. At age 18, in 1979, he joined the U. S. Air Force and served in the Gulf War. In the 1980s, Pelzer married his first wife, Patsy (a pseudonym), with whom he had a son. In 1996, he carried a torch in the 1996 Summer Olympics torch relay. Pelzer and Patsy divorced, and many years later, he married his second wife, Marsha Donohoe, who was his editor.
Балалық шақтағы тәжірибелері
Пелцердің «Бұл деп аталатын бала» атты кітабында бала кезіндегі ауыр зорлық-зомбылықты өз көзқарасынан баяндайды. Ол анасының 4 жастан 12 жасқа дейін оны физикалық және эмоционалдық жағынан қалай қорлағанын жазады. Анасы оны аштырып, аммиак ішуге мәжбүр еткенін, ішін пышақтағанын, қолын газ плитасында күйдіргенін және өз құсығын жеуге мәжбүр еткенін айтады. Әкесі Пелцер мен оның алкогольге тәуелді анасы арасындағы жанжалдарды шешуге немесе тоқтатуға белсенді түрде араласқан жоқ екенін де атап өтеді. 1973 жылы 12 жасында оны асырап алуға берді. Оның екінші кітабы «Жоғалған бала» – асырап алу отбасында өткен кезеңді қамтиды. Кітаптарында ол туыстарын лақап аттармен атайды. Пелцерді үйден алып шыққан кезде ол бұрыннан-ақ ауыр психикалық жарақат алған еді. Бұл Пелцердің өсіп келе жатқанда дұрыс емес мінез-құлық көрсетуіне әкелді. Басты зорлық-зомбылық тоқтағанымен, ол әлі де психикалық ауыртпалыққа тап болды. Жастық шағында ол махаббат сезімін бастан кешіруге тырысты. Асырап алу отбасында болу және зорлық-зомбылық көру оның өз отбасын және сүйіспеншілікті аңсауға себеп болды. Кейін ол әкесінің зорлық-зомбылыққа немқұрайлы қарағанын кешірді және анасына оны анасы ретінде жақсы көретінін, бірақ енді оны көрмейтінін жазып хат жолдады. Алайда ол хатты жібермес бұрын анасы қайтыс болды. Өмірінің соңына дейін ол зорлық-зомбылықтан жартылай жазылды, бірақ басынан өткендерді ешқашан ұмытпады. Қазір ол басқаларға қиындықтар мен зорлық-зомбылықтан арылуға көмектесетін өзін-өзі жетілдіру кітаптарын жазады. Пелцердің інісі Ричард Б. Пелцер өзінің өмірбаяны «Бауырластың саяхаты» атты кітабын жариялады, онда оның өзінің тәжірибесі туралы айтылады. Р. Пелцер кітабының соңында ата-ананың қалай зорлық-зомбылыққа ұшыратуға бейімделетінін және адам рухының қалай жеңіп шығатынын көрсетуді мақсат еткенін айтты.
Pelzer's book A Child Called "It" describes from his viewpoint the severe abuse he suffered as a child. He writes how his mother was physically and emotionally abusive towards him from ages 4 to 12. He describes how his mom starved him, forced him to drink ammonia, stabbed him in the stomach, burned his arm on a gas stove, and forced him to eat his own vomit. He mentioned that his father was not active in resolving or stopping the conflicts between Pelzer and his alcoholic mother. He was sent to a foster family at age 12 in 1973. His second book The Lost Boy covers the time frame when he was in foster care. In his books, he refers to his relatives by pseudonyms. By the time Pelzer was taken out of the home, he had already suffered a great deal mentally. This caused Pelzer to act out growing up. Although the main abuse had stopped, he faced continued mental anguish. Throughout his teen years, he struggled to feel loved. Being in a foster home and having suffered abuse caused him to yearn for the family and love he could not have. He later forgave his father for ignoring the abuse, and wrote a letter to his mom saying he loved her as his mother, but would never see her again. She died before he could send it. Throughout the rest of his life, he somewhat healed from the abuse but will never forget what he had been through. He now has written self help books to help others overcome their challenges and abuse they have suffered. One of Pelzer's brothers, Richard B. Pelzer, published his own autobiography, A Brother's Journey, that detailed his experiences. Paraphrased, R. Pelzer said in the afterword of his book that his objectives for his story was to show how a parent can become abusive and how the human spirit can triumph and survive.
"Ол" деп аталатын баланың қабылдануы
Оның "Бұл" деп аталатын бала" атты алғашқы кітабы сәтті болды және қызығушылық тудырды. Бір оқырман былай деді: "Бұл кітап маған өмірімде осындай жағдайға тап болған жалғыз мен емес екенімді көрсетті. Мені түсінетін адамдар бар екенін білдім." Жазушы Дэвид Плоц Slate журналында жариялаған мақаласында Пелцерді сынады. Мақалада Плоц Пелцердің ата-анасы қайтыс болғандықтан, олардың бейнесі қалай көрсетілгеніне қатысты пікір білдіре алмайтынын айтады.
His first book, A Child Called "It," was successful and generated interest. One reader was quoted: "(The book) made me see that I wasn't the only one out there that had this in their life. That there's people who do understand." Writer David Plotz criticized Pelzer in an article he wrote for Slate. In the article Plotz says that because Pelzer's parents are dead they cannot question how they are depicted.
Қиындықтар
Америка кітапханалар қауымдастығы мәліметінше, "It деп аталған бала" кітабы АҚШ-та жиі тыйым салынған және оған қарсы шыққандар көп болған. 2010 мен 2019 жылдар аралығында ең көп сынға ұшыраған кітаптар тізімінде бұл кітап 36-шы орынды иеленді.
According to the American Library Association, A Child Called "It" has been frequently banned and challenged in the United States. The book landed the 36th spot on the list of the top books challenged between 2010 and 2019.
Дау
2002 жылы Пэт Джордан The New York Times Magazine журналында Пельзердің естеліктерінің сенімділігіне күмән келтіретін даулы мақала жазды. Ол «Пелзер өзінің зорлық-зомбылығын керемет еске түсіреді, бірақ осы зорлық-зомбылықты растайтын ештеңе есіне алмайды», мысалы, анасы туралы ешқандай мәлімет есінде жоқ деді. Пельзердің кіші інісі Стивен Пелзер оның кітабына қарсы шығып, ешқандай зорлық-зомбылық болмағанын жоққа шығарды және Пелзердің «өрт шығарғаны үшін және дүкеннен ұрлық жасап ұсталғаны үшін» асырап алуға берілгенін айтты. Сондай-ақ, Пелзердің психологиялық себептермен АҚШ Әуе күштерінен босатылғанын мәлімдеді. The Guardian газетіндегі мақалада Джеральдин Беделл оқиғаның алдыңғы жағына сену қиын болатынын, себебі оқиғаның арқа жағындағы кейбір мәліметтер жетіспейтінін атап өтті, бірақ «негізінен Пельзер шындықты айтып отыр» деген пікірде болды. Бірақ ол «кейінгі екі кітабында көзге түсетіндей, асыра сілтеулер бар» екенін де айтты. Романның барлық егжей-тегжейлі мәліметтерінің рас екендігіне қатысты алаңдаушылықтан гөрі, ол авторлардың тіпті өздерінің зорлық көрген балалық шақтары туралы жазуға бейімділігіне көңіл бөлді. Пельзерді Андреа Эшворт, Дженнифер Лаук, Мартин Амис және Тони Торнтон сияқты, өздерінің зорлық-зомбылық тарихтарын қызықты стильде жазып пайда табуға тырысатын авторлармен бірге топтастырды. Бірақ ол «жыныстық зорлықтан зардап шеккендермен жұмыс істейтін ұлттық және жергілікті ұйымдардың» осы жағдайлардағы шындықты бейнелеуді бағалайтынын да айтты. Мотивациялық спикер ретінде ол орта мектеп оқушыларымен және ересектермен төзімділік концепциясы туралы сөйлейді.
In 2002, Pat Jordan wrote a disputed article in The New York Times Magazine that questioned the reliability of Pelzer's recollections. He said that "Pelzer has an exquisite recall of his abuse, but almost no recall of anything that would authenticate that abuse", such as any details about his mother. Pelzer's younger brother, Stephen Pelzer, has disputed his book, denying that any abuse took place, and stating that he thinks Pelzer was placed in foster care because "he started a fire and was caught shoplifting", and goes on to accuse Pelzer of having been discharged from the US Air Force on psychological grounds. In a review for The Guardian, Geraldine Bedell notes that gaps in the background narrative "makes the foreground harder to trust", but believes that "substantially, [Pelzer]'s telling the truth But there is a definite feeling of exaggeration in the later two books ". More than any concern about the veracity of all the minutiae in the novel, she was bothered by the trend of authors even writing about their abusive childhoods, grouping Pelzer with Andrea Ashworth, Jennifer Lauck, Martin Amis and Tony Thornton as authors who she feels are merely profiting from their abuse by writing in an entertaining stylethough she does mention examples of "national and local agencies working with sexual abuse survivors" appreciating the honest portrayal of what happens in these situations. As a motivational speaker he speaks to high school students and adults about the concept of resilience.