Сол қадамымның күші

Кіріспе

Менің сол аяғым – Кристи Браунның 1954 жылы жарық көрген автобиографиясы. Ол 1932 жылдың 5 маусымында Ирландияның Дублин қаласында церебральды парезбен дүниеге келген. 13 баланың бірі болған Браун жазушы, суретші және ақын ретінде танылды.

Сюжет

Браун кітабын оқырманға балалық шағы туралы айтудан бастайды. Ол төрт айлық болғанда анасы оның денсаулығында бір нәрсе дұрыс емес екенін бірінші болып байқады. Ол басын тік ұстай да, дене қозғалысын да бақылай алмады. Дәрігерлерге жүгінген соң, отбасының ең қорқынышты күдігі расталды: Кристи дене мүгедектігімен және ми параличи деген емделмейтін аурумен ауырады. Оның отбасы, анасынан басқа, оны ессіз деп ойлады. Олар анасына күшін тоқтатуды айтты. Дәрігерлер Браунның ақыл-ойының бар екеніне сенбесе де, анасы ұлына деген сенімін жоғалтпады және оны отбасының толыққанды мүшесі ретінде қолдады. Жас баланың өмірінде оның зиялы екенін дәлелдейтін маңызды сәттер болады. Ол сол аяғы мен саусақтарын басқара алатынын жасайды. Бес жасында ол сол аяғымен әпкесінен сары мел алып, еденге "А" әрпін аяғымен және анасының көмегімен салады. Ол "тақтаға жабайы сызықтар салмаққа" ниеттенгенін айтқан. Осы оқиға кітапқа ат берді. Осы сәтте Браун сөйлей алмайтындықтан өзін-өзі жеткізудің жолын тапты. Балалық шағында Браун жергілікті балалармен және туыстарымен "Генри" деп аталатын шағын арбаның көмегімен ойнады. Уақыт өте келе ол өзін басқалардан ерекшелейтінін, отбасы мен достарынан бөлек екенін және өмірден ләззат алуына кедергі келтіретінін сезіне бастады. Осы күресте ол өзінің шығармашылық және көркемдік қабілеттерін ашып, әдебиетке, жазуға және сурет салуға берілді. Ол осы істерді сол аяғымен жасады. 18 жасында Браун Францияның Лурдес қаласына сапар шегеді. Мұнда ол өзінен де нашар мүгедектерді кездестірді. Өмірінде алғаш рет ол қуат пен үміт сезімдерін басынан өткерді. Ол өзін өзі қабылдап, бар күшімен жақсы өмір сүруге тырысты. Ол ми параличине қарсы жаңа емді бастады, бұл оның сөйлеу және физикалық жағдайын жақсартты. Жасөспірім шағында ол ирланд дәрігері Роберт Коллиспен танысты. Коллис ми параличимен ауыратын науқастарға арналған клиника ашты және Браун оның алғашқы науқасы болды. Коллис сонымен қатар танымал жазушы болды және Браунға қалай жазуға болатынын үйретті. Бұл да қарқынды жаттығулар мен жаттығулардан тұратын бір түрлі емдеу болды. Коллис осы кітаптың алғашқы екі нұсқасын және соңғы редакциясын жасауға қатысты. Автобиография өзінің жаратылуына сілтеме жасайды. Соңғы беттерде Коллис кітаптың бірінші тарауын қайырымдылық шарасында жиналған көрермендерге оқығаны айтылады. Бұл тарау жиналғандардың барлығына ұнады.

Brown begins his book by telling the reader about his early childhood. When he was four months old, Brown's mother was the first to notice that there was something wrong with his health. He could not hold his head upright or control his body movements. After seeking medical advice, the family's worst fears were confirmed: Christy was physically disabled and had an incurable disability called cerebral palsy. His family, besides his mother, thought he was an idiot. They told his mother to give up. Although the doctors did not believe in Brown's mental intelligence, his mother did not lose faith in her son and supported him as a full member of the family. A transforming moment occurs in the young boy's life that proves him to be intelligent. He discovers that he can control his left foot and toes. At the age of five, he snatches a piece of yellow chalk from his sister with his left foot. He marks the letter "A" on the floor with his foot and the help of his mother. He had wanted to make what he described as, "a wild sort of scribble with it on the slate". It is from this incident that the book received its title. In this moment, Brown had found a way to express himself since he could not speak like a healthy child. Throughout his childhood, Brown played with local children and with his siblings, assisted by a small cart that he called "Henry". As time went on, he became more introverted, as he began to realize that his handicap made him different from his family and friends and impeded his enjoyment of life. Through this struggle, he discovered his creative and artistic talents, becoming devoted to literature, writing and painting. He used his left foot to carry out these tasks. At the age of 18, Brown went to Lourdes in France. Here, he met individuals whose handicaps were even worse than his. For the first time in his life, he began to experience energy and hope. He also began to accept himself as the person he was, and do the best with what he had. He started a new treatment for cerebral palsy, which led to the improvement of his speech and physical condition. In his teenage years, he met the Irish doctor Robert Collis. Collis had established a clinic for cerebral palsy patients and Brown was his first patient at this clinic. Collis was also a noted author, and guided Brown on how to write. This too involved a kind of therapy of intensive practice and exercises. Collis was involved in the two first drafts of this book and its final version. The autobiography makes reference to its own creation. The final pages tell of Collis reading the first chapter of the book to the audience at a fundraising event. The chapter was warmly received by those in attendance.

Бейімделулер

"Сол аяғым" фильмі, "Оскар" жүлдесіне ие болған Дэниел Дэй-Льюис Кристи рөлінде ойнаса, Бренда Фрикер Браунның анасын сомдады.