Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Елизавета Вурцельдің естеліктері «Prozac Nation» – 1994 жылы жарық көрген американдық жазушы Елизавета Вурцельдің өмірбаяндық кітабы. Кітапта автордың атипиялық депрессиямен күресі, жеке мінез қасиеттерінің кемшіліктері және колледжді бітіріп, жазушы болып жұмыс істеген кезеңдегі қиын жағдайларды қалай еңсергені туралы айтылады. «Прозак» – флуоксетин антидепрессантының тіркелген атауы. Алғашқыда Вурцель кітапты «Мен өзімді жек көремін және өлгім келеді» деп атағысы келген, бірақ редакторы оны көндірген. Нәтижесінде кітап «Америкадағы жас және депрессиядағы жандар: естеліктер» деген қосымша тақырыппен жарық көрді. Кітаптан Кристина Риччидің басты рөлде ойнаған «Prozac Nation» (2001) көркем фильмі жасалды.
Memoir by Elizabeth Wurtzel
the book
Prozac Nation is a memoir by American writer Elizabeth Wurtzel published in 1994. The book describes the author's experiences with atypical depression, her own character failings and how she managed to live through particularly difficult periods while completing college and working as a writer. Prozac is a trade name for the antidepressant fluoxetine. Wurtzel originally titled the book I Hate Myself and I Want To Die but her editor convinced her otherwise. It ultimately carried the subtitle Young and Depressed in America: A Memoir. The book was adapted into a feature film, Prozac Nation (2001), starring Christina Ricci.
Қабылдау
Рецензиялар қарама-қайшы болды. «The New York Times» газетінде Мичико Какутани «Prozac Nation» романын «көңілді де қайғылы, өзімшіл де өзіне сыни» деп сипаттап, оны «Джоан Дидионның эсселерінің ашықтығымен, Сильвия Платтың «Джаннаның қоңыраулы құмырасы» романының эмоционалдық көрсетуімен және Боб Дилан әнінің сарказмды, қараңғы юморымен» салыстырды. Вертцельдің прозалық стилін «жарқын» әрі «сұлу» деп бағалаған Какутани, мемуардың «қатаң редакциялаудан үлкен пайда көретінін» айтты және оның «өзін өкінуге толы бөлімдері оқырманды авторды қоздырып, 70-ші жылдары Нью-Йоркте өсіп, Гарвардта оқығаннан да жаман жағдайлар болатынын еске түсіреді» деді. «Publishers Weekly» журналы да ұқсас пікір білдірді: «[Вурцельдің] кітабы эмоционалдық күшті де шаршататын жекешелік арасында екіұшты. Ол өзінің тартымды портреті мен жұрт назарына ілікпек ниетінің арасында қалпылайды». «New York Magazine» журналында жазған Уолтер Кирн «Prozac Nation» романында «шындықты көрсететін сәттер» болғанымен, жалпы алғанда оның «көтеруге келмейтін» және «өзін-өзі бағалаудың ерекше мысалы» екенін айтты. Эрика Л. Вернер бұл кітапты «Вурцельдің мелодрамалық өмірінің, кемшіліктерімен бірге (әрине, барлық кемшіліктерімен) шаршатып, нашар жазылған әңгімесі» деп атап, «The Harvard Crimson» журналында: «Бұл қыз қалай кітапқа келісімшартқа қол қойды? Неге оған мұндай нәрселерді жазуға рұқсат берілді?» деп сұрақ қойды. Вернер сондай-ақ «Prozac Nation» романын «әдепсіз көрсетушілікпен» толған деп сипаттап, «бізді ауыспалы түрде жалықтырудан және қорқытудан басқа мақсаты жоқ» деді. Ол автордың «жағымсыз, өзіне ғана ойлайтын бала» екенін айтты. «Егер Вертцель ханым өзіне осылай ашуланбағанда, оған көбірек қайырымдылықпен қарауға болар еді», - деп жазды Кен Таккер «New York Times Book Review» журналында. Ол былай деп түсіндірді: «Оқырман кітаптың беттерін ашып, ішінде өзіне көмектесетін Prozac капсулалары бар деген үмітпен іздеуі мүмкін». «Kirkus Reviews» кітапты «өзімшіл мақтанышпен» толы деп есептеп, «Вурцель депрессиясын тоғысу арқылы беделділігін жоғалтады: ол өзін түзетпейтін жаман қыз, немесе оған дәрі керек. Ақырында, бұл маңызды емес» деген қорытынды жасады.
Reviews were mixed. In The New York Times, Michiko Kakutani characterized Prozac Nation as "by turns wrenching and comical, self indulgent and self aware," comparing it with the "raw candor of Joan Didion's essays, the irritating emotional exhibitionism of Sylvia Plath's The Bell Jar and the wry, dark humor of a Bob Dylan song." While praising Wurtzel's prose style as "sparkling" and "luminescent," Kakutani thought the memoir "would have benefited enormously from some strict editing" and said that its "self pitying passages make the reader want to shake the author, and remind her that there are far worse fates than growing up during the '70s in New York and going to Harvard." Publishers Weekly was similarly ambivalent: "By turns emotionally powerful and tiresomely solipsistic, [Wurtzel's] book straddles the line between an absorbing self portrait and a coy bid for public attention." Writing in New York Magazine, Walter Kirn found that although Prozac Nation had "moments of shapely truth telling," altogether it was "almost unbearable" and "a work of singular self absorption." Calling the book a "tedious and poorly written story of Wurtzel's melodramatic life, warts and all (actually all warts)," Erica L. Werner asked in The Harvard Crimson, "How did this chick get a book contract in the first place? Why was she allowed to write such crap?" Werner also described Prozac Nation as "obscenely exhibitionistic," with "no purpose other than alternately to bore us and make us squirm." She said that the author "comes off as an irritating, solipsistic brat." "It would be possible to have more sympathy for Ms. Wurtzel if she weren't so exasperatingly sympathetic to herself," wrote Ken Tucker in the New York Times Book Review. He observed, "The reader may well begin riffling the pages of the book in the vain hope that there will be a few complimentary Prozac capsules tucked inside for one's own relief." Kirkus Reviews thought the book to be filled with "narcissistic pride" and concluded, "By alternately belittling and belaboring her depression, Wurtzel loses her credibility: Either she's a brat who won't shape up or she needs the drugs. Ultimately, you don't care which."