Америкалық бу кеме компаниясы: "Anchor Line" тарихы
Anchor Line (riverboat company)
Америкалық «Anchor Line» компаниясы – 1859-1898 жж Миссисипи өзенінде жұмыс істеген көліктік кемелер флоты. Азамат соғысы кезінде де қызмет етті. Тарихы, кемелер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бу кеме компаниясы.
American steamboat company
The Anchor Line was a steamboat company that operated a fleet of boats on the Mississippi River between St. Louis, Missouri, and New Orleans, Louisiana, between 1859 and 1898, when it went out of business. It was one of the most well known, if not successful, pools of steamboats formed on the lower Mississippi River in the decades following the American Civil War.
"Anchor Line" компаниясы 1859 және 1898 жылдар аралығында Миссури штатының Сент-Луис қаласы мен Луизиана штатының Нью-Орлеан қалалары арасында Миссисипи өзенінде кемелер флотын пайдаланған бу кеме компаниясы болды. Компания жұмысын тоқтатқанға дейін, Американдық Азамат соғысынан кейінгі ондаған жылдар ішінде төменгі Миссисипи өзенінде құрылған ең танымал, тіпті табысты бу кемелердің бірі болып есептелді.
American steamboat company
The Anchor Line was a steamboat company that operated a fleet of boats on the Mississippi River between St. Louis, Missouri, and New Orleans, Louisiana, between 1859 and 1898, when it went out of business. It was one of the most well known, if not successful, pools of steamboats formed on the lower Mississippi River in the decades following the American Civil War.
Алғашқы жылдары, 1859-1879 жылдар
Компания 1859 жылы «Мемфис және Сент-Луис пакеттік желі» ретінде құрылды, негізінен осы екі қалаға және олардың арасындағы пункттерге қызмет көрсетті. Екі жыл өткен соң Америка Азамат соғысы басталды. Көптеген бу кемелерінің иелері жаулық басталғанда қызметін тоқтатуға мәжбүр болғанмен, «Мемфис және Сент-Луис пакеттік желі» Миссисипи өзенінің одақтық күштер бақылауындағы бөліктерінде жұмыс істеу арқылы бизнесте қалуға қол жеткізді. 1862 жылдың көктеміне қарай, бұл өзеннің Мемфиске дейінгі барлық бөлігін қамтыды. Бір жылдан кейін, Виксбург (Миссисипи штаты) және Порт-Гадсон (Луизиана штаты) қалаларынан басқа, өзендегі барлық порттар Федералдық бақылауға көшті. 1863 жылдың 4 шілдесінде Улисс С. Грант басқарған одақтық әскерлер Джон С. Пембертон басқарған Конфедерация гарнизонын Виксбургтің тапсыруына мәжбүр етті, ал келесі күні Порт-Гадсон да тапсырылды, бұл өзенді коммерциялық бу кемелері үшін ашты. 1874 жылы компания алып зәкірді өзінің символы ретінде қабылдады (демек, сол кезде атын өзгерткен болуы мүмкін). Дегенмен, 1870-ші жылдардың ортасына қарай ол «Зәкір желісі» деп танылды. Зәкір әр кеменің екі биік түтінінің арасына ілінді. Ол сонымен қатар көптеген кемелердің жиһазына, оның ішінде кеме кабиналары үшін жасалған орындықтарға логотип ретінде қосылды.
The company was founded in 1859 as the Memphis and St. Louis Packet Line, principally providing service to these two cities and points in between. Two years later, the American Civil War broke out. Whereas many steamboat owners were forced to cease operations at the outbreak of hostilities, the Memphis and St. Louis Packet Line managed to remain in business by operating on the parts of the Mississippi River occupied by the Union forces. By the spring of 1862, this included all parts of the river as far south as Memphis. One year later, all ports on the river except for Vicksburg, Mississippi, and Port Hudson, Louisiana, were under Federal control. On 4 July 1863, Union forces under Ulysses S. Grant forced the Confederate garrison commanded by John C. Pemberton to surrender Vicksburg, and the next day, Port Hudson surrendered, opening the river to commercial steamboat traffic. In 1874, the company adopted the giant anchor as its symbol (and presumably changed its name at that date). In any case, by the mid 1870s it was known as the "Anchor Line." The anchor was prominently hung between the two tall smokestacks on each of its boats. It was also included as a logo on the furnishings of many of its boats, including the chairs manufactured for the boats' cabins.
Алтын дәуір, 1880-1894 жылдар
1880 жылдардың басында компания бірнеше жаңа бу кемелер салуға жеткілікті капитал жинады. Бұл кемелердің көбісі Индиана штатының Джефферсонвилл қаласындағы Говард кеме құрылысы компаниясымен салынды. "Анкор Лайн" компаниясы бұл кемелерді салуға аяқ аспады, олар американдық викториан дәуірінің соңындағы нағыз жүзбелі сарайларға айналды. 1880 жылдан 1887 жылға дейін "Анкор Лайн" компаниясы осыдан кем емес он керемет бу кеме салды, олардың әрқайсысы мұңдықтан кормаға дейін шамамен 275 фут (83.33 м) ұзындықта және шамамен 45 фут (13.64 м) енді болды. Бу кемелерге адамдардың есімдерін немесе жағымды идеяны, сезімді немесе жануарды қоюдың жалпы әдетіне қарсы, "Анкор Лайн" компаниясы осы кемелерге өзінің маршрутындағы қалалардың аттарын беруді жөн көрді. Алғашқысы "Белль Мемфис" кемесі болды, ол 1881 жылдың басында Сент-Луистен шығып, Мемфиске алғаш рет келгеннен кейін қаладан тулар жиынтығын сыйлық ретінде алды. Бұл кемелердің көпшілігі Миссисипи өзеніндегі бу кемелерін мазалаған өрт, кедергілер (өзен төсегіндегі үлкен таяқтар немесе бұтақтар, олар көбінесе кеменің қабырғасында тесіктер жасады), мұз, құмға отыру және т.б. сияқты жалпы апаттардан аман қалды және компания 1898 жылы жабылатынға дейін "Анкор Лайн" компаниясымен қызметте болды. Олардың бірі, 1880 жылы "Анкор Лайн" үшін салынған "Провиденс қаласы", "Анкор Лайн" таратылған кезде сатылды, содан кейін әртүрлі экскурсиялық компаниялармен басқарылды және 1910 жылдың қаңтарында мұздың салдарынан, қызметке енгізілгеннен кейін жиырма тоғыз жыл өткен соң қирады.
By the early 1880s, the company had acquired sufficient capital to justify the building of several new steamboats. Almost all of these boats were built by the Howard Shipbuilding Company of Jeffersonville, Indiana. The Anchor Line spared no expense on the building of these boats, which became veritable floating palaces of the late American Victorian era. Between 1880 and 1887, the Anchor Line built no fewer than ten of these extravagant steamboats, which averaged each about 275 feet (83.33 m) in length from bow to stern and about 45 feet (13.64 m) in width. In contrast to the common practice of naming steamboats after people or after some pleasant sounding idea, feeling, or animal, the Anchor Line chose to name these craft after cities along its route. The first of these to be built was the Belle Memphis, which, after it steamed out of St. Louis in early 1881 and first docked at Memphis, was presented by the city with a gift of a set of flags. Most of these boats survived the common disasters that were known to plague Mississippi River steamboats at the time, such as fire, snags (large sticks or branches in the river bed that would often tear holes in boats' hulls), ice, grounding on sandbars, and so forth to remain in service with the Anchor Line from the day they were built until the company went out of business in 1898. One of them, the City of Providence, built for the Anchor Line in 1880, was sold when the Anchor Line was liquidated and was then operated by various excursion companies until it was finally destroyed by ice in January 1910, some twenty nine years after it was first put into service.
Өзеннің өзімен байланысты проблемалар
Миссисипи өзені тоғызыншы ғасырда кемелер үшін тұрақсыз және кейде қауіпті немесе жүзуге қиын жол болды. АҚШ Армиясының Инженерлік корпусының барлық күш-жігеріне қарамастан, судың көтерілуі жағалауларды жауып, көптеген кішігірім аялдамаларды бу кемелері үшін қолжетімсіз етті. Сол сияқты, судың төмендеуі осы қалаларды кемелердің тоқтауына қолайлы жерден алыстатып (немесе керісінше, кемелерді жүзуге жарамды арнаға шығу мүмкін емес суға тоқтатып), кемелердің корпусын тесіп өту қаупін арттырды. 1892 жылғы үлкен су тасқыны сияқты су тасқындары (осы кезде Луизиана штатының Конкордия округінің барлығы су астында болды) бу кемелерімен тасымалданатын жүктің маңызды бөлігін құрайтын егінді жоя алатын, сонымен қатар «Анкор» желісінің бизнесіне де үлкен нұқсан келтіретін. 1890 жылдардың басында, әсіресе 1892 және 1894 жылдары, өзендегі жағдайлар «Анкор» желісінің бизнесіне айтарлықтай әсер еткен жылдар болды.
The Mississippi River proved throughout the nineteenth century to be a volatile and sometimes hazardous or unnavigable road for boat traffic. Despite the best efforts of the U. S. Army Corps of Engineers, high water would swallow landings, making many smaller stops unavailable for steamboats. Likewise, low water would strand these towns far from any suitable site for boats to land (or, conversely, strand steamboats at landings in water with no outlet to a navigable channel), and increase the possibility that hazards such as snags would pierce steamboats' hulls. Floods, such as the great Flood of 1892 (during which all of Concordia Parish, Louisiana, was said to be underwater), could destroy crops that would comprise a sizable portion of the cargo transported by steamboats such as those of the Anchor Line, thus also cutting off a sizable portion of the steamboats' business. The early 1890s, particularly 1892 and 1894, seem to have been years where conditions on the river significantly affected the Anchor Line's business.
Темір жолдардың бәсекелестігі
Өзен көлігіне туғандағы проблемаларға АҚШ-тағы теміржол желісінің үдетіліп дамуы қосылды, ол жақын арада жолаушылар мен жүк тасымалы үшін бу кемелерімен тікелей бәсекелесе бастады. Теміржолдар өзен бағытының шектеулеріне ұшырамады (жолдар Миссисипи алқабындағы кез келген жерге төселуі мүмкін), ал бу кемелеріне қарағанда көбірек қалаларға тікелей қызмет көрсетті. Пойыздар, әдетте, бу кемелерінен қауіпсіз болды, себебі олар кедергілерге, құмдарға, мұзға немесе өзен көлігіне тән басқа да проблемаларға ұшырамайтын. Соңында, пойыздар жылдам болды, өйткені олар көбінесе 19 ғасырдың соңындағы Anchor Line кемелерінің орташа жылдамдығынан, яғни 15 миль (24,3 км/сағ) жылдамдықтан әлдеқайда жоғары жылдамдықпен жүретін.
Added to the problems inherent with river traffic was the increasingly expanding railroad network in the United States, which soon came into direct competition with steamboats for business, both from passengers and from cargo. Rail travel was not subject to the dictates of the river's course (tracks could be laid on ground virtually anywhere in the Mississippi valley), servicing directly more towns than any steamboat could. Trains were generally safer than steamboats, as well, being not prone to snags, sandbars, ice, or other problems particular to river travel. Finally, trains were faster, as they generally traveled much quicker than the 15 mph (24.3 km/h) averaged by late nineteenth century Anchor Line boats.
1896 жылғы торнадо
Тарихшылар Анкор желісінің ақырында 1896 жылғы 27 мамырдағы Сент-Луис–Ист-Сент-Луис торнадосынан қирағанын айтады. Торнадо Сент-Луис қаласының орталық бөлігіне тиіп, Иллинойс штатының Ист-Сент-Луис қаласына қарай шығысқа қарай соқты. Осы оқиға салдарынан 255 адам қаза тапты, бірақ сарапшылардың пікірінше, қаза болғандардың саны 400-ге жуық. Бұл ішінара Анкор желісінің жүзбелі сарайлары (сондай-ақ басқа да бу кемелер) Сент-Луис портында орналасқандықтан, торнадоның тікелей жолында болды. Анкор желісіне тиесілі «Арканзас Сити» және «Сити Каир» кемелері толығымен қирады, ал «Сити Монро» кемесі ауыр зақымдар алды. Сол жылы компания тағы бір кеме – «Блафф Сити» атты кемені құрылысын аяқтады. 1897 жылы Анкор желісі «Сити Монро» кемесінде жөндеу жұмыстарын жүргізіп, кеңейтіп, электр шамдарын орнатты және оны «Хилл Сити» деп атады. Компания жолаушыларды тарту мақсатында «Айлы Оңтүстікке Романтикалық Сапар» атты 22 беттік буклет шығарды. Бірақ сол жылы «Блафф Сити» өрттен қирады, «Бель Мемфис» кемесі тосқауылға тиіп жөндеуге келмейтіндей зақым алды, ал «Сити Хикман» суға батты. Апаттар Анкор желісі үшін тым қымбатқа түсті, сондықтан 1898 жылы компания қалған кемелерін сатып, қызметін тоқтатты.
Historians say that the Anchor Line was ultimately doomed by the 1896 St. Louis–East St. Louis tornado that struck on May 27. The tornado touched down in the core of St. Louis and swept eastward across the river into East St. Louis, Illinois. The resulting death toll was a confirmed 255 people, though estimates put the number at close to 400. This is in part because the Anchor Line's floating palaces (as well as other steamboats) stationed at the St. Louis landing lay directly in the tornado's path. The Anchor Line's boats the Arkansas City and the City of Cairo were completely destroyed, and the City of Monroe was badly damaged. Later that year the company launched another boat, the Bluff City. In 1897, the Anchor Line repaired, extended, and installed electric lights on the City of Monroe, renaming it the Hill City. It issued a 22 page brochure, titled A Romantic Trip to the Sunny South, in an attempt to lure passengers. Nonetheless, that same year the Bluff City was destroyed by fire, the Belle Memphis was irreparably damaged by a snag, and the City of Hickman, sank. The disasters ultimately proved too costly for the Anchor Line to weather, and in 1898 it sold off its remaining boats and ceased operations.