Питтсбург тарихы: Көшпенділерден индустриялық орталыққа дейін

Кіріспе

Питтсбург тарихы қазіргі Питтсбург аймағында ғасырлар бойы өркендеген американдықтардың ежелгі мәдениетінен басталады, ол Сенека тілінде Jaödeogë деп аталады. Көп ұзамай, еуропалық саяхатшылар Аллегей және Мононгахела өзендерінің Огайо өзенін құратын стратегиялық қосылысына тап болды, ол Миссисипи өзеніне жалғасады. 1750 жылдары Франция мен Ұлыбритания билік үшін күрескен кезде бұл аймақ шайқас алаңына айналды. Ұлыбритания жеңіске жеткен соң, француздар Миссисипи өзенінің шығысындағы аумақтарды оларға қалдырды. 1783 жылы Америка тәуелсіздік алғаннан кейін Форт Питт маңындағы ауылдың өсуі жалғасты. Аймақта қысқа мерзімді Виски көтерілісі болды, онда фермерлер вискиге салық салуға қарсы шықты. 1812 жылғы соғыс британдық тауарлардың жеткізілімін тоқтатып, американдық өндірісті дамытуға түрткі болды. 1815 жылға қарай Питтсбург темір, мыс, қалайы және шыныдан жасалған өнімдерді көптеп өндіріп шығарды. 1840 жылдары Питтсбург Аллегей тауларының батысындағы ең ірі қалалардың біріне айналды. 1875 жылы болат өндірісі басталды. 1877 жылғы теміржолшылар ереуілі кезінде қала ел бойынша өткен ереуілдердің салдарынан ең көп зардап шеккен және зорлық-зомбылық орын алған жер болды. Жұмысшылар жалақының кемуіне наразылық білдіріп, теміржол деполарындағы ғимараттарды, соның ішінде 100 локомотивті және 1000-нан астам вагонды өртеп жіберді. 40 адам қаза тапты, олардың көпшілігі ереуілшілер еді. 1911 жылға қарай Питтсбург елдің болат өнімінің жартысын өндірді. 1932 жылға дейін Питтсбург Республикалық партияның бекінісі болды. Ұлы депрессия кезіндегі жұмыссыздықтың өсуі, «Жаңа мәміле» бағдарламалары және 1930 жылдары күшті еңбек одақтарының пайда болуы қаланы демократтардың ықпалды басшылары басқаратын «Жаңа мәміле» коалициясының либералды бекінісіне айналдырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қала «Демократия арсеналының» орталығы болды, одақтастардың соғыс қажеттіліктері үшін қару-жарақ өндіріп, экономикалық өркендеуге қол жеткізді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Питтсбург «Ренессанс» деп аталатын таза ауа және қаланың жаңару жобасын бастады. Өнеркәсіптік база 1960 жылдарға дейін кеңейе берді, бірақ 1970 жылдан кейін шетелдік бәсекелестік болат өнеркәсібінің құлдырауына әкелді, нәтижесінде жаппай жұмыстан босатулар мен зауыттардың жабылуына соқтырды. 1980 жылдары ірі компаниялардың кеңселері қаладан көшірілді. 2007 жылы қала маңызды көліктік торап мәртебесін жоғалтты. Питтсбург агломерациясының халқы 2,4 миллион адамды құрайды, оның 65% еуропалықтар, ал 35% – ұлттық азшылықтар.

None

The history of Pittsburgh began with centuries of Native American civilization in the modern Pittsburgh region, known as Jaödeogë’ in the Seneca language. Eventually, European explorers encountered the strategic confluence where the Allegheny and Monongahela Rivers meet to form the Ohio, which leads to the Mississippi River. The area became a battleground when France and Great Britain fought for control in the 1750s. When the British were victorious, the French ceded control of territories east of the Mississippi. Following American independence in 1783, the village around Fort Pitt continued to grow. The region saw the short lived Whiskey Rebellion, when farmers rebelled against federal taxes on whiskey. The War of 1812 cut off the supply of British goods, stimulating American manufacture. By 1815, Pittsburgh was producing large quantities of iron, brass, tin, and glass products. By the 1840s, Pittsburgh had grown to be one of the largest cities west of the Allegheny Mountains. Production of steel began in 1875. During the 1877 railway riots it was the site of the most violence and damage in any city affected by the nationwide strikes of that summer. Workers protested against cuts in wages, burning down buildings at the railyards, including 100 train engines and more than 1,000 cars. Forty men were killed, most of them strikers. By 1911, Pittsburgh was producing half the nation's steel. Pittsburgh was a Republican party stronghold until 1932. The soaring unemployment of the Great Depression, the New Deal relief programs and the rise of powerful labor unions in the 1930s turned the city into a liberal stronghold of the New Deal Coalition under powerful Democratic mayors. In World War II, it was the center of the "Arsenal of Democracy", producing munitions for the Allied war effort as prosperity returned. Following World War II, Pittsburgh launched a clean air and civic revitalization project known as the "Renaissance." The industrial base continued to expand through the 1960s, but after 1970 foreign competition led to the collapse of the steel industry, with massive layoffs and mill closures. Top corporate headquarters moved out in the 1980s. In 2007 the city lost its status as a major transportation hub. The population of the Pittsburgh metropolitan area is holding steady at 2.4 million; 65% of its residents are of European descent and 35% are minorities.

Американың түпкүлдік дәуірі

Мыңдаған жылдар бойы американдықтар Аллегей мен Мононгахела өзендерінің Огайоға қосылған жерінде мекен еткен. Палеоиндейлер бұл аймақта, шамамен 19 000 жыл бұрын аңшы-жинақшы өмір салтын жүргізген. Питтсбургтен батысқа қарай орналасқан Медоукрофт Рокшельтер археологиялық ескерткіші, осы алғашқы американдықтардың сол кезден бері осы аймақта өмір сүргенін көрсетеді. Одан кейін пайда болған Адена мәдениеті кезінде, Моунт құрылысшылар Огайо өзенінің бастауынан шамамен 5 шақырымдай жердегі Маккис Рокстың болашақ орнында үлкен үнді моунын тұрғызды. Үнді моуны, жерлеу орны болатын, кейінгі жылдары Хопвелл мәдениетінің өкілдерімен кеңейтілді. 1700 жылға қарай, қазіргі Нью-Йорк штатындағы Ұлы көлдердің оңтүстігінде орналасқан Бес тайпаның – Хауденосаунелер, Огайоның жоғарғы аңғарына билік етіп, оны аң ауру үшін пайдаланған. Басқа тайпалардың ішінде еуропалықтардың қоныстануынан шығыс Пенсильваниядан ығыстырылған Ленапилер және оңтүстіктен көшіп келген Шоунилер де болды. Еуропалық саяхатшылардың келуімен, осы тайпалар және басқалары Еуропадан келген жұқпалы ауруларға, мысалы, шешек, қызылша, тұмау және безгекке ұшырады, оларға иммунитет болмады. 1748 жылы Конрад Вайзер Питтсбургтен өзен бойымен 29 шақырым төменде орналасқан Логстаунға барғанда, 789 жауынгер жиналған екен: ирокездердің ішінде 163 сенека, 74 мохок, 35 онондага, 20 каюга және 15 онейда болды. Басқа тайпалар: 165 ленапи, 162 шоуни, 100 виандот, 40 тисагехроми және 15 мохикан. Шеннопин қаласы, Аллегейни өзенінің шығыс жағалауындағы Ленапи (Делавэр) ауылы 1720 жылдары құрылып, 1758 жылдан кейін тастап кетілді. Ауылдың орны қазіргі Пенн даңғылының маңында, 30-шы және 39-шы көшелер аралығында, Two Mile Run өзенінің сағасынан төмен орналасқан деп есептеледі. Джордж Кроганның сөзіне сүйенсек, қала Аллегейни өзенінің оңтүстік жағалауында, қазіргі Херр аралы деп аталатын жерге қарап тұрған, қазіргі Питтсбург қаласының Лоуренсвилл ауданында орналасқан. Сауканк, Бивер өзенінің сағасында, Ленапилердің қонысы және олардың басшыларының бірі Шингастың негізгі тұрағы болды. Шартье қаласы 1734 жылы Питер Шартье құрған шоунилер қаласы еді. Киттанинг – Аллегейнидегі Ленапи және Шоуни ауылы, онда шамамен 300-400 адам тұрған.

For thousands of years, Native Americans inhabited the region where the Allegheny and the Monongahela join to form the Ohio. Paleo Indians conducted a hunter gatherer lifestyle in the region perhaps as early as 19,000 years ago. Meadowcroft Rockshelter, an archaeological site west of Pittsburgh, provides evidence that these first Americans lived in the region from that date. During the Adena culture that followed, Mound Builders erected a large Indian Mound at the future site of McKees Rocks, about three miles (5 km) from the head of the Ohio. The Indian Mound, a burial site, was augmented in later years by members of the Hopewell culture. By 1700 the Haudenosaunee, the Five Nations based south of the Great Lakes in present day New York, held dominion over the upper Ohio valley, reserving it for hunting grounds. Other tribes included the Lenape, who had been displaced from eastern Pennsylvania by European settlement, and the Shawnee, who had migrated up from the south. With the arrival of European explorers, these tribes and others had been devastated by infectious diseases from Europe, such as smallpox, measles, influenza, and malaria, to which they had no immunity. In 1748, when Conrad Weiser visited Logstown, 18 mile (29 km) downriver from Pittsburgh, he counted 789 warriors gathered: the Iroquois included 163 Seneca, 74 Mohawk, 35 Onondaga, 20 Cayuga, and 15 Oneida. Other tribes were 165 Lenape, 162 Shawnee, 100 Wyandot, 40 Tisagechroami, and 15 Mohican. Shannopin's Town, a Lenape (Delaware) village on the east bank of the Allegheny, was established in the 1720s and was deserted after 1758. The village is believed to have been roughly from where Penn Avenue is today, below the mouth of Two Mile Run, from 30th Street to 39th Street. According to George Croghan, the town was situated on the south bank of the Allegheny, nearly opposite what is now known as Herr's Island, in what is now the Lawrenceville neighborhood in the city of Pittsburgh. Sawcunk, on the mouth of the Beaver River, was a Lenape settlement and the principal residence of Shingas, a chief of theirs. Chartier's Town was a Shawnee town established in 1734 by Peter Chartier. Kittanning was a Lenape and Shawnee village on the Allegheny, with an estimated 300–400 residents.

Болат қаласы (1859-1946)

Темір және болат өнеркәсібі 1830 жылдан кейін қарқынды дамыды және 1860 жылдары Американың өнеркәсіптік дамуындағы ең маңызды факторлардың біріне айналды.

Шотландтық ирландтық басшылар

Ингем (1978) өнеркәсіптің ең маңызды орталығы Питтсбургте, сондай-ақ кішігірім қалалардағы басшылықты зерттеді. Ол темір және болат өнеркәсібінің жалпыұлттық деңгейдегі көшбасшылығы "көбінесе шотланд-ирландтықтарға" тиесілі болды деген қорытындыға келді. Ингем шотланд-ирландтықтардың 19-ғасыр бойы біртұтас болғанын және "өздерінің ерекше екендігін сезінгенін" анықтады. 1800 жылдан кейін келген жаңа иммигранттар Питтсбургті шотланд-ирландтықтардың маңызды орталығына айналдырды. Мысалы, Томас Меллон (Ольстерде туған, 1813–1908) 1823 жылы Солтүстік Ирландиядан АҚШ-қа көшіп келді. Ол банктік іс және алюминий, мұнай сияқты салалардағы маңызды рөл атқарған күшті Меллон әулетін құрды. Барнхизельдің (2005) зерттеуі бойынша, Джонс және Лафлин Болат компаниясының Джеймс Лафлин (Ольстерде туған, 1806–1882) сияқты өнеркәсіпшілер "Питтсбург қоғамының шотланд-ирландтық пресвитериандық басқарушы тобын" құрады.

Технология

1859 жылы Клинтон және Сохо темір қорытқыштары аймаққа кокс отты балқыту әдісін енгізді. Америка Азамат соғысы қала экономикасын темір және қару-жарақ өндірісін ұлғайту арқылы жандандырды, әсіресе Аллегей арсеналы мен Форт Питт қорытқыш зауытында. Соғыс аяқталған кезде, АҚШ-та өндірілген болаттың жартысынан астамы және шынының үштен бірінен астамы Питтсбургте жасалды. 1875 жылы болат өндірісінде маңызды кезеңге жетілді, ол кезде Брэддоктағы Эдгар Томсон зауытында жаңа Бессемер процесін пайдалана отырып болат рельстерін жасау басталды. Эндрю Карнеги, Генри Клей Фрик, Эндрю В. Меллон және Чарльз М. Шваб сияқты өнеркәсіпшілер өздерінің қалталарын Питтсбургте толтырды. Сондай-ақ, Питтсбургте Джордж Вестингхаус та тұрды, ол ауа тоқтағышы сияқты өнертабыстарымен және 60-тан астам компанияның негізін қалаушы ретінде танылды, оның ішінде Вестингхаус Ауа және Тоқтағыш компаниясы (1869), Юнион Свитч және Сигнал (1881) және Вестингхаус Электр компаниясы (1886). Банктер Питтсбургтің дамуында маңызды рөл атқарды, себебі бұл өнеркәсіпшілер өндіріс орындарын жаңарту, салаларды біріктіру және технологиялық прогреске қаржы жұмсау үшін ірі несиелер іздеді. Мысалы, 1869 жылы құрылған Т. Меллон және ұлдары банкі кейін Alcoa аталған алюминий өндіру компаниясын қаржыландыруға көмектесті.

Индустрияландыру географиясы

1870-ші жылдардан бастап кәсіпкерлер экономиканы қала шегінде орналасқан шағын, қолөнер ұйымдастырылған фабрикалардан Аллегей графтығының 50 мильге созылатын үлкен, біріккен өнеркәсіптік аймаққа айналдырды. Жаңа өнеркәсіптік Питтсбург интеграцияланған зауыдтарға, жаппай өндіріске және болат және басқа да салалардағы заманауи басқару ұйымына негізделді. Көптеген өндірушілер теміржол және өзенмен қолжетімді үлкен жерлер іздеді. Олар жер сатып алып, заманауи зауыттарды жобалады және кейде жұмысшылар үшін қалалар салды. Басқа фирмалар өнеркәсіптік жылжымайтын мүлік кәсіпорындары ретінде басталган жаңа қауымдастықтарды сатып алды. Кейбір иелер өз зауыттарын орталық қаладағы жұмысшылар кәсіподандарынан шығарып, жұмысшыларға көбірек бақылау жасады. Аймақтың қиын-қыстау топографиясы және көмір мен газдың шашыраңқы табиғи ресурстары осы таралуды күшейтті. Болат, шыны, теміржол жабдықтары және кокс өндірісінің қарқынды өсуі үлкен жаппай өндіріс зауыттарына және көптеген кіші фирмаларға әкелді. Капиталдың артуы және өзара тәуелділіктің күшеюімен қатысушылар көбейді, экономика дамыды, еңбектің бөлінуі артты және осы салалардың маңында жергілікті өндіріс жүйелері қалыптасты. Көлік, капитал, еңбек нарықтары және өндірістегі еңбектің бөлінуі шашыраңқы өнеркәсіптік зауыттар мен қауымдастықтарды кеңінен жайылған қалалық ауданға біріктірді. 1910 жылға қарай Питтсбург ауданы күрделі қалалық ландшафтқа айналды, оның ортасында үлкен орталық қала, оның төңірегінде жақын орналасқан тұрғын үйлер, зауыт қалалары, спутниктік қалалар және жүздеген кеншілер қалалары болды. Мошердің (1995) сөзімен айтқанда, жаңа өнеркәсіптік қала маңындағы үлгілі қала Вандергрифт болды. Өнеркәсіптік қайта құру мен еңбек шиеленісінің күрделі кезеңінде Питтсбургтің болат өндірушісі Джордж Макмертри 1895 жылы Фредерик Лоу Олмстедтің ландшафтты архитектура фирмасын Вандергрифт қаласын үлгілі қала ретінде жобалауға шақырды. Макмертри кейіннен әл-ауқат капитализмі деп аталған нәрсеге сенді, онда компания жұмысшылардың әлеуметтік қажеттіліктерін жалақыдан асып, қамтамасыз етті; ол жақсы физикалық орта бақытты және өнімді жұмысшылар жасайды деп ойлады. Пенсильвания штатының Аполло қаласындағы Макмертридің болат зауытындағы ереуіл мен жұмыстан босату оны жаңа қала салуға итермеледі. Адал жұмыс күшін қалаған ол қаланың бағдарламасын жасады, ол қоршаған ортаны қорғау және капиталдың еңбекке қатысты көзқарасына қатысты халықтың пікірлеріне сүйенді. Олмстед фирмасы бұл бағдарламаны әлеуметтік реформа, кешенді инфрақұрылымдық жоспарлау және жеке меншік үй қағидаларын біріктіретін қалалық жобаға аударды. Үй иелігінің жоғары деңгейі және болат компаниясы мен Вандергрифт тұрғындары арасындағы жақсы қарым-қатынас Макмертридің білікті жұмысшыларының адалдығын арттырды және Макмертридің ең үлкен жетістігіне әкелді. 1901 жылы ол Вандергрифт жұмысшыларын АҚШ Болат корпорациясына қарсы алғашқы ірі ереуілді тоқтату үшін пайдаланды.

Beginning in the 1870s, entrepreneurs transformed the economy from small, craft organized factories located inside the city limits to a large integrated industrial region stretching 50 miles across Allegheny County. The new industrial Pittsburgh was based on integrated mills, mass production, and modern management organization in steel and other industries. Many manufacturers searched for large sites with railroad and river accessibility. They purchased land, designed modern plants, and sometimes built towns for workers. Other firms bought into new communities that began as speculative industrial real estate ventures. Some owners removed their plants from the central city's labor unions to exert greater control over workers. The region's rugged topography and dispersed natural resources of coal and gas accentuated this dispersal. The rapid growth of steel, glass, railroad equipment, and coke industries resulted in both large mass production plants and numerous smaller firms. As capital deepened and interdependence grew, participants multiplied, economies accrued, the division of labor increased, and localized production systems formed around these industries. Transportation, capital, labor markets, and the division of labor in production bound the scattered industrial plants and communities into a sprawling metropolitan district. By 1910 the Pittsburgh district was a complex urban landscape with a dominant central city, surrounded by proximate residential communities, mill towns, satellite cities, and hundreds of mining towns. Representative of the new industrial suburbs was the model town of Vandergrift, according to Mosher (1995). Caught up in a dramatic round of industrial restructuring and labor tension, Pittsburgh steelmaker George McMurtry hired Frederick Law Olmsted's landscape architectural firm in 1895 to design Vandergrift as a model town. McMurtry believed in what was later known as welfare capitalism, with the company going beyond paychecks to provide for the social needs of the workers; he believed that a benign physical environment made for happier and more productive workers. A strike and lockout at McMurtry's steelworks in Apollo, Pennsylvania, prompted him to build the new town. Wanting a loyal workforce, he developed a town agenda that drew upon environmentalism as well as popular attitudes toward capital's treatment of labor. The Olmsted firm translated this agenda into an urban design that included a unique combination of social reform, comprehensive infrastructure planning, and private homeownership principles. The rates of homeownership and cordial relationships between the steel company and Vandergrift residents fostered loyalty among McMurtry's skilled workers and led to McMurtry's greatest success. In 1901 he used Vandergrift's worker residents to break the first major strike against the United States Steel Corporation.

Машина саясаты

Кристофер Маги мен Уильям Флинн 1880 жылдан кейін жергілікті саясатты бақылайтын қуатты республикалық ұйымдарды басқарды. Олар кәсіпкерлер болды және кәсіпорын мүдделерін қолдады. Флинн штат көлемінде прогрессивті қозғалыстың жетекшісі болды және 1912 жылғы сайлауда Теодор Рузвельтті жақтады.

Неміс

XIX ғасырдың ортасында Питтсбургке неміс иммигранттарының үлкен ағыны келді, соның ішінде кірпіш қалаушының ұлы Генри Джей Хайнц 1869 жылы H. J. Хайнц компаниясын құрды. Хайнц азық-түліктің тазалығын жақсарту, жұмыс жағдайларын, жұмыс сағаттарын және жалақыны көтеру реформаларының алдында болды, бірақ компания тәуелсіз кәсіби одақ құрылуына қарсы шықты.

Еңбек одақтары

Питтсбург өндіріс орталығы болғандықтан, жұмысшылар арасындағы қақтығыстар мен күрестер кеңінен орын алды. 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі кезінде Питтсбург жұмысшылары наразылық білдіріп, жаппай демонстрациялар ұйымдастырды, бұл кең ауқымды зорлық-зомбылыққа ұласып, Питтсбург теміржол көтерілісі деп аталды. Ереуілді басу үшін қалаға милиция және федералды әскер шақырылды. 40 адам қаза тапты, олардың көпшілігі жұмысшылар, ал 40-тан астам ғимарат, соның ішінде Пенсильвания темір жолының Одақтық депосы өртенді. Ереуілшілер сонымен қатар жылжымалы құрамды өртеп, жойды: 100-ден астам локомотив және 1000 вагондар қиратылды. Бұл ереуілдерге ұшыраған қалалардың арасында ең көп зорлық-зомбылық орын алған жер болды. 1892 жылы болат өнеркәсібіндегі қақтығыс салдарынан 10 адам қаза тапты (3 детектив, 7 жұмысшы), Карнеги Болат компаниясының директоры Генри Клей Фрик Хомстед ереуілін тоқтату үшін Пинкертон агенттерін жіберді. Еңбек күресі Ұлы депрессия жылдарында да жалғасты, себебі жұмысшылар өз жұмыс орындарын сақтап қалуға және еңбек жағдайларын жақсартуға тырысты. Кәсіподақтар Католик радикалдық альянсының көмегімен Х.Дж. Хайнц қызметкерлерін ұйымдастырды.

Карнеги

Эндрю Карнеги, Шотландиядан көшіп келген, бұрынғы Пенсильвания темір жолының басшысы, кейін болат магнаты болған, Карнеги болат компаниясын құрды. Ол АҚШ-тың болат өнеркәсібінің дамуында маңызды рөл атқарды. Ол қайырымдылықпен айналысты: 1890 жылы көптеген қалалар мен қалаларда кітапханалар ашу мақсатында, қаржыны тең бөлісу есебінен бірінші Карнеги кітапханасын құрды. 1895 жылы Карнеги институтын құрды. 1901 жылы U.S. Steel Corporation құрылғанда, ол өзінің зауыттарын J. P. Morgan-ға 250 миллион долларға сатты, осылайша ол әлемдегі ең бай адамдардың біріне айналды. Карнеги бірде байлықпен өлген адамның ар-ұятсыздыққа ұшырайтынын жазған. Ол өмірінің қалған бөлігін қоғамдық қызметке арнап, кітапханалар, трасттар мен қорықтар құрды. Питтсбургте ол Карнеги технология институтын (қазіргі Карнеги Меллон университеті) және Карнеги музейлерін құрды. Құрғақ заңға қарсылықтың бірнеше себебі болды, олардың ішінде көптеген иммигранттар, Виски көтерілісінен бастау алған үкіметке қарсылық, жергілікті биліктің фрагменттелгендігі және кең таралған жемқорлық. Тіпті "Speakeasy" термині, яғни заңсыз ішімдік ішетін орын, Пенсильвания штатының Маккиспорт қаласындағы "Соқыр шошқа" деген жерде туған дегенді айтады. Питтсбургтегі соңғы спирт зауыты, Джозеф С. Финч спирт зауыты, Оңтүстік Екінші және Маккин көшелерінде орналасқан, 1920 жылдары жабылды. 2012 жылы Вигл вискиі ашылды, ол Финч спирт зауыты жабылғаннан кейін алғашқысы болды.

Қоршаған орта

XIX ғасырдың соңында қала басшылары су құбыры жүйесін салу және канализацияны жою мәселесіндегі жауапкершілік пен шығындарды талқылады. Өзен ағысымен су пайдаланатындар Питтсбургтің Огайо өзеніне канализациялық суды төгуіне шағымданып, наразылық білдірді. Аллегей округінің қалалары 1939 жылға дейін өзендерге тазаланбаған канализациялық суды төгуді тоқтатпады. Питтсбургтің 1890 жылдары өркендеудің белгісі саналған түтін ластануы, Прогрессивтік дәуірде проблема ретінде танылды және 1930-1940 жылдары жойылды. Болат зауыттары 1972 жылға дейін, әсіресе Nine Mile Run аңғарында, шлактан үлкен қалыптар жинады. 1927 жылдың қараша айында газ багінің жарылуынан 28 адам қаза тауып, жүздеген адам жарақат алды. Қаланың қара күлінен қашу үшін көптеген байлар қала орталығынан бірнеше шақырым шығысқа қарай орналасқан Шейдисайд және Ист-Энд аудандарында тұрды. Fifth Avenue көшесіндегі көптеген сарайлардың құрметіне "Миллионерлер қатары" деп аталды. 1936 жылдың 17 және 18 наурызында Питтсбург тарихындағы ең қатты су тасқынына тап болды, су деңгейі 46 футқа жетті. Бұл апаттың салдарынан 69 адам қаза тауып, мыңдаған ғимарат қирады, 3 миллиард доллар (2006 жылғы бағамен) көлемінде зиян келді және 60 000-нан астам болат жұмысшысы жұмыссыз қалды.

Қайта құру (1973 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

1970 және 1980 жылдары АҚШ-тың болат өнеркәсібі шетелдік бәсекелестік пен арзан бағада қайта өңделген болатты пайдаланатын американдық шағын зауыттардың күшейген қысымына тап болды. Германия мен Жапонияда болат өндірісі қарқынды дамыды. Жаңа технологиялармен салынған шетелдік зауыттар мен фабрикалар төмен еңбек ақысы мен мемлекеттік корпоративтік қолдаудың арқасында болат және болат өнімдері нарығында үлесін арттырды. Сонымен қатар, экономикалық дағдарыстар, 1973 жылғы мұнай дағдарысы және басқа материалдардың қолданылуының өсуіне байланысты болатқа деген сұраныс азайды. Бұл дәуір 1974 жылы RIDC-тің «Негіздерді дамыту» атты есебімен басталды.

Болат құлдырау

Еркін нарық қысымы АҚШ болат өнеркәсібінің өзінің ішкі проблемаларын ашып көрсетті, оның ішінде 1950-1960 жылдары тым көп кеңейтілген, қазірде ескірген өндіріс базасы, дұшпандық басқару және еңбек қатынастары, Біріккен болат жұмысшыларының жалақыны төмендету және жұмыс регламентін реформалауға қатысты талаптары, олигархиялық басқару стилі және кәсіподақтар мен басқарудың нашар стратегиялық жоспарлауы болды. Әсіресе Питтсбург өзіндік қиындықтарға тап болды. Жергілікті кокс пен темір кенін қорлары таусылып, материалдардың құны өсті. Питтсбург аймағындағы ірі зауыттар жаңа, тиімдірек "мини зауыттармен" және еңбек ақысы төмен, кәсіподаққа мүше емес зауыттармен бәсекелестікке түсті. Мысалы, 1981–1982 жылдардағы экономикалық төмендеуден кейін зауыттар 153 000 жұмысшыны жұмыстан шығарды. Жергілікті экономика жоғары жұмыссыздықпен және толық жұмыспен қамтылмаумен сипатталатын депрессияға ұшырады, себебі жұмыстан босатылған жұмысшылар төмен жалақылы, кәсіподаққа мүше емес жұмыстарға орналасты. Питтсбург, басқа да "тозу белдеуі" қалалары сияқты, халық санының азаюына ұшырады, және көптеген АҚШ қалалары сияқты, ол да қала шеттеріне көшіп кетуді бастан кешірді. 1991 жылы Homestead Works демонтаждалды, ал 1999 жылы оның орнына The Waterfront сауда орталығы салынды. Зауыттардағы жұмыс орындарының жоғалуының тікелей салдарынан Хоумстедте тұратын адамдардың саны азайды. 2000 жылғы халық санауы бойынша қалашықтың халқы 3 569 адамды құрады. Қалалық округ 2002 жылы бөлшек сауда салығы базасын кеңейту арқылы қаржылық жағдайын жақсарта бастады.

Корпорациялар

Gulf Oil (1985), Koppers (1987), Westinghouse (1996) және Rockwell International (1989) сияқты ірі корпоративтік штаб-пәтерлер ірі компаниялармен сатып алынды, нәтижесінде жоғары жалақылы, кеңсе қызметкерлері мен ғылыми қызметкерлер ("мидың ағып кетуі") жоғалды, сондай-ақ "жергілікті" компаниялардың жергілікті мәдени және білім беру мекемелеріне жасаған үлкен қайырымдылықтары тоқтатылды. 1985 жылы Gulf Oil компаниясының қосылуы сол кездегі әлем тарихындағы ең ірі сатып алу болып табылды, ал бұл компания алты жыл бұрын Fortune 500 тізімінде 7-орында тұрған еді. Бір күн ішінде 1000-нан астам жоғары жалақылы кеңсе қызметкерлерінің және PhD ғылыми қызметкерлерінің жұмысынан айырылды. Бүгінде Питтсбург қала шегінде ешқандай болат зауыты жоқ, бірақ өндіріс аймақтық зауыттарда, мысалы, жақын маңдағы Брэддоктағы Эдгар Томсон зауытында жалғасуда.

Жоғары білім

Питтсбургте көптеген жоғары оқу орындарының ұлттық рейтингтеріне енген үш университет бар: Питтсбург университеті, Карнеги Меллон университеті және Дюкейн университеті. Карнеги Меллон университеті мен Питтсбург университеті 20 ғасырдың ортасында дамуын қаржылаған және басқарған ауыр өнеркәсіптің қажеттіліктерін қанағаттандыратын бағыттар бойынша қалыптасты. Болат өнеркәсібінің құлдырауы осы екі университетке ғылым және технология салаларындағы зерттеу орталықтары ретінде қайта құруға күш түсірді, бұл өңірлік экономиканы жоғары технологиялық салаларға тартуға ықпал етті. Аймақтағы басқа да жоғары оқу орындары: Роберт Моррис университеті, Чатем университеті, Карлоу университеті, Пойнт Парк университеті, Ла Рош колледжі, Питтсбург теологиялық семинариясы, Тринити министрлік мектебі (эпископтық семинария) және Аллегей округінің қауымдық колледжі. 1980 жылдардан бастап Питтсбург экономикасы ауыр өнеркәсіптен қызмет көрсету, медицина, жоғары білім, туризм, банк ісі, корпоративтік кеңселер және жоғары технологияларға көшті. Бүгінде қаладағы ең ірі екі жеке жұмыс беруші – Питтсбург университетінің медициналық орталығы (26 000 қызметкер) және Батыс Пенн Аллегейни денсаулық сақтау жүйесі (13 000 қызметкер).

Азаматтық жақсартулар

Экономикалық қиындықтарға қарамастан, қалалық жақсартулар жалғасты. 1970 жылдардың ортасында Артур П. Зиглер және Питтсбург тарихы мен ескерткіштер қоры (Ескерткіштер) тарихи мұраны сақтаудың экономикалық дамуға ықпал етуге болатынын, бұл үшін мәжбүрлеу немесе мемлекеттік субсидиялардың қажеті жоқ екенін көрсеткісі келді. Ескерткіштер Питтсбург және Эри көлінің темір жолының бұрынғы терминалды ғимараттары мен аулаларын сатып алды, бұл 1 миль (2 км) жер, Вашингтон тауының етегінде, Питтсбург қаласына қарап тұр. 1976 жылы Ескерткіштер бұл жерді аралас қолданысқа арналған тарихи жаңғырту жобасы ретінде дамытты, бұл қорға қала құрылысы принциптерін іс жүзінде қолдануға мүмкіндік берді. 1976 жылы Аллегени қорынан түскен алғашқы үлкен сыйлықтың көмегімен Ескерткіштер бес тарихи Питтсбург және Эри көлінің темір жолы ғимараттарын жаңа мақсаттарға бейімдеді, сондай-ақ қонақ үй, Gateway Clipper кемелері үшін тұрақ және тұрақ алаңдарын қосты. Қазір дүкендер, кеңселер, мейрамханалар мен ойын-сауық орындары Мононгахела өзенінің оңтүстік жағалауындағы Алтын үшбұрышқа қарама-қарсы орналасқан. Станция алаңы – Питтсбургтің ең танымал көрікті жері, жыл сайын 3,5 миллионнан астам келушіні қабылдайды. Бұл жобаға барлық көздерден 100 миллион доллар инвестиция жасалған, бұл ең төменгі мемлекеттік шығын және 1950 жылдан бері Питтсбург аймағындағы кез келген ірі жаңарту жобасының ең жоғары салық төлеуші табысы. 1994 жылы Питтсбург тарихы мен ескерткіштер қоры Станция алаңын Forest City Enterprises компаниясына сатты, ол оның қалпына келтіру жұмыстарын және білім беру бағдарламаларын қолдау үшін қор құрды. Жыл сайын Питтсбург тарихы мен ескерткіштер қорының қызметкерлері мен экскурсоводы 10 000-нан астам адамды – мұғалімдерді, студенттерді, ересектерді және келушілерді Питтсбург аймағының сәулет мұрасымен және тарихи мұраны сақтаудың маңыздылығымен таныстырады. Осы кезеңде Питтсбург 1968 жылы Дороти Мэй Ричардсон құрған Neighborhood Housing Services арқылы қоғамдық дамудың ұлттық үлгісіне де айналды, бұл ұйым бүкіл ел бойынша NeighborWorks America моделіне айналды. Ричардсон сияқты белсенділердің мақсаты Ескерткіштердің мақсатына ұқсас болды – Питтсбургтің қазіргі құрылыс ландшафтын жаңғырту, бұзып, қайта құру емес. 1985 жылы Мононгахела өзенінің солтүстік жағындағы J & L Steel алаңы тазартылды және мемлекеттік субсидиямен жоғары технологиялық орталық салынды. Көптеген ірі технологиялық компаниялардың орналасқан жері – Питтсбург технологиялық орталығы жақын арада осы аймақта кеңейтуді жоспарлап отыр. 1985 жылы Эл Майклс ұлттық телеарнада Питтсбургтің индустриалды тотығу белдеуінен қалай өзгергенін көрсетті.

Despite the economic turmoil, civic improvements continued. In the mid 1970s, Arthur P. Ziegler, Jr. and the Pittsburgh History and Landmarks Foundation (Landmarks) wanted to demonstrate that historic preservation could be used to drive economic development without the use of eminent domain or public subsidies. Landmarks acquired the former terminal buildings and yards of the Pittsburgh and Lake Erie Railroad, a 1 mile (2 km) long property at the base of Mt. Washington facing the City of Pittsburgh. In 1976, Landmarks developed the site as a mixed use historic adaptive reuse development that gave the foundation the opportunity to put its urban planning principles into practice. Aided by an initial generous gift from the Allegheny Foundation in 1976, Landmarks adapted five historic Pittsburgh and Lake Erie Railroad buildings for new uses and added a hotel, a dock for the Gateway Clipper fleet, and parking areas. Now shops, offices, restaurants, and entertainment anchor the historic riverfront site on the south shore of the Monongahela River, opposite the Golden Triangle (Pittsburgh). Station Square is Pittsburgh's premier attraction, generating over 3,500,000 visitors a year. It reflects a $100 million investment from all sources, with the lowest public cost and highest taxpayer return of any major renewal project in the Pittsburgh region since the 1950s. In 1994, Pittsburgh History and Landmarks Foundation sold Station Square in to Forest City Enterprises which created an endowment to help support its restoration efforts and educational programs. Each year the staff and docents of Pittsburgh History and Landmarks Foundation introduce more than 10,000 people – teachers, students, adults, and visitors – to the architectural heritage of the Pittsburgh region and to the value of historic preservation. During this period, Pittsburgh also became a national model for community development, through the work of activists such as Dorothy Mae Richardson, who founded Neighborhood Housing Services in 1968, an organization that became the model for the nationwide NeighborWorks America. Activists such a Richardson shared the aim of Landmarks to rehabilitate Pittsburgh's existing built landscape rather than to demolish and redevelop. In 1985, the J & L Steel site on the north side of the Monongahela river was cleared and a publicly subsidized High Technology Center was built. The Pittsburgh Technology Center, home to many major technology companies, is planning major expansion in the area soon. Also in 1985, Al Michaels revealed to a national TV audience how Pittsburgh had transformed itself from an industrial rust belt city.

Құқық қорғаудың мерзімдері

Бәлкім, б.з.б. 17 000 жылдан бастап және шамамен 1750 жылға дейін бұл аймақта Ленапе және Сенека тайпалары сияқты көптеген американдық түпкілікті халықтар мекен еткен. 1669 жылы Рене Роберт Кавельер, Ла Саль сиырлы француз империясы үшін бұл жерді иеленді. 1681 жылы король Чарльз Делавэр өзенінен батысқа қарай 5 градусқа дейінгі бұрыштарды Пенсильвания үшін талап етті. 1694 жылы голланд саудагері Арноут Виле аймақты зерттеді. 1717 жылы еуропалық саудагерлер, көбінесе пенсильваниялықтар қоныстанды, Вирджиния мен Пенсильвания арасында дау туды. 1727 жылы Жонкаир шағын француз күштерімен келді. 1748 жылы пенсильваниялық Конрад Вайзер сапар жасады және король Вирджиния үшін Огайо компаниясын бекітті. 1749 жылы француз Луи Бленвиль де Селерон Аллегейни және Огайо өзендерімен жүзіп өтіп, Франция үшін аймақты талап ету үшін қорғасын тақталарды жерледі. 1750 жылы Пенсильванияның Камберленд округі құрылды, бірақ оның құзыреті толыққанды болған жоқ. 1753 жылы Джордж Вашингтон Форт ЛеБёфке жолға шықты. 1754 жылы француз әскерлері аймақты басып алып, Форт-Дюкейн салды. 1757 жылы иезуит әкесі Клод Фрэнсис Виро Боверде католик миссиясын құрды. 1758 жылы британдық әскерлер аймақты қайтарып алып, Форт Питт құрды, бірақ Пенсильвания (Камберленд округі) және Вирджиния (Аугуста округі) арасындағы талаптар бойынша даулар болды. 1761 жылы Айр қалашығы, Камберленд округі, Пенсильвания. 1763 жылғы Жарлық Квебекке Аллегейн тауларының батысы мен Огайо өзенінің солтүстігіндегі барлық жерлерге құқық берді. 1767 жылы Бедфорд қалашығы, Камберленд округі, Пенсильвания. 1770 жылы Джордж Вашингтон Вирджинияға сапармен келді. 1771 жылдың 9 наурызында Бедфорд округі, Пенсильвания құрылды. 1773 жылдың 26 ақпанында Вестморленд округінің бір бөлігі, Пенсильвания. 1788 жылдың 24 қыркүйегінде Аллегейни округінің бір бөлігі, Пенсильвания. 1788 жылдың 16 желтоқсанында Аллегейни округінің бөлігі ретінде жаңа Питт қалашығы құрылды. 1792 жылдың маусымында Питтсбург қалашығы құру туралы петиция берілді. 1792 жылдың 6 қыркүйегінде Питтсбург қалашығы, Аллегейни округі, Пенсильвания. 1794 жылдың 22 сәуірінде Питтсбург ауданы, Аллегейни округі, Пенсильвания. 1816 жылдың 18 наурызында Питтсбург қаласы, Аллегейни округі, Пенсильвания.

Possibly as early as 17,000 BCE, and until approximately 1750 CE, the area was home to numerous Native American groups, including the Lenape and Seneca tribes. 1669 Claimed for the French Empire by René Robert Cavelier, Sieur de La Salle. 1681 King Charles claims the forks for Pennsylvania with 5 degrees west of the Delaware. 1694 Arnout Viele a Dutch trader explores the area. 1717 Settled by European traders, primarily Pennsylvanians; dispute occurs between Virginia and Pennsylvania. 1727 Joncaire visits with a small French force. 1748 Both Pennsylvanian Conrad Weiser visits and the Kingd approves the Ohio Company for Virginia. 1749 Frenchman Louis Blainville deCeleron sails by on the Allegheny and Ohio burying lead plates claiming the area for France. 1750 Cumberland County Pennsylvania founded, though its jurisdiction is not governable. 1753 George Washington visits en route to Fort LeBeouf. 1754 French Forces occupy the area and construct Fort Duquesne. 1757 Jesuit Father Claude Francis Virot founded Catholic Mission at Beaver. 1758 British Forces regain the area and establish Fort Pitt though some dispute over claims between the colonies of Pennsylvania (Cumberland County) and Virginia (Augusta County). 1761 Ayr Township, Cumberland County, Pennsylvania. 1763 The Proclamation of 1763 grants Quebec rights to all lands west of the Alleghenies and North of the Ohio River. 1767 Bedford Township, Cumberland County, Pennsylvania. 1770 George Washington visits for Virginia. 1771 (March 9) Bedford County, Pennsylvania. 1773 (February 26) part of Westmoreland County, Pennsylvania. 1788 (September 24) part of Allegheny County, Pennsylvania. 1788 (December 16) A new Pitt Township is formed as a division of Allegheny County. 1792 (June) Petition for a Pittsburgh Township at the forks. 1792 (September 6) Pittsburgh Township, Allegheny County, Pennsylvania. 1794 (April 22) Pittsburgh borough, Allegheny County, Pennsylvania. 1816 (March 18) City of Pittsburgh, Allegheny County, Pennsylvania.

Негізгі дереккөздер

Любовь, Рой, ред. Питтсбург, 1976 ж. 294 б. Басты тақырыптарды қамтитын қысқа үзінділер.

Томас, Кларк М., ред. «Пост-Газеттің» 200 жылдығы: Питтсбургтің алдыңғы беті. Питтсбург университетінің баспасы, 2005 ж. 332 б. Маңызды алдыңғы беттердің оқуға ыңғайлы көшірмелері.