Эйнштейн миының құпиясы: 1955-те алынған миын іздеу, жапон ғалымы Кенжи Сугимотоның зерттеуі. Ғылым, махаббат және Эйнштейн өмірі туралы деректі фильм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эйнштейннің миы – 1994 жылы Кевин Халл түсірген, жапон профессоры Кенджи Сугимотоның Альберт Эйнштейннің миын табуға жасаған іздестірісін баяндайтын деректі фильм. Оны BBC Films компаниясы жасады.
Einstein's Brain is a 1994 documentary by Kevin Hull following Japanese professor Kenji Sugimoto in his search for Albert Einstein's brain. It is produced by BBC Films.
Қысқаша мазмұны
Бұл деректі фильм көрерменге Альберт Эйнштейннің миы 1955 жылы қайтыс болғаннан кейін алынғанын және Принстон медициналық орталығына сыйға берілгенін хабарлайды. Содан кейін Осакадағы Кинки университетінің математика және ғылым тарихы профессоры Кенджи Сугимотомен танысамыз, ол Эйнштейннің өзіне қаншалықты маңызды екенін сипаттайды: «Эйнштейн маған ғылыммен қатар махаббат туралы да үйретеді. Шайқану, махаббат және ғылым. Мен Альберт Эйнштейнді жақсы көремін». Ол аңызға айналған миды табу үшін Принстонға қажылық сапарға шығады. Ол жерге жеткенде, мидың жоғалып кеткенін біледі, ал фильм оны қалпына келтіру үшін АҚШ-ты шарлап, оның кейінгі саяхаттарын көрсетеді. Бұл затты соңғы рет ұстаған адам Томас Стольц Харви, оны табу қиын болып шығады. Бір із Сугимотоны Нью-Йорктегі Альберт Эйнштейн медицина колледжіне жеткізеді, онда Харвидің бұрынғы әріптесі, доктор Гарри Циммерман, Харвидің қайтыс болғанын хабарлайды. Сугимото содан кейін Эйнштейннің асырап алған немересі Эвелин Эйнштейнді іздейді. Ол өзінің Эйнштейнмен биологиялық байланысы болуы мүмкін екеніне сенетінін және оның ДНК-сын қайтыс болған ғалымның миымен салыстыру үшін институтпен келіссөздер жүргізіп жатқанын айтады. Бұл мақсатта пайдаланылған мидың үлгісі Харвидің Канзас штатындағы Лоренс қаласындағы үйінен жіберілген, бұл Сугимотоға мидың қазіргі орналасқан жерін анықтауға көмектеседі. Канзаста болғаннан кейін Циммерманның қате ақпарат бергені анықталады, Томас Харви әлі тірі. Сугимото Харвидің қайда екенін Лоренсте тұратын белгілі биттік буынның жазушысы Уильям С. Берроуздан біледі. Сугимото ақыры шкафта үш банкаға сақталған миды табады және тіпті одан кішкентай үлгі алып, Жапонияға әкеледі. Ол жергілікті барда караоке айтып мерекелейді және деректі фильмді тағы бір оймен аяқтайды: «Мен Нагасакиде бомба жарылғаннан кейін екі жыл өткен соң дүниеге келдім. Эйнштейн бомбаға жауапты деп есептейді, бірақ мен оны кінәламаймын. Мен әлі де Альберт Эйнштейнді жақсы көремін».
This documentary is introduced by a set of titles informing the viewer that Albert Einstein's brain was extracted after his death in 1955 and that it was donated to the Princeton Medical Center. We then meet Kenji Sugimoto, professor of mathematics and science history at the Kinki University of Osaka, who describes what Einstein means to him: "Einstein teaches me about love as well as science. Passion, love and science. I love Albert Einstein." He embarks on a pilgrimage to Princeton to find the legendary cerebrum. Once there, he learns that the brain has been misplaced, and the film documents his subsequent travels across the United States to recover it. The last person known to handle the item is Thomas Stoltz Harvey, a man who proves difficult to find. One lead sends Sugimoto to the Albert Einstein College of Medicine in New York City, where a former associate of Harvey's, Dr. Harry Zimmerman, informs him that Harvey is dead. Sugimoto next tracks down Einstein's granddaughter by adoption, Evelyn Einstein. She tells him she has reason to believe she actually is biologically related to Einstein, and has been in dialogue with an institute to compare her DNA to that of the late scientist's brain. The brain sample used for this was sent from Harvey's residence in Lawrence, Kansas, giving Sugimoto a possible lead to the brain's current whereabouts. Once in Kansas, it appears Zimmerman was misinformed; Thomas Harvey is still very much alive. Sugimoto learns Harvey's whereabouts from William S. Burroughs, the famous beat generation author, who is living in Lawrence. Sugimoto finally finds the brain, which is stored in three jars in a closet, and even acquires a small sample to bring back to Japan. He celebrates by singing karaoke in a local bar, and closes the documentary with another reflection: "I am born in Nagasaki two years after bomb. Einstein is made responsible for the bomb, but I do not blame him. I still love Albert Einstein."
Шындыққа қатысты сұрақ
Оның біршама абсурдты болжамдары мен орындалуынан "Эйнштейннің миы" кітабының шындығы жиі күмән тудырады. Осындай даңқты адамның миын жоғалтып, кейіннен эксцентрикалық жапон профессоры тауып алды деген ой көпшілікке шындыққа сену үшін тым қисынсыз көрінеді, бірақ деректі фильмдердегі материалдарды әдеттегідей баяндаудан басқа, жалғандықты көрсететін нақты дәлелдер өте аз. Кай Мишельдің "Эйнштейннің ой органы қайда?" ("Айнштейннің миы қайда?") мақаласы, 2004 жылдың желтоқсан айында Die Zeit басылымында жарияланған, фильмнің жалған болуын қаншалықты оңай болжауға болатынын көрсетеді. Бұл мақала ETH Цюрихтің профессоры Майкл Хагнерге қатысты, ол студенттер тобына фильмді көрсеткеннен кейін, мұның бәрі ойдан шығарылған және Кенджи Сугимото – кейіпкер екенін мәлімдейді. Бірақ әріптесіне телефон соққаннан кейін, Сугимотоның шын мәнінде бар екенін және шындықтың қиялдан да керемет екенін біледі. Немесе Хагнердің өзі айтқандай, "Nichts ist absurder als die Realität" ("Шындықтың өзінен абсурдтырақ ештеңе жоқ"). Бұл деректі фильмге Майкл Патернитидің 2000 жылы жарық көрген "Мистер Альбертті айдау: Эйнштейннің миымен Америка саяхаты" кітабы қосымша сенім береді. Онда автор доктор Харвиді АҚШ-ты аралап, Эвелин Эйнштейнге миды жеткізуге қалай айдап келгенін айтады. Оның жолы "Эйнштейннің миы" фильмінде көрінген бірнеше адаммен, соның ішінде режиссер Кевин Халл мен Эвелин Эйнштейнмен кесіседі, тіпті Жапонияға барып, Сугимотомен кездеседі, ол ми үлгісін мақтан тұтып көрсетеді және оны кешкі караокеге шақырады. Егер Сугимото мен Харвидің оқиғасы жалған болса, онда ол өте күрделі жалған. Профессор Сугимото 2006 жылдың 19 қазанында Жапонияның Осака қаласында қайтыс болды.
Because of its somewhat absurd premise and execution, Einstein's Brain'''s veracity has often been questioned. The notion of a brain of such fame being misplaced and subsequently found by an eccentric Japanese professor has by many been found too outrageous to be true, but aside from the regular narrativization of material found in documentaries, very little actually indicates forgery. Kai Michel's article " Wo ist Einsteins Denkorgan?" ("Where is Einstein's Brain? "), published by Die Zeit in December 2004, shows just how easy it is to assume the film is a forgery. This article revolves around professor Michael Hagner of ETH Zürich, who after showing a group of students the film in question informs them that this is all fiction and that Kenji Sugimoto is a character. But after a phone call to a colleague he is informed that Sugimoto in fact is real, and that truth in fact is stranger than fiction. Or as Hagner himself puts it, "Nichts ist absurder als die Realität". The documentary is lent further credibility by Michael Paterniti's 2000 book Driving Mr. Albert: A Trip Across America With Einstein's Brain, where the author tells the story of how he chauffeured Dr. Harvey across the US to deliver the brain to Evelyn Einstein. His path crosses with several persons who appeared in Einstein's Brain'', including director Kevin Hull and Evelyn Einstein, and at one point he even travels to Japan and meets Sugimoto, who proudly shows off his brain sample and invites him out to a night of karaoke. If the story of Sugimoto and Harvey is a hoax, it is an elaborate one. Prof. Sugimoto died on October 19, 2006, in Osaka, Japan.