Неміс жеріндегі норвегиялық бригада (Nemis jerindegi norvegiyalıq brigada)
Independent Norwegian Brigade Group in Germany
Норвегиялық бригада (Tysklandsbrigaden) 1946-1953 ж. Германиядағы окупациялық күштерде болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Норвегияның қатысуы, тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиядағы Тәуелсіз Норвегиялық бригадалар тобы (Tysklandsbrigaden, "Германия бригадасы") – 1946 жылдан 1953 жылға дейін одақтас әскерлер бақылауындағы Германияның британдық аймағында орналасқан норвегиялық экспедициялық күш. Алғашында ол Ганновер аймағында, ал 1948 жылдан 1953 жылға дейін Германияның Шлезвиг-Гольштейн аймағында Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін британдық оккупациялық күштер құрамында болды.
The Independent Norwegian Brigade Group in Germany (Tysklandsbrigaden, 'the Germany Brigade') was a Norwegian expeditionary force stationed in the British zone of Allied occupied Germany, from 1946 to 1953. At first it was based in the Hanover area and from 1948 to 1953 in the Schleswig Holstein area of Germany as part of the British occupying force after World War II.
Өмірбаян
Ұлыбритания билігі мен Норвегия үкіметі, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лондонда эмиграцияда болып, соғыс аяқталғаннан кейін Германияны оккупациялауға норвегиялық күштерді жұмылдыру туралы талқылаулар бастады. 1944 жылдың 2 қыркүйегінде Еуропалық кеңесші комиссиясына жолданған хатында үкімет өз ниетін білдірді, бірақ бірнеше шарттар қойды, оның ішінде Норвегия парламенті қайта жиналғаннан кейін саяси мақұлдау, сондай-ақ қаржылық ресурстар мен кадрлық мүмкіндіктер. Британ үкіметі бастапқыда шамамен 12 000 сарбаздан тұратын "кішкентай дивизияны" сұрады. Бірақ, шақыруға жарамды жас санаттарының есебі бойынша, бұл сол кездегі адам күшінен әлдеқайда көп болар еді, ал бригадалардың құрамы барлық бригадалар бойынша шамамен 4200 адамды құрады. Барлығында бригадаларда 50 мың норвегиялық қызмет етті. 1945 жылы Германия капитуляциялағаннан кейін Норвегияға оралған социал-демократтық үкімет бұл мәселені біраз уақытқа тоқтатты. Бірақ 1946 жылдың қаңтар айында генерал-лейтенант Оле Бергтің Ұлыбританияға сапарынан кейін бұрынғы міндеттемелерді орындауға жаңа күш-жігер жұмсалды. 1945 жылғы парламент сайлауы, нәтижесінде Норвегия қорғаныс күштерінің әскери басшылығын қайта ұйымдастырған лейбористік үкімет құрылуы, жоспарлау процесін одан әрі қиындатты. 1946 жылдың мамыр айында үкімет үш жылдық жоспарын жариялады, ол Отан қорғау күштерін құруға және Германияны оккупациялауға күш беруді көздеді.
British authorities and the Norwegian government in exile in London during World War II initiated discussions about contributing a Norwegian force to the occupation of Germany after the war. In a letter to the European Advisory Commission dated September 2, 1944 the government expressed its intention but with several reservations, including political approval by the Norwegian parliament once it reconvened, as well as financial resources and staff availability. The British government initially asked for a "small division" of about 12,000 soldiers. But estimates of the available conscription classes meant this would be far more than the manpower available at the time, and the Brigade contingents were, for all brigades, around 4200 men all told. In total about 50,000 Norwegians served in the brigades. After the Social Democrat Norwegian government returned to Norway after the German capitulation in 1945, the matter was put on hold for some time. But after a visit by Lieutenant General Ole Berg to the United Kingdom in January 1946, there was a renewed effort to live up to the earlier commitment. The planning process was further complicated by the 1945 parliamentary elections that resulted in a Labour government that reorganized the military leadership of Norwegian defense forces. In May 1946 the government published its three year plan that sought to both build a homeland defense force and provide a force for the occupation of Germany.
Қару-жарақ пен жабдық
Норвегиядағы соғыстан кейінгі қарулану жағдайын «квартирмейстерлердің қиын жағдайы» деп сипаттауға болады. Қарулы күштерде немістерден қайтарып алынған норвегиялық қару-жарақтардың кең ассортименті болды және пайдаланылды, жаудан алынған неміс қарулары, Ұлыбританияда оқытылған норвегиялық бөлімшелерге берілген британдық қару-жарақ, соғыс кезінде Швецияда оқытылған және жабдықталған норвегиялық босқындардан құралған полиция күштерімен бірге келген кейбір швед қарулары, сондай-ақ қарсылық қозғалысына әуеден тасталған британдық және американдық қару-жарақтар болды. «Tysklandsbrigaden» ағылшындармен жабдықталды, британдық қару-жарақтармен қаруланды, британдық киім мен жабдық киді. Бірақ қиын жағдайға шешім табу қажет болды, сынақтан өткізіліп, талқыланғаннан кейін 1950 жыл шамасында әскерилердің негізгі құралы ретінде АҚШ-та қолданылатын қаруды қабылдау және стандарттау туралы шешім қабылданды («Heimevernet» тұтқынға алынған Mauser K98 және басқа неміс қаруларын сақтап, оқ-дәрі стандартындау үшін көбінесе .30 06 патронына ауыстырды). Бұл шешім «Tysklandsbrigaden» мен оның қару-жарағын да қамтыды. 512-ші бригаданың бір бөлімінен бастап, трансформация 521-ші бригада контингенті кезінде аяқталды. Алайда, бұл 521-ші бригададағы және одан кейінгі барлық бригадалардағы кадрларды даярлауға кері әсер етті. Бұрын оқу мақсаты үшін үлкен көлемде бөлінген оқ-дәрілердің арқасында қатаң жаттығулар арқылы тамаша нәтижелерге қол жеткізілген болатын. .303 калибрлі Lee–Enfield мылтықтары, Bren LMG және Vickers пулеметтерін .30 06 калибрлі M1 Garand мылтықтары, BAR LMG және Browning M1919 пулеметтеріне (бұл негізгі жаяу әскер қарулары болды, басқа да қару түрлері де әсер етті) ауыстыру британдықтардың «Tysklandsbrigaden»-ді жабдықтау мүмкіндігін жойды. Оқу үшін қолжетімді оқ-дәрілердің күрт азаюы байқалды, және 521-ші бригада оқу үшін оқ-дәрі жетіспегендіктен ұрысқа дайын емес екенін хабарлады. 400 000-нан астам наразылық жиналды, Хауге Тригве Браттелиден Еңбек партиясының қызметкерлері тізімдерді ішінара тексеру мүмкіндігі туралы кеңес сұрады және «Бұл істелуі керек пе?» деп сұрады. (1948 жылдың соңында муниципалитет сайлаулары жоспарланған, және Хауге қол қоюлар Еңбек партиясының сайлау кампаниясына зиян келтіруі мүмкін деп ойлады.) Нәтижесінде, ішінара тексерулер жүргізілуі мүмкін, бірақ бұл кеңес берілмейді деген жауап келді. (Презервативтер берілсе де, әскерилер бригада сарбаздарының «бес-алты пайызы» ЖҚТБ жұқтырғанын анықтады.)
The post war armament situation in Norway can be simply described by the term "quartermasters' nightmare". The armed forces had and used a wide assortment of Norwegian weapons recaptured from the Germans, captured German weapons, British weapons as issued to Norwegian units trained in Britain, some Swedish weapons that came with the police force consisting of Norwegian refugees trained and equipped in Sweden during the war, and finally British and American weapons from air drops to the resistance. Tysklandsbrigaden however was supplied by the British and were armed and equipped with British weapons, wore British webbing, and British uniforms. But the difficult situation needed a solution, and after testing and debate the decision was made around 1950 to adopt and standardize the weapons then in use by the United States for the regular armed forces (the Home Guard (Heimevernet) kept the captured Mauser K98's and other German weapons, most converted to fire the .30 06 round to standardize ammunition supply). This decision also covered Tysklandsbrigaden and its weapons. Starting with some parts of Brigade 512, the transformation was finished during Bde. 521's contingent. This however had an advertent effect on the training of the personnel in Bde. 521 and all the ensuing Brigades, before this a fairly large amount of ammunition allocated for training purposes had ensured excellent results through rigorous training. The change from .303 caliber Lee–Enfield rifles, Bren LMGs, and Vickers machine guns to .30 06 caliber M1 Garand rifles, BAR LMGs, and Browning M1919 machine guns (these were the principal infantry weapons in use, other weapons types were also affected) meant that the British could no longer supply Tysklandsbrigaden. The considerable drop of available ammunition showed up clearly, when Bde. 521 had to report that, due to lack of ammunition for training, the Brigade was not fit for combat. 400,000 signatures of protest were collected, and Hauge asked advice from Trygve Bratteli about the possibility of having Labour Party employees do partial checks of the lists, and "Should it be done?". (Municipal elections were scheduled for later in 1948, and Hauge thought that the signatures might harm the election campaign of the Labour Party.) The resulting advice was that the partial checks could be done, but that it was not advisable. (Even with condoms being issued, the military later found that "five to six percent" of the brigade's soldiers contracted STDs.)