Кіріспе

Үлкен бұлшықет топтарын қолданатын моторлық дағдылар

Жалпы моторлық дағдылар – балалық шақта баланың моторлық білімін қалыптастыру процесінде меңгерілетін қабілеттер. Екі жасқа келген кезде, балалардың көпшілігі тұрып, жүре және жүгіре алады, баспалдақпен көтеріле алады және т.б. Бұл дағдылар ерте балалық шақта дамып, жетілдіріліп, жақсырақ бақыланады және адамның өмірі бойында, ересек жасқа дейін одан әрі дамып жетіледі. Мұндай ірі қозғалыстар үлкен бұлшықет топтарының және бүкіл дененің қозғалысының нәтижесінде пайда болады. Бұл дағдылар баспен басталып, аяққа қарай дамиды. Әдетте балалар алдымен бас қозғалысын, содан кейін дене тұрақтылығын, одан кейін тұрып, жүруді үйренеді. Сыртқы ортада ойнайтын балалардың жалпы моторлық дағдылары жақсырақ дамитыны дәлелденген.

Моторлық дағдылардың түрлері

Моторлық дағдылар – бұлшықеттердің қозғалыстары мен әрекеттері. Олар көбінесе екі топқа бөлінеді: жалпы моторика және ұсақ моторика. Жалпы моторика қолдардың, аяқтардың және басқа да ірі дене бөліктерінің қозғалысы мен үйлестірілуіне қатысты. Жалпы моториканы қозғалыс дағдылары және нысанды басқару дағдылары деген екі кіші топқа бөлуге болады. Қозғалыс дағдыларына жүгіру, секіру, сырғанау және жүзу жатады. Нысанды басқару дағдыларына лақтыру, ұстау және тебу кіреді. Ұсақ моторика білезіктердің, қолдардың, саусақтардың, аяқтардың және еңбектердің кішірек қозғалыстарын қамтиды. Олар бас бармақ пен саусақ арасында заттарды ұстау, сақтықпен жазу және тіпті қабақты жыпылықтату сияқты кішігірім әрекеттерге қатысады. Бұл екі моторлық дағды үйлесімділікті қамтамасыз ету үшін бірлесіп жұмыс істейді. Жақсы дамымаған балалар жалпы қозғалыстарына көбірек назар бөледі, ал жақсы дамыған балалар ұсақ қозғалыстарын жақсырақ бақылай алады.

Дене ұстанымын дамыту

Көптеген басқа іс-әрекеттер сияқты, жалпы моторикалық дағдылар да дене қалпын бақылауды қажет етеді. Сәбилер көздерін тұрақтандыру және қозғалатын заттарды қадағалау үшін бас жағын басқаруы керек. Олар сондай-ақ, жүру үшін аяқтарында күш пен тепе-теңдік болуы тиіс. Жаңа туған нәрестелер өз еркімен дене қалпын бақылай алмайды. Бірақ бірнеше аптадан кейін олар басын тік ұстай алады, ал көп ұзамай жатып басын көтере алады. 2 айлық шамасында нәрестелер тіреумен, яғни өкшеде немесе бала орындығында отыра алады, бірақ өздігінен отыру 6 немесе 7 айлық болғанға дейін мүмкін болмайды. Тұрып қалу да өмірдің алғашқы жылында біртіндеп дамиды. Шамамен 8 айлық шақта сәбилер өздерін көтеріп, орындыққа тіреліп тұруға үйренеді, ал 10-12 айлық шамасында өздігінен тұра алады.

Жүруге үйрену

Тік жүру үшін дене салмағын бір аяқтан екінші аяққа ауыстырып теңестіру қажет. Сәбилер көбінесе бірінші туған күніне қарай жүріп-тұруға үйренсе де, жүріп-тұрудың аяқ алмасуын басқаратын жүйке жолдары өте ерте жастан, тіпті туғанға дейін немесе одан бұрын қалыптасады. Мұны 1-2 айлық сәбилердің аяқтары моторизацияланған жүгіргіш таспаға тигізіліп, қолдау көрсетілгенде, үйлесімді, кезектесіп қадам жасағандары дәлелдейді. Егер сәбилердің бір аяғынан екіншісіне салмақ ауыстыруы қиын болмаса, олар ертерек жүре алатын еді. Жүріп және илеу арқылы қозғалатын сәбилерге сынақтар жасалды, олардың алдына көлбеулер қойылды және сәбилердің осы жолдың қауіпсіздігін бағалауы қажет болды. Сынақтар көрсеткендей, жаңа ғана жүріп-тұруға үйренген сәбилер өздерінің қабілеттерін білмейді және көбінесе қауіпсіз емес көлбеулерден сырғанап түседі, ал тәжірибелі жүргіншілер өздерінің не істей алатынын жақсы біледі. Баланың жүріп-тұруын үйретуде жаттығудың үлкен рөлі бар.

Екінші жылдағы дамуы

Өмірінің екінші жылында балалардың моторикалық дағдылары мен қозғалмалылығы артады. Олар енді ойын алаңында отыруға қанағаттанбай, барлық жерге жүргісі келеді. Балалар дамуы бойынша сарапшылар екінші жылдағы моторикалық белсенділік баланың толыққанды дамуы үшін өте маңызды екенін, және қауіпсіздік ережелерінен басқа, олардың қозғалыс әрекеттеріне шектеу қоймау керек деп санайды.

Мүгедектер балаларының дамуы

Жеті айлық мүгедек балалар электрлі колясканы басқаруды үйрене алады. Бұл, әсіресе, аяқтарының қызметі шектеулі балаларға пайдалы. Мұндай коляска баланың жалпы моторикалық дағдыларын дамыту қарқынын баяулатуы мүмкін, бірақ бұл кемшілікті толтырудың жолдары бар. Мұндай балалар көбінесе физиотерапевтпен бірге жұмыс істейді, ол олардың аяқ қозғалыстарын жақсартуға көмектеседі. Бұл процеске қолдау көрсету және кедергілерден сақтану үшін жүргіштер және басқа да құралдар қолданылады. Алайда, олардың қозғалу мүмкіндігі шектеулі. Қазіргі таңдағы зерттеулер балаларды қоршаған ортаны зерттеуге және олардың жалпы моторикалық дағдыларын дамытуға ынталандыратын құралды табуға бағытталған. Бұл сонымен қатар олардың дене шынықтыруларына да көмектеседі деп үміттеніледі.

Балалық шақ

Ерте балалық шақ – негізгі моторлық дағдыларды дамыту үшін өте маңызды кезең. Мектепке дейінгі жастағы балалардың дамуы қоршаған ортамен өзара әрекеттесуіне байланысты. Ынтымақтандыратын ортада, құрылысшылық кері байланыс алатын бала негізгі моторлық дағдыларын жылдамдатып дамытады. Әдетте, қыздар ұлдарға қарағанда негізгі қозғалыс дағдыларын ертерек және жақсырақ орындайды. Көптеген зерттеулер осыны дәлелдесе де, бұл ең көбінесе жүру кезінде байқалады. Қыздар ұлдарға қарағанда ертерек жетіледі, сондықтан олардың белсенділігі де төмен болады. Бұл ұлдардың қарсы жынысына қарағанда кеш жетілуіне байланысты, оларды белсендірек деп санауға мүмкіндік береді. Дегенмен, бұл қыздардың ұлдардан бұрын жүруді үйренетініне нақты жауап бермейді. Ертерек жүруді үйрену жоғары белсенділікке алып келеді деп ойлауға болар еді, бірақ қыздардың ұлдарға қарағанда белсенділігі төмен болғандықтан, олардың ұлдардан кейін жүруді үйренетінін болжауға болады. Бірақ олар ертерек жетілгендіктен, бұл жүру кезеңін қамтиды. Өсе келе балалар өздерінің дамыған дағдыларын спорт сияқты іс-шараларда қолдануға мүмкіндік беретін тапсырмаларды жақсырақ орындайды, онда осы моторлық дағдылар өте қажет. Негізгі моторлық дағдыларды меңгермеген балалар балалық және жасөспірім шақта спорттық ойындарға қатысуға аз бейім. Бұл ұлдардың қарсы жынысына қарағанда спортпен көбірек немесе азырақ айналысуының бір себебі. Кішкентай балалар үлкен балалардың деңгейінде жұмыс істей алмайды, бірақ олардың моторлық дағдыларды үйрену және жақсарту қабілеті жоғары. Үш жастағы балалар секіру, домалау және алға-артқа жүгіру сияқты қарапайым қозғалыстардан ләззат алады. Алайда, "Балалар мен жасөспірімдердің ұсақ және жалпы моторикасы, өзіне қатысты көзқарастар және өзіне баға беру арасындағы байланыс" мақаласы спорттық қабілет пен әлеуметтік қабілет арасында статистикалық маңыздылық жоқ екенін көрсетті. Бұл корреляциялық коэффициент 0,368-ге тең, яғни екі қатынас арасында төмен корреляция бар. Баланың белгілі бір жалпы және ұсақ моторикалық дағдыларды орындай алуы оның әңгімелесу, әлеуметтік сезіну, сезімталдық және дене тілі сияқты әлеуметтік дағдыларын көрсете алатындығын білдірмейді. Олардың дене тұрақтылығы баланың динамикалық дене базасына және биіктік, тереңдік немесе ен сияқты визуалды қабылдауларына байланысты. Төрт жастағы балалар үш жастағы балалар істеген әрекеттерін жалғастырады, бірақ олардың қозғалысын одан әрі дамытады. Олар бір аяғымен баспалдақтан түсе бастайды. Бес жастағы балалар бір аяғымен баспалдақтан түсуге толыққанды қабілетті, сонымен қатар олардың тепе-теңдігі мен жүгіру қабілеті жақсарады. Олардың дене тұрақтылығы жетіледі және олардың дене бітімі дұрыс болады. Орындалулар ағынырақ және еңіс және ен сияқты факторларға аз тәуелді. Балалық шақтың орта және соңғы кезеңінде балалардың моторлық дамуы ерте балалық шаққа қарағанда әлдеқайда тегіс және үйлесімді болады. Өсе келе балалар өз денелерін бақылай алады және олардың зейін қою қабілеті артады. Баланың спортпен айналысуы олардың үйлестірілуіне, сондай-ақ кейбір әлеуметтік аспектілеріне көмектеседі. Мұғалімдер оқушылардың кейбір жағдайларда еңбек терапевтіне мұқтаж екенін ұсынады. Оқушылар жазу дағдыларын жетілдіре алмаса, жазу жаттығуларын орындауда көңілі тоюы мүмкін. Бұл мұғалімге де әсер етуі мүмкін, өйткені жазу оқылмайтын. Кейбір балалардың "қолдары шаршап" кеткені туралы да шағымдары болуы мүмкін. Бүгінде студенттерге қажетті көмекті көрсететін көптеген еңбек терапевті бар. Бұл терапевтер бұрын балаңыздың жағдайы нашар болған кезде қолданылған, ал қазір олар балалардың барынша жақсы болуына көмектесу үшін қолданылады. "Бастауыш сынып оқушыларының негізгі моторлық дағдылары мен мектептен тыс дене белсенділігі арасындағы байланыс" мақаласына сәйкес, бастауыш сынып оқушыларының қолмен лақтыру және секірудің даму деңгейі мектептен тыс дағдыға байланысты. Зерттеулер бойынша, ұлдардың қолмен лақтырудың даму деңгейі жоғары және Калтрак акселерометрі, дененің жылдам қозғалысы және моторлық дағдыға байланысты дене белсенділігі жоғары екені анықталды. Қыздар төмен қарқынды дене белсенділігі және дене белсенділігінің жоқтығы бойынша жоғары нәтижелер көрсетті. Зерттеуден көрінетіндей, негізгі дағдылардың даму деңгейі (қолмен лақтыру және секіру) бастауыш сыныптағы балалардың мектептен тыс дағдыға тікелей байланысты. Ұлдардың кішкентай жасында негізгі моторлық дағдыларды қыздарға қарағанда жылдам дамытатынын қорытуға болады. Басқа зерттеулерде жоғары моторлық қабілет балалардың белсенділігін арттыратыны және көп жағдайда спорттық қабілеттерін жақсартатыны көрсетілген. Бұл балалық шақта салмақ мәселелері және балалардың семіздігінің өсуі сияқты даму мәселелеріне әкелуі мүмкін.

Жасөспірімдік және ересек кезең

7-12 жас аралығында жүгіру жылдамдығы артады және секіруге үйренеді. Сондай-ақ, секіру қабілеті жақсарып, лақтыру және тебу дамиды. Олар допты соғу және дриблинг жасауға қабілетті. (Жас) Жалпы моторика жасөспірім шақта дамып жақсара береді. Физикалық қабілеттердің ең жоғары деңгейі 18-26 жас аралығында, 30 жасқа дейін сақталады. Спортшылардың нәтижелері алдыңғы буынға қарағанда жақсарғанмен – жүгіру жылдамдығы артқан, секіру биіктігі жоғарылаған, көтерілетін салмақ көбейгенмен – ең жақсы көрсеткіштерге жететін жас шамасы өзгерген жоқ. 30 жастан кейін көптеген функциялар төмендеуі басталады. Егде саягөйлер жас адамдарға қарағанда баяу қозғалады. Бұл бір орыннан екінші орынға жылжу немесе үздіксіз қозғалыс болуы мүмкін. Тұрақты түрде жаттығу жасау және салауатты өмір салтын ұстану осы процесті баяулатуға көмектеседі. Белсенді және дені сау егде саягөйлер, аз қозғалысты және дені нашар егде саягөйлерге қарағанда жоғары деңгейде моторлық дағдыларды орындайды.