Кіріспе
Deseronto – Канаданың Онтарио провинциясындағы қала, Хастингс округінде, Онтарио көлінің солтүстік жағында, Квинт шығанағының жағалауындағы Напани өзенінің сағасында орналасқан. Қала капитан Джон Дезертонның есімімен аталыпты, ол Америка революциялық соғысы кезінде британдық әскери күштердегі капитан болған мохок көшбасшысы. 1837 жылы Дезертонтоның немересі Джон Кулбертсонның ауылдық жер учаскелерін сатуымен кең ауқымды даму басталды. Жақын орналасқан Тендинага мохок аймағының мохоктары бастапқыда қала орнына да бақылау жасаған. Бұл – Хастингс округінің ең шығысқа орналасқан муниципалитеті. 1930 жылға дейін қала ағаш және минералды ресурстармен байланысты өнеркәсіп орталығы болып келді. 21-ғасырда Deseronto, 401 тас жолынан 5 км қашықтықта орналасқан, Квинт шығанағының туристік аймағына шығыс кіреберісі болып табылады, ал Skyway Bridge көпірі Принс-Эдвард округіне жол ашады. 1995 жылы мохоктар Culbertson Tract жеріне қатысты талапты Канада үкіметіне ұсынды, ол Deseronto қаласының көп бөлігін қамтыды. Бұл кең ауқымды дау-жанжалға себеп болды. Осы талап бойынша үкіметпен келіссөздер 2003 жылдан бері жүргізіліп келеді. 2013 жылдың маусым айында Канаданың Федералды соты федералдық саясатты жариялаған шешім шығарды, онда жерді қолданыстағы меншік иелеріне төлеу арқылы иемдену, сондай-ақ өтемақы төлеу және мохоктар үшін басқа жерлерді сатып алу сияқты шаралар жер талабын реттеудің заңды жолдары екені атап көрсетілді.
Тарих
Бұл аймақты британ үкіметі Миссиссауга халқынан Америка революциясынан кейін, колониялардан лоялистерді қоныстандыру үшін сатып алған. Патшалық бұл жерді осы соғыс кезінде британдықтарды қолдаған лоялистер мен мохоктарға берді. 1784 жылы капитан Джон Дезеронтион (Дезеронто) (шамамен 1740–1811) бастаған жиырма мохок отбасы алғашқы қоныстанушылар болды. Олар қазір Тайендинага мохок аумағы деп аталатын қорыққа негіз салды, ол бастапқыда қала аумағын қамтыды. Патшалық жеке өзі Дезеронтоға жері мен жоғалтулары үшін шамамен 800 фунт стерлинг көлемінде біржолғы төлем жасады және 45 фунт стерлинг жылдық зейнетақы берді. Дезеронтоның немересі Джон Кулбертсонға бас иелігінің мұрасы болып, қазіргі Дезеронто қаласының аумағында орналасқан жер қалды. 1837 жылы Үстіңгі Канада үкіметі Кулбертсонға жердің жеке құқығын берді. Ол теңіз жағасында кемежай салып, өз жерінде ауылдық жерлерді жергілікті емес тұрғындарға сатты. Кемежайда Кульберсонның кемежайы деп аталған елді мекен пайда болды. 1848 жылы жердің бір бөлігін англо-канадтар Амос С. Ратбун, Томас Й. Хоу және Л. Е. Карпентер сатып алып, сол жердегі алғашқы пилораманы салды. 1850 жылы ауыл Милл-Пойнт деп аталды. 1855 жылдан кейін Амос Ратбунның інісі Хьюго Бургардт Ратбун (1812–1886) бизнесті өз бетімен жалғастырды. Ол көптеген ауылдық мүліктерді сатып алып, Милл-Пойнтті Онтарионың ең алғашқы компаниялық қалаларының бірі ретінде дамытты, өзінің кеме жасау зауыты мен пилорамасының қызметкерлерін орналастыру үшін тұрғын үйлер салды. Бұл тез өсуге әкелді, ал бұл жер Напани, Салмон, Мойра және Трент өзендерінің су алаптарындағы ағаш кесу бизнесі үшін өнеркәсіптік және көлік орталығы болды. Қаланың почта кеңсесі, бас архитектор Томас Фуллер жобалаған, 1901 жылы аяқталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дезеронтода екі Корольдік ұшу корпусының оқу-жаттығу лагері орналасқан. Ратбун компаниясы көптеген әртүрлі өнеркәсіптерді дамытты, соның ішінде терезе және есік фабрикасы, кеме жасау зауыты, теміржол вагондары жасау, терракота фабрикасы, ұн фабрикасы, газ және химиялық зауыттары, барлығы Дезеронтода орналасқан. Бірақ нарықтың өзгеруі, апатты өрттер, ағаш қорларының азаюы және орманды дұрыс басқарудың болмауы компанияның құлдырауына әкелді; 1916 жылға қарай табиғи ресурстардың сарқылуынан негізгі ағаш және минералдық ресурстар бизнесі тоқтап қалды. Компания 1923 жылы жарғысынан бас тартты. Қала халқы 1924 жылы 3500 адамнан он жылдан кейін Ұлы депрессия кезінде 1300 адамға дейін азайды. Трентонға бағытты жабу кезінде Трентондағы бұрынғы Орталық Онтарио темір жолымен байланыс үзіліп, ол кезде CN Maynooth және Picton бөлімшелері ретінде белгілі болды. Бұл жағдайлар Дезертонды Напаниге дейінгі тармақ желісінің соңына жеткізіп, қалаға және қаладан теміржол көлігін шектеді. Бұл желі 1935 жылы Deseronto Branch және 1959 жылы Deseronto Spur деп аталды, ал 1986 жылы толық желі жабылды.
Алғашқы халықтардың жерлерге деген талаптары
ХХ ғасырдың соңында мохок және басқа да бірінші ұлттар жерлер заңсыз тартылып алынғанын және оларға құнды жерлер үшін аз төленгенін айтып, Канада үкіметіне жер талаптарын ұсынуды бастады. Бұрынғы қателіктерді мойындап, үкімет осындай талаптарды өтемақы төлеу арқылы, сондай-ақ жер алмасу, қосымша жер сатып алу немесе осылардың үйлесімі арқылы реттеу үшін келіссөздер жүргізе бастады, барлығы Саясатта белгіленген. Гранд өзені бойындағы Six Nation Reserve-тің мохоктары 2006 жылдың ақпанында Каледонияда (Онтарио) үлкен тұрғын үй құрылысы жоспарланған дамымаған жерді бақылауға алып, жер талаптарына байланысты ірігі қарсылық акциясын бастады. Олардың наразылығының мақсаты – Онтариодағы барлық бірінші ұлттардың жер талаптарына, соның ішінде Тиендинага мохоктары талап еткен Дезертондағы талапқа назар аудару болды. Үкімет 2006 жылдың маусымында Каледониядағы мүлікті сатып алып, келіссөздер жалғасқан кезде сенімділікпен сақтап тұрды. Осы орынға қатысты наразылықтар мен әрекеттер 2011 жылдың желтоқсанына дейін жалғасты, сонда бірнеше қылмыстық істің соңғысы қаралып шешілді. Бірақ жер мәселесі әлі де шешілмеген. Дезеронто қаласының жерінің көп бөлігі 1995 жылы Тиендинага мохоктары ұсынған «Кулберсон трактының жері» талабының құрамына кіреді; Канада бұл талапты 2003 жылы келіссөздер үшін қабылдады. Кулберсон тракты – 827 акр жерді құрайтын учаске; оған Дезеронто қаласының көп бөлігі және Тиендинага округінің бір бөлігі кіреді, үкімет мохоктардың оны ешқашан бермегенін мойындады. 2006 жылдың қарашасында мохоктар олардың жеріне кіретін, 30 миллион долларлық 8,5 гектарлық жағалауды дамыту жоспарына қарсылық білдірді. Жұмыс кейінге шегерілді, ал үкімет мохок көшбасшыларымен кездесуге келісті. Бұл талап көптеген меншік иелеріне әсер етуі мүмкін болғандықтан, өте даулы болды және екі тараптан да наразылықтарды тудырды. Мохоктар 2008 жылдың маусымында Дезеронтодағы келіссөздерді тоқтатты, себебі үкімет резерватты кеңейту үшін жергілікті емес адамдардың жерін иемденуді қарастырмайтынын мәлімдеді, бұл қолданыстағы саясатқа қайшы болды. 2013 жылдың қазанында «Біздің аяқтарымызды қолдайтын жер» тақырыбында өткен кең ауқымды симпозиумда жақындасу байқалды. Қалалық мұрағатта «Кулберсон трактының жері туралы құжаттар жинағының каталогы» сақталған. 2013 жылдың маусымында Канада Федералды сотының судьясы Ренни, «Квинт шығанағының мохоктарына қарсы Канада (Индия істері және Солтүстік даму)» ісінде, федералды саясатты жариялағанда, иемденудің заңмен үкіметке қол жетімді бірнеше нұсқаның бірі екенін шешті: [1] Квинт шығанағының мохоктары (өтініш беруші) оңтүстік-шығыс Онтариода орналасқан Тиендинага мохок аумағын (индиялық қорық № 38) иеленеді. Бұл аумақ 1793 жылғы Симко актісі бойынша алты ұлттың үш жарым шарты бойынша Мохок трактының бір бөлігі болып табылады. [2] Кулберсон тракты – Мохок трактының 923 акр жер учаскесі. Өтініш беруші оның 1837 жылы Корольдік тарапынан заңсыз алынғанын мәлімдейді. Министр 2003 жылы бұл талапты нақты талаптар саясатының (әрі қарай – Саясат) талаптарына сәйкес келіссөздер үшін қабылдады. Он жыл өткен соң да мәселе әлі шешілмеген. [3] Өтініш беруші министрдің адал келіссөздер жүргізу жөніндегі сенімгерлік міндетін бұзғанын айтады. Өтініш беруші министрдің адал келіссөздер жүргізу міндетінің бір бөлігі ретінде, ол барлық мүмкін нұсқаларды қарастыруы керек, соның ішінде үшінші тараптың Кулберсон трактындағы үлесін сатып алу және жерді өтініш берушіге қайтару. Өтініш беруші министрге осы негізде келіссөздер жүргізуді тапсыру туралы бұйрық шығаруды сұрайды. [4] Министр Корольдіктің ар-намысынан туындайтын адал келіссөздер жүргізу міндетіне дау келтірмейді; керісінше, министр бұл өтінішті Корольдікке белгілі бір келіссөз позициясын таңбалау әрекеті және келіссөздерді реттейтін хаттаманың құпиялылық ережелерін бұзу деп сипаттайды. [5] Бұл іс аборигендік құқық мәселелерін қозғайтын болса да, әкімшілік құқық принциптеріне де сәйкес келеді. Министр белгілі бір саясатты ұстануға бел буған және осы саясаттың негізінде келіссөздер жүргізуде кең ауқымды еркіндікке ие. Осы еркіндікті пайдаланғанда министр саясаттың параметрлері мен шарттарын ескеруі тиіс. Бұл талап жаңа заң емес, ол тек аборигендік құқықпен ғана байланысты емес, бұл жай ғана әкімшілік құқық принциптерін қолдану. [6] Министрдің айтуынша, Саясат тек қаржылық өтемақыны қарастырады, жерді қайтаруды емес. Бұл дұрыс емес. Саясат жерді сатып алу және қайтаруды нақты қарастырады. Министрдің мәлімдемелері оның мүмкін болатын келіссөздер нұсқаларын түсінбегенін немесе мойындағысы келмегенін көрсетеді. [7] Министр келіссөздер жүргізу позициясын қабылдауға құқылы болса да, адал келіссөздер жүргізу міндеті оны Саясатты қате сипаттаудан тыйымдайды. Айырмашылық соңында тар, бірақ нақты. Бұл «Мен мұны жасай алмаймын» деу мен «Мен мұны жасай аламын, бірақ жасамаймын» деу арасындағы айырмашылық. [8] Сот келіссөздерге араласа алмайды немесе министрге белгілі бір келіссөз позициясын қабылдауды талап ете алмайды. Саясатқа сәйкес, министр жер, ақшалай өтемақы немесе олардың кез келген пропорциясындағы қосындысы негізінде келіссөздер жүргізе алады. Алайда, министрдің жария мәлімдемелерін ескере отырып, жариялау шарасы орынды. Мен өтініш берушінің министрдің Саясатты қате сипаттауы қоғамның басқа тұрғындарының пікірін әсер ететініне келісемін, олар өтініш берушінің келісімге келмейтін және талапкер екенін ойлауы мүмкін. Министрге қол жетімді құралдарды қате көрсету шындығында келісімге келуге және қайта құруға кедерілсіздік тудыруы мүмкін. Сондықтан, басқаратын Саясатты нақтылау үшін жариялау пайдалы.
[1] The Mohawks of the Bay of Quinte (the applicant) occupy the Tyendinaga Mohawk Territory (Indian Reserve No. 38) in southeastern Ontario. This territory is part of the original Mohawk Tract granted to the Six Nations by Treaty 3½, the Simcoe Deed of 1793. [2] The Culbertson Tract is a 923 acre parcel of land within the Mohawk Tract. The applicant alleges it was wrongfully alienated by the Crown in 1837. The Minister accepted this claim for negotiation in accordance with criteria of the Specific Claims Policy (the Policy) in 2003. A decade later, the claim remains unresolved. [3] The applicant submits that the Minister is in breach of his fiduciary duty to negotiate in good faith. The applicant seeks a declaration that, as an aspect of his duty to negotiate in good faith, the Minister must consider all possible options including the acquisition of third party interests in the Culbertson Tract and returning the land to the applicant. The applicant seeks an order directing that the Minister negotiate on this basis. [4] The Minister does not dispute the obligation to negotiate in good faith, which is derived from the honour of the Crown; rather the Minister characterizes this application as an attempt to force a particular negotiation position on the Crown and a breach of the confidentiality provisions of the protocol governing negotiations. [5] While this case engages questions of Aboriginal law, it fits equally into orthodox principles of administrative law. The Minister has publicly committed to a policy and has a broad discretion under that policy as to how he will negotiate. In the exercise of that discretion, the Minister must have regard to the Policy’s parameters and terms. This requirement is not new law, nor is it unique to Aboriginal law; rather it is simply the application of settled principles of administrative law. [6] The Minister has publicly stated that the Policy does not permit a land based settlement, only financial compensation. This is incorrect. The Policy explicitly contemplates the acquisition and return of land. The Minister’s statements suggest that he either misunderstood or refused to acknowledge the scope of the settlement options open to him. [7] While it is for the Minister to decide what negotiation position he will take, the duty to negotiate in good faith precludes him from publicly mischaracterizing the Policy. The distinction in the end, is narrow, but real. It is the difference between saying I cannot do something as opposed to saying I can do something but choose not to do so. [8] The Court cannot interfere with the negotiations or mandate that the Minister take a specific negotiation position. Under the Policy, the Minister may negotiate on the basis of land, monetary compensation or a mix of each, in any proportion he considers appropriate. However, in light of the Minister’s public statements, declaratory relief is appropriate. I accept the applicant’s argument that the Minister’s mischaracterization of the Policy affects the perception of other residents in the broader community, who may, in turn, see the applicant as intransigent and demanding. Misstating the tools available to the Minister may in fact impede settlement and reconciliation. Therefore, a declaration to clarify the governing Policy has some utility.
Көлік
Deseronto Transit қала мен Напани, Беллвилл және Пиктон қалаларына қосылыстармен қоғамдық көлік қызметтерін ұсынады.
Медиа
Бір аналогты теледидар таратушысы, CJOH TV 6, Deseronto қаласына қызмет етуге лицензияланған. Ол Оттавадағы CTV телеарнасының хабарларын қайта таратуды жүзеге асырады.