Кіріспе
Ресейлік әлеуметтік өмірдің белгілі тұлғасы және мемуаршы Анна Петровна Керн (Анна Петровна Керн, (Полторацкая), екінші күйеуінен кейінгі тегі: Маркова Виноградская; 22 ақпан 1800 [ескі стиль бойынша 11 ақпан 1800] – 8 маусым 1879 [ескі стиль бойынша 27 мамыр 1879]) – Ресейлік әлеуметтік өмірдің белгілі тұлғасы және мемуаршы, ең бастысы, 1825 жылы Александр Пушкин жазған, орыс тіліндегі ең әйгілі махаббат өлеңінің жолдаушысы ретінде танымал.
Anna Petrovna Kern (Анна Петровна Керн, (Полторацкая), name after second marriage: Markova Vinogradskaya (Маркова Виноградская); 22 February 1800 [O. S. 11 February 1800] – 8 June 1879 [O. S. 27 May 1879]) was a Russian socialite and memoirist, best known as the addressee of what is probably the best known love poem in the Russian language, written by Aleksandr Pushkin in 1825.
Өмірбаян
Анна Орел қаласында жергілікті губернатор әкесінің сарайында дүниеге келді. Ол Полтава губерниясындағы (қазіргі Украина) Любный қаласында өсті. 1817 жылдың 8 қаңтарында оның ата-анасы 56 жастағы генерал Кернге үйлендірді, оны ол терең жек көретінін айтты. Санкт-Петербургке қоныс аударғаннан кейін Анна бірнеше романтикалық ақындармен сырласқанмен, оның даңқының басты себебі 1825 жылдың жазында Пушкинпен болған махаббатқа байланысты болды. "Жақында елімізге Венеция түнін аспандық күйінде, гондольер әнімен әндейтін бір сұлу келді", - деп жазды Пушкин досы Петр Плетневке. Керн Пушкин өміріндегі көптеген қарым-қатынастардың бірі болды және егер Пушкин "Евгений Онегиннің" екінші кантосының арасына салған өлеңі болмаса, ол оның ең танымал сүйіктісі болмас еді. Өлең "Я помню чудное мгновенье" деген жолдармен басталады, ал Набоков осы сиқырлы жолдарды ағылшын тіліне аударуға жасалған тырашаларды сынайды. Александр Блок Пушкин өлеңін өзінің "О подвигах, о доблестяках, о славе" өлеңіне айналдырды, ал Михаил Глинка өлеңді музыкаға қойып, нәтижесін Керннің қызы Екатеринаға арнады. "Күнде кешке мен бақта серуендеп, ойымда қайталап тұрамын: ол сол жерде болды – менің жолымда кездескен тас, гелиотроптың кеуіп қалған бұтағының жанында; Мен көптеген өлеңдер жазамын – және бұл, сен сенімді бола аласың, махаббаттың белгісі", - деп жазды Пушкин Керннің әпкесіне одан бірнеше күн өткен соң. Ол Кернмен бір жарым жыл бойы хат алмасып жүрді, бірақ бұл көбінесе әжуалық болды. Пушкиннің өмірбаяндары олардың қарым-қатынасын әдемілеуге бейім болса да, ол кейін оны "Вавилонның бәдкхисі" деп атады және бір досына "Құдайдың көмегімен мен оны басқа күні ұрып тастадым" деп жазды. 1826 жылы Керн қарт күйеуінен ажырасты. Он жылдан кейін ол 16 жасар туысы Александр Марков Виноградскийге тұрмысқа шықты. Бұл оқиғаның нәтижесінде Александр есімді ұл дүниеге келді. Оның соңғы жылдары өте кедейлікте өтті, сондықтан ол Пушкиннен келген хаттарды сатуға мәжбүр болды. Ол 1879 жылдың 27 мамырында Грузинская (Грузия) және Тверская көшелерінің қиылысындағы жалға алынған пәтерде жалғыз қайтыс болды. Анна Петровна Тверь маңындағы Торжоктан 6 шақырым жердегі Прутня ауылындағы ескі тас шіркеудің маңында жерленді. Жаңбыр жолды шайып, оның табытын зиратқа және "күйеуінің қасына" апаруға мүмкіндік бермеді. Оның Прутня зиратындағы жерленген орны бүгінде анықталмады, бірақ зиратта символдық қабір тасы бар. Қалалық аңыз бойынша, оның жерлеу процесі Пушкин алаңынан ақынның әйгілі мүсіні орнатылған кезде өтті. Бұл олардың соңғы кездесуі болды деуге болады.