Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының теңіз жауынгерлерінің генералы Грейвс Бланшард Эрскин (28 маусым 1897 – 21 мамыр 1973) – Екінші дүниежүзілік соғыста Иво Джима шайқасында 3-ші теңіз дивизиясын басқарған АҚШ теңіз жауынгерлерінің офицері.
United States Marine Corps general
General Graves Blanchard Erskine (June 28, 1897May 21, 1973) was a United States Marine Corps officer who led the 3rd Marine Division during the Battle of Iwo Jima in World War II.
Ерте өмір және білім
Эрскин 1897 жылғы 28 маусымда Колумбия, Луизиана штатында дүниеге келді, онда 15 жасында сыныптың үздік бітірушісі болып орта мектепті аяқтады. 1912 жылдың күзінде Луизиана мемлекеттік университетіне қабылданды және Луизиана Ұлттық гвардиясына қосылды. 1916 жылы Мексика шекарасында дислокацияланды. 1917 жылғы 21 мамырда АҚШ Теңіз корпусы резервіне қатысты; және 1917 жылғы маусымда, Америка Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін бірнеше апта өткен соң тәмамлады.
Erskine was born in Columbia, Louisiana, on June 28, 1897, where he graduated from high school at age 15 as class valedictorian. He entered Louisiana State University in the fall of 1912, and joined the Louisiana National Guard. In 1916, he saw duty on the Mexican border. He joined the U. S. Marine Corps Reserve, May 21, 1917; and graduated in June 1917, just a few weeks after the American entry into World War I.
Мансап
Мектепті бітіргеннен кейін Эрскин 1917 жылдың 5 шілдесінде АҚШ Теңіз жаяу әскеріне екінші лейтенант болып, қатысушы ретінде қызметке түсті.
Upon graduation, Erskine reported for active duty in the U. S. Marine Corps as a second lieutenant on July 5, 1917.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1918 жылдың қаңтар айында ол Францияға аттанды және 6-шы теңіз жаяу әскері полкінің взвод командирі ретінде Айне-Марн қорғанысына (Шато-Тьерри шайқасына) қатысты, онда жарақат алды; сондай-ақ Бэлло Вуд, Буреш және Суассон шайқастарында болды. Сент-Михиель шабуылында ол ауыр жарақат алғандықтан 1918 жылдың қазан айында АҚШ-қа эвакуацияланды, бір жыл ауруханада жатып, тоғыз операция жасады. Әрекеттегі батылдығы үшін ол «Күміс Жұлдыз» медалімен марапатталды, Америка экспедициялық күштерінің (AEF) Бас қолбасшысы генерал Джон Дж. Першинг және Соғыс министрлігінің бұйрықтарында есімдері тіркелді, сондай-ақ 6-шы теңіз жаяу әскері полкінің мүшесі ретінде француздық фуражерді тағуға құқылы болды. Канзас-Ситиде (Миссури штаты) жұмылдыру қызметінен кейін, ол Гаитидегі 1-ші Уақытша теңіз жаяу әскері бригадасында шетелдегі қызметке жіберілді; «USS Olympia» кемесінде теңіз қызметін өтеді; және Санто-Домингодағы 2-ші теңіз жаяу әскері бригадасында қайтадан шетелдегі қызметке тағайындалды. 1924 жылдың қыркүйегінде ол Вирджиния штатының Куантико қаласындағы теңіз жаяу әскері казармасының қойма бастығы болды. Кейін ол Форт-Беннингтегі (Джорджия штаты) АҚШ армиясының жаяу әскер мектебінде оқуын аяқтады және Куантикодағы теңіз жаяу әскері мектептеріне нұсқаушы болып тағайындалды. 1928 жылдың наурыз айында ол Никарагуада екі жылдық қызметке жіберілді, алғашқыда 2-ші теңіз жаяу әскері бригадасында, кейін Никарагуа Ұлттық гвардиясының бөлімшесінде қызмет етті. Осы кезеңде ол Президенттік гвардияны ұйымдастырды, президент Хосе Мария Монкада Тапианың көмекшісі және жеке күзетшісі болды, сондай-ақ Никарагуаның солтүстігіндегі ұйымдасқан қарақшыларға қарсы джунглидегі операцияларда Ұлттық гвардия батальонына қолбасшылық етті. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол Филадельфия әскери-теңіз базасындағы Базалық мектепте нұсқаушы болды; Форт-Левенворттағы Командалық және штаб мектебін аяқтады, Канзас штаты; және Куантикодағы теңіз жаяу әскері мектептерінде қайтадан нұсқаушы болып қызмет етті. 1935 жылдың қаңтарынан 1937 жылдың мамырына дейін ол Қытайда, Пейпингтегі американ елшілігіндегі теңіз жаяу әскері жасағының құрамында қызмет етті. 1937 жылдың маусым айында ол Куантикодағы теңіз жаяу әскері мектептерінде бөлім бастығы болып үш жылдық қызметке кірісті, содан кейін Куантикодағы және Кубадағы Гуантанамо шығанағындағы 5-ші теңіз жаяу әскері полкінің штаб бастығы болды.
In January 1918, he sailed for France, and as a platoon leader in the 6th Marine Regiment, participated in the Aisne Marne Defensive (Battle of Chateau Thierry), where he was wounded in action; also fighting at Belleau Wood; Bouresches; and Soissons. In the St. Mihiel Offensive, he was so seriously wounded that he was evacuated to the United States in October 1918, spending a year in the hospital and undergoing nine surgeries. For bravery in action, he was awarded the Silver Star Medal, was cited by General John J. Pershing, Commander in Chief (C in C) of the American Expeditionary Force (AEF), and in General Orders of the War Department, and entitled to wear the French Fourragère as a member of the 6th Marine Regiment. Following recruiting duty in Kansas City, Missouri, he was assigned foreign shore duty with the 1st Provisional Marine Brigade in Haiti; sea duty aboard the USS Olympia; and again foreign shore duty, with the 2nd Marine Brigade in Santo Domingo. In September 1924, he became Depot Quartermaster, Marine Barracks, Quantico, Virginia. He later completed instruction at the U. S. Army Infantry School, Fort Benning, Georgia, and was assigned to the Marine Corps Schools, Quantico as an instructor. In March 1928, he was assigned two years' duty in Nicaragua, serving briefly with the 2nd Marine Brigade, and later with the Nicaragua National Guard Detachment. During this period, he organized the Presidential Guard, served as aide and personal bodyguard to President José María Moncada Tapia, and commanded a battalion of the Guardia Nacionale in jungle operations against organized bandits in northern Nicaragua. Upon his return to the United States, he was an instructor at the Basic School, Marine Barracks, Philadelphia Navy Yard; completed the Command and General Staff School, Fort Leavenworth, Kansas; and served as an instructor again at Marine Corps Schools, Quantico. From January 1935 until May 1937, he was stationed in China, serving as a member of the Marine detachment at the American embassy in Peiping. In June 1937, he began a three year assignment as a section chief at Marine Corps Schools, Quantico, then served as executive officer of the 5th Marine Regiment at Quantico and Guantanamo Bay, Cuba.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол Атлантика флотының амфибиялық күштері штабының бастығы болып қызмет етті (кейін Атлантика флотының амфибиялық корпусы болып қайта аталды). 1942 жылдың қыркүйегінде Сан-Диегода ол Тынық мұхиты флотының амфибиялық корпусына штаб бастығы ретінде қосылды және 1943 жылдың шілде және тамыз айларында Аляскада Алеут аралдарындағы Ату және Кискаға шабуылды жоспарлау мен дайындық кезеңінде міндетін атқарды. Содан кейін ол V амфибиялық корпустың штаб бастығы болып тағайындалды және Тынық мұхиты аймағына аттанды. Шетелде ол 1943 жылдың қарашасында бригадир-генерал атағын алды (1942 жылдың қыркүйегінен бастап), сонымен қатар V амфибиялық корпустың қолбасшысының орынбасары міндетін қосымша атқарды. Кваджалейн, Сайпан және Тинианды шабуылдап, басып алғаны үшін ол екі рет "Құрмет легионы" орденімен марапатталды, екеуі де жауынгерлік "V" белгісімен. Ол Мариана кампаниясы кезінде Тынық мұхиты теңіз күштерінің штабының бастығы ретінде қосымша міндеттерді де атқарды. Мариан операциясынан кейін 1944 жылдың қыркүйегінде ол генерал-майор болып жоғарылатылды, ал келесі айда 3-ші теңіз дивизиясының басшылығын қабылдады. Ол 3-ші дивизияны Иво Джима шайқасында жетектеді, онда дивизияның әскери қызметкерлері ерекше ерліктері үшін Президенттік бірлік марапатына ие болды, ал ол Әскери-теңіз күштерінің ерекше қызметі медалімен марапатталды.
When World War II broke out, he was serving as chief of staff, Amphibious Force, Atlantic Fleet (later redesignated Amphibious Corps, Atlantic Fleet). In September 1942, he joined the Amphibious Corps, Pacific Fleet, in San Diego, California, as chief of staff, and performed duty in Alaska in July and August 1943 during the planning and training phase of the assault on Attu and Kiska in the Aleutians. Immediately after this, he assumed duty as chief of staff of the V Amphibious Corps and embarked for the Pacific area. Overseas, he was promoted to brigadier general in November 1943 (with rank from September 1942), and was assigned additional duty as deputy commander, V Amphibious Corps. For exceptionally meritorious service during the assault and capture of Kwajalein, Saipan, and Tinian, he received two awards of the Legion of Merit, both with combat "V". He also performed additional duties during the Marianas campaign as Chief of Staff of East Marine Force, Pacific. Following the Marianas operation, he was promoted to major general in September 1944, and the following month assumed command of the 3rd Marine Division. He led the 3rd Division in the battle for Iwo Jima where members of the division were awarded the Presidential Unit Citation for extraordinary heroism, and he was awarded the Navy Distinguished Service Medal.
Соғыстан кейінгі әскери мансап
Соғыстан кейін, Гуамда орналасқан 3-ші теңіз жаяу әскерлері дивизиясының қолбасшысы ретінде, ол азаматтық өмірге оралғанға дейін, әскери қызметшілеріне соғыстан кейінгі кәсіби білім мен дағдыларды үйрету үшін Гуамда кәсіптік мектептер ұйымдастырды. 1945 жылдың қазан айында Эрксин Вашингтонға жіберілді және Конгрестің арнайы заңымен қайта оқыту және жұмысқа орналастыру басқармасының (RRA) әкімшісі болып тағайындалды. 1947 жылдың маусым айында теңіз жаяу әскерлері қатарына қайта оралу туралы өтініш білдірген соң, генерал Калифорния штатындағы Пэндлтон лагерінде теңіз жаяу әскерлерінің оқу және жұмылдыру командасына қолбасшылық етті. Келесі айда 1-ші теңіз жаяу әскерлері дивизиясы Қытайдан Пэндлтон лагеріне оралғаннан кейін, ол 1-ші теңіз жаяу әскерлері дивизиясының және Пэндлтон лагерінің қолбасшысы болды. 1949 жылдың мамыр айында оған Тынық мұхиты флотының теңіз жаяу әскерлерінің қолбасшысының орынбасары міндеті қосымша жүктелді. Осы кезеңде Эль-Торо әуе базасындағы теңіз жаяу әскерлерінің әуе бөлімдері Пэндлтон лагеріндегі 1-ші теңіз жаяу әскерлері дивизиясының әскерлерімен біріктірілді, және осы күштер аймақтағы жағдай шиеленіскенде Кореяға аттанды. 1950 жылдың маусым айында Қорғаныс министрі Эрскинді Оңтүстік-Шығыс Азияға бағытталған Бірлескен мемлекеттік және өзара қорғаныс көмегі бағдарламасының әскери тобының бастығы етіп тағайындады. Бұл міндетті орындау барысында ол Филиппин, Француз Индокитайы, Малайя, Таиланд және Индонезияны аралады. Бұл тапсырманы аяқтағаннан кейін, 1950 жылдың желтоқсан айында Эрскин Сан-Францискодағы (Калифорния штаты) Тынық мұхиты департаментінің қолбасшысы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар Батыс теңіз шекарасы бойынша кеңесшілер тобының мүшесі және Батыс теңіз шекарасы бойынша теңіз жаяу әскерлерінің жедел әскерлерінің қолбасшысы міндеттерін де атқарды. 1951 жылдың шілдесінде генерал-лейтенант шенінде Атлантика флотының теңіз жаяу әскерлерінің қолбасшысы болды. Теңіз жаяу әскерлеріндегі активтік қызметтен зейнетке шыққаннан кейін, Эрскин 1953 жылдың 1 шілдесінде жауынгерлік оқиғаларда көрсеткен батылдығы үшін ерекше мақталып, төрт жұлдызды шенге көтерілді.
Immediately after the war, as commanding general of the 3rd Marine Division then stationed on Guam, he organized vocational schools on Guam to aid Marines under his command in postwar trades and skills, prior to their return to civilian life. In October 1945, Erksine was ordered to Washington and as a result of a special Congressional Act was appointed Administrator of the Retraining and Reemployment Administration (RRA). In June 1947, upon his request to return to duty with the Marine Corps, the general assumed command of the Marine Barracks, Marine Training and Replacement Command, Camp Pendleton, California. The following month, with the return of the 1st Marine Division from China to Camp Pendleton, he became commanding general of the 1st Marine Division, as well as commanding general of Camp Pendleton. In May 1949, he was assigned additional duty as deputy commander of Fleet Marine Force, Pacific. During this period, the Marine air units at El Toro were molded together with the 1st Marine Division troops at Camp Pendleton, and it was this combination that embarked for Korea when hostilities erupted in that area. In June 1950, the Secretary of Defense appointed Erskine as Chief of Military Group, Joint State Defense Mutual Defense Assistance Program Survey Mission to Southeast Asia. In carrying out his assigned duties with the Mission, he visited the Philippines, French Indochina, Malaya, Thailand and Indonesia. Upon completing this assignment, Erskine received orders in December 1950 directing him to assume duties as commanding general of the Department of the Pacific, San Francisco, California. He also performed additional duties as Member of the Advisory Group, Western Sea Frontier; and commanding general, Marine Corps Emergency Forces, Western Sea Frontier. In July 1951, as a lieutenant general, he became commanding general, Fleet Marine Force, Atlantic. Upon his retirement from active duty in the Marine Corps, Erskine was advanced to four star rank, July 1, 1953, by reason of having been specially commended for heroism in combat.
Қорғаныс министрлігі
1953 жылғы маусымда АҚШ Конгресінің арнайы заңымен белсенді қызметтен зейнетке шығуына рұқсат берілді, себебі ол АҚШ Қорғаныс министрлігінің арнайы операциялар директоры және Қорғаныс министрінің көмекшісі лауазымын қабылдауға ниеттенді. Ол 1961 жылдың 31 қазанына дейін осы лауазымда сегіз жылдан астам қызмет етті.
He was authorized to retire from active service by a Special Act of the United States Congress, in June 1953, for the purpose of accepting a position as assistant to the Secretary of Defense as director of special operations of the United States Department of Defense, and served in this post for over eight years, until October 31, 1961.
Өлім
Эрскин 1973 жылдың 21 мамырында Мэриленд штатындағы Бетезда қаласында қайтыс болды. Ол Арлингтон ұлттық зиратына жерленген.
Erskine died, on May 21, 1973, at Bethesda, Maryland. He is buried at Arlington National Cemetery.