Төмендеген Тidemills ауылы

Кіріспе

Шығыс Сассекс, Англиядағы қираған ауыл

Тайд Миллс – Англияның Шығыс Сассекс округындағы қираған ауыл. Ол Ньюхейвеннің оңтүстік-шығысына қарай шамамен екі километр (1,2 миль) және Сифордтың солтүстік-батысына қарай төрт километр (2,5 миль) жерде, сондай-ақ Бишопстон мен Ист Блэтчингтонға жақын орналасқан. 1936 жылы ауыл тұруға жарамсыз деп танылды және 1939 жылы тастап кетілді. Тайдмиллдегі соңғы станция бастығы – 1873 жылы Суссекс округының Ист-Дин қаласында туған Джордж Элс Форд.

Тарих

Томас Пелхам, саясаткер және премьер-министр, сонымен қатар Ньюкасл герцогы атағын иеленген, Бишопстонда жер иелігінде болды және оған осы жердің жағалауын тасқын диірменінің орнын пайдалануға мүмкіндік беретін Парламент актісін алды. Құрылыс 1761 жылы басталды, бірақ Пелхам 1768 жылы қайтыс болды, ал 1788 жылға дейін аяқталмады. Үш жылдан кейін ол Сассекс апталық жарнамасында сатылымға шығарылды, ал сол кезде аптасына 130 квартер (1,65 тонна) бидай өндіретін бес жұп диірмен тастары болды. 1792 жылы бұл жерді қатты дауыл соққанда, көп мөлшерде ұн мен бидай жойылып кеткен. Томас Бартон диірменді сатып алды және диірменді тиімдірек ету үшін бірқатар жақсартуларға кірісті. Ол 16 жұп тас ұстайтын үш қабатты жаңа диірмен ғимаратын салдырды, ол аптасына 1500 қап ұн шығара алды. Меншік иелігі бірнеше серіктестік құрылып, кейін таратылып кеткен кезде өзгерді. Бартон 1800 жылға дейін Эдмунд Кэттпен серіктестікке келді, бірақ Лондон Газетті 1801 жылы келісімнің бұдан былай қолданылмайтынын жариялады. Кейін Кэт өзінің туысы Уильям Кэттпен келісімге келді (1770–1853), бірақ Уильям оны 1807 жылы бұзды. Уильям Кэтт Робертсбридж пен Бакстедте көптеген шаруашылық және диірмендік мүдделері бар отбасының бір бөлігі болды және ол ынталы кәсіпкер болды. Ол диірменді жақсы басқарып, кез-келген дауылға қарамастан, өте пайдалы болды, мысалы, 1820 жылы диірмен ғимаратына зақым келген және диірмен бөгетінің бір бөлігін алып кеткен. 1851 жылғы санақ деректеріне сәйкес, диірменде 60 адам жұмыс істеген, олардың көпшілігі Катттің осы жерде салған коттедждерінде тұрған. Ол балаларды оқытатын мектеп те құрды, ал жағдайлары қарапайым болса да, гүлденген қауым пайда болды. Жұмысшылар отбасыларына қарастырылған жағдайды бағалады, өйткені мұндай шаралар жиі болмайтын. Ньюхейвеннен Сифордқа дейінгі темір жол ашылғаннан кейін, коттедждер арасында жүріп, үлкен көлемде ұнды Ньюхейвенге тасымалдауға мүмкіндік беретін, одан көп бөлігі Лондонға теңіз арқылы жеткізілетін сайдинг салынды. 1883 жылы зауыт жабылып, 1901 жылы бұзылғанға дейін қойма ретінде пайдаланылды. 1936 жылы Сифорд кеңесі 1930 жылғы тұрғын үй туралы заңның мағынасында 8-13 нөмірлі үйлерді "Тайд Миллс" үйінің бір бөлігін тазалау аймағы деп жариялау үшін әрекет жасады. Кеңесті әсіресе осы үйлердің санитарлық ақаулары деп айыпталған. Су алты үйдің ортақ құбырларынан ағып, үйлердің жалпы қалдықтары теңізге лақтырылатын, әр үйдің сыртында кішкентай ғимарат бар еді, онда топырақ шкафты сақтап, ішіндегі заттар теңізге шығарылатын. 1937 жылдың басында Сифорд кеңесі бұл бұйрықты бекітті, ал үйлердің тұрғындары тоғыз ай ішінде оларды босату керек болды. Соңғы тұрғындар 1939 жылы күшпен шығарылды, өйткені екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қорғаныс мақсатында шлицтер жағажайы қажет болды. Бұл аймақ жартылай өртену алаңдарын беру үшін тазартылды және сонымен қатар көшеде күрес жаттығулары үшін пайдаланылды. Бұл сайтты Ньюхейвен форт-артиллериясы нысаналар үшін қолданған жоқ, бірақ бұл әңгіме жергілікті жерде кең таралған. Бұл аймақта Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген канадалық әскерлер орналасты. Бұл станция Бишопстон станциясы ретінде өмір сүре бастады (Викториандық ОС картасы 1874 жылы оны қысқа тармақ желісімен бірге осылай көрсетеді) немесе Тайд Миллс Хальт, бірақ 1942 жылы жабылар алдында 1939 жылы Бишопстон Бич Хальт болды. Бұл бүгінгі Бишопстон темір жол стансасынан ерекшеленеді. Сюссекс археологиялық қоғамы 2006 жылдың сәуірінде бүкіл Шығыс жағалауын: диірмендер, темір жол стансасы, медбикелер үйі, аурухана, RNAS стансасы және кейінгі демалыс үйлері мен Маркони радиостанциясын (1904) жазу үшін ұзақ мерзімді жоба бастады. Қазба жұмыстарынан басқа, бұл жердің құлдырауы туралы фильмдер, бейнелер, естеліктер мен фотосуреттер жинағы да пайда болады.

Thomas Pelham, the politician and prime minister who also held the title Duke of Newcastle, owned land at Bishopstone, and obtained an Act of Parliament that allowed him to use the foreshore of this land for the site of a tide mill. Construction began in 1761, but Pelham died in 1768, and it was not completed until 1788. Three years later, it was advertised for sale in the Sussex Weekly Advertiser, and at the time contained five pairs of mill stones, which could produce 130 quarters (1.65 tonnes) of wheat each week. The exposed location was often a problem, and in 1792 large quantities of flour and wheat were destroyed when the site was hit by a violent storm. Thomas Barton bought the mill site, and embarked on a series of improvements to make the mill more efficient. He constructed a new three storey mill building, to house 16 pairs of stones, with which he was able to produce 1,500 sacks (190 tonnes) of flour per week. Ownership changed as a series of partnerships were created and then dissolved. Barton was in partnership with Edmund Catt just prior to 1800, but the London Gazette in 1801 announced that the agreement was no longer in place. Catt then entered into an agreement with his cousin William Catt (1770–1853), but William dissolved this in 1807. William Catt was part of a family with many farming and milling interests in Robertsbridge and Buxted, and was a keen businessman. He managed the mill well, and it became very profitable, despite the occasional storm damage, such as that in 1820 which damaged the mill building, and washed away some of the mill dam. According to the census data from 1851, there were 60 men working at the mill, and most of them lived in cottages that Catt had built around the site. He also built a school to educate the children, and although the conditions were rather rudimentary, a thriving community developed. The workers appreciated the facilities provided for their families, at a time when such provision was not common. After the railway line from Newhaven to Seaford was opened, a siding was constructed, which ran between the cottages, enabling large quantities of flour to be transported to Newhaven, from where much of it was shipped to London by sea. The Mill closed in 1883 and was used as bonded warehouses until it was pulled down in 1901. In 1936 the Seaford council took action to declare part of Tide Mills, houses numbered 8 to 13, a clearance area within the meaning of the Housing Act 1930. The council seems to have been especially concerned about the alleged sanitary defects of these houses. Water came from a single standpipe shared by all six houses, general waste from the houses was removed and thrown into the sea, and each house had a small outside building containing an earth closet whose contents had to be emptied and carried to the sea. The order confirming the clearance was confirmed by Seaford council early in 1937, and the occupants of the houses were required to vacate them within nine months. The last residents were forcibly removed in 1939, the shingle beach being needed for defensive purposes during World War Two. The area was in part cleared to give fields of fire and also used for street fighting training. The site was not used for target practice by Newhaven Fort Artillery, though this story is common locally. The area accommodated vast numbers of Canadian troops during the Second World War. There are the remains of a station on the Newhaven to Seaford line at It started life as either Bishopstone Station (the Victorian OS map of 1874 shows it as this together with a short branch line to the mills) or Tide Mills Halt, but became Bishopstone Beach Halt in 1939 before its closure in 1942. This is different from today's Bishopstone railway station at
The Sussex Archaeological Society started a long term project in April 2006 to record the entire East Beach site: Mills, Railway Station, Nurses Home, Hospital, RNAS Station and the later holiday homes and the Marconi Radio station (1904). Apart from the dig, it will evolve into a large collection of film, video, recollections and photographs logging the decline of the area.

Тегін комбинаты

Ескі фотосуреттер мен картиналар, сондай-ақ бір өлең, "Тайд Милл" кешенінде жел диірмені болғандығын көрсетеді.

Қол жеткізу

Кіруге екі жол бар: Милл Дроув арқылы – бұл Ньюхейвен және Сифорд жолдары бірігіп, оңтүстік-батысқа қарай жүретін жерде (паркинг өте шектеулі, ал қол жеткізу Бишопстон жағажай аялдамасындағы жаяу жүргіншілер темір жолы өткелі арқылы); немесе Ньюхейвен портының шығысындағы жағажай бойымен. Network Rail қазіргі өткелдің орнына теміржол үстінен жаңа жаяу жүргіншілер көпірін салуды жоспарлап отыр.

Танымал мәдениетте

The Tide Mills 2007 жылы қылмыстық романдар жазатын Лесли Томсонның "Жоғалудың бір түрі" романында айтылады. 1968 жылғы жазда екі қыз жасырынбақ ойнап жатыр. Элеонора Элис шабуылынан жасырынып, Элис оны іздеуге келмейді. Элис жоғалып кетеді және отыз жылдан астам уақыт өткен соң да табылмайды. Оқиғаның көп бөлігі Tide Mills айналасында өтеді. Myriad Editions баспасынан шыққан Ұлыбритания басылымының мұқабасында Tide Mills-тің суреті бейнеленген. Ол 2018 жылғы романда да кездеседі. 1963-1964 жылдардағы оқиғаларға арналған "Tide Mills-тегі өзгерістер" романында әлі күнге дейін сақталған Милл мен ауылдың нұсқасы қолданылады. Бірақ шындығында, ол 1940 жылы бұзылған. Лондондық бір отбасы Миллдің жағдайын жақсартады, ал негізгі сюжеттік желілер жергілікті маңызды орындар мен қазіргі заманғы құндылықтарды пайдаланады. Автор осы орын мен айналасын көрнектілеу үшін заманауи суреттермен лекция оқып береді. Бұл поэзияда да кездеседі – Миноли Сальгадоның 2021 жылы Arts Council England қаржылаған "Your Local Arena" жобасы үшін жазған "Tide Mills" атты өлеңі. Өлең 2009 жылы BBC Arena арнасында Т.С. Элиот туралы көрсетілген деректі фильмнен шабыттанды.