Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кингман Парк – АҚШ астанасы Вашингтонның солтүстік-шығыс бөлігіндегі тұрғын аудан. Кингман Парк шекаралары: батысында 15-ші көше (15th Street NE), оңтүстігінде C көшесі (C Street SE), солтүстігінде Беннинг жолы (Benning Road) және шығысында Анакостия паркі. Ауданның көп бөлігін екі қабатты кірпіш қатарлы үйлер құрайды (көпшілігі аудан 1928 жылы құрылған кезде салынған).
Kingman Park is a residential neighborhood in the Northeast quadrant of Washington, D. C., the United States capital city. Kingman Park's boundaries are 15th Street NE to the west; C Street SE to the south; Benning Road to the north; and Anacostia Park to the east. The neighborhood is composed primarily of two story brick rowhouses (most of which were built when the neighborhood was founded in 1928).
Ерте тарих
1920 жылдарға дейін Кингман паркі көбінесе адам тұрмайтын, орманды аймақ болған. Осы кезде қала өз сарқынды суларын тазаланбаған күйінде Анакостияға құюға рұқсат берді. Жазық жерлерде батпақ шөбі өсіп, сарқынды суларды ұстап, денсаулық сақтау мамандары осы жазық жерлердің санитарлық емес екеніне қорытынды жасады. 1883 жылға қарай "Суккабельдің ішегі" деп аталған арна жоғарғы жазықты кесіп өтті, ал "Тасбақаның ішегі" деп аталған тағы бір арна төменгі жазықты кесіп өтті. Екі жазықтықта да американдық лотостың, лилияның және жабайы күріштің көптеп өсетін орталары болды. Өзеннен алынған материал жазық жерлерді құрғақ жерге айналдыру үшін пайдаланылып, олардың тудырған денсаулық қауіптерін жою жоспарланған. 1905 жылы округ Колумбия үкіметі келісімге келді, АҚШ-тың Көркем өнер комиссиясы (Вашингтон округіндегі жобалардың дизайны мен эстетикасын қарау құқығы бар федералдық кеңес беруші агенттік) және Армия инженерлік корпусы 1914 жылы келісті, ал Ұлттық астана паркі және жоспарлау комиссиясы 1928 жылы парк жоспарына қосылды. Көпір Томас Юэллге сатылды, ол 1820 жылдары оны Уильям Беннингке сатты. Содан бері бұл құрылыс Беннинг көпірі (немесе Беннинг мосты) деп аталды. Ағаш көпір 1805 жылдан кейін бірнеше рет қайта жаңартылды. Бұл 1892 жылы болаттан жасалған көпірдің салынуын және 1934 жылы қазіргі бетонды көпірдің салынуын қамтыды.
Before the 1920s, Kingman Park was a largely uninhabited, wooded area located near the D. C. city dump. At this time, the city allowed its sewage to pour untreated into the Anacostia. Marsh grass began growing in the flats, trapping the sewage and leading public health experts to conclude that the flats were unsanitary. By 1883, a stream named "Succabel's Gut" traversed the upper flat and another dubbed "Turtle Gut" the lower, and both flats hosted substantial populations of American lotus, lily pads, and wild rice. The material dredged from the river would be used to build up the flats and turn them into dry land, eliminating the public health dangers they caused. The D. C. government agreed in 1905, the United States Commission of Fine Arts (a federal advisory agency with review authority over the design and aesthetics of projects within Washington, D. C.) and the Army Corps of Engineers concurred in 1914, and the National Capital Park and Planning Commission signed on (belatedly) to the park plan in 1928. The bridge was sold to Thomas Ewell, who in the 1820s sold it to William Benning. Thereafter the structure was known as Benning's Bridge (or Benning Bridge). The wooden bridge was rebuilt several times after 1805. This included construction of a steel bridge in 1892, and the current beam concrete pier bridge in 1934.
Көршілікті құру
Белгілі бір Вашингтондық жылжымайтын мүлік иесі Чарльз Сейгер 1927 жылы қазіргі Кингман Парк деп аталатын бос жерге үйлер салуды бастады. 1928 жылдың шілдесінде сол аймақтағы 24-ші көшеде салынған алғашқы 40 үй сатылды. Сейгер ақ түсті үй сатып алушылар сол аймақта тұруға қызығушылық танытпағанын байқады, сондықтан ол үйлерді афроамерикалықтарға сатуға назар аударды. 1931 жылы бұл жерде 230 үй болды. Бұл жобаға 22-25 көшелер NE, Беннинг Роуд пен E Street SE аралығы кірді. 1931 жылдың қараша айында аяқталуы жоспарланған жаңа мектептің қажеттілігі соншалықты зор болды, мектеп басқармасы құрылыс аяқталу күнін 1930 жылдың қарашасына дейін екі айға жылжытты. Жаңа мектеп Вест-Пойнт оқу орнын бітірген үшінші қара нәсілді адам, АҚШ-тың ұлттық паркіне бірінші қара нәсілді адам, АҚШ армиясында полковник дәрежесіне жеткен алғашқы қара нәсілді адам және 1922 жылы қайтыс болған кезде армиядағы ең жоғары дәрежелі қара офицер Чарльз Е. Янгтың есімімен аталды. Янг бастауыш мектебі 1931 жылы 1 қазанда ашылды (құрылыс артта қалуынан бір ай кешіктірілді) және 1932 жылы қаңтарда алғашқы сыныпты бітірді. Кингман парк ауданында афроамерикалық студенттер үшін орта мектеп ашуға тырысу 1920 жылы басталды, бірақ 1930 жылға дейін DC мемлекеттік мектеп жүйесі бірін құрды. Бұл аймақтың алғашқы тұрғындарының көпшілігі орта таптық афроамерикандық отбасылар болды, олардың үй шаруашылығының басшысы федералды үкімет үшін жұмыс істеді. 1940-1950 жылдары осы ауданда тұратын афроамерикалықтардың көпшілігі Ұлы көші-қон кезінде терең оңтүстіктен шыққан қара нәсілді адамдар болды. RFK стадионының осы проблемасына қарамастан, Кингман Парк маңы айтарлықтай тұрақты, көптеген отбасылар бірнеше ұрпақ бойы бір үйге ие болды. Қазіргі уақытта Кингман паркі 6-шы және 7-ші округтердің бір бөлігі болып табылады. 2001 жылға дейін Кингман паркі 6-округтің құрамына кіретін. Бірақ Анакостия өзенінің шығысындағы аудандар тұрғындарды жоғалтып, ал оның батысындағы аудандар сайлаушыларды жинады, DC қалалық кеңесі тұрғындардың теңдігін сақтау үшін әр округтің шекарасын қайта сызуды мәжбүр етті. 2001 жылдың маусым айында округтік қалалық кеңес қабылдады және мэр Энтони А. Уильямс "Округті қайта бөлу туралы" заңға қол қойды, ол Кингман Парктің 1840 тұрғынын 6-округтан 7-округқа көшірді. Көптеген Кингман Парк тұрғындары өзгеріс туралы өте көп айтты (бұл бірінші рет 7-округті Анакостиа өзенінің батысына қарай кеңейтті). Алайда бұл наразылықтар нәтиже бермеді, ал Кингмен паркінің сайлаушылары 7-округқа қосылды. Кингмен Парк азаматтық қауымдастығы сотқа жүгінді, қала әрекеті федералды дауыс беру құқығы туралы заңды бұзды деп мәлімдеді. 2003 жылы Колумбия округінің апелляциялық соты округтің әрекеттері федералды заңдарды бұзбайды деп шешкенде, Кингман паркінің сайлаушылары өздерінің ісіне қол жеткізе алмады. Кингман-парк тұрғындары екінші сот ісіне Колумбия округінің (мысалы, штаттың) сотына шағымданып, қаланың әрекеттері "Колумбия округінің сайлау туралы заңын" бұзғанын мәлімдеді. Бірақ Колумбия округінің апелляциялық соты 2007 жылы екінші сот ісі бойынша оларға қарсы шешім шығарды. 2015 жылы Кингман паркінің барлық тұрғындарына 6-округта көлік тіркелу стикерлері мен тұрақтандыру құқығы берілді.
Noted D. C. real estate developer Charles Sager began constructing homes on the vacant land that is now Kingman Park in 1927. The first 40 homes in the area, built on 24th Street NE, were sold in July 1928. Sager found that white homebuyers were not interested in living in the area, so he focused on selling homes to African Americans. By 1931, there were 230 homes in the area. Development included 22nd through 25 Streets NE, between Benning Road and E Street SE. Originally scheduled to be finished in November 1931, the need for the new school was so great that the school board pushed up the construction completion date by two months in November 1930. The new school was named for United States Army Colonel Charles E. Young, who was only the third black man to graduate from West Point, the first black U. S. national park superintendent, the first black man to achieve the rank of colonel in the U. S. Army, and the highest ranking black officer in the Army at the time of his death in 1922. Young Elementary School opened on October 1, 1931, (delayed a month due to construction backlogs), and graduated its first class in January 1932. Efforts to open a junior high school for African American students in the Kingman Park area began around 1920, but it was not until 1930 that the D. C. public school system actually built one. Most of the area's first residents were middle class African American families whose head of household worked for the federal government. Most of the African Americans who moved to the neighborhood in the 1940s and 1950s were Black people leaving the Deep South during the Great Migration. Despite this problem with RFK Stadium, the Kingman Park neighborhood is notably stable, with many families having owned the same home for several generations. Kingman Park is currently part of both Ward 6 and Ward 7. Prior to 2001, all of Kingman Park had been part of Ward 6. But with neighborhoods east of the Anacostia River losing population while areas west of it gained voters, the D. C. City Council was forced to redraw each ward's boundaries in order to maintain equal populations. In June 2001, the D. C. City Council adopted and Mayor Anthony A. Williams signed the "Ward Redistricting Act," which transferred 1,840 residents of Kingman Park from Ward 6 to Ward 7. Many Kingman Park residents were very vocal about the change (which extended Ward 7 west of the Anacostia River for the first time). But these protests were not successful, and the Kingman Park voters were added to Ward 7. The Kingman Park Civic Association sued, claiming the city's action violated the federal Voting Rights Act. The Kingman Park voters lost their suit when the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit held in 2003 that the District's actions did not violate federal law. Kingman Park residents filed a second lawsuit in District of Columbia (e. g., state) court, claiming that the city's actions violated the "District of Columbia Election Act." But the District of Columbia Court of Appeals ruled against them in this second suit in 2007. In 2015 all Kingman Park residents were granted Ward 6 vehicle registration stickers and parking privileges.
Азаматтық іс-қимыл
1970-ші жылдардың басында Вашингтон метрополитені жоспарланған Қызғылт/Көк желісінің Stadium–Armory станциясынан кейін жер үстіне шығу мүмкіндігін қарастырды. RFK стадионының оңтүстігіндегі Stadium–Armory аялдамасынан өзге, метрополитен «Оклахома даңғылы станциясын» да ұсынды. Оклахома даңғылының солтүстік-шығысындағы тұрғындар мен Кингман паркі азаматтық қауымдастығының мүшелері көлік тұрағына қарсы күшті наразылық білдірді, себебі олар қозғалыстың ауырлығынан және тұрғындардың үйлерінің алдында заңсыз тоқтап тұрған көліктерден қорқады. Азаматтық қауымдастық стансаны жер астына салуды талап етті, бірақ метрополитен бұл ұсынысқа қарсы болды, өйткені ол 40 миллион доллар тұрады. Тұрғындар сондай-ақ метрополитеннің көлік тұрағын жоюын талап етті. Тұрғындар аудандық және федералды лауазымды тұлғаларға көлік тұрағына қарсы белсенді лобби жасады, ал 1977 жылы метрополитен Оклахома даңғылы станциясын салу жоспарларын тоқтатты. Бұл Колумбия округіндегі азаматтар тобының толыққанды станцияны жоюға қол жеткізген жалғыз жағдайы болды. 1975 жылы федералды, аймақтық және қалалық көлік жоспарлаушылары I 695/Оңтүстік-Шығыс тас жолын кеңейтуді ұсынды, оны «Барни айналымындағы тас жол» деп атауды жоспарлады. Бұл тас жол I 695-ті Барни айналымындағы қазіргі аяқталуынан кейін Анакостиа өзенінің батыс жағалауымен (Анакостиа паркі арқылы) Шығыс Капитолий көшесіне және Роберт Ф. Кеннеди ескерткіш стадионына дейін жалғастыруды көздеді. Алайда Кингман паркі және Капитолий төбесінің басқа тұрғындарының наразылығы Колумбия округін Барни айналымындағы тас жолдағы бағыттар санын төрттен екіге дейін азайтуға мәжбүр етті. Алайда, ұсынылып отырған тас жолға қарсы наразылықтар мен құқықтық және нормативтік шақырулар тоқтамады, және 1992 жылға қарай тас жолдың құны 160 миллион долларға жетті және ол салынбады. 1993 жылы Вашингтон қаласының мэрі Шарон Пратт Келли құрылысты бастауға келісім берді. Бірақ Кингман паркі азаматтық қауымдастығы, Сьерра клубы құқықтық қорғау қоры, Анакостиа су алабы қоғамы, Азаматтар оны қайтадан тоқтату комитеті, DC азаматтық қауымдастықтар федерациясы және басқа ұйымдар қала тас жолды одан әрі қысқартпаса, сотқа жүгінеміз деп қорқытқандықтан құрылыс тағы кейінге шегерілді. Ұйымдар қаламен келісімге келе алмады және 1994 жылдың мамырында құрылысты тоқтату үшін сотқа жүгінді. Ұйымдар федералды және қалалық лауазымды тұлғалар құрылыс алаңдарының астында қанша қауіпті қалдықтар бар екенін жасырды деп мәлімдеді; жолдар мен көпірлер қолданыстағы аудандарға ластану, қозғалыс және шуды арттырады; жолдың құрылысы мен ағып кетуі Анакостиа өзенін ластайды; жол қалалық парктеріне қажетті жерді жояды; және тас жол тек штаттан тыс саяхатшылар мен бай Капитолий төбесінің тұрғындарына пайда әкеледі, ал Анакостиядағы кедей, афроамерикандық аудандарға зиян келтіреді. 1980-ші жылдардың соңы мен 1990-шы жылдардың басында РФК стадионының жанында жаңа футбол стадионын салу жоспарлары бойынша тағы бір үлкен күрес болды. Вашингтон Редскинс футбол командасы мен Вашингтон үкіметі арасындағы жаңа стадион салу (және команданың Мэрилендке көшіп кетуін болдырмау) туралы келіссөздер 1988 жылы басталды, және Кингман паркінің тұрғындары бірден түрлі стадион жобалау ұсыныстары туралы кеңес алмайынша наразылық білдірді. Тұрғындар стадиондағы көлік қою және қозғалыс мәселелеріне қатысты алаңдаушылықтарына назар аудару жоқ болғандықтан ашуланды және олар қалалық және федералды лауазымды тұлғаларға лобби жасады, пикетке шықты және қоғамдық жиналыстарда наразылық білдірді. Экономикалық, мүліктік, салықтық және қозғалыс зерттеулері Кингман паркінің азаматтары жаңа стадионнан зардап шегетінін көрсетті. Кингман паркінің тұрғындарының қарсылығына байланысты (олар Конгрессті сапарлармен және лоббилеу әрекеттерімен толтырды), Редскинс ұйымы жоспарға федералдық мақұлдау ала алмады және Мэрилендке көшті. Стадион шайқасынан екі жыл өткен соң, Кингман паркінің тұрғындары жақын маңдағы Кингман аралында балаларға арналған үлкен ойын-сауық паркін салу жоспарларына наразылық білдіре бастады. Балалар аралы ойын-сауық паркі 1960 жылдан бері ұсынылып келді, бірақ ешқашан жоспарлау кезеңінен өткен жоқ. Алайда, 1995 жылы федералды үкімет Кингман аралы мен жақын маңдағы Мұра аралын қалаға бергеннен кейін, ойын-сауық парктерін дамыту әлдеқайда жылдам алға жылжуға ұқсады. Тағы да Кингман паркінің тұрғындары қозғалыс және көлік қою мәселелеріне, сондай-ақ құрылыстың Анакостиа паркіне және Анакостиа өзеніне келтіретін мүмкін экологиялық зиянға алаңдады. Олар қалалық және федералды лауазымды тұлғаларға ойын-сауық паркіне қарсы белсенді лобби жасады және парк келтіретін кез келген экологиялық зиянды бағалауға дамытушыларды мәжбүрлеу үшін сотқа қатысты. Балалар аралы 1999 жылы Колумбия округінің қаржылық бақылау кеңесінің дамуды тым қымбат деп тауып, тоқтату шешімі қабылданғаннан кейін жойылды. Кингман паркінің тұрғындары жақын маңдағы Анакостиа өзеніне келтірілген экологиялық зиянға да қатты алаңдады. 1998 жылы Кингман паркі азаматтық қауымдастығы Агенттіктің жергілікті қауымдастарын Анакостиа өзеніне тазартылмаған кәріз суын және дауыл суын құюын тоқтатуға бұйрық беруден бас тартқаны үшін АҚШ қоршаған ортаны қорғау агенттігіне (EPA) сотқа жүгінді. Kingman Park Civic Association v. U. S. Environmental Protection Agency, 84 F. Supp.2d 1 (D. D. C. 1999) ісінде EPA өзенге жақын барлық қауымдастар кәріз суларын тазартуға мәжбүр болады немесе айыппұл мен санкциялар төлейтін мерзімді келісті. Кингман паркінің тұрғындары 2002 және 2003 жылдары РФК стадионында өткен үлкен автомобиль жарысына да наразылық білдірді. Дау 2002 жылы басталды, осы жылы өткізілетін American Le Mans Series жарысы үшін RFK стадионының тұрақтарын пайдалану туралы ұсынысқа DC лауазымды тұлғалары келісім берген кезде. Кингман паркінің тұрғындары тағы да қозғалыс және тұрақ мәселелеріне, сондай-ақ ұзақ жарыс тудыратын артық шу деңгейіне алаңдады. Азаматтар округтік лауазымды тұлғалар жарысқа экологиялық әсерді бағалауды талап ететін заңдар мен ережелерді елемегенін және Le Mans лауазымды тұлғалары қалаға шу деңгейі туралы өтірік айтқанын білгенде ашуланды. Кингман паркінің тұрғындары American Le Mans жарыс лауазымды тұлғалары жарыс жолының шекарасын белгілейтін Jersey кедергілерін стадион тұрақтарынан алып тастау туралы уәдесінен бас тартып, көрікті емес құрылымдарды қалдырып, тұрақтарды пайдалануға мүмкіндік бермегеніне одан әрі ашуланды. American Le Mans ұйымы 2003 жылы РФК-да екінші жарыс өткізуге тырысқанда, ашуланған Кингман паркінің тұрғындары DC лауазымды тұлғаларын компаниямен 10 жылдық келісімді жоюға сәтті мәжбүр етті (тағы да жарыс өткізілмеді). Соңғы кезде махалла тұрғындары SEED Foundation салғысы келетін пансиондық мектептің құрылысына қарсы болды. Тұрғындар сондай-ақ Вашингтон Нэшнлс бейсбол командасы пайдалануға кірген кезде RFK стадионында фейерверктерді пайдалануға қарсы болды. Команда әр ойыннан кейін стадион үстінде фейерверктерді атқызуды ұсынды. Кингман паркінің тұрғындары фейерверктердің тудыратын шу, түтін және қоқысқа, сондай-ақ махалладағы өрт қаупіне алаңдады.
In the early 1970s, the Washington Metro proposed allowing the planned Orange/Blue Line to come above ground after it left the proposed Stadium–Armory Station. In addition to the Stadium Armory stop south of RFK Stadium, Metro also proposed an "Oklahoma Avenue Station" with a large parking lot north of RFK on Oklahoma Avenue NE. Residents on Oklahoma Avenue NE and members of the Kingman Park Civic Association bitterly opposed the parking lot, fearing heavy traffic and streets clogged with non residents parking illegally in front of their homes. The Civic Association demanded that the station be placed underground, a request Metro opposed because it would cost $40 million. Residents also demanded that Metro cancel the parking lot. Residents began heavily lobbying District and federal officials against the parking lot, and in 1977, Metro finally canceled all plans for an Oklahoma Avenue Station—marking the only time citizen groups in the District of Columbia were able to get an entire station scrapped. In 1975, federal, regional, and city transportation planners proposed an extension to I 695/Southeast Freeway to be called the "Barney Circle Freeway" to help alleviate the problems created by the failure to complete the Inner Loop. The freeway would extend I 695 past its existing terminus at the Barney traffic circle, and travel along the western bank of the Anacostia River (through Anacostia Park) to East Capitol Street and Robert F. Kennedy Memorial Stadium. But protests from Kingman Park and other residents of Capitol Hill forced the District of Columbia to reduce the number of lanes on the Barney Circle Freeway to two from four. The protests and legal and regulatory challenges to the proposed freeway did not end, however, and by 1992 the freeway's cost had ballooned to $160 million and it remained unbuilt. In 1993, D. C. Mayor Sharon Pratt Kelly gave her approval for construction to begin. But construction was delayed yet again when the Kingman Park Civic Association, Sierra Club Legal Defense Fund, Anacostia Watershed Society, Citizens Committee to Stop It Again, D. C. Federation of Civic Associations, and other organizations threatened to sue unless the city scaled back the freeway even further. The groups could not reach an agreement with the city, and filed suit to stop construction in May 1994. The groups claimed that federal and city officials had covered up how much hazardous waste lay under the construction sites; that the roads and bridge would add pollution, traffic, and noise to existing neighborhoods; that construction and runoff from the roadway would pollute the Anacostia River; that the road would destroy much needed city parkland; and that the freeway would only benefit out of state commuters and affluent Capitol Hill residents while harming the poorer, African American neighborhoods in Anacostia. Another major battle occurred in the late 1980s and early 1990s over plans to build a new football stadium next to RFK. Talks between the Washington Redskins football team and the D. C. government over whether to build a new stadium (and keep the team from moving to Maryland) began in 1988, and almost immediately Kingman Park residents protested that they had not been consulted about the various stadium design proposals. Residents were angered that their concerns over existing parking and traffic problems at the stadium had not been addressed, and they began lobbying city and federal officials, picketing, and protesting at public meetings. Economic, property, tax, and traffic studies showed citizens of Kingman Park would suffer from a new stadium. In part because of the opposition of Kingman Park residents (who flooded Congress with visits and lobbying efforts), the Redskins organization was unable to obtain federal approval for the plan and moved to Maryland. Two years after the stadium battle, Kingman Park residents began protesting plans to build a large theme park for children on nearby Kingman Island. The Children's Island theme park had been proposed since the 1960s, but had never moved past the planning stage. However, after the federal government transferred Kingman Island and nearby Heritage Island to the city in 1995, theme park development seemed to move forward much more rapidly. Once again, Kingman Park residents were worried about traffic and parking issues, as well as the possible environmental degradation construction might have on Anacostia Park and the Anacostia River. They began lobbying city and federal officials heavily against the theme park, and participated in lawsuits to force the developers to assess any environmental damage the park might cause. Children's Island was cancelled in 1999 when the District of Columbia Financial Control Board voted to kill the development as too costly. Kingman Park residents have also been deeply concerned about environmental damage to the nearby Anacostia River. In 1998, the Kingman Park Civic Association sued the United States Environmental Protection Agency (EPA) over the agency's refusal to order local communities to stop pouring untreated sewage and storm wastewater into the Anacostia River. In Kingman Park Civic Association v. U. S. Environmental Protection Agency, 84 F. Supp.2d 1 (D. D. C. 1999), the EPA agreed to a timetable under which all communities adjacent to the river would be forced to treat their sewage or suffer significant fines and penalties. Kingman Park residents also protested a major automobile race at RFK Stadium in 2002 and 2003. The dispute began in 2002, when D. C. officials approved a proposal to utilize RFK Stadium's parking lots for an American Le Mans Series racing event to be held that year. Kingman Park residents were again concerned about traffic and parking, but also about the excessive noise levels the lengthy event would create. Citizens were outraged when they learned that District officials had ignored laws and regulations requiring an environmental impact assessment for the race, and that Le Mans officials had lied to the city about noise levels. Kingman Park residents were further angered when American Le Mans racing officials reneged on a promise to remove the Jersey barriers outlining the racecourse from stadium parking lots, leaving the unsightly structures behind and preventing the lots from being used for parking. When the American Le Mans organization tried to hold a second race at RFK in 2003, outraged Kingman Park residents successfully forced D. C. officials to cancel the city's 10 year lease with the company (no more races were ever held). More recently, residents in the neighborhood opposed the construction of a boarding school to be built by the SEED Foundation. Residents also opposed the use of fireworks at RFK Stadium when it reopened for use by the Washington Nationals baseball team. The team had proposed setting off fireworks over the stadium after each home game. Kingman Park residents were upset about the noise, smoke, and debris the fireworks would cause, as well as the possibility of fire in their neighborhood.
Білім
Колумбия округінің мемлекеттік мектептері мемлекеттік мектептерді басқарады. Кингман паркіне Мори бастауыш мектебі, Майнер бастауыш мектебі, Браун білім беру орталығы, Эллиот Хайн орта мектебі және Шығыс жоғары мектебі қызмет көрсетеді.
District of Columbia Public Schools operates public schools. Kingman Park is served by Maury Elementary School, Miner Elementary School, Brown Education Campus, Elliot Hine Middle School and Eastern High School.