Кіріспе
Сияқты көптеген драматургтер өзінің заманында, Уильям Шекспир де әрқашан жеке жазған жоқ. Оның сақталған пьесаларының бір бөлігі бірлесіп жазылған, ал кейбіреулері бастапқы жазылуынан кейін басқалар тарапынан қайта жөнделген, бірақ нақты саны пікірталас тудырады. Мысалы, "Екі асыл туыс" сияқты кейбір пьесалардың авторлығы заманауи құжаттармен жақсы расталған; ал "Тит Андроник" сияқтылары қазіргі ғалымдардың тілдік талдауына негізделген. Мәтілдік стильді компьютерлік талдаудың (сөз қолданысы, сөз және фраза үлгілері) соңғы жұмыстары Шекспирге жатқызылған кейбір пьесалардың бөліктерін басқа авторлар жазған деген сенімге негіз берді. Кейбір жағдайларда серіктес автордың кім екені белгілі, ал кейбіреулерінде ғылыми консенсус бар, ал кейбіреулерінде бұл мәселе әлі де белгісіз немесе даулы. Осындай пікірталастар Шекспирдің авторлығын анықтау зерттеулерінің саласы болып табылады. Көптеген бірлескен жұмыстар Шекспирдің карьерасының басында және соңында жасалған.
Like most playwrights of his period, William Shakespeare did not always write alone. A number of his surviving plays are collaborative, or were revised by others after their original composition, although the exact number is open to debate. Some of the following attributions, such as The Two Noble Kinsmen, have well attested contemporary documentation; others, such as Titus Andronicus, are dependent on linguistic analysis by modern scholars; recent work on computer analysis of textual style (word use, word and phrase patterns) has given reason to believe that parts of some of the plays ascribed to Shakespeare are actually by other writers. In some cases the identity of the collaborator is known; in other cases there is a scholarly consensus; in others it is unknown or disputed. These debates are the province of Shakespeare attribution studies. Most collaborations occurred at the very beginning and the very end of Shakespeare's career.
Елизаветалық авторлық
Елизавета театры қазіргі театрға емес, қазіргі кино индустриясына көбірек ұқсаған. Сценарийлер көбінесе асығыс жазылып, ескі сценарийлер қайта жөнделген, ал көптегені бірлесіп жазылған. Елизавета дәуіріндегі кітап басу саудасының адалсыздығы пьесалардың авторлығын анықтауды одан да қиындатады. Мысалы, "Бірінші фолио" жариялаған Уильям Джаггард, В. Шекспир деп танылған "Шығушы паломник" кітабын да жариялаған, бірақ оның көп бөлігі басқа авторлардың еңбегінен құралған.
Алғашқы еңбектері
Эдуард III 1596 жылы анонимді түрде жарияланды. Ол алғаш рет 1656 жылы жарық көрген кітап сатушының каталогында Шекспирдің туындысы деп көрсетілді. Әртүрлі ғалымдар Шекспирдің авторлығы мүмкін деген пікір білдіреді, себебі бірнеше үзінділер оның стилімен жазылғандай көрінеді, ал басқа бөлімдері өте әсерсіз. 1996 жылы Йель университетінің баспасы Шекспирдің атымен пьесаның басылымын шығарған алғашқы ірі баспагер атанды. Пьеса драматургтар тобының еңбегі болуы мүмкін, оның ішінде Шекспирдің карьерасының басындағы жұмыстары бар, бірақ кім не жазғанын әлі де даулап жатыр. Пьеса "Толық Оксфорд Шекспирінің" екінші басылымына (2005 ж.) енгізілген, онда ол "Уильям Шекспир және басқалар" деп аталады. 2009 жылы Брайан Викерс плагиатты анықтауға арналған бағдарламаны қолданып, компьютерлік талдаудың нәтижелерін жариялады, ол пьесаның 40% Шекспирге, ал қалған көріністер Томас Кидке (1558–1594) тиесілі екенін көрсетті. Генрих VI, 1-бөлім: мүмкін, аты-жөні белгісіз драматургтар тобының туындысы. Кейбір ғалымдар Шекспир мәтіннің 20% азын ғана жазды деп санайды. Гари Тейлор бірінші актінің Томас Нашидің еңбегі екенін айтады. Пол Ж. Винсент Элизавета театры туралы соңғы зерттеулерге сүйене отырып, 1 Генрих VI – Шекспирдің Наше (1-акт) және белгісіз драматургтің (2–5-акттар) пьесасын ішінара өңдеуі, ал оның түпнұсқасы 1592 жылдың басында қойылған деген қорытындыға келді. Шекспирдің 1594 жылы жазылған пьесадағы жұмыстарын 2-акттың (4-сахна) және 4-акттың (2-сахнаның 5-сахнасы және 7-сахнаның алғашқы 32 жолы) ішінде табуға болады. Винсенттің авторлық тұжырымдамалары, әсіресе Нашидің 1-актінің авторлығына қатысты, Брайан Викерс толық қолдайды, ол авторлық теориямен келіседі және Шекспирдің пьесаға қосқан үлесінің көлемінде ғана аздап ерекшеленеді, қалған бөлімінің авторы ретінде Томас Кидті атайды. Тит Андроник: Джордж Пилмен бірлесіп жазылған немесе оның өңделген нұсқасы болуы мүмкін. Тит Андрониктың авторлығын қараңыз. Сэр Томас Мор: осы пьесаның бірнеше беті Шекспирдің қолымен жазылған, ал жиналған мәтін Энтони Мундеймен (негізгі автор) және басқалармен бірлесіп жазылған. Испан трагедиясы: Томас Кидке тиесілі екені анық, бірақ Томас Павьердің 1602 жылғы басылымы бұрынғы мәтінге бес жаңа үзінді қосып, барлығы 320 жолға жеткізді, ең маңыздысы – «суретші сахнасы» деп аталатын толық сахна, себебі ол Иеронимнің суретшімен әңгімелесуімен ерекшеленеді. Алайда, Павьердің квартосынан бұрын да бұл сахна болған және көрермендерге таныс болған сияқты, өйткені Джон Марстон 1599 жылы Антонио мен Мелида пьесасында суретші сахнасын пародиялайды. 1602 жылғы мәтінге қосылған бес қосымша 1597 жылғы қайта қойылым үшін Адмиралдың адамы тарапынан жасалған болуы мүмкін. 2013 жылы ғалым Дуглас Брустер қосымшалардағы әріптерді Шекспирдің қолжазбасымен белгілі әріптермен салыстырғаннан кейін, Шекспир осы қосымшаларды шынымен жазды деген қорытындыға келді. Брустер қосымшалардың мәтініндегі қателерді Шекспирдің қолжазбасының оқылмауына байланысты деп есептеді; нәтижесінде қателер Шекспир жазған деп есептелетін бөліктердің құнын төмендетті.
Уилкинспен ынтымақтастық
Перикл, Тирдің ханзадасы: Джордж Уилкинстің еңбектерін қамтиды. Көптеген ғалымдар Уилкинстің бірінші екі актісін, ал Шекспирдің соңғы үш актісін жазғанын қабылдайды.
Миддлтонмен ынтымақтастық
Макбет: Томас Миддлтон Шекспирдің трагедиясын 3-ші актінің 5-ші көрінісіне Гекате мен үш сиқыршыны қосып, сондай-ақ Миддлтонның «Сиқыршы» пьесасында да кездесетін әнді, және 4-ші актінің 1-ші көрінісіндегі Гекатеге арналған бөлімдерді енгізген болуы мүмкін. «Шара үшін шара»: Шекспирдің алғашқы нұсқасынан кейін Миддлтон жеңіл түзетулер жасаған болуы мүмкін. «Макбет» сияқты, жалғыз дерек көзі – Бірінші фолио. «Афиналық Тимон»: Шекспир мен Миддлтонның бірлескен еңбегі болуы мүмкін, бұл оның ұйымсыз сюжеті мен ерекше циникалық үнін түсіндіруге болады. «Барлығы жақсы аяқталады»: 2012 жылы Оксфорд университетінің Эмма Смит мен Лори Магуайр жариялаған зерттеу Шекспир мен Миддлтонның ынтымақтастығын көрсетеді.
Флетчермен ынтымақтастық
Карденио, жоғалған пьеса; заманауи мәліметтер бойынша Шекспир оны Джон Флетчермен бірлесіп жазған. Генрих VIII: көбінесе Шекспир мен Флетчердің бірлескен туындысы саналады. "Екі асыл туысқан" пьесасы 1634 жылы кварто түрінде жарық көрген және атау парағында Джон Флетчер мен Уильям Шекспирге жатқызылған; әр драматург мәтіннің шамамен жартысын жазған болып көрінеді. Ол "Бірінші фолиодан" мүлдем алынып тасталған.