Уэльстің Лафарн қаласындағы Талахарн қалысы – 1116 ж. құрылған, нормандық бекініс ретінде қайта жаңартылған тарихи орын. Англия азамат соғысында маңызды рөл атқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лаугарн қамалы (Castell Talacharn) – Уэльстің Кармартеншир графтығындағы Лаугарн қаласында орналасқан. Таф өзенінің құйылысында орналасқан бұл қамал 1116 жылы салынған. Ол нормандық бекініс ретінде қайта жаңартылған. Содан бері көптеген өзгерістер енгізілді, оның ішінде 16 ғасырда Тюдор стиліндегі нығайтылған сарайға айналды. Ағылшыл азамат соғысы кезінде ол екі рет қолы ауысты, және 1644 жылы Парламент әскерлерімен басып алынды.
Laugharne Castle (Castell Talacharn) is in Laugharne, Carmarthenshire, Wales. The castle, located on the estuary of the River Tâf, was originally established in 1116. It was rebuilt as a Norman stronghold. There have been many alterations since then, including becoming a Tudor fortified manor house in the sixteenth century. It changed hands twice during the English Civil War, being eventually captured by Parliamentary forces in 1644.
Тарих
Бастапқы қамал 1116 жылы Роберт Кортеменнің қамалы ретінде салынды, ол оны уэльстік Бледдин ап Кедифорға сеніп тапсырды. 1171–1172 жылдары қамал Англияның Генрих II мен Рис ап Груффудтың кездесу орны болды, онда олар бейбітшілік шартына келісті. 1189 жылы Англияның Генрих II қайтыс болған кезде, қамалмен бірге Сент-Клерс және Лланстеффан да Дехьюбарттың Рис ап Груффудының қолға түсті. Сол кезде қамал өртенген болуы мүмкін. 1247 жылы Лаугарн Де Брайан әулетіне берілді. 1257 жылы Гай де Брайан Льюэллин ап Груффудтың қолынан Лаугарн қамалында тұтқынға алынып, қамал қиратылды. 1403 жылы Оуэйн Глиндврдың көтерілісі Лаугарнда тоқтап қалды. Ол тыныштанғандықтан, жаудың шабуылына ұшырап, 700 сарбазын жоғалтты. Кейін жергілікті болжамшы оған осы аймақтан кетуге немесе тұтқынға түсуі мүмкін екенін ескерткенде, ол шегінді. Осыдан кейін көтеріліс ағылшын әскерлерінің көптігіне байланысты әлсіреп, 1415 жылға қарай Оуэйн Глиндвр жоғалып, аңызға айналды. 1584 жылы Елизавета I Лаугарнды сэр Джон Перроттке (Генрих VIII-нің заңсыз ұлы деген қауесет бар) сыйлады, ол қамалды бекіністен Тюдор сарайына айналдыруға жауапты болды. Қамалды одан әрі пайдалануға болмас үшін бұзып жіберді. Шамамен 1730 жылы қамалдың жанына жаңа Қамал үйі салынды, ал қамал романтикалық қираған күйде қалды. 19 ғасырдың басында сыртқы аула ресми бақтар ретінде жоспарланды. Жазушы Ричард Хьюз 1930 және 1940 жылдары Қамал үйін жалға алып, өзенге қарап тұрған бақтағы беседкада жұмыс істеп, "Қауіп-қатерде" (1938) романын жазды.
The original castle was established by 1116 as the castle of Robert Courtemain, who is recorded to have entrusted its care to the Welshman Bleddyn ap Cedifor. The castle was also the meeting place of Henry II of England and Rhys ap Gruffudd in 1171–1172, where they agreed a treaty of peace. When Henry II of England died in 1189 the castle, along with St Clears and Llansteffan, were seized by Rhys ap Gruffudd of Deheubarth in the same year. The castle may have been burnt down at that time. By 1247 Laugharne was granted to the De Brian family. In 1257 Guy de Brian was captured at Laugharne Castle by Llywelyn ap Gruffudd and the castle destroyed. It was in Laugharne in 1403 that Owain Glyndŵr's rebellion stalled. Perhaps lulled into complacency, he was tricked by an ambush and lost 700 men. When a local soothsayer then warned him to leave the area or be captured, he retreated. After this the rebellion petered out under the weight of greater English numbers; and by 1415, Owain Glyndŵr had disappeared, fading into myth. In 1584, Queen Elizabeth I granted Laugharne to Sir John Perrott (rumoured to have been an illegitimate son of Henry VIII) who was responsible for converting the castle from a fortification into a Tudor mansion. The castle was slighted to prevent any further use. In about 1730 the new Castle House was built close by, the castle itself being left as a romantic ruin. Around the start of the 19th century the outer ward was laid out as formal gardens. The author Richard Hughes leased Castle House in the 1930s and 1940s, and wrote his novel In Hazard (1938) working in the garden gazebo overlooking the river.
Сәулет
Қазіргі кездегі қамалдың қираған жерлері – ғимараттың жер қамалынан Тюдорлар сарайына дамуының нәтижесінде пайда болған көптеген өзгерістердің көрінісі. Алғашқы жер жұмыстарының немесе бірінші тас залының іздері аз, олар XII ғасырда бұзылып, алынып тасталған болуы мүмкін. Екі берік дөңгелек мұнаралар XIII ғасырдың соңында қайта салынған. Осы кезеңнен сақталған кейбір қабырға бөліктері де бар. Солтүстік-батыс мұнарасы қорғаныс және күзет қызметін атқарды, оның оңтүстігіндегі қабырға арқылы кіреберіс қақпасын бақылады. Бұл мұнараның шатыры күмбезді, ал екінші, үш қабатты мұнара ішінара құлаған. Екі қосымша қабат және дөңгелек баспалдақтар XIII ғасырдың соңында салынған болуы мүмкін, сонымен қатар осы уақытта қабырғаның оңтүстігіне жаңа зал салынды. Ағаш қоршаулары бар сыртқы аула да осы кезеңде салынған болуы мүмкін. XIII ғасырдың соңында жасалған жұмыстардың ішінде – ішкі ауланың оңтүстік-батыс бұрышындағы қосымша дөңгелек мұнара және жаңа, күшті қақпа үйі, ал сыртқы ауланың қорғанысы таспен қайта жаңартылды. XIV ғасырдың ортасында ішкі ауланың оңтүстік-батыс бұрышындағы қабырғаның биіктігі арттырылды, сондай-ақ дөңгелек мұнара мен ішкі қақпа үйі де биікке көтерілді. Бұл өзгерістер ерекше көзге түседі, себебі ғимараттың қалған бөлігінде қолданылған қызыл құмтасқа қарағанда түсі жағынан едәуір өзгеше жасыл тас пайдаланылды. XVI ғасырда қамал жайлы тұрғын үй блогымен және қабырғаларға декоративтік тіректер қосылған, кеңдігі зор Тюдор сарайына айналдырылды. Парк Вельстегі ерекше тарихи маңызы бар парктік және бағбандық ескерткіштердің Cadw/ICOMOS тізілімінде II дәрежеде тіркелген. Қамал Cadw қамқорлығында, көктемнен күзге дейін жұртшылыққа ашық. Автотұрақ жақын жерде орналасқан, мүгедектерге арналған кіруге қолайлы жағдайлар жасалған.
The ruins of the castle as seen now are the result of much development as the building graduated from an earthwork castle to a Tudor mansion. There is little trace of the original earthwork bank or the first stone hall, which may have been taken down in the twelfth century. The two robust round towers date from the rebuilding work done in the late thirteenth century. Some curtain walling from this time also survives. The north west tower acted as a keep and also guarded the entry gate through the curtain wall to its south. This tower has a domed roof, but the other, three storeyed tower has partially collapsed. The two extra storeys and the circular stairway were probably erected in the late thirteenth century, and a new hall was built at this time against the south of the curtain wall. The outer ward, with timber defences, may also date from this period. Further work done in the late thirteenth century includes an additional round tower at the south west corner of the inner ward and a new, stronger gatehouse, and the defences of the outer ward were rebuilt in stone. In the mid fourteenth century, the height of the curtain walling at the south western corner of the inner ward was increased, and the round tower and the inner gatehouse were also raised in height. This process is particularly noticeable because a greenish stone was used for the alterations that was significantly different in colour from the red sandstone used in the rest of the building. In the sixteenth century, the castle was remodelled into a substantial Tudor mansion with a more comfortable accommodation block and with mock battlements added to the curtain walls. The park is registered at Grade II on the Cadw/ICOMOS Register of Parks and Gardens of Special Historic Interest in Wales. The castle is under the care of Cadw and is open to the public from spring to autumn. Parking is a short distance away and access is available to wheelchair users.