Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ұшқыш аса және академик Фрэнсис Пибоди Магун, МК (6 қаңтар 1895 - 5 маусым 1979) – 20 ғасырда ортағасырлық және ағылшын әдебиетін зерттеудегі негізін қалаушылардың бірі, футбол және ежелгі герман тілдеріндегі есімдер сияқты түрлі салалардың ғалымы және көптеген маңызды мәтіндерді аударған адам. Американдық болғанымен, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде (бұрынғы Корольдік ұшу корпусы) лейтенант болып қызмет еткен. Магун бес әуе шайқасында жеңіске жетті және батылдығы үшін Ұлыбританияның Әскери крестімен марапатталды.
American flying ace and academic
Francis Peabody Magoun, Jr. MC (6 January 1895 – 5 June 1979) was one of the seminal figures in the study of medieval and English literature in the 20th century, a scholar of subjects as varied as soccer and ancient Germanic naming practices, and translator of numerous important texts. Though an American, he served in the British Royal Flying Corps (later Royal Air Force) as a lieutenant during World War I. Magoun was victor in five aerial combats and was also decorated with Britain's Military Cross for gallantry.
Ғылыми мансабы
АҚШ-қа оралғаннан кейін, ол Гарвардта салыстырмалы әдебиет пәнінен оқытушы болып тағайындалды (1919); осы кезеңде ол Гарвард университетінде филология ғылымдарының докторы дәрежесін алды және 1923 жылы «Historia de preliis» еңбегінің екі ағылшын тіліндегі нұсқасы бойынша диссертациясын қорғады. Оның еңбектері 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындары аясында өткен өнер сайысының әдебиеттік бөлігінде де ұсынылды. Гарвардта ол ағылшын тілі пәнінің оқытушысы болды, содан кейін академиялық сатыдан өтті (Салыстырмалы әдебиет профессоры, 1937; Ағылшын тілі профессоры, 1951). Оның твид костюмімен киген келбеті кампуста көпке таныс болды; оның кеңсесі жоқ екені айтылды, және оны тек жол жүріп сөйлесе алатынын жеткізді. Ол ежелгі халықтың қолданбалы заттарына деген ұзақ жылдар бойғы қызығушылығымен ерекшеленді. Александр Хаггерти Краппемен бірге ол Гримм ағайындылары жинаған халық ертегілерін ағылшын тіліне алғаш рет аударды. Сонымен қатар, ол өзінің көп қырынды қызығушылықтары үшін теориялық және әдістемелік негіздерді жасады. Дэвид Байном Гарвардтағы ағылшын тілі тарихында Магунның Джордж Лайман Китредждің фольклор және этномузыка саласындағы новаторлық еңбектерімен (әдебиет тарихымен байланысты) және Милман Парридің жұмыстары арасындағы байланыс ретінде маңызды екенін атап көрсетті; Магун Парри мен Лордтың Югославияның гусларларының ауызша поэзиясын зерттеуінен (олар Гомердің поэмаларымен салыстырған) шабыт алып, олардың әдістерін англосаксон поэзиясын зерттеуге қолданды. 1953 жылы «Speculum» журналында жарияланған «Beowulf» туралы «Англосаксондық повесть поэзиясының ауызша формулалық сипаты» атты мақала Альберт Лордтың (Магунның диссертациялық жетекшісі болған; ол сондай-ақ Уолтер Онгтың ұстаздарының бірі болды) пікірінше, ерекше маңызға ие болды. Магун англосаксон поэзиясының жазба нұсқасының негізінен дәстүрлі ауызша өнердің көшірмесі екенін, сонымен қатар, христиандық дінге дейінгі идеялар мен құндылықтармен тығыз байланысты екенін дәлелдеді. Бұл тұжырым әдеби сын тұрғысынан англосаксон поэзиясын зерттеуге қалай қарау керектігіне әсер етеді. Оның идеялары ортағасырлықтар арасында пікір таласына себеп болды, кейбіреулері оның көзқарасын қабылдады, ал басқалары дәстүрлі стиль және әдістерден (және христиандық және христиандыққа дейінгі ықпалдардың күрделі үйлесімінен) шабыттанған жазба поэзияны жақтады, ал үшіншілері бүкіл англосаксон корпусы жеке авторлық, жазба мәтіндерден тұрады деп талас жасады, олардың негізінде тек христиандық сенім болды. Бұл мақала көптеген антологияларға енгізілген. Өмірінің орта шенінде ол ауызша дәстүрдің тағы бір саласын зерттеу үшін фин тілін үйренуге кірісті және фин зерттеулеріне елеулі әсер етті; замандастары оның Резервуар көшесіндегі үйіндегі фин тіліндегі кітаптардың өсіп келе жатқан кітапханасын еске алады. Оның 1963 жылғы «Калевала» шығармасының қара сөзбен аудармасы бүгінгі күнге дейін стандарт болып саналады және ол 1964 жылы фин мәдениетін зерттеуге қосқан үлесі үшін Финляндияның Арстан орденімен марапатталды. 1961 жылы Гарвардтан зейнеткерлікке шықты, ал мансабының соңында Джесс Б. Бессингер мен Роберт Пейсон Крид редакциялаған «Franciplegius; medieval and linguistic studies in honor of Francis Peabody Magoun, Jr.» атты құрметті жинақ жарық көрді. Ортағасырлықтар арасында таралған аңыз бойынша, Магун Мистер Магу кейіпкерінің прототипі болған деседі. Алайда, суретші Джон Хаблидің ғалымды білгеніне ешқандай дәлел жоқ.
Upon his return to the United States, he was appointed instructor in Comparative Literature at Harvard (1919); during this period, he completed his PhD in philology at Harvard University with his 1923 dissertation on two English version of the Historia de preliis. His work was also part of the literature event in the art competition at the 1936 Summer Olympics. At Harvard, he was made Instructor of English, and proceeded through the academic ranks thereafter (Professor of Comparative Literature, 1937; Professor of English, 1951). His tweedy figure was familiar on campus; he was rumored to have no office, and it was said he could only be spoken to while walking. He was distinguished by a longstanding interest in popular antiquities. Along with Alexander Haggerty Krappe, he was the first scholarly translator of the folktales collected by the Brothers Grimm into English. But he was also developing a theoretical and methodological framework for his eclectic interests. David Bynum, in his history of English studies at Harvard, affirms Magoun's importance as a link between the pioneering work of George Lyman Kittredge in folklore and ethnomusicology (as they related to literary history) and the work of Milman Parry; Magoun took inspiration from Parry and Lord's field observation of the oral poetry of the guslars of Yugoslavia (which they had compared to the Homeric poems), and extended their methods to the study of Anglo Saxon poetry. The 1953 article on Beowulf, "The Oral Formulaic Character of Anglo Saxon Narrative Poetry," published in Speculum, was of particular importance in the view of Albert Lord (for whom Magoun served as dissertation advisor; he was also one of Walter Ong's teachers). Magoun argued that written Anglo Saxon poetry was essentially a transcription of traditional oral performance, and furthermore, heavily imbued with pre Christian ideas and values. The position has implications for how Anglo Saxon poetry should be approached for purposes of literary criticism. His ideas sparked ongoing controversy among medievalists, with some accepting his view, others arguing for a written poetry inspired by traditional idiom and methods (and a complex layering of Christian and pre Christian influences), and still others insisting that the entire Anglo Saxon corpus consists of individually authored, written texts with an exclusively Christian matrix of belief. The essay has been anthologized many times. In late middle age, he undertook to learn the Finnish language in order to explore another area of oral tradition, and exercised considerable influence upon Finnish studies; contemporaries remember the growing library of Finnish texts in his house on Reservoir Street. His 1963 prose translation of the Kalevala remains a standard, and he was awarded the Finnish Order of the Lion of Finland in 1964 for his contributions to the study of Finnish culture. He retired from Harvard in 1961, and he was honored at the close of his career with a well regarded Festschrift: Franciplegius; medieval and linguistic studies in honor of Francis Peabody Magoun, Jr., edited by Jess B. Bessinger and Robert Payson Creed. In a legend circulating among medievalists, Magoun is said to have been the model for the character Mr. Magoo. However, there is no evidence that artist John Hubley knew the scholar.
Отбасылық өмір
Магун 1926 жылғы 30 маусымда Иллинойс штатының Виннетка қаласында Маргарет Бойденге үйленді. Олардың балалары: Фрэнсис Пибоди Магун III (1927–1999; Фейт Гоуэнмен некеде); Уильям Коупер Бойден Магун (1928–2014; Патрисия Лавецзориомен некеде); Маргарет Бойден Магун (1932–2017; Гвидо Ротрауфпен некеде); және Жан Бартолоу Магун (1937 жылы туған; Уорд Фарнсвортпен некеде).
Magoun married Margaret Boyden on 30 June 1926, in Winnetka, Illinois. Their children were Francis Peabody Magoun III (1927–1999; m. Faith Gowen); William Cowper Boyden Magoun (1928–2014; m. Patricia Lavezzorio); Margaret Boyden Magoun (1932–2017; m. Guido Rothrauff); and Jean Bartholow Magoun (born 1937; m. Ward Farnsworth).