Австралияның Illawarra Steam Navigation Company – 1858-1950-жылдары Жаңа Оңтүстік Уэльс жағалауындағы көлік компаниясы. Тарихы, кемелер паркі, «Торық және сыбызғы» аталымы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық бу кеме компаниясы
Australian steamship company
Illawarra Steam Navigation Company – Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының оңтүстік жағалауында 1858 жылдан 1950 жылдардың басына дейін қызмет көрсеткен кеме компаниясы. Ол General Steam Navigation Company, Kiama Steam Navigation Company және Shoalhaven Steam Navigation Company компанияларының бірігуі арқылы құрылды, олардың әрқайсысы оңтүстік жағалаудың белгілі бір бөліктеріне тиісті кемелерімен қызмет көрсетті. Бірлескеннен кейін жаңа компания оңтүстік жағалаудағы кеме тасымалында дерлік монополияға ие болды, ал олардың флоты Сидней мен Виктория шекарасы арасындағы барлық маңызды порттарға барып тұрды. Компания жолаушыларды да, мал және басқа да өнімдерді де тасымалдады, сондықтан ол «Шошқа мен сыбызғы желісі» деп аталды: айтуынша, кемелер шошқа үшін бір сағат күтетін, бірақ жолаушы үшін бір минут та күтпес еді. Жылдар бойы флотының құрамына 1112 тонналық «Меримбула» және 693 тонналық «Еден» сияқты жиырмадан астам бу кемелері кірді. Осы кемелердің көптегені компанияның қажеттіліктері үшін арнайы салынды және Австралияда да, шетелде де кеме жасаушылық орындарында құрастырылды. Компанияның ақыры құлауына бірқатар факторлар себеп болды, соның ішінде жол және теміржол бәсекелестігінің күшеюі, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін кемелерді ауыстырудың қымбаттығы, жағалаудағы даулар мен бағаның өсуі. Нәтижесінде, шамамен 100 жыл қызмет еткеннен кейін компания өз еркімен таратылды және 1955 жылы қор биржасынан шығарылды.
The Illawarra Steam Navigation Company was a shipping company that serviced the south coast of New South Wales, Australia from 1858 to the early 1950s. It was formed through the amalgamation of the General Steam Navigation Company, the Kiama Steam Navigation Company and the Shoalhaven Steam Navigation Company, each of whom serviced parts of the south coast with their respective vessels. After merging, the new company held a near monopoly in regard to shipping on the south coast, and their fleet visited every significant port between Sydney and the border of Victoria. The company transported both passengers and a range of produce, including livestock, and hence it became known as the 'Pig and Whistle Line': it was said that ships would wait an hour for a pig but not a minute for a passenger. Over the years more than twenty steamships were a part of the fleet, including the 1112 ton Merimbula and the 693 ton Eden. Many of these vessels were purpose built for the company's needs, and were constructed at shipyards both within Australia and abroad. The company's eventual demise came as a result of a number of factors, including increased competition from road and rail, the cost of replacing ships after World War II, waterfront disputes and rising costs. As a consequence, after almost 100 years in operation, the company was placed into voluntary receivership and was delisted from the stock exchange in 1955.
Тарих
1858 жылы Illawarra Steam Navigation Company компаниясы құрылғанға дейін, Жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік жағалауында бірнеше компаниялар мен жеке тұлғалар бу кемелерін пайдаланды. Олардың алғашқысы – «София Джейн» болды, ол Ұлыбританиядан Австралияға өз күшімен келді (бұл осылай істеген алғашқы бу кемесі) және 1831 жылы Сиднейге жетті. «София Джейн» Вуллонгонгқа жүйтіп қызмет көрсеткенімен, 1839 жылдан бастап Illawarra Steam Packet Company құрылғаннан кейін тұрақты қызмет пайда болды. Illawarra Steam Packet Company ұзақ уақыт бұл атаумен танымал болған жоқ, себебі құрылғаннан кейін үш ай өткен соң, компания Брисбен су бу жолаушылар компаниясымен бірігіп, General Steam Navigation Company атанды. Жаңадан құрылған компания бастапқыда екі бу кемесін – «Мейтленд» және «Уильям IV» жұмысқа алды, екеуі де Жаңа Оңтүстік Уэльсте, Уильямс өзенінде салынған. Компания Оңтүстік жағалаумен қатар Хантер өзенін де қамтыды. Вуллонгонгтан оңтүсқарай орналасқан порттарға қызмет көрсетудің нашарлығы нәтижесінде басқа да бәсекелестер пайда болды. Осы қалалардың екеуінің – Киама мен Шоалхейвеннің тұрғындары 1854 жылы екі жаңа бу кеме компаниясын құрды. Бұл жаңа компаниялар, Kiama Steam Navigation Company және Shoalhaven Steam Navigation Company тиісінше «Киама» және «Нора Крейна» бу кемелерін пайдаланды. Осы кезде оңтүстік жағалауда үш бу кеме компаниясы жұмыс істеді, бұл олардың мүдделері үшін тым көп бәсекелестік тудырды. Сондықтан 1855 жылы келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде оңтүстік жағалау Илаварра, Киама және «Нора Крейна» компанияларына берілді. Олардың кемелері Сидней мен Виктория шекарасы арасындағы барлық порттарда тоқтауы тиіс болды. 1904 жылы компания Illawarra and South Coast Steam Navigation Company (ISCSNC) болып тіркелді және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін табысты жұмыс істеді. Дегенмен, компанияның қаржылық жағдайы жақсы болғанына қарамастан, маңызды проблемалар туындады. Атап айтқанда, автомобиль көлігі есіктен есікке дейін қызмет көрсетуге мүмкіндік берді (компания Нарумада осыған ұқсас қызмет көрсетуге тырысқанмен), ал теміржол бәсекелестікті күшейтіп, кейбір қонақ үйлермен эксклюзивті келісімдер жасады және тауарлық келісімдердің бір бөлігін теңіз компаниясынан алды. Су жағалауындағы даулар, өсетін шығындар және соғыстан кейінгі кемелерді ауыстыру шығындарымен байланысты қиындықтар компанияны қиын жағдайға түсірді, ал 1948 жылы инвесторларға алғаш рет дивиденд төленбеді. 1950 жылы компания өз еркімен таратылуға кірісті, бұл 1955 жылы Австралия қор биржасынан шығарылуына әкелді.
Prior to the formation of the Illawarra Steam Navigation Company in 1858, a number of companies and individuals ran steamships along the south coast of New South Wales. The first of these was the Sophia Jane, which had traveled to Australia under her own power from the United Kingdom (and was the first steamship to do so), arriving in Sydney in 1831. But while the Sophia Jane ran a service to Wollongong, a more regular service was provided from 1839 with the establishment of the Illawarra Steam Packet Company. The Illawarra Steam Packet Company was not known by that name for long, as just three months after being established, the company merged with the Brisbane Water Steam Passenger Co. to become the General Steam Navigation Company. The newly formed company initially employed two steam vessels, the Maitland and the William IV, both of which were built in New South Wales on the Williams River, and the company serviced the Hunter River along with the south coast. Other competition emerged as a direct result of the lack of service provided to ports further south of Wollongong. Residents at two of those towns – Kiama and Shoalhaven – were led to form two new steamship companies in 1854. These new companies, the Kiama Steam Navigation Company and the Shoalhaven Steam Navigation Company respectively ran the steamships Kiama and Nora Creina. At this point three steamship companies were handling the south coast, and this proved to be too much competition for their respective interests. Thus, in 1855 an agreement was reached, leaving the south coast to just the Illawarra, Kiama and Nora Creina. and her ships were to stop at every port between Sydney and the Victorian border. In 1904 the company was incorporated as the Illawarra and South Coast Steam Navigation Company (ISCSNC), and the company continued to operate successfully until the Second World War. However, significant problems had emerged for the company, even though it remained in good financial standing. In particular, road transport was able to offer a door to door service, (although the company did attempt to provide something similar at Narooma), and the railways provided increased competition, entering into exclusive contracts with some hotels and taking some goods contracts away from the shipping line. When combined with waterfront disputes, rising costs, and the post war costs of ship replacement, the company was in trouble, and in 1948, for the first time, no dividend was paid to investors. In 1950 the company entered into voluntary liquidation, and this led to delisting from the Australian Stock Exchange in 1955.
Порттар
1850-ші жылдардың басында, General Steam Navigation Company, Kiama Steam Navigation Company және Shoalhaven Steam Navigation Company дербес жұмыс істеген кезде, Жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік жағалауындағы маңызды порттарға Сидней, Вуллонгонг, Шоалхейвен, Меримбула, Киама және Туфолд-Бей кірді. Үш компания біріккеннен кейін бұл тізімге Геррингонг, Батеманс-Бэй және Неллиген аялдамалары қосылды. Кейін Моруя және Вагонга аудандарындағы шағын алтын асығулары олардың да қосылуына себеп болды, ал басқа порттардың ішінде Бермагуи, Эден, Нарума және Татра болды. Иллаварра бу кемелер компаниясының жағалау бойындағы жұмысының көлемін 1870 жылғы кестесінен көруге болады, онда олар үш күнде бір рет Киама, Шоалхейвен және Геррингонгқа, ал Улладулла, Клайд, Шоалхейвен және Вуллонгонгқа шамамен сондай жылдамдықпен сапар шегіп тұрды. Мурьяға екі аптада бір рет, ал Меримбула мен Улладуллаға аптасына бір рет қосымша сапар жасалды. 1873 жылы осы қызметтер жеңілдетілді, және Меримбула, Эден және Татраға апта сайынғы жүріс өзгерістердің бірі болды. Сонымен қатар, Татра қаласы кішкентай жағалау құрылысын салу арқылы құрылды, бұл жергілікті шаруалардың бұрын Меримбулада 25 км қашықтықта тоқтаған жағалау кемелеріне қол жеткізуіне мүмкіндік берді.
In the early 1850s, when the General Steam Navigation Company, Kiama Steam Navigation Company and the Shoalhaven Steam Navigation Company were independent operations, the major ports of call along the south coast of New South Wales included Sydney, Wollongong, Shoalhaven, Merimbula, Kiama and Twofold Bay. After the amalgamation of the three companies, this list included stops at Gerringong, Batemans Bay, and Nelligen. Later, minor gold rushes at both Moruya and the Wagonga district resulted in their inclusion, and other ports were to include Bermagui, Eden, Narooma and Tathra. The extent of the Illawarra Steam Navigation Company's operations along the coast can be seen by their 1870 schedule, in which they were making the journey to Kiama, Shoalhaven and Gerringong every three days, and to Ulladulla, Clyde, Shoalhaven and Wollongong at about the same rate. Mourya was visited every two weeks, while an additional journey was made to Merimbula and Ulladulla once a week. 1873 saw a simplification of these services, and a weekly run to Merimbula, Eden and Tathra was amongst the changes. Similarly the town of Tathra was created through the erection of a small jetty, built so that the local farmers could gain access to coastal shipping which previously had stopped 25 km away at Merimbula.
Кемелер
Illawarra Steamship Navigation Company флотын толықтыру қиын, себебі сол кездегі көптеген бу кеме компанияларынан өзгеше, компанияның жарнамаларында да, келу-кету туралы хабарламаларында да кемелердің аттары көрсетілмеген. Олардың орнына кемелерді, егер аталса, жай ғана "I.S.N. Steamers" деп атаған. Дегенмен, компания біріктірілген кезде олардың оңтүстік жағалау саудасымен айналысқан кем дегенде үш кемесі болғаны белгілі: Kiama Steamship Company компаниясынан Kiama, Shoalhaven Steam Navigation Company компаниясынан Nora Creina және General Steamship Company компаниясынан Illawarra. Осы үш кеме ішінде Kiama – 104 тонналық бу кемесі. Ол 1855 жылы компания қызметіне қосылған. 1854 жылы Глазгода салынған, Австралияға жетуіне 144 күн кеткен. Ол 1876 жылға дейін Оңтүстік жағалауда жұмыс істеді, содан кейін сатылып, корпусы қолданысқа берілді. Сату алдында ол бастапқы 123 футтан 154 футқа дейін ұзартылып, тоннажы 111 тоннаға дейін артты. Nora Creina, керісінше, 93 тонна салмақты, және Сиднейде жергілікті шеберлер жасаған. Ол 1861 жылы компанияға сатылды. Алғашқы үш кемеден үшіншісі – Illawarra, 1849 жылы Уотерфордта 166 тонна таза салмақпен салынған, бірақ Nora Creina сияқты, ол да жаңа компанияда 1861 жылға дейін ғана болды, содан кейін сатылды. 1864 жылға қарай компанияда кем дегенде төрт кеме жұмыс істеді – Kiama әлі де қызметте болды, және оған Hunter, Mynora және Kembla қосылды. Екеуі де – 204 тонналық темір бу кемесі Kembla және 105 тонналық Hunter, Шотландияның Глазго қаласында салынған. Компания флотындағы келесі маңызды өзгеріс 1878 жылы Illawarra (II) сатып алынуымен болды. Оның салмағы 533 тонна, ұзындығы 190 фут. Ол компанияның жолаушыларын да, жүктерін де тасымалдады және 1908 жылға дейін "өте танымал" болды, содан кейін қызметтен шығарылып, металлға тапсырылды. Компания 1904 жылы Illawarra and South Coast Steam Navigation Company болып қайта құрылғанда, олардың кемелеріне Allowrie және екі жаңа бу кемесі кірді: Eden және Bega. Eden – 693 тонналық бұрандалы бу кемесі, ол 1900 жылы келді, компания үшін Глазгода Сидней–Меримула–Эден–Татра бағытында жұмыс істеу үшін арнайы салынған. Eden компанияда 1933 жылы суға батып кеткенге дейін болды. Bega, 567 тонна салмақпен, 1883 жылы суға түсіріліп, 1907 жылы бір жолаушысы қаза болып суға батты. Айынықса, ол 1928 жылы Бикрофт-Хед жанында қарап отырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында компания төрт жаңа кеме сатып алды: Bermagui, Bonandera, Bodalla және Bergalia. Bodalla соғысқа қажеттілік үшін алынып, мина іздеуші ретінде қайта жабдықталды; ол 1924 жылы жоғалып кетті. Соғыстан кейін компания тағы үш кеме сатып алды: Nergalia, Cobargo және Kianga. Nergalia және Kianga екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алынып, екеуі де соғыстан аман қалғанмен, Kianga қызметтен шығарылғаннан кейін компанияға қайтарылмады.
Piecing together the Illawarra Steamship Navigation Company's fleet is difficult, as, unlike most steamship companies of the day, neither the company's advertising nor their arrival and departure notices carried the names of the vessels. Instead they simply listed the ships as "I. S. N. Steamers", if the vessels were mentioned at all. Nevertheless, it is known that when the company was amalgamated they had at least three vessels to handle the south coast trade: the Kiama from the Kiama Steamship Company, the Nora Creina from the Shoalhaven Steam Navigation Company, and the General Steamship Company's Illawarra. Of these three, the Kiama was a 104 ton paddle steamer that entered service with the company in 1855. Purpose built in Glasgow in 1854, she took 144 days to arrive in Australia, and she served the South Coast until 1876 when she was sold and converted into a hulk. Prior to sale she had been lengthened from her original 123 feet to 154 feet, and her tonnage increased to 111 tons. The Nora Creina, on the other hand, was lighter at 93 tons, and was locally built in Sydney. She was sold by the company in 1861. The third of the original three vessels, Illawarra, had been constructed at Waterford in 1849 with a net weight of 166 tons, but, like the Nora Creina, she was only to remain with the new company until 1861 when she was sold. By 1864 the company was operating a fleet of at least four ships the Kiama was still in service, and she had been joined by Hunter, Mynora and Kembla. Both Kembla, a 204 ton iron steamship, and Hunter, a paddle steamer with a net weight of 105 tons, were built in Glasgow, Scotland. The next significant change to the company's fleet came in 1878 with the purchase of the Illawarra (II). At 533 tons and 190 feet in length, she handled both passengers and cargo for the company, and proved to be "most popular" until being laid up in 1908 and eventually scrapped. When the company was reconstituted as the Illawarra and South Coast Steam Navigation Company in 1904, their vessels included Allowrie and two new steamers: Eden and Bega. Eden was a 693 ton screw steamer that had arrived in 1900, a purpose built vessel constructed for the company in Glasgow to handle the Sydney–Merimbula–Eden–Tathra route. Eden remained with the company until being converted to a hulk, and she was finally scuttled in 1933. Bega, at 567 tons, transported both passengers and cargo between 1883 when she was launched and 1907 when she capsized with the loss of one of the passengers. Unfortunately she ran aground off Beecroft Head in 1928. Just prior to the onset of the first World War, the company purchased four new ships: Bermagui, Bonandera, Bodalla, and Bergalia. Bodalla was requisitioned for the war effort and repurposed as a minesweeper; she was lost in 1924. After the war the company purchased another three vessels: Nergalia, Cobargo, and Kianga. Nergalia and Kianga were requisitioned during World War II, but while both survived the hostilities, Kianga was not returned to the company after being decommissioned.