Кіріспе

Минералдық және аккумуляторлық жұмыстар компаниясы, Корольдік кендер қоғамымен бірге, Елизавета I құрған екі кен монополиясының бірі еді. Компанияның құқықтары 17 қыркүйек 1565 жылы Уильям Хамфриге берілген патент негізінде құрылған. 28 мамыр 1568 жылы бұл патент компанияны акционерлік қоғамға айналдыратын жарлыққа алмастырылды. Корольдік кендер қоғамы да сол күні құрылды.

Қылқаламдар

Англияны шетелдік тауарларға тәуелділігін азайтуға ниеттенген Елизавета I 1568 жылы Уильям Хамфриге (корольдік қазынаның бұрынғы ассай мастері) құру туралы патент берді, ол 1567-1568 жылдары Монмутширдегі Тинтернде алғашқы британдық сым өндірісін құруда Уильям Сесилмен тығыз байланыста жұмыс істеген.

Германияның тәжірибесі

Хамфри Германиядан келген мыс шебері Кристофер Шутцты жалдап, оның барлық шеберханасын Англияға әкелді. Бастапқы мақсаттардың бірі – бұрын импортталатын британдық жүн өнеркәсібі үшін қажетті карточкалар жасауға қажетті темір сымнан өзге, мыс та өндіруді іске қосу еді. Бірақ жергілікті шикізаттың жетіспеуіне байланысты сым заводында мыс өндірісі жақсы болмады, ал темір сымды тиімді өндіру басымдыққа ие болды.

Жауапты фермерлер

Ақырында 1570 жылы бұл жұмыстар «фермерлерге» жалға берілді, алғашқылары сэр Ричард Мартин мен Эндрю Палмер болды. Уилер 1575 жылы қайтыс болды, ал оның әйелі өз үлесін Ричард Ханбериге сатты. 1570-ші жылдардың соңында темір зауыттары үшін көмірге айналдырылатын ағашқа байланысты даулар туды. 1583 жылы сымдар 15 жылға Мартин мен Хамфри Митчеллге (Виндзор қамалының шешушісі) жалға берілді, ал Ханбери оларға осмунд темірін жеткізуге келісті. Осмонд темірінің бағасы туралы келіспеушіліктер болды. Бұл Ханбери мен оның күйеу баласы Эдмонд Уилердің 1598 жылдың ақпанында Флит түрмесіне қамалуына және шілдеде олардың мүлкінің тәркіленуіне әкелді. Соңғысы оларды тез мойынсұнуға мәжбүр етті. Фермерлер кейде нашар басқаруда айыпталды, және 1597 жылы шетелдік карталарды импорттау заңсыз деп жарияланғанмен, сол кезде сымдарды шетелден импорттауға рұқсат берілді, бұл сым тауарының өндірушілерінің шағымдарын растады, олар ағылшын сымының сапасы нашар және жеткіліксіз екенін айтты. Томас Хакетт 1597 жылы фермер болды. Компания 1607 жылы Уайтбрукта (Тинтерннің солтүстігінде) тағы бір сым зауытын салды. Кейіннен, Мадлидің сэр Базиль Брук (1627 жылдан бастап) және Джордж Мюнн оған қосылды. Брук католик болды және оның мүлігі Азамат соғысы кезінде тәркіленді. 1646 жылы компания Стоурбриджден және кейіннен Уорстерширдегі Грейт-Уитлиден Томас Фоулидің сым зауытын алу туралы ұсынысын қабылдады, ол бұрынғы фермерлерді сатып алған болуы мүмкін. Дегенмен, Тинтернде жасалған сым импорттық сымнан бәсекелестікке тап болды және компания импорттық тыйымды орындай алмады. Фоули 1677 жылы қайтыс болды, сым зауытын ұлы Томасқа қалдырды, оны Генри Гловер басқарды. Шетелдік карталарды импорттаудың бәсекелестігі (бұл заңсыз деп есептелгенімен), Фоули компанияны оның жеңілдіктерінің құны аз екеніне және Уайтбрук үшін оның жалдауы 5 фунт стерлингті құрауы керек екеніне көндіре алды. 1689 жылы Тинтерн зауыты Бофорт герцогының меншігіне қайтарылды, бірақ Фоули Уайтбрук зауытын жалғастырды. Томас Фоули кем дегенде 1702 жылға дейін Уайтбрук зауытын басқарды, ал менеджер ретінде Обадия Лейн тағайындалды. Алайда, компанияның сым жасауға деген қызығушылығы 1689 жылы тоқтады. Тинтерн сым зауыты шамамен 1895 жылға дейін сәтті жұмыс істеді.

Қорғасын және мыс

1587 жылы компания Джон Броуд басқаратын компания мүшелерінің тобына мыс жасау үшін каламин пайдалану құқығын берді. Олар Ислевортта мыс өндіріс орнын құрды, бірақ он жыл өткен соң компания олардың каламин өндіруіне кедергі келтірді. Компания сондай-ақ Дербиширдегі қорғасын өндіруге қатысты сот дауларына тартылды, олардың өзінің монополиясын бұзуы мүмкін екенін мәлімдеді. 1693 жылы Мозес Стрингер екі компанияның акцияларына қабылданды, ол "ізденімпаз және химия мен минералогияны зерттеуге бейім" адам ретінде есептелді. Дегенмен, ештеңе болған жоқ, Стрингер 1709 жылы минуттық кітаптарды қайта тапқанша және Блэкфрирстегі "зертханасында" мен қорыту зауытында жиналыс шақырғанша, онда оған "Бас минерал шебері" ретінде толық өкілеттік берілді. Компаниялардың монополиясын пайдалану үшін кен өндіруге лицензия беруге белгілі бір күш-жігер жұмсалды, бірақ бұл көп нәтиже бермеген болуы мүмкін.

Онслоудың сақтандыруы

Компаниялардың акцияларын 1718 жылы акционерлік қоғам арқылы жұмыс істегісі келген Onslow's Insurance деп аталатын синдикат сатып алды. Бұл қоғам 1717 жылы құрылған және 1717 жылдың тамызы мен 1718 жылдың қаңтары аралығында "Мерсерс Холл теңіз компаниясы" немесе "Теңізде кемелер мен тауарларды сақтандыру үшін Корольдік биржада ұйымдастырылған кәсіпорын" ретінде акцияларға жазылуды қабылдады. Олар Бас прокурорға корпорация құру үшін өтініш жасады, бірақ ол қабылданбады. Содан кейін олар біріккен Mines Royal және Mineral and Battery Works компанияларының акцияларын 2904 фунт стерлинг және 14 шиллингке сатып алып, осы арқылы қызмет етті. Бірақ, Парламент палатасы мұны және осыған ұқсас сақтандыру схемаларын заңсыз деп шешті. Ақырында, I Георгийдің жеке қаражатының қарыздарын 300 000 фунт стерлингпен өтеуге келісіп, олар Корольдік биржа сақтандыру компаниясы ретінде корпорация құруға рұхсат алды.

Уильям Вудпен бірге жұмыс істейтін кәсіпорындар

Корольдік биржалық сақтандырудың енгізілуі біріктірілген компаниялардың патентін қажетсіз етті. Жазылуды ашқаннан кейін көп ұзамай, "Mines Royal" және "Mineral and Battery Works" компанияларының ірі жалға алушыларынан жазылу сұралды. "Мырза Вудтың серіктестігінің қазіргі күйі" атты памфлетте оның 39 округтегі кендерді жалға алғаны айтылады, бұл екі компанияға тиесілі болуы мүмкін. Бұл жобаның ұйымдастырушысы Уильям Вуд болды. Вуд темір жасаудың жаңа әдісін патенттеді (бірақ ол экономикалық тұрғыдан тиімді емес екені дәлелденді). Олар осыны қаржыландыру үшін мыңдаған тонна темірді біріктірілген компанияларға сатуға келісті. Вуд пен оның серіктестері 60 000 фунт стерлинг және акциялар тобын алуға тиіс болды. Дегенмен, Вуд келісілген көлемдегі тауарды тапсыра алмады. Ол "Ұлыбритания темір шеберлері компаниясын" құруға тырысты, бірақ рұхсат берілмеді. Бұл мәселе бойынша Сыртқы Кеңес тергеу жүргізді, бірақ Вуд 1730 жылы қайтыс болды, ал оның екі ұлы кейін банкротқа ұшырады. Компанияның шын мәнінде алға берген 40 000 фунттың 18 000 фунты сэр Джон Мерестен, Қайырымдылық корпорациясының акциялары түрінде түсті, ол да жақын арада құлдырады. Компанияның алға берген ақшасы көбінесе жоғалды.

Кейінгі тарихы

Кейінгі сілтемелерде осы екі компания жеке-жеке қарастырылады. "Mineral and Battery Company" компаниясы 1741 жылы Ирландияда кен өндірумен айналысқан деп тіркелген. Бұл компания Ньюпорт қаласының жанындағы Роджерстоун ауданында (немесе оның маңында) мыс батареясын өндіретін цехқа ие болған болуы мүмкін. 1757 жылдан бастап Гламоргандағы Нейт абаттығында мыс зауыты болған "Mines Royal" компаниясы, бұл компания сол компанияның өзі болуы (немесе болмауы) мүмкін.