Елизавета I патентімен құрылған минерал және батарея жұмыстары компаниясы
Company of Mineral and Battery Works
Елизавета I құрған "Минерал және Батарея Жұмыстары" компаниясы – Англияның алғашқы акционерлік қоғамдарының бірі. 1565ж. құрылған, шетелдік тауарға тәуелділікті азайтты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Минералдық және аккумуляторлық жұмыстар компаниясы, Корольдік кендер қоғамымен бірге, Елизавета I құрған екі кен монополиясының бірі еді. Компанияның құқықтары 17 қыркүйек 1565 жылы Уильям Хамфриге берілген патент негізінде құрылған. 28 мамыр 1568 жылы бұл патент компанияны акционерлік қоғамға айналдыратын жарлыққа алмастырылды. Корольдік кендер қоғамы да сол күні құрылды.
The Company of Mineral and Battery Works was, with the Society of the Mines Royal, one of two mining monopolies created by Elizabeth I. The Company's rights were based on a patent granted to William Humfrey on 17 September 1565. This was replaced on 28 May 1568 by a patent of incorporation, making it an early joint stock company. The Society of the Mines Royal was incorporated on the same day.
Қылқаламдар
Англияны шетелдік тауарларға тәуелділігін азайтуға ниеттенген Елизавета I 1568 жылы Уильям Хамфриге (корольдік қазынаның бұрынғы ассай мастері) құру туралы патент берді, ол 1567-1568 жылдары Монмутширдегі Тинтернде алғашқы британдық сым өндірісін құруда Уильям Сесилмен тығыз байланыста жұмыс істеген.
Determined to make England less dependent on foreign goods, Elizabeth I in 1568 granted a patent of incorporation to William Humfrey, (a former Assay master of the Royal Mint), who had worked closely with William Cecil in setting up the first British wireworks at Tintern, Monmouthshire in 1567 8.
Германияның тәжірибесі
Хамфри Германиядан келген мыс шебері Кристофер Шутцты жалдап, оның барлық шеберханасын Англияға әкелді. Бастапқы мақсаттардың бірі – бұрын импортталатын британдық жүн өнеркәсібі үшін қажетті карточкалар жасауға қажетті темір сымнан өзге, мыс та өндіруді іске қосу еді. Бірақ жергілікті шикізаттың жетіспеуіне байланысты сым заводында мыс өндірісі жақсы болмады, ал темір сымды тиімді өндіру басымдыққа ие болды.
Humfrey hired and brought to England a German copper maker, Christopher Schutz, along with his entire workshop. Initial goals included the production of brass in addition to the iron wire which was necessary for producing the cards required by the British wool industry, which had previously been imported. Due in part to difficulties with local materials however, the production of brass at the wireworks went poorly, and the more profitable production of iron wire became paramount.
Жауапты фермерлер
Ақырында 1570 жылы бұл жұмыстар «фермерлерге» жалға берілді, алғашқылары сэр Ричард Мартин мен Эндрю Палмер болды. Уилер 1575 жылы қайтыс болды, ал оның әйелі өз үлесін Ричард Ханбериге сатты. 1570-ші жылдардың соңында темір зауыттары үшін көмірге айналдырылатын ағашқа байланысты даулар туды. 1583 жылы сымдар 15 жылға Мартин мен Хамфри Митчеллге (Виндзор қамалының шешушісі) жалға берілді, ал Ханбери оларға осмунд темірін жеткізуге келісті. Осмонд темірінің бағасы туралы келіспеушіліктер болды. Бұл Ханбери мен оның күйеу баласы Эдмонд Уилердің 1598 жылдың ақпанында Флит түрмесіне қамалуына және шілдеде олардың мүлкінің тәркіленуіне әкелді. Соңғысы оларды тез мойынсұнуға мәжбүр етті. Фермерлер кейде нашар басқаруда айыпталды, және 1597 жылы шетелдік карталарды импорттау заңсыз деп жарияланғанмен, сол кезде сымдарды шетелден импорттауға рұқсат берілді, бұл сым тауарының өндірушілерінің шағымдарын растады, олар ағылшын сымының сапасы нашар және жеткіліксіз екенін айтты. Томас Хакетт 1597 жылы фермер болды. Компания 1607 жылы Уайтбрукта (Тинтерннің солтүстігінде) тағы бір сым зауытын салды. Кейіннен, Мадлидің сэр Базиль Брук (1627 жылдан бастап) және Джордж Мюнн оған қосылды. Брук католик болды және оның мүлігі Азамат соғысы кезінде тәркіленді. 1646 жылы компания Стоурбриджден және кейіннен Уорстерширдегі Грейт-Уитлиден Томас Фоулидің сым зауытын алу туралы ұсынысын қабылдады, ол бұрынғы фермерлерді сатып алған болуы мүмкін. Дегенмен, Тинтернде жасалған сым импорттық сымнан бәсекелестікке тап болды және компания импорттық тыйымды орындай алмады. Фоули 1677 жылы қайтыс болды, сым зауытын ұлы Томасқа қалдырды, оны Генри Гловер басқарды. Шетелдік карталарды импорттаудың бәсекелестігі (бұл заңсыз деп есептелгенімен), Фоули компанияны оның жеңілдіктерінің құны аз екеніне және Уайтбрук үшін оның жалдауы 5 фунт стерлингті құрауы керек екеніне көндіре алды. 1689 жылы Тинтерн зауыты Бофорт герцогының меншігіне қайтарылды, бірақ Фоули Уайтбрук зауытын жалғастырды. Томас Фоули кем дегенде 1702 жылға дейін Уайтбрук зауытын басқарды, ал менеджер ретінде Обадия Лейн тағайындалды. Алайда, компанияның сым жасауға деген қызығушылығы 1689 жылы тоқтады. Тинтерн сым зауыты шамамен 1895 жылға дейін сәтті жұмыс істеді.
The works were eventually let to 'farmers,' the first being Sir Richard Martyn, and Andrew Palmer, in 1570. Wheler died in 1575 and his widow sold her interest to Richard Hanbury. In the late 1570s, there were conflicts over wood for charcoal for ironworks. In 1583, the wireworks was leased to Martyn and Humfrey Mitchell (surveyor to Windsor Castle) for 15 years and Hanbury agreed to supply osmund iron to them. Conflicts followed over the price to be paid for osmund iron. This ended with Hanbury and his son in law Edmond Wheler being imprisoned in February 1598 in the Fleet and their property being sequestrated that July. The latter quickly led them to submit. The farmers were sometimes accused of poor management, and although the import of foreign cards was affirmed to be illegal in 1597, wire was at that time permitted to be imported from abroad, perhaps affirming the complaints of manufacturers of wire goods, who maintained that English wire was often of poor quality and in insufficient supply. Thomas Hackett became farmer in 1597. The Company built a further wireworks at Whitebrook, (north of Tintern), in 1607. Subsequently, Sir Basil Brooke of Madeley (from 1627) and George Mynne were associated with him. Brooke was a Catholic and his estate was sequestrated during the Civil War. In 1646, the Company accepted the offer of Thomas Foley of Stourbridge and later of Great Witley, Worcestershire to take over the wireworks, probably buying out the existing farmers. However wire made at Tintern was suffering competition from imported wire, and the company was unable to enforce the prohibition on its import. Foley died in 1677, leaving the wireworks to his son another Thomas, for whom they were managed by Henry Glover. With the competition from the import of foreign cards (which was supposed to be illegal), Foley was able to persuade the company that its privileges were of little value, and that his rent to them for Whitebrook should only be £5. The Tintern works reverted to the Duke of Beaufort as landlord in 1689, but Foley continued the Whitebrook works. Thomas Foley continued the Whitebook works until at least 1702, with Obadiah Lane as manager. However, the company's interest in wiremaking ceased in 1689. The Tintern wireworks operated successfully until about 1895.
Қорғасын және мыс
1587 жылы компания Джон Броуд басқаратын компания мүшелерінің тобына мыс жасау үшін каламин пайдалану құқығын берді. Олар Ислевортта мыс өндіріс орнын құрды, бірақ он жыл өткен соң компания олардың каламин өндіруіне кедергі келтірді. Компания сондай-ақ Дербиширдегі қорғасын өндіруге қатысты сот дауларына тартылды, олардың өзінің монополиясын бұзуы мүмкін екенін мәлімдеді. 1693 жылы Мозес Стрингер екі компанияның акцияларына қабылданды, ол "ізденімпаз және химия мен минералогияны зерттеуге бейім" адам ретінде есептелді. Дегенмен, ештеңе болған жоқ, Стрингер 1709 жылы минуттық кітаптарды қайта тапқанша және Блэкфрирстегі "зертханасында" мен қорыту зауытында жиналыс шақырғанша, онда оған "Бас минерал шебері" ретінде толық өкілеттік берілді. Компаниялардың монополиясын пайдалану үшін кен өндіруге лицензия беруге белгілі бір күш-жігер жұмсалды, бірақ бұл көп нәтиже бермеген болуы мүмкін.
The company licensed its right to use calamine to make brass in 1587 to a group of company members led by John Brode. They set up brass works at Isleworth, but a decade later the company obstructed them from mining calamine. The company also engaged in litigation over lead mining in Derbyshire, which it alleged to be infringing its monopoly. In 1693, Moses Stringer was admitted to shares in both companies, being esteemed a person "ingenious and propence to chemistry and mineral studies". However nothing much happened until Stringer recovered the minute books in 1709 and called a meeting at his "elaboratory" and foundry in Blackfriars, which delegated complete power to him as "Mineral Master General". Some effort was made to exploit the companies' monopoly, by licensing mining, but probably with little success.
Онслоудың сақтандыруы
Компаниялардың акцияларын 1718 жылы акционерлік қоғам арқылы жұмыс істегісі келген Onslow's Insurance деп аталатын синдикат сатып алды. Бұл қоғам 1717 жылы құрылған және 1717 жылдың тамызы мен 1718 жылдың қаңтары аралығында "Мерсерс Холл теңіз компаниясы" немесе "Теңізде кемелер мен тауарларды сақтандыру үшін Корольдік биржада ұйымдастырылған кәсіпорын" ретінде акцияларға жазылуды қабылдады. Олар Бас прокурорға корпорация құру үшін өтініш жасады, бірақ ол қабылданбады. Содан кейін олар біріккен Mines Royal және Mineral and Battery Works компанияларының акцияларын 2904 фунт стерлинг және 14 шиллингке сатып алып, осы арқылы қызмет етті. Бірақ, Парламент палатасы мұны және осыған ұқсас сақтандыру схемаларын заңсыз деп шешті. Ақырында, I Георгийдің жеке қаражатының қарыздарын 300 000 фунт стерлингпен өтеуге келісіп, олар Корольдік биржа сақтандыру компаниясы ретінде корпорация құруға рұхсат алды.
The companies' shares were bought in 1718 by a syndicate known as Onslow's Insurance, who wished to operate through a joint stock company. This was founded in 1717 and invited subscriptions for shares between August 1717 and January 1718 as the "Mercer's Hall Marine Company" or the "Undertaking kept at the Royal Exchange for insuring ships and merchandise at sea". They petitioned the Attorney General for incorporation, but this was refused. They then bought the shares in the united Mines Royal and Mineral and Battery Works companies for £2904. 14 shillings and operated through this. However the House of Commons concluded that this was illegal (and similar insurance schemes) were illegal. Ultimately, by agreeing to pay £300,000 off George I's Civil List debts, they were able to obtain a charter of incorporation as the Royal Exchange Assurance.
Уильям Вудпен бірге жұмыс істейтін кәсіпорындар
Корольдік биржалық сақтандырудың енгізілуі біріктірілген компаниялардың патентін қажетсіз етті. Жазылуды ашқаннан кейін көп ұзамай, "Mines Royal" және "Mineral and Battery Works" компанияларының ірі жалға алушыларынан жазылу сұралды. "Мырза Вудтың серіктестігінің қазіргі күйі" атты памфлетте оның 39 округтегі кендерді жалға алғаны айтылады, бұл екі компанияға тиесілі болуы мүмкін. Бұл жобаның ұйымдастырушысы Уильям Вуд болды. Вуд темір жасаудың жаңа әдісін патенттеді (бірақ ол экономикалық тұрғыдан тиімді емес екені дәлелденді). Олар осыны қаржыландыру үшін мыңдаған тонна темірді біріктірілген компанияларға сатуға келісті. Вуд пен оның серіктестері 60 000 фунт стерлинг және акциялар тобын алуға тиіс болды. Дегенмен, Вуд келісілген көлемдегі тауарды тапсыра алмады. Ол "Ұлыбритания темір шеберлері компаниясын" құруға тырысты, бірақ рұхсат берілмеді. Бұл мәселе бойынша Сыртқы Кеңес тергеу жүргізді, бірақ Вуд 1730 жылы қайтыс болды, ал оның екі ұлы кейін банкротқа ұшырады. Компанияның шын мәнінде алға берген 40 000 фунттың 18 000 фунты сэр Джон Мерестен, Қайырымдылық корпорациясының акциялары түрінде түсті, ол да жақын арада құлдырады. Компанияның алға берген ақшасы көбінесе жоғалды.
The incorporation of the Royal Exchange Assurance rendered the patent of the united companies redundant. Very shortly after it opened its subscriptions, subscriptions were sought for the Grand Lessees of Mines Royal and Mineral and Battery Works. A pamphlet entitled, The present state of Mr Wood's partnership, refers to it having a lease of mines in 39 counties, which may be those of the two companies. The promoter of this was William Wood. Wood patented a new process for making iron (which proved not to be economically effective). They raised money to finance this by agreeing to sell thousands of tons of iron to the united companies. Wood and his associates would receive £60,000 and a block of shares. However Wood was unable to deliver anything like the quantity agreed. He sought the incorporation of the "Company of Ironmasters of Great Britain", but this was not granted. The affair was the subject of an enquiry by the Privy Council, but Wood died in 1730 and two of his sons were ultimately made bankrupt. £18,000 of the £40,000 actually advanced by the company was from Sir John Meres in the form of shares in the Charitable Corporation, another company soon to collapse. The company's advances were probably largely lost.
Кейінгі тарихы
Кейінгі сілтемелерде осы екі компания жеке-жеке қарастырылады. "Mineral and Battery Company" компаниясы 1741 жылы Ирландияда кен өндірумен айналысқан деп тіркелген. Бұл компания Ньюпорт қаласының жанындағы Роджерстоун ауданында (немесе оның маңында) мыс батареясын өндіретін цехқа ие болған болуы мүмкін. 1757 жылдан бастап Гламоргандағы Нейт абаттығында мыс зауыты болған "Mines Royal" компаниясы, бұл компания сол компанияның өзі болуы (немесе болмауы) мүмкін.
Subsequent references to the two companies are to them separately. The Mineral and Battery Company is recorded as mining in Ireland in 1741. It may also have had a copper battery work at (or near) Rogerstone near Newport. A company called Mines Royal, which may (or may not) have been the same, had a copper works at Neath Abbey in Glamorgan from 1757.