Британ армиясының 22-ші гвардиялық бригадасының тарихы

Кіріспе

Британ армиясының жаяу әскер бригадасы – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ұқсас құралым. 22-ші гвардиялық бригада – Екінші дүниежүзілік соғыста ерекше көзге түскен британ армиясының жаяу әскер бригадасы.

Тарих

22-ші жаяу әскер бригадасы 1939 жылдың 3 қыркүйегінде 29-шы жаяу әскер бригадасының атауы өзгертілуі арқылы құрылды және 1940 жылдың наурыз айында Мерса Матрух гарнизоны аумағындағы барлық әскерлерге жауапкер болды. 1941 жылдың ақпан айында бөлім қайта құрылып, 1941 жылдың 20 наурызында 22-ші гвардиялық бригада деп аталды. Ол 1942 жылдың 14 қаңтарында 200-ші гвардиялық бригадаға, содан кейін 1942 жылдың 25 мамырында 201-ші гвардиялық мотобригадалық тобына айналдырылды. 201-ші гвардиялық бригада Солтүстік Африка кампаниясында, 1941 жылдың соңында «Crusader» операциясында және кейін Газала шайқасында кең ауқымда қызмет етті. 1942 жылдың 20 маусымында Тобрукты неміс және итальяндық күштер басып алғанда, бригада берілуге мәжбүр болды, бірақ кейбір сарбаздар тұтқындалудан құтыла алды. Бригада 1942 жылдың 14 тамызында Мысырда бригадир Джулиан Гаскойннің басшылығымен 201-ші гвардиялық бригада ретінде қайта құрылды және келесі бірнеше айды сол жерде жаттығумен өткізіп, қыркүйек айында Сирияға жіберілді, онда мотоатқыштар бригадасы ретінде жаттықтырылды. Бұл бригададағы әрбір батальон (жаңадан Англиядан келген 6-шы гренадерлік гвардия, және екі ветеран – 3-ші Колдстрим гвардиясы және 2-ші Шотландия гвардиясы) тек үш мылтық ротасынан тұрды. 1943 жылдың ақпан айының басында бригада британдық 8-ші армияның XXX корпусының құрамына қосылу үшін Туниске жіберілді. Тунистегі кампаниядағы бригаданың алғашқы әрекеті наурыз айында Марет желісі шайқасында болды. Бұл шайқас тәжірибесіз 6-шы гренадерлер үшін алғашқы шайқас болды. Гренадерлерге Horseshoe Ridge деп аталатын нысанаға шабуыл жасау бұйырылды, ол нашар қорғалған деп есептелді. Олар өте ауыр артиллериялық оқ жаудырылғанда және барлық үш ротасымен алға жылжығанда, негізінен жеке құрамға қарсы миналар мен минометтерден 70% шығынға ұшырады, бірақ бәлігірді басып алуға қол жеткізді және барлық үш рота мақсатын басып алғандарын хабарлау үшін өте жарқын шамдарды атты. Алдыңғы роталарды нығайтуға тырысып, әскерлері мина далаларында ауыр зардап шеккенін білген гренадерлердің командирі (CO) подполковник Клайв батальонның Universal Carriers машиналарын мина даласынан өтуге арналған жол жасауға бұйрық берді, осылайша алдыңғы роталарды нығайту оңайырақ болар еді. Бұл үлкен сәтсіздікке ұшырады, барлық тасымалдаушылар жойылды. Немістер көптеген қарсы шабуылдар жасады, бұл гренадерлердің мылтық роталарының қалдықтарын мина далалары арқылы кері шегінуге мәжбүр етті, осыдан олар одан да көп шығынға ұшырады. Колдстрим гвардиясы да осыған ұқсас шабуыл жасап, бір төбеге қол жеткізе алды, бірақ гренадерлер сияқты, ауыр зардап шекті және барлық тасымалдаушыларын жоғалтты. Әскерлерінің қиын жағдайға тап болғанын түсінген бригадир Гаскойн екі батальонды да кері қайтаруға бұйрық берді. Бұл қараңғыда, одан әрі шығынсыз орындалды. Салыстырмалы түрде қысқа шайқаста екі батальон да ауыр зардап шекті, 6-шы гренадерлер 279 адамнан зардап шекті, оның ішінде 9 офицер мен 67 сарбаз қаза тапты, 5 офицер мен 83 сарбаз жарақат алды, тағы 5 офицер мен 104 сарбаз тұтқынға алынды. Колдстрим 136 адамнан зардап шекті. 1943 жылдың шілдесінде бригада Сицилияға шабуыл кезінде уақытша 50-ші (Нортумбрия) жаяу әскер дивизиясына қосылған 168-ші (Лондон) жаяу әскер бригадасының орнына 56-шы (Лондон) жаяу әскер дивизиясына қосылды. 56-шы дивизияның қалған бөлігімен бірге бригада 9 қыркүйекте Италия кампаниясының бірінші кезеңі Салерноға қонды, онда олар қатты шайқасқа түсіп, ауыр зардап шекті. Шайқас кезінде 27 жастағы роталық сержант-майоры Питер Харольд Райт 3-ші батальоннан, Колдстрим гвардиясынан Виктория кресімен марапатталды. Бригада Италияда соғысуын жалғастырды, қазан айында Волтурно желісін, қараша және желтоқсан айларында Бернхардт желісін басып өтті. 1944 жылдың басында, ауыр зардаптарға және гвардиялық сарбаздардың жетіспеуіне байланысты бригада ақырында Ұлыбританияға қайтарылды, онда ол соғыстың қалған бөлігіне дейін бүкіл гвардиялық бригаданың оқу бригадасына айналды.

The 22nd Infantry Brigade was formed by the redesignation of the 29th Infantry Brigade on 3 September 1939 and in March 1940 became responsible for all the troops in the Mersa Matruh Garrison area. In February 1941 the unit was reformed and renamed the 22nd Guards Brigade on 20 March 1941. It was converted to the 200th Guards Brigade (14 January 1942) and then finally the 201st Guards Motor Brigade Group (25 May 1942). The 201st Guards Brigade saw extensive service in the North African Campaign, in Operation Crusader in late 1941 and later the Battle of Gazala, where it was forced to surrender on 20 June 1942 when Tobruk was captured by German and Italian forces, although some men managed to escape capture. The brigade was reformed, as the 201st Guards Brigade, under the command of Brigadier Julian Gascoigne in Egypt on 14 August 1942 and spent the next few months training there, before being sent to Syria in September where it trained as a motorised infantry brigade, with each of the battalions (the 6th Grenadier Guards, fresh from England, and 3rd Coldstream Guards and 2nd Scots Guards, both veterans) composed of only three rifle companies. In early February 1943 the brigade was ordered to Tunisia to become part of XXX Corps of the British Eighth Army. The brigade's first action in the Tunisian Campaign, which was nearing its end, was during the Battle of the Mareth Line in March. The battle, the first for the inexperienced 6th Grenadiers, was disastrous. Ordered to attack an objective named Horseshoe Ridge, which was believed to be lightly held, the Grenadiers, supported by a very heavy artillery barrage and advancing with all three companies, suffered 70% casualties, mainly from anti personnel mines and mortars, but managed to take the ridge, and all three companies fired Very lights to announce the capture of their objective. In an attempt to reinforce the forward companies, and aware that his men had suffered very heavy losses in the minefields, the Grenadiers' commanding officer (CO), Lieutenant Colonel Clive, ordered the battalion's Universal Carriers to clear a way through the minefield, thus making it easier to reinforce the forward companies. This was a dismal failure, with all the Carriers being destroyed. The Germans launched numerous counterattacks, which forced the remnants of the Grenadiers' rifle companies to retreat back through the minefields, sustaining further casualties. The Coldstream Guards, in a similar attack, managed to obtain one of the hills but, like the Grenadiers, also suffered heavily and also lost all Carriers. Realising the dire situation faced by his troops, Brigadier Gascoigne ordered both battalions to be withdrawn. This was achieved under the cover of darkness with no further loss. In the relatively short battle both battalions suffered heavy losses, with the 6th Grenadiers sustaining 279 casualties, including 9 officers and 67 men being killed, 5 officers and 83 men wounded, with a further 5 officers and 104 men taken prisoner. The Coldstream suffered 136 casualties. In July 1943 the brigade was attached to the 56th (London) Infantry Division to replace the 168th (London) Infantry Brigade of that division which was temporarily attached to the 50th (Northumbrian) Infantry Division during the Sicilian invasion. With the rest of the 56th Division, the brigade landed at Salerno, the first stage of the Italian Campaign, on 9 September 1943, where they were involved in heavy fighting and sustained heavy losses. During the battle 27 year old Company Sergeant Major Peter Harold Wright of the 3rd Battalion, Coldstream Guards was awarded the Victoria Cross. The brigade continued to fight in Italy, crossing the Volturno Line in October and in November and December at the Bernhardt Line. In early 1944, due to heavy casualties and a lack of Guards replacements, the brigade was eventually sent back to the United Kingdom, where it became a training brigade for the whole Brigade of Guards for the rest of the war.

Командирлер

Подполковник Э. Г. Эрл (3 қазан 1939 – 21 қазан 1939)
Бригадир Дж. Т. Лесли (21 қазан 1939 – 26 шілде 1940)
Бригадир Г. Доуес (26 шілде 1940 – 26 тамыз 1940)
Бригадир А. Р. Селби (26 тамыз 1940 – 1 қыркүйек 1940)
Бригадир И. Д. Эрскин (11 ақпан 1941 – 5 қазан 1941)
Бригадир Дж. С. О. Марриот (20 қазан 1941 – 17 маусым 1942)
Бригадир Г. Ф. Джонсон (17 маусым 1942 – 20 маусым 1942)
Бригадир Дж. А. Гаскойн (14 тамыз 1942 – 13 қараша 1943)
Бригадир Р. Б. Р. Колвин (27 қараша 1942 – 5 қаңтар 1945)
Бригадир Х. Р. Норман (5 қаңтар 1945 – 31 тамыз 1945)