Жоан Англиялық – Сицилия патшайымы, Тулуза графының әйелі. Генрих II мен Элеонора Аквитанскаяның қызы, саяси маңызы зор тұлға. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырдағы Сицилия королевасы Жанна Англиялық (1165 жылдың қазаны – 1199 жылдың 4 қыркүйегі) – Сицилия королевасы және Тулуза графының әйелі. Ол Англия королі Генрих II және Аквитания герцогинясы Элеонораның жетінші баласы еді. Ол дүниеге келген сәттен бастап саяси мақсаттағы және патшалық үйленуге арналған болатын. Ол Сицилияның Вильгельм II-іне, содан кейін Тулуза графы Реймонд VI-ға үйленді, бұл ортағасырлық Еуропаның саяси аренасындағы екі өте маңызды және күшті тұлғалар еді.
12th century queen consort of Sicily
Joan of England (October 1165 – 4 September 1199) was a Queen of Sicily and countess consort of Toulouse. She was the seventh child of Henry II, King of England, and Eleanor, Duchess of Aquitaine. From her birth, she was destined to make a political and royal marriage. She married William II of Sicily and later Raymond VI, Count of Toulouse, two very important and powerful figures in the political landscape of Medieval Europe.
Ерте өмір
Жоан 1165 жылы қазанда Анжудағы Анже сарайында Англия королі Генрих II және оның әйелі, Аквитанияның Элеонорасының жетінші баласы ретінде дүниеге келді. Ол өмірінің жастық шағын анасының Винчестер мен Пуатьедегі сарайларында өткізді. Жас Анжу ханшайымы ретінде Жоанның алғашқы білімі династиялық некеге дайындауға бағытталған пәндерден құралды. Ол тігін-тоқуды, ән салуды, музыкалық аспаптарда ойнауды және атқа мініуді үйренген болуы мүмкін – соңғысы оған өте ұнаған, себебі ол өсиетінің ішінде атын атап кеткен.
Joan was born in October 1165 at Château d'Angers in Anjou as the seventh child of Henry II, King of England and his queen consort, Eleanor of Aquitaine. She spent her youth at her mother's courts at Winchester and Poitiers. As a young Angevin princess, Joan's early education consisted of subjects to ready her for a dynastic marriage. She likely learned how to sew and weave, sing, play an instrument, and ride a horse – a pastime that she might have loved because she mentioned her horse in her will.
Сицилияның патшайымы
1176 жылы Сицилияның Вильгельм II Жоаннаның қолын сұрау үшін ағылшын сарайына елшілер жіберді. 20 мамырда оның күйеуге шығуы расталды, ал Жоанның әкесі сапар мен тойдың шығындарын төлеу үшін ақша жинауға мәжбүр болды. Ол бұл үшін ағылшын халқына салық салды. Жоаннан тікелей мұрагер қалмады. 1181 немесе 1182 жылы Богемонд есімді ұлы болғаны туралы әңгімелер тарады, бірақ ол туған кезде немесе одан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Соңында Танкред шарттарға келісіп, Жоанның қалың малын жіберді. 1191 жылдың наурыз айында Элеонора Аквитаниялық Ричардтың келіні, Наварралық Беренгариямен бірге Мессинаға келді. Элеонора Англияға қайтып, Беренгарияны Жоанның қамқорлығына қалдырды. Ричард тойды кейінге шегеріп, қарындасы мен келінін кемеге мінгізіп, теңізге шықты. Екі күннен кейін флот қатты дауылға тап болды, бірнеше кемелер қирады, ал Жоан мен Беренгарияның кемесі жолынан жаңылды. Ричард Критке аман-есен жетті, бірақ олар Кипр жағалауларында қамауға түсті. Кипрдің өзін-өзі билеушісі деп жариялаған Исаак Комнен оларды тұтқынға алуға дайындалып жатқанда, Ричардтың флоты күтпеген жерден пайда болды. Принцессалар құтқарылды, бірақ деспот Ричардтың қазынасымен қашып кетті. Ричард Исаакты қуды, тұтқынға алды, түрмеге тастады, 1191 жылдың 12 мамырында Кипрдің Лимасолында Беренгарияға үйленді, содан кейін Жоан мен Беренгарияны Акраға жіберді. Жоан Ричардтың сүйікті қарындасы болды, бірақ ол оны саяси мақсаттары үшін пайдаланудан тартынбады. Ол тіпті оны Саладиннің бауыры Әл-Адилге үйлендіруді және оларды Иерусалимнің бірлескен билеушілері етуді ұсынды. Әл-Адил мен Саладин екеуі де бұл ұсынысқа келіссе де, жоғары дәрежелі дін қызметкерлері бұл одаққа қарсылық көрсетіп, Ричардты христиан шіркеуінен шығарып тастаумен қорқытқандықтан жоспар сәтсіз аяқталды. Франция королі Филипп II де оған үйленуге қызығушылық танытты, бірақ бұл жоспар да сәтсіз аяқталды (мүмкін, туыстық байланыс себепті, өйткені Филипптің әкесі Людовик VII бұрын оның анасына үйленген еді).
In 1176, William II of Sicily sent ambassadors to the English court to ask for Joan's hand in marriage. The betrothal was confirmed on 20 May, and Joan's father had to raise money to pay for the cost of the journey and the wedding. He did this by imposing a tax on English subjects. Joan produced no surviving heir. Although there were rumours that she had given birth to a boy called Bohemond, in 1181 or 1182, he died in infancy if he did exist. Finally, Tancred agreed to the terms and sent Joan's dowry. In March 1191 Eleanor of Aquitaine arrived in Messina with Richard's bride, Berengaria of Navarre. Eleanor returned to England, leaving Berengaria in Joan's care. Richard decided to postpone his wedding, put his sister and bride on a ship, and set sail. Two days later the fleet was hit by a fierce storm, destroying several ships and blowing Joan and Berengaria's ship off course. Richard landed safely in Crete, but they were stranded near Cyprus. The self appointed despot of Cyprus, Isaac Comnenus was about to capture them when Richard's fleet suddenly appeared. The princesses were saved, but the despot made off with Richard's treasure. Richard pursued and captured Isaac, threw him into a dungeon, married Berengaria on 12 May 1191 at Limasol, Cyprus and then sent Joan and Berengaria on to Acre. Joan was Richard's favourite sister, but he was not above using her as a bargaining chip in his political schemes. He even suggested marrying her to Saladin's brother, Al Adil, and making them joint rulers of Jerusalem. Although Al Adil and Saladin both expressed agreement with the arrangement, the plan failed when the high ranking priests opposed the wedding and threatened Richard that he would be excommunicated from the Christian Church. King Philip II of France also expressed some interest in marrying her, but this scheme, too, failed (possibly on grounds of affinity, since Philip's father Louis VII had formerly been married to her mother).
Тулуза графесі
1196 жылы қазанда Жанна Руанда Реймонд VI, Тулуза графына төртінші әйелі ретінде үйленді, оның қалыңдығы ретінде Кверси мен Аген аймақтары берілді. Ол оның мұрагері Реймонд VII Тулузалықтың (1197 жылы туған) және Бернард II де ла Турдың, Ла Тур иесінің әйелі болған Жаннаның (1198 жылы туған) анасы болды. Реймонд VI, Тулуза графына (оны дінге қарсы деп санайтын) ұнамайтын кейбір тарихшылар, оның Жаннамен некесі тез бақытсыз болғанын, ал ол 1199 жылы ағасы Ришардтың өлімі туралы естігенде оның иеліктеріне қашып баруға тырысқанын айтады. Алайда "Гийом де Пуйлоренс шежіресі" Жаннаның соңғы айлары туралы былай деп баяндайды: "Ол зор рухы бар қабілетті әйел болды, және босанғаннан кейін күйеуіне көптеген салтанатты тұлғалар мен рыцарьлардың келтірген зиянын тоқтатуға бел буды. Сондықтан ол Сент-Феликс иелеріне қарсы қару алып, оларға тиесілі Кассес деп аталатын бекініске шабуыл жасады. Бірақ оның күш-жігері бекер болды, оның жанындағылардың бірі сенімсіздікпен және жасырын түрде қоршауға алынған жауға қару-жарақ пен көмек берді. Бұл әрекеттен қатты ренжіген ол шабуылдан бас тартты, ал сатқындардың қолынан шыққан өрт лагерінен кетуіне кедергі келтірді. Осы оқиғадан қатты күйзелген ол ағасы Ришард патшаға хабарласуға асықты, бірақ ол қайтыс болғанын естіді. Ол өзі де жүкті кезінде осы қос қайғыға жеңіліп қайтыс болды."
Joan was married in October 1196, at Rouen to Raymond VI, Count of Toulouse, as his fourth wife, with Quercy and the Agenais as her dowry. She was the mother of his successor Raymond VII of Toulouse (born July 1197), and a daughter, Joan (born 1198), who married Bernard II de la Tour, Lord of la Tour. Some chroniclers, who disliked Raymond VI, Count of Toulouse (believing he was a heretic), claim that his marriage to Joan quickly became unhappy, and that she had been fleeing to her brother Richard's domains in 1199, when she learned of Richard's death. "The Chronicle of Guillaume de Puylaurens", however, says the following of Joan's last few months: "She was an able woman of great spirit, and after she had recovered from childbed, she was determined to counter the injuries being inflicted upon her husband at the hands of numerous magnates and knights. She therefore took arms against the lords of Saint Felix, and laid siege to a castrum belonging to them known as Les Cassés. Her efforts were of little avail; some of those with her treacherously and secretly provided arms and supplies to the besieged enemy. Greatly aggrieved, she abandoned the siege, and was almost prevented from leaving her camp by a fire started by the traitors. Much affected by this injury, she hastened to see her brother King Richard to tell him about it but found that he had died. She herself died, whilst pregnant, overcome by this double grief."
Өлім және жерлеу
Жанна үйленген, жүкті әйел үшін ерекше өтінішпен Фонтеврольт аббатханасына қабылдануды сұрады, бірақ бұл өтініш қабылданды. Ол босанғанда қайтыс болды және өлім төсегінде кесіп шашылған монах ретінде қабылданды. Жанна қайтыс болғаннан кейін кесаров тілімі арқылы туған ұлы Ричард деп аталып, крещение алуға үлкерді. Жанна отыз үш жаста болды. Жанна Фонтеврольт аббатханасына жерленді. Оның мүсіні бастапқыда әкесінің қабірінің басында, қолын қосқан және басын иілген, бетінен берілгендік көрінетін күйде тізе бүккен қалпында бейнеленген. Оның ұлы Реймонд оның қасына жерленді және оның мүсіні оның мүсініне қарай тізе бүгіп отырды. Екі мүсін де Франция революциясы кезінде қиратылды.
Joan asked to be admitted to Fontevrault Abbey, an unusual request for a married, pregnant woman, but this request was granted. She died in childbirth and was veiled a nun on her deathbed. Her son, born by Caesarean section once Joan had died, lived just long enough to be baptised, receiving the name of Richard. Joan was thirty three years old. Joan was buried at Fontevrault Abbey. Her effigy was originally shown kneeling at the head of her father's tomb with her hands clasped and head bent in an attitude of devotion which was expressed on her face. Her son Raymond was buried beside her and his effigy knelt facing hers. Both effigies were destroyed during the French Revolution.