Лондонның Вестминстер қаласындағы Ашбернхэм үйі – 17 ғасырлық тарихи ғимарат. Вестминстер мектебінің бөлігі, архитектурасымен танымал. Уильям Сэмвеллдің туындысы?
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эшбернхам үйі – Ұлыбритания, Лондон, Вестминстердегі Литтл Динс-Ярдта орналасқан XVII ғасырға жататын кеңейтілген үй. 1882 жылдан бері Вестминстер мектебінің құрамына кіреді. Үй кейде жұртшылыққа ашылады, осы кезде оның баспалдағы мен әсіресе бірінші қабаттағы залдарына қарауға болады. Эшбернхам үйі қазіргі түрін Реставрациядан кейін көп ұзамай, Карл II-нің досы Чарльз Ашбернхам оны жалға алғанда алды. Кейіннен бұл үй оның отбасының Лондондық резиденциясына айналды, ал олар Ашбернхам графтары атанды. Баспалдағының дизайны Иниго Джонс немесе оның шәкірті Джон Уэббтің жұмысына ұқсас болғандықтан, үйдің жобасы көп жылдар бойы оларға жатқызылды, бірақ қазір бүкіл үйдің архитектурасы көбінесе Уильям Сэмвеллге тиесілі деп есептеледі. Ашбернхам отбасы үйde сексен жылға жуық тұрды, содан кейін 1730 жылы Джон Ашбернхам, 1-ші Ашбернхам графы, оның жалға алу құқығын Корольдікке сатты.
Ashburnham House is an extended seventeenth century house on Little Dean's Yard in Westminster, London, United Kingdom, which since 1882 has been part of Westminster School. It is occasionally open to the public, when its staircase and first floor drawing rooms in particular can be seen. Ashburnham House took its present form shortly after the Restoration when it was leased by Charles Ashburnham, a friend of Charles II. and subsequently became a London seat for his family that became the Earls of Ashburnham. As the staircase has the characteristics of work by Inigo Jones or his pupil John Webb the design of the house was for many years attributed to them, but now, however, the house as a whole is often attributed to architect William Samwell. The Ashburnham family lived in the house for less than eighty years until John Ashburnham, 1st Earl of Ashburnham sold the lease to the Crown in 1730.
Ортағасырлық іргетастар
Бұл жерде XI ғасырдан бері ғимарат болған. Қазіргі үй ортағасырлық Приор үйінің қалдықтарын қамтиды, ал оның бағы монахтардың асханасы болған және Қоғамдар палатасының алғашқы отырыстарының орны, мысалы, Эдуард II тұсында Пирс Гевестонды соттау үшін асханада өткен жиналыстар сияқты. Бірінші қабаттағы алдыңғы бөлмедегі тас қабырғалар үйдің ортағасырлық тамырларын XVI ғасырдағы монастырдың таратылуына дейін, тіпті одан да ертерек, Нормандтар басып кіруіне дейін көрсетеді.
There has been a building on the site since the eleventh century. The current house incorporates the remains of the mediaeval Prior's House, and its garden is the site of the monks' refectory and some of the earliest sittings of the House of Commons, such as when they met in the refectory to impeach Piers Gaveston in the time of Edward II. The masonry embrasures in the front room on the ground floor expose the house's mediaeval origins from before the sixteenth century dissolution of the Monastery, and perhaps from before the Conquest.
Пахта кітапханасы мен Эшбернхам үйі өртенді
Ашурнхам үйі бастапқыда сэр Роберт Коттон жинаған тарихи заңдық және конституциялық қолжазбалардың Коттон кітапханасының қоймасына айналды, кейіннен оған Ескі Корольдік кітапхана қосылды; сонымен қатар бұл үй Король кітапханаларының сақтаушысы доктор Ричард Бентлидің тұрағы болды. Бұл кітаптар мен қолжазбалар қазір Британ кітапханасының негізгі қорын құрайды. 1731 жылғы 23 қазанда Ашурнхам үйінде болған өрт көптеген заттарға зиян келтірді: заманауи деректерде доктор Бентлидің бір қолымен құнды Александриялық кодексімен терезеден секіргені айтылады. Ағылшын-саксон жылнамасының бір қолжазбасы дерлік толығымен жойылды. "Джентльмен журналында" хабарланғандай, "Беовульф" қолжазбасы да зақымдалғандардың қатарында болды.
Ashurnham House became the repository for the Cotton library of historic legal and constitutional manuscripts originally assembled by Sir Robert Cotton), to which was later added the Old Royal Library; and also a residence for the keeper of the King's libraries, Dr. Richard Bentley. These books and manuscripts now form the heart of the collections of the British Library. A fire in Ashburnham House on 23 October 1731 damaged many items: a contemporary records Dr. Bentley leaping from a window with the priceless Codex Alexandrinus under one arm. One manuscript of the Anglo Saxon Chronicle was virtually destroyed. The manuscript of Beowulf was among those that suffered damage, a fact reported in The Gentleman's Magazine.
Вестминстер мектебі
1739 жылы диқан мен Капитул мүлікті Корольдіктен 500 фунт стерлингке сатып алып, ол преиордың тікелей орнына, яғни суб-диқанның қолдауына қайта оралды. Үй Вестминстер аббаттығы мен Вестминстер мектебінің канондары арасында жиырма жылға созылған құқықтық және парламенттік даудың нысаны болды. Себебі Кларендон комиссиясы Вестминстер аббаттығының оны қазіргі иесі, беделді суб-диқан, құрметті лорд Джон Тинннің, оның сондай-ақ беделді әйелінің және тоғыз баласының қайтыс болуымен мектепке беруін ұсынды. Диқан мен Капитул мемлекеттік мектептер заңы бойынша өз міндеттемелерінен қашуға тырысып, мектептің басқару органына бақылауын пайдаланып, мектептің заңдық құқығын канондардың пайдасына сатуға әрекет етті. Бірақ бұл Парламенттегі дебатта жеңіліске ұшырады. Лорд Джон 1881 жылға дейін өмір сүрді және бір күні бақша қабырғасынан баспалдақтан қарап тұрған мектеп директорын терезеден шығып, "Кешірдіңіз, доктор Гоу, әлі өлмедім!" – деп айқайлап таң қалдырды. Бұл үй Вестминстердің алғашқы күндізгі үйінің, сондай-ақ Эшбернхам үйі деп белгілі үйінің бастапқы орны болды. 1951 жылы 6 Диқан ауласына көшірілгенге дейін ол құрылғаннан бастап осында орналасқан. Күндізгі оқушылар 1970 жылдарға дейін осында түскі ас ішті. Орта ғасырлық бірінші қабат қазір негізінен тамақтандыру және қоғамдық шаралар үшін пайдаланылады, ал XVII ғасырлық бірінші қабаттағы қабылдау бөлмелері, қазір бұрынғы Джон Сержанттың мектепке дейінгі бөлмесіне дейін созылып, тамаша кітапханалық кешенді құрайды.
In 1739 the Dean and Chapter bought back the property from the Crown for £500, and it reverted to the use of the prior's direct equivalent, the sub dean. The house was the object of a scandalous legal and parliamentary battle between the canons of Westminster Abbey and Westminster School for twenty years after the Clarendon Commission recommended that Westminster Abbey surrender it to the school upon the demise of its current occupant, the redoubtable sub dean the Reverend Lord John Thynne, who lived there with his equally formidable wife and nine children. The Dean and Chapter attempted to evade their obligations under the Public Schools Act, by purportedly using their control of the school's governing body to sell out the school's statutory right for the benefit of the Canons. Even after this was defeated by a debate in Parliament, Lord John survived until 1881, once surprising the headmaster who was looking over his garden wall from a ladder, by leaning out of a window with the words "Not dead yet, Dr. Gow!" The house was the original location of Westminster's first day house, also known as Ashburnham House, from when it was founded until it moved in 1951 to 6 Dean's Yard. The day boys continued to lunch there until the 1970s, and the mediaeval ground floor is now primarily used for catering and social functions, while the seventeenth century first floor drawing rooms, now extending right through into the former John Sergeant ante room to School, form a superb library suite.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кітапхана Корольдік әуе күштері үшін байланыс станциясы ретінде және құпия әскери мақсаттар үшін жоғары деңгейдегі конференциялар өткізу орталығы ретінде пайдаланылды. Кітапхананың бірінші қабатын жоғары ранкті американдық офицерлерге арналған "Черчилль клубы" деп көрсету арқылы бұл факт жасырылды.
During the Second World War, the library was used as a communications station for the Royal Air Force and a senior conference facility for secret military purposes, disguised by the use of the ground floor as "The Churchill Club" for senior American officers.