Фламанд кеңесі және қазақша елтаңбалар тарихы

Кіріспе

Фламандтық геральдикалық кеңес (голланд тілінде: Vlaamse Heraldische Raad, француз тілінде: Conseil héraldique flamand) Фламанд үкіметін геральдикаға қатысты барлық мәселелер бойынша кеңес береді. Кеңес 1984 жылғы 11 сәуірде, 1978 жылы құрылған Геральдика жөніндегі кіші комитет немесе Subcommissie Heraldiek-тің ізбасары ретінде құрылды. Оның негізгі міндеті – Фламанд аймағының барлық муниципалитеттеріне герб пен ту беруді бақылау еді. Бельгия провинцияларының қайта ұйымдастырылуынан кейін 1994 жылы кеңестің қызмет аймағы провинциялық қарулар мен туларға дейін кеңейтілді. 2000 жылдан бері Кеңес Фламанд үкіметіне Фламанд жеке тұлғалары мен ұйымдарға қару беру мәселелері бойынша да кеңес береді. Осы уақытқа дейін 200-ден астам қару беруге ресми мақұлдама берілді. Фламанд үкіметінің қару-жарақ беруі Бельгияның ресми газетінде жарияланады. Геральдика және вексиллогия кеңесі француз тілді қауымдастықта ұқсас мақсаттарды қамтамасыз етеді.

Облыстар мен муниципалитеттердің геральдикасы

1977 жылға дейін Бельгия муниципалитеттерінің геральдикасы екі Корольдік жарлықпен реттелетін. 1837 жылғы 6 ақпандағы Корольдік жарлық Ескі тәртіп кезінде жергілікті билік органдары қолданған қаруларды мойындауды қарастырды. 1913 жылғы 14 ақпандағы Корольдік жарлық ескі қару-жараққа құқығын дәлелдей алмайтын муниципалитеттерге жаңа қару-жарақ беру үшін өтініш беруге рұқсат берді. Екі жағдайда да муниципалитеттерге қару-жарақ тану мен беру Корольдік жарлық арқылы жүзеге асырылды. Процедура жергілікті кеңестердің бастамасына байланысты болды және Ішкі істер министрлігі Асылдар кеңесімен тығыз кеңесе отырып басқарды. 1976 жылы Бельгияның 39% муниципалитеті қарулы болды. Дегенмен, маңызды аймақтық айырмашылықтар болды. Фламанд аймағындағы муниципалитеттердің 61% қару ұстауға құқылы болса, Валония аймағындағы муниципалитеттердің тек 25% ғана осы құқыққа ие болды. Қарулы муниципалитеттердің көп бөлігі Шығыс Фландрия (73%) және Антверпен (75%) провинцияларында байқалды. Бұл көрсеткіштер жалпы алғанда Фландрия мен Брабанттың бұрынғы феодалдық құрылымдарындағы қалалану деңгейі мен жергілікті басқарудың ұзақ және берік дәстүрін көрсетеді. 1977 жылдың 1 қаңтарында жергілікті басқару жүйесіндегі үлкен реформалар нәтижесінде Бельгиядағы муниципалитеттердің саны 2359-дан 596-ға дейін азайды. Алты жылдан кейін тағы бір бірігу олардың санын 589-ға дейін төмендетті. Фламанд аймағында муниципалитеттердің саны 906-дан 308-ге дейін азайды. Бірігуге ұшыраған муниципалитеттер бұрынғы қаруларын пайдалана алмады. Нәтижесінде Фламанд муниципалитеттерінің тек 66-сы (21%) гербін сақтап қалды. Бірігуге дейін Голланд тіліндегі мәдени қауымдастықтың Мәдени кеңесі (Фламанд Парламентінің алдағысы) жергілікті билік органдарының геральдикалық мұрасын қорғауға бағытталған жарлықты қабылдау үшін мәдени істер саласындағы заң шығару өкілеттіктерін пайдаланды. Бұл шара 1977 жылдың 28 қаңтарында Корольдік мақұлдау алды. Жарлыққа сәйкес, әр муниципалитетте өз гербі мен туы болуы міндетті. Гербтер ресми құжаттарды куәландыру үшін қолданылатын муниципалитет мөрінде көрсетілуі керек. Жергілікті кеңес герб пен туды ұсыну арқылы процедураны бастауы тиіс. Ұсыныстар геральдика мен вексиллология принциптеріне сәйкес болуы керек. Гербтер сонымен қатар жергілікті тарихи және геральдикалық мұраны ескеруі керек. 1978 жылдың 21 желтоқсанында Корольдік жарлықпен Ескерткіштер және тарихи ескерткіштер жөніндегі Корольдік комиссия құрамында Геральдика жөніндегі кіші комитет құрылды, оған муниципалитеттердің ұсыныстары туралы есеп беру тапсырылды. 1980 жылғы Бельгия конституциясының қайта қаралуынан кейін, 1984 жылғы 11 сәуірдегі Фламанд үкіметінің жарлығымен Төменгі комитет тәуелсіз Фламанд геральдикалық кеңесі болып қайта құрылды. Кеңестің жергілікті геральдика мәселелеріндегі міндеті әрдайым кеңес беру болып табылды. Ол тарихи алғышарттарды ескере отырып, гербтер мен тулардың символикасы мен дизайнын қарастырады. Көп жағдайда ол жақсарту бойынша ұсыныстар жасайды. Кеңестің ұсынымы бойынша муниципалитет гербі мен туы ресми түрде бекітіледі. 1980 жылға дейін бекіту Корольдік жарлық түрінде жүзеге асырылды. Содан бері ол тиісті Фламанд министрінің жарлығы ретінде шығарылады. Фламанд геральдикалық кеңесінің басшылығымен фламанд муниципалитеттерінің геральдикасы толыққанды жаңарудан өтті. Әр муниципалитетке тиісті герб пен туды тағайындау міндеті 1990 жылдардың басында аяқталды. Бұл процесте өткен қателерді түзетуге, сызбаларды анық стильде орындауға және гербтің сипаттамасын стандарттауға көңіл бөлінді. Муниципалды гербтер жергілікті тарихи және геральдикалық мұраға сәйкес болуы керек болса, тулардың дизайнында әлдеқайда көп шығармашылыққа рұқсат етіледі. 1994 жылға дейін Бельгия провинцияларының гербтері ешқашан жеке заңдық ережелерге жатпады. Олар патшалықтың үлкен гербіндегі патшалық мантиясының үстіне орналасқан тулар ретінде сипатталды. Бастапқы Брабант провинциясын Фламанд Брабанты, Валония Брабанты және Брюссель астанасы аймағына бөлу шешімі Фламанд Парламентін 1994 жылғы 21 желтоқсандағы жарлықты мақұлдауға итермеледі, бұл жарлық муниципалитет гербтері мен туларына қатысты қолданыстағы заңнаманы Фламандтың бес провинциясына дейін кеңейтті. Жарлықта сондай-ақ провинциялық гербтерге қолдаушылар қосылатыны және олардың атауларына сәйкес келетін тәж немесе капотпен безенетіні айтылды. Осылайша Фламанд Брабанты және Лимбург провинцияларына герцогтік капот, Батыс Фландрия және Шығыс Фландрияға граф тәжі, ал Антверпен провинциясына тәуелсіз маркграфтың тәжі берілді. Қолдаушылар мен олармен бірге орналасқан элементтер тарихи, геральдикалық және географиялық факторларға негізделген. Лимбургтің бұғысы мен аққуы провинцияның екі тарихи орталығы – Хасселт және Тонгерен қаруларына негізделген, ал емен бұтақтары емен ормандары туралы аңызға сілтеме жасайды.

Before 1977 the heraldry of Belgian municipalities was regulated by two Royal Decrees. The Royal Decree of 6 February 1837 provided for the recognition of arms used by local governments during the Ancien Régime. The Royal Decree of 14 February 1913 allowed municipalities that could not prove their entitlement to ancient arms to petition for a grant of new arms. In either case recognitions and grants of arms to municipalities were made by Royal Decree. The procedure depended on the initiative of local councils and was administered by the Ministry of the Interior in close consultation with the Council of the Nobility. By 1976 39% of the Belgian municipalities were armigerous. There were, however, significant regional differences. Whereas 61% of the municipalities in the Flemish Region had the right to bear arms, only 25% of those in the Walloon Region enjoyed the same. The majority of armigerous municipalities was even more pronounced in the provinces of East Flanders (73%) and Antwerp (75%). Broadly speaking these figures reflected the relative degree of urbanization and the long and strong tradition of local self government in the erstwhile feudal entities of Flanders and Brabant. Following a major overhaul of local government, the number of Belgian municipalities was reduced from 2359 to 596 on 1 January 1977. Six years later, one more merger brought the number down to 589. In the Flemish Region the number of municipalities fell from 906 to 308. Municipalities that were affected by a merger could no longer use their preexisting arms. As a result, a mere 66 (21%) of Flemish municipalities could continue to bear a coat of arms. On the eve of the mergers the Cultural Council of the Dutch Speaking Cultural Community (the precursor of the Flemish Parliament) used its powers to legislate in cultural affairs to vote a decree aimed at safeguarding the heraldic heritage of local authorities. The measure received the royal assent on 28 January 1977. Under the terms of the decree every municipality is obliged to have its own arms and flag. The arms have to be displayed on the municipal seal that is used to authenticate official documents. The local council has to initiate the procedure by proposing a coat of arms and a flag. Proposals have to conform to the principles of heraldry and vexillology. The arms furthermore have to take the local historic and heraldic heritage into account. On 21 December 1978 a Royal Decree instituted the Subcommittee of Heraldry within the Royal Commission for Monuments and Sites with instructions to report on the municipalities' proposals. Following the revision of the Belgian constitution of 1980, the Subcommittee was upgraded to become the independent Flemish Heraldic Council by the decree of the Flemish Government of 11 April 1984. The task of the Council in matters of local heraldry has always been advisory. It considers the symbolism and design of the arms and flags, bearing in mind historical precedents. In many cases it makes suggestions for improvement. Upon recommendation by the Council, the municipal arms and flag are given official approval. Until 1980 the approval took the form of a Royal Decree. Since then it is issued as a Decree of the competent Flemish minister. Under the aegis of the Flemish Heraldic Council, Flemish municipal heraldry has gone through a complete overhaul. The task of assigning a proper coat of arms and flag to each municipality was completed by the early 1990s. In the process care was taken to rectify errors from the past, execute drawings in a clear style and standardize the blazon. While municipal coats of arms have to be in keeping with local historic and heraldic heritage, considerably more creativity is allowed in the design of flags. Before 1994, the arms of the Belgian provinces were never the subject of a separate legal disposition. They were merely described as banners surmounting the royal mantle in the greater arms of the kingdom. The decision to divide the original province of Brabant into Flemish Brabant, Walloon Brabant and the capital region of Brussels, motivated the Flemish Parliament to approve the decree of 21 December 1994, extending the existing legislation on municipal arms and flags to include the five Flemish provinces. The decree furthermore stated that provincial arms would be augmented with supporters and surmounted by a coronet or bonnet corresponding to the historic titles to which their names referred. Thus the provinces of Flemish Brabant and Limburg were given a ducal bonnet, those of West Flanders and East Flanders a count's coronet and the province of Antwerp the coronet of a sovereign margrave. Supporters and the accompanying compartments were based on historical, heraldic and geographical considerations. Thus the deer and the swan of Limburg were based on the arms of Hasselt and Tongeren, the two historical centers of the province, while the oak branches refer to the lore of woods of oak trees.

Отбасылар мен корпорациялардың геральдикасы

2000 жылы жеке тұлғалар мен мекемелерге қару беру тәртібін белгілейтін 1998 жылғы 3 ақпандағы Жарлық қолданысқа енгізілді.

Бельгиядағы басқа да геральдикалық органдар

Геральдика және вексиллогия кеңесі француз тілді қауымдастықта ұқсас мақсатта қызмет етеді, ал Дворяндық кеңесі (1844 ж. құрылған) Бельгияның барлық аймақтарындағы дворяндарға рулық елтаңбалар береді.