Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Досибилис I (; 914 жылға дейін қайтыс болған) – 867 жылдан өліміне дейін Гаетаның гипаты болды. 866 жылдан кейін Константин мен Маринус I-нің күрт жоғалуы Досибилистің билікті зорлықпен басып алғанын көрсетеді. Ол алғаш рет префектуралық лауазымда, содан кейін 877 жылдан бастап гипат ретінде танылады, ол өзінің ізашарының үлгісімен ұлын Иоаннды өзімен бірге билік етуге тартты. Ол билікке келген алғашқы жылдары Аглабидтердің шабуылдарына тап болды және олардың қолына түсті. Амалфиден босатылғаннан кейін ол Аглабидтермен бейбітшілік орнатып, Папа Иоанн VIII-ден айырылды. 876 жылы Папа Сицилиядағы Аглабид әмірлігімен соғыс үшін Капуа және Салерно князьдарын жұмылдыру мақсатымен Меццоджорноға келді. Досибилис Папамен Траеттода кездесті, бірақ келісімге келе алмады. Содан кейін Папа Ландульф II-нің (879) қайтысынан кейін Капуа тағына үміткерлер мәселесіне араласып, Панденульфты Ландоның үстіне қойып, оның Досибилиске шабуыл жасауына келісім берді. Формия басып алынды, ал Досибилис Агрополиден саррацин сарбаздарын шақырды. Ол Папамен Гаетада кездесіп, бейбітшілікке келді. Олар Гарлильянодағы саррацин бекінісін қоршады. Папаның қайтысынан кейін, Эрхемперттің сөзіне сүйенсек, ол 900 және 903 жылдары Аглабид сарбаздарымен Капуаға шабуыл жасады. Содан кейін ол Ломбард билеушілерімен одақ құрып, қызы Мегалуды Аквиноның Роджипертіне, ал Евфемияны Неаполь префектіне үйлендірді. Досибилис 906 жылы соңғы рет көзге түсті және сол кезде қайтыс болған болуы мүмкін, бірақ ол 914 жылға дейін қайтыс болғаны белгілі. Оның ұзақ мансабы – қараңғы дәуірде Гаетаның алтын ғасыры болды. Ол қалада қазірге дейін қираған үлкен сарайдың құрылысын бастады және жанын сақтау үшін шіркеулерге және діни мекемелерге көп ақша жұмсады. Ол сонымен қатар жауынгерлік князь болды, оның мұсылман және христиан, ломбард және византиялық грек, діни және светтік көршілерімен болған жанжалдары дәуірдің жылнамаларын, әсіресе Эрхемперттің еңбектерін толтырды. Осы себепті, 906 жылдан кейін ол қайтыс болған немесе зейнетке шыққан болуы мүмкін. Әйелі Матронадан Иоанннан басқа тағы екі ұлы болды: Лео және Анатолий, оны Террачина герцогы етті. Оның Мегалу мен Евфемиядан басқа тағы екі қызы болды: Бона және Мария. Иоанн оның орнын басып, бірден ұлын және әкесінің атымен аталатын Досибилис II-ні герцогтыққа қосты. Мүмкін, үшеуі де бірге билік еткен, бірақ бұл дәлелденбеді.
Docibilis I (; died before 914) was the Hypatus of Gaeta from 867 until his death. The sudden disappearance of the co hypati Constantine and Marinus I after 866 suggests that Docibilis' assumption of power was violent. He is first cited as a prefecturius and then as hypatus from 877, when he followed his predecessor's example and associated his son John with him. In his first years in office, he was faced with raids by the Aghlabids and he fell into their hands. After being liberated by Amalfi, he made peace with the Aghlabids and was excommunicated by Pope John VIII. In 876, the pope was down in the Mezzogiorno recruiting the princes of Capua and Salerno for the war with the Aghlabid Emirate of Sicily. Docibilis met the pope at Traetto, but could not come to terms. The pope then interfered in the Capuan succession on the death (879) of Landulf II to impose Pandenulf over Lando in return for Pandenulf attacking Docibilis. Formia was captured and Docibilis called up some Saracen mercenaries from Agropoli. He met the pope at Gaeta itself and made peace. Together they besieged the Saracen fortress on the Garigliano. After the pope's death, he turned around and attacked Capua, according to Erchempert, with Aghlabid mercenaries in 900 and 903. He then began to turn and form alliances with the Lombard rulers, marrying his daughter Megalu to Rodgipert of Aquino and Euphemia to the prefect of Naples. Docibilis appears for the last time in 906 and may have died then, though it is only certain that he was dead by 914. His long career was the golden age of Gaeta in the Dark Ages. He began construction on the great palace whose ruins still stand in the city and he spent profusely on churches and ecclesiastic endowments for the sake of his soul. He was a warrior prince as well, whose quarrels with all his neighbours, Muslim and Christian, Lombard and Byzantine Greek, ecclesiastic and secular, fill the chronicles of the age, especially Erchempert's. For this, it is likely that after 906, he was either dead or retired. By his wife Matrona, he had two other sons besides John, Leo and Anatolio, whom he made duke of Terracina. He had two other daughters besides Megalu and Euphemia: Bona and Maria. John succeeded him and immediately associated his son and his father's namesake, Docibilis II, in the duchy. It is just possible that all three were associated together, but it cannot be proven.