Бермуд аралдарындағы Ұлыбритания Әскери-теңіз базасы

Кіріспе

Батыс Атлантикадағы Корольдік теңіз күштерінің базасы

HMD Бермуда (Ең/Оның Ұлылық кемежайы, Бермуда) американдық тәуелсіздік пен Суық соғыс аралығында Батыс Атлантикадағы Корольдік теңіз күштерінің басты базасы болды. Бермуданың империялық бекініс колониясы 1609 жылы Англия қоныстанғанға дейін көптеген еуропалық кемелердің Жаңа әлемнен үйге қайтатын жолында маңызды орналасқан еді. 16 ғасырда француз каперлері испан галеондарына қарсы операциялар үшін аралдарды база ретінде пайдаланған болуы мүмкін. Бермудалық каперлер Англия мен Ұлыбританияның көптеген соғыстарында белсенді рөл атқарды, олардың каперлері үшін база ретінде пайдаланылуы Уорвик графының, Уорвик ауданының атымен аталатын Сомерс аралдары компаниясының ең ірі инвесторына айналуына әкелді. Дегенмен, Солтүстік Американың Атлантикалық жағалауындағы көптеген базалардың жоғалтылуы (АҚШ тәуелсіздігінен кейін) Ұлыбританияның Батыс Атлантикадағы үстемдігіне қауіп төндіргенге дейін арал теңіз базасы ретінде маңызды рөл атқармады (Британ армиясының Бермуда гарнизоны негізінен теңіз базасын қорғау үшін құрылған). 1818 жылы Бермудадағы Корольдік теңіз кемежайы ресми түрде Солтүстік Америка станциясының британдық штабы ретінде Галифакстағы Корольдік теңіз кемежайының орнын басты (1830 жылы Ямайка станциясын қосып алғаннан кейін ол Солтүстік Америка және Батыс Үндістан станциясы болады, ал Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Америка және Батыс Үндістан станциясы болып аталды, ол бұрын Американың оңтүстік-шығыс жағалауы мен Тынық мұхиты станциясына тиесілі болған аумақтарды қосып алды). 1959 жылға дейін, 1866 жылғы Теңіз тәртібі заңының 87-бабына сәйкес (29 және 30 Vict. c. 109), теңіз кемелерінің тізімінде тіркелген теңізшілер ғана теңіз тәртібіне бағынған, ал жағалаудағы міндеттерге тағайындалған теңіз қызметкерлері әкімшілік тұрғыдан әдетте ескі соғыс кемелерінің корпустары болған депо кемелерінің экипажының мүшелері ретінде есептелді. Бермудада депо кемесі 1857 жылдан 1897 жылға дейін HMS Terror болды, оны бұрынғы әскер тасымалдау кемесі (1901 жылы HMS Terror деп қайта аталды) алмастырды. Бұрынғы HMS Malabar 1918 жылы сатылды, содан кейін HMS Malabar атауы кемежайдағы Казематс теңіз казармасына, капитанның басқаруындағы тас фрегат ретінде берілді. Бермудадағы жағалаудағы қызметкерлер, олар кемежайға тиесілі болсын, алыс теңіз нысандарына (мысалы, Адмиралтейство үйі, Бермуда, Корольдік теңіз әуе станциясы Бермуда немесе Корольдік теңіз сымсыз станциясы (1961 жылдан бастап, NRS Бермуда) Даниэльс-Хедте) немесе жергілікті пайдалану үшін кемежайға тағайындалған кіші кемелерге әкімшілік тұрғыдан бекітілді. Осының салдарынан HMS Malabar жиі HM Dockyard Bermuda немесе Royal Naval Dockyard Bermuda-мен бір-бірінің орнына қолданылды және көбінесе Бермудадағы нақты бағынышты теңіз нысандарына, мысалы Дэниелс-Хедтегі сымсыз станция немесе Корольдік теңіз әуе станциясы сияқты қате түсінікпен қолданылды. Бермуда кемежайы 1950-ші жылдары базаға дейін төмендетілгеннен кейін, теңіз базасы ретінде жұмыс істей берген бөлігі 1995 жылға дейін HMS Malabar ретінде сақталды.

HMD Bermuda (Her/His Majesty's Dockyard, Bermuda) was the principal base of the Royal Navy in the Western Atlantic between American independence and the Cold War. The Imperial fortress colony of Bermuda had occupied a useful position astride the homeward leg taken by many European vessels from the New World since before its settlement by England in 1609. French privateers may have used the islands as a staging place for operations against Spanish galleons in the 16th century. Bermudian privateers certainly played a role in many English and British wars following settlement, with its utility as a base for his privateers leading to the Earl of Warwick, the namesake of Warwick Parish, becoming the most important investor of the Somers Isles Company. Despite this, it was not until the loss of bases on most of the North American Atlantic seaboard (following US independence) threatened Britain's supremacy in the Western Atlantic that the island assumed great importance as a naval base (the attendant Bermuda Garrison of the British Army existed primarily to protect the naval base). In 1818 the Royal Naval Dockyard, Bermuda officially replaced the Royal Naval Dockyard, Halifax, as the British headquarters for the North America Station (which would become the North America and West Indies Station after absorbing the Jamaica Station in 1830 (and would ultimately be designated the America and West Indies Station after the First World War, once it absorbed the areas that had formerly belonged to the South East Coast of America Station and the Pacific Station). As prior to 1959, under section 87 of the Naval Discipline Act 1866 (29 & 30 Vict. c. 109), only sailors on the books of a commissioned naval vessel were subject to naval discipline, naval personnel assigned to shore duties were listed administratively as crew members of depot ships, originally usually hulks of old warships. In Bermuda, the depot ship was HMS Terror from 1857 to 1897, which was replaced by the former troopship (renamed HMS Terror in 1901). The former HMS Malabar was sold in 1918, following which the name HMS Malabar was applied to the Casemates Naval Barracks in the dockyard as a stone frigate under command of the Captain in Charge to which the shore personnel at Bermuda, whether belonging to the dockyard, to outlying naval facilities (such as Admiralty House, Bermuda, Royal Naval Air Station Bermuda, or the Royal Naval wireless station (from 1961, NRS Bermuda) at Daniel's Head), or to minor vessels assigned to the dockyard for local use, were administratively assigned. As a consequence, HMS Malabar was often used interchangeably with HM Dockyard Bermuda or Royal Naval Dockyard Bermuda, and has been often mistaken as referring only to specific subordinate naval facilities in Bermuda, such as the wireless station at Daniel's Head or the Royal Naval Air Station. After the Bermuda dockyard was reduced to a base in the 1950s, the part that continued to operate as a naval base was commissioned as HMS Malabar until 1995.

1783 жылдан кейін

Америка тәуелсіздік алғаннан кейінгі онжылдықтарда Ұлыбритания теңіздегі үстемдігіне екі қауіп төндірді. Біріншісі – Франция, өйткені Наполеон Ұлыбританиямен Еуропадағы әскери, саяси және экономикалық үстемдік үшін күресті, континенттік порттарды британдық саудаға жапты. Ол сондай-ақ Жаңа дүниедегі британдық сауданы әлсірету үшін Француз Батыс Үндістанынан қарақшылардың толқынын жіберді. Корольдік теңіз күштері Еуропада қиын жағдайға түсті және қарақшылардың қатеріне қарсы тұру үшін жеткілікті күштерді жіберуге шамасы келмеді. Дегенмен, көп қабатты кемелер бір-бірімен баяу жылдамдықпен, қарама-қарсы бағытта соғысу үшін құрылған еді. Олар қанша қару-жарақ алып келсе де, шағын қарақшыларды қуып жете алмай, олардан қашып құтыла алмады. Екінші қауіп – американдықтар еді. Солтүстік Америкадағы алғашқы сәттілі колония, Вирджиния штатының Джеймстаун қаласы, Бермуданың жалғасы ретінде құрылды, мақсаты – континенттегі ағаштардың молдығын пайдалану болды. Бұл Британия мен Еуропаның көп бөлігінде ағаштардың көбінесе таусылған кезде болды. Америкалық ағаш Британияның теңізде үстемдікке қол жеткізуіне көмектесті, ал 1776 жылға қарай Британияның сауда флотының маңызды бөлігі американдық кемелерден тұрды. Наполеонмен болған қысқа мерзімді теңіз дауларына қарамастан, АҚШ Британия мен Франция арасындағы соғыстардағы бейтараптығын толық пайдаланып, өзінің сауда флотына Франциямен және оның ықпалындағы елдермен сауда жасауға рұқсат берді. Британ үкіметі Американың ортақ қауіпке қарсы күресте оны қолдамағанына ашуланды. Британ Адмиралтействосы сондай-ақ американдық сауда және әскери кемелерінің Корольдік теңіз күштерінен теңізшілерді тартып алу тәжірибесіне ашуланды, олардың әскерінің саны шектеулі болған кезде. АҚШ-тың теңіз саудасындағы Британияның үстемдігін бұзуға мүддесі болды және Республиканың алғашқы күндерінен бастап ол еркін сауданы қолдайтынын жиі мәлімдеді.

Шығыс-Ендегі алғашқы әскери-теңіз базасы

Корольдік флот Жаңа әлемдегі француз каперлерінің қатеріне қарсы тұру үшін дәстүрлі Бермуда шлюптерінің үлгісінде салынған өз жеңіл кемелерін тапсырысқа берді. Бермуда кемежайларынан тапсырылған алғашқы үш кеме – 1795 жылы тапсырылған 200 тонналық, 12 зеңбірекке ие соғыс шлюптері, HMS Dasher, HMS Driver және HMS Hunter болды. Келесі он бес жыл ішінде Адмиралтейство жергілікті офицерлер мен экипаждармен жұмыс істейтін Бермуда құрылысшыларынан көптеген кемелерді тапсырысқа берді. Алғашқылары каперлердің қатеріне қарсы тұру үшін арналған болса да, Бермуда шлюптері ақырында "хабаршы" кемелеріне айналды, олар жылдамдығы мен маневрлік қабілетін жаулардан қашу үшін пайдаланды және бүкіл әлемде байланыс пен маңызды жүктерді тасымалдады. Олар сондай-ақ барлау және күзеттік бекеттерді ұстау үшін де қолданылды. Адмиралтейство тапсырыс берген кемелерден басқа, Бермуда сауда кемелері де сатып алынып, осы мақсатта пайдаланылды. Ең танымал кемесі, әрине, «Армия» болды, ол Трафальгар шайқасынан британдық жеңіс туралы жаңалықты жеткізді. Корольдік флот 1795 жылы Бермудадағы жылжымайтын мүлікке инвестиция салуды бастады. Ол теңіз базасы мен кемежай салу мақсатында тізбектің батыс жағындағы және Ұлы саундтағы аралдарды сатып ала бастады. Өкінішке орай, сол кезде үлкен теңіз кемелеріне Ұлы саундқа кіруге жеткілікті кең және терең арналар болған жоқ. Теңіз гидрографы Томас Хард колонияның айналасындағы суларды он екі жыл бойы картаға түсіріп, ақырында рифтер арқылы өтетін арнаны тапты, ол бүгінге дейін Ұлы саундқа және Гамильтон портына баратын кемелермен пайдаланылады. Бастапқыда Корольдік флот сол кездегі астана болған Сент-Джордж қаласының маңындағы және оның айналасындағы жерді сатып алып, дамытты. Олардың ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Канада Корольдік теңіз күштерінің базасына айналған Convict Bay және қазірде Карета үйі мұражайы мен мейрамханасы орналасқан кірпіштен салынған ғимарат бар. Алайда, Хард арнасы ашылғаннан кейін Корольдік флот барлық нысандарын Вест-Эндке көшірді.

The Royal Navy sought to counter the threat of French privateers in the New World by commissioning its own light vessels, built along the lines of traditional Bermuda sloops. The first three vessels commissioned from Bermudian shipyards were 200 ton, 12 gun sloops of war, ordered in 1795, and commissioned as HMS Dasher, HMS Driver and HMS Hunter. Over the next fifteen years, the Admiralty would commission a great many more vessels from Bermudian builders, manned by locally recruited officers and crews. Although the first were intended to counter the privateer menace, Bermudian sloops ultimately became 'advice' vessels, using their speed and handling to evade enemies, and carrying communications and vital freight around the globe. They were also used for reconnaissance and maintaining pickets. In addition to ships commissioned by the Admiralty, Bermudian merchant vessels were also bought up and commissioned for this purpose. The most famous was undoubtedly , which carried the news of British victory back from Trafalgar. The Royal Navy began to invest into Bermudian real estate in 1795. Very early, it began to buy islands at the West End of the chain, and in the Great Sound, with the view to building a naval base and dockyard. Unfortunately, at that time, there was no known channel wide and deep enough to allow large naval vessels to gain access to the Great Sound. A naval hydrographer, Thomas Hurd, spent a dozen years charting the waters around the Colony, and eventually found the Channel through the reefs, which is still used today by vessels travelling to the Great Sound and Hamilton Harbour. Initially, the Royal Navy bought and developed property in and around the then capital of St. George's, at the East End. These included Convict Bay, which became a Royal Canadian Naval Base, , during the Second World War, and the brick building now housing the Carriage House Museum, and Restaurant. Once Hurd's Channel had been discovered, however, the Royal Navy soon relocated all of its facilities to the West End.

Вест-Эндке көшіру

Көптеген аралдар Батыс жағалауында және Ұлы Саундта түрлі мақсаттар үшін пайдаланылды, бірақ базаның негізгі бөлігі – Докярд, архипелагтың солтүстік-батыс шетіндегі Ирландия аралында құрыла бастады. Алғашқыда құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін жергілікті жұмысшылар, еріктілер немесе құлдар ізделінді. Бермуданың еңбекке жарамды еркектерінің көпшілігі білікті мамандық иелері болғандықтан, теңізшілікпен немесе кеме жасаумен айналысқандықтан, жергілікті жұмыс күші жеткіліксіз және қымбатқа басты (Адмиралтейство Бермуданың сауда флотына деген сенімін мойындап, оларды Корольдік теңіз флотына әскерге алудан босатты, бұл міндет басқа британдық теңізшілерге жүктелді). Бермуда халқының қол еңбегіне қатысты көзқарасын ескере отырып, жұмыстың бастапқы кезеңіндегі жұмыс күші, мамандандырылған бермудалық шеберлерді қоспағанда, түрлі көздерден алынған құлдар мен бұрынғы құлдардан құралды. Жалданған бермудалық құлдармен қатар, олар ерекше тәуелсіз өмір сүрді, өз жұмыстарын іздеп, болашақ жұмыс берушілермен жалақы мен еңбек жағдайлары туралы келіссөздер жүргізді, сондай-ақ 1807 жылғы Құл саудасы заңы бойынша ұсталған кемелерден алынған бұрынғы құлдар да болды, олар құл ретінде қарастырылмауы керек еді, бірақ Докярд қызметкерлері оларды әлі де құлдар деп санады, ал 1813 жылдан бастап 1812 жылғы соғыстың салдарынан американдық құлдықтан қашқандар, қарулы күшке қосылудың немесе Канадаға көшіп барудың орнына Бермудада жұмыс істеуді жөн көрді, олар да Докярд қызметкерлерінің көзқарасынан зардап шекті, жағдайлары жалданған бермудалық құлдарға қарағанда нашар болды, және соғыс аяқталғаннан кейін олар бастапқы таңдаған орнына қарамастан, Канадаға жіберілді, бұл Атлант жағалауында жұмылған Колониялық мор корпусының бір бөлігіне орын ашу үшін жасалды. Адмиралтейство Корпусқа жауапкершілікті қабылдаудан бас тартқаннан және Корпус Үкіметтің оларды Батыс Үндістан полкіне ауыстыру туралы бұйрықтарын орындаудан бас тартқаннан кейін, 1816 жылы Тринидадқа қоныстанды, ал келесі алты жылда Докярд жұмыстарын жалғастыру үшін жарамды жұмыс күшінің болмауы 1822 жылдың соңында Ұлыбритания мен Ирландиядан сотталғандарды әкеліп, базаның бастапқы құрылысының көп бөлігін жүзеге асыру туралы шешімге әкелді, ал алғашқылары 1823 жылы келді. Бермудадағы Адмиралтейство үйі сол кезде әлі де Шығыс жағалауында, Бейли шығанағының үстіндегі Виндэм тауында орналасқан еді.

Numerous islands at the West End, and in the Great Sound were used for various purposes, but the core of the base, the Dockyard, began to take shape on Ireland Island, at the North West extremity of the archipelago. Initially, local labourers, free or enslaved, were sought to carry out the construction. With most working age Bermudian men being skilled workers, involved in seafaring or shipbuilding, local labour proved scarce and expensive (the Admiralty had acknowledged Bermuda's reliance on its merchant seamen by exempting them from impressment into the Royal Navy, to which all other British seamen were liable). In view of attitudes found amongst the Bermudian population to manual labour, the labour force for the start of the work was, apart from specialist Bermudian artisans, built up from slaves and ex slaves from various sources. Alongside hired Bermudian slaves, who led unusually independent lives, finding their own work and bargaining with prospective employers for wages and conditions, there were ex slaves taken off intercepted ships and who, by the Slave Trade Act of 1807, should not have been treated as slaves but were considered still slaves by dockyard officials and, from 1813, refugees from American slavery of the War of 1812 who had opted for employment at Bermuda rather than armed service or resettlement in Canada, and who suffered similarly from the dockyard officials’ attitudes, finding their situation inferior to that of the hired Bermudan slaves, and who at the end of the War found themselves sent to Canada, despite their original choice of location, to make way for that part of the Corps of Colonial Marines that had been recruited on the Atlantic coast. With the refusal of the Admiralty to accept continuing responsibility for the Corps, and with the rejection by the Corps of orders given by the government for them to be transferred to the West India Regiments and their subsequent departure in 1816 for settlement in Trinidad, the absence of suitable labour for the continuation of the dockyard works over the following six years led to the decision late in 1822 to use convicts shipped from Britain and Ireland to carry out most of the original phase of building at the base, the first arriving in 1823. Admiralty House in Bermuda, at that time, was still in the East End, at Mount Wyndham, above Bailey's Bay.

1812 жылғы американдық соғыс

Соғыстың алғашқы теңіз шайқастарының бірі АҚШ портында бермудтік шлюпты, «Корс» қаптап алу болды. Соғыс барысында американдық порттарды британдық блокадасы Бермудадан ұйымдастырылды, ал Бермудадағы эскадрилья 1813 жылдың ақпанынан бастап соғыс аяқталғанға дейін Чесапик аймағында белсенділік танытты. Британдық әскерлер 1813 жылы Кент аралын қысқа мерзімге басып алды, ал 1814 жылы Танжер аралында база құрды, онда Корольдік теңіз флоты босқын құлдардың арасынан Отарлық теңізшілер корпусын құрды. Басқа босқындар 1813 жылдың мамырында алғаш рет Бермудаға жеткізілді, онда олар Ирландия аралындағы жаңа кемежайдың құрылысында, жалданып жұмыс істеген шеберлермен бірге (ерікті де, құл да) жұмыс істеді, соңында Жаңа Шотландия мен Жаңа Брансуикке қоныстанды. 1814 жылдың тамызында британдық әскерлер кемежайдан Чесапик науқанына қатысу үшін, соның ішінде Вашингтонға шабуыл жасау үшін шықты, нәтижесінде Александрияға шабуыл, Бладенсбург шайқасы, Вашингтонның өртелуі және Балтимор шайқасында Мэриленд штатының Балтимор қаласына жасалған шабуыл болды. Бермудаға оралғанда, олар өздерімен бірге Вашингтондағы қоғамдық ғимараттан алынған король Георг III және оның әйелі королева Шарлоттаның екі портретін әкелді. Бұл портреттер бүгін Бермуда парламентінің Ассамблеясының ғимаратында және Гамильтон қаласындағы Министрлер кабинетінің ғимаратында ілінген. Соғыстан кейін Отарлық теңізшілер корпусының сарбаздары Бермудаға гарнизонды күзетуге және кемежай құрылысын жалғастыруға жеткізілді. Әскери-теңіз бюджетінің азаюына байланысты Адмиралтейство олардың жағдайына жауапкершіліктен бас тартты. Сарбаздар Вест-Индия полкіне ауысу туралы үкіметтік бұйрықты қабылдамады, бірақ ақырында үкімет ұсынған Тринидадта еркін, тәуелсіз фермерлер ретінде қоныстану ұсынысын қабылдады. Бермудадағы соңғы жалақы күні 1816 жылдың 15 шілдесі болды, содан кейін олар отбасыларымен бірге Тринидадқа жеткізілді, онда 20 тамызда ресми түрде таратылып, жер участақтарын иелену үшін жаңа қоныстарға жіберілді. Құрылыс жұмысының азаюы 1823 жылы британдық сотталғандарды алғаш рет әкелу арқылы ішінара толықтырылды. Бермудалық каперлер де соғыста маңызды рөл атқарды, 298 американдық кемені қаптап алды.

One of the first Naval actions of the War was the capture of the Bermuda sloop, , in a US port. During the War, the British blockade of American ports was orchestrated from Bermuda, and a squadron based in Bermuda was active in the Chesapeake from February 1813 until the end of the War, British forces briefly occupying Kent Island in 1813 and establishing a base on Tangier Island in 1814, where the Royal Navy recruited from among refugee slaves a Corps of Colonial Marines. Other refugees were first brought to Bermuda in May 1813, where they were employed in the construction of the new Dockyard on Ireland Island in the company of hired artisans, both free and enslaved, and finally to Nova Scotia and New Brunswick for resettlement. In August, 1814, British forces sailed from the Dockyard to carry out the Chesapeake campaign, including an attack on Washington, D. C., resulting in the Raid on Alexandria, the Battle of Bladensburg, the Burning of Washington, and an attempted assault on Baltimore, Maryland, in the Battle of Baltimore. When the forces returned to Bermuda, they brought with them two sets of portraits of King George III, and his wife, Queen Charlotte, taken from a public building in Washington; these portraits hang, today, in the House of Assembly of the Bermudian Parliament and the Cabinet Building, both in the City of Hamilton. After the War the men of the Corps of Colonial Marines were brought to Bermuda to man the garrison and to continue the construction of the Dockyard. With the reduction in naval budgets that came with peace, the Admiralty refused to be responsible for them any further. The men rejected a government order for them to be transferred to the West India Regiment, but accepted in the end the government's alternative offer of settlement in Trinidad as free independent farmers. Their last day of pay at Bermuda was 15 July 1816, when they were taken, together with their families, to Trinidad where they were formally disbanded on 20 August and taken to their new settlements to occupy grants of land. The consequent depletion of the construction workforce was partially made good in 1823 by the first importation of British convicts. Bermudian privateers also played a notable part in the war, capturing 298 American vessels.

19 ғасыр

Соғыстан кейін Әскери-теңіз күштері док құрылысына күш салды, ал Армия Әскери базаны қорғау үшін өз бекіністерін, жағалау артиллериясын және жаяу әскер гарнизондарын нығайта бастады, себебі Британ үкіметі Бермуданы енді колония емес, база ретінде қарастыра бастады. Ұлыбританиядан жұмыс күші ретінде әкелінген сотталғандардың арасында көптеген ирландтар болды, соның ішінде 1848 жылғы «Жас Ирландия» көтерілісіне қатысушылар және ұлттық журналист әрі саясаткер Джон Митчел. Сотталғандардың жағдайы ауыр, тәртіп қатаң болды. 1830 жылдың сәуір айында Ирландия аралында сотталғандардың бүліктері кезінде Джеймс Райан атқыланып өлтірілді. Тағы бес адам бүліктерге қатысқандары үшін өлім жазасына кесілді, ал ең кіші үш адамның жазасы өмір бойына түрмеге отыруға ауыстырылды. 1849 жылы Ирландия аралындағы қамауда отырған Джеймс Кронин 25-29 сәуір аралығында төңкеріске қатысқандығы үшін жеке камераға қамалды. Бостандыққа шыққан соң, жұмысына оралғанда, ол темірмен байлануға бас тартты. Ол бұрғылау құрылысына қашып, қорқынышпен покерді маңдайша ұстады. Осы үшін оған 1849 жылдың 3 шілдесінде, сейсенбі күні жаза тарту (дегенмен, әлде кемсоқтық) бұйырылды. Одан киімін шешуді талап еткенде, ол ойлана қалды. Оның үлкен ағасы Томас Кронин оған сөз сөйлеп, пышақтың ұшымен бөлгіш рельске қарай жүгірді. Ол тұтқындарға гаэль тілінде дауыстап шақырып, көптеген адамдар оған қосылып, тұтқынды босатуға және офицерлерге шабуыл жасауға тырысты. Офицерлер оқ ашты. Екі адам қаза тауып, он екі адам жараланды. Джеймс Кронинге жаза орындалды. Ирландия аралындағы казармадағы 42-ші жаяу әскер полкінің 300 салдаты оқиға орнына қарулы күйде келді. Митчелден басқа, Бермудаға жіберілген танымал сотталғандардың арасында ирланд суретшісі Уильям Бёрк Кирван да болды. 1851 жылы тас кескіш Чарльз Томас Солтүстік Америкаға сапар жасады. Ол Корольдік Әскери-теңіз флотының жұмыстарының бастығы болып тағайындалды, ол стратегиялық Корольдік Әскери-теңіз доктарының дамуына жауапты болды. Дамудың бірінші кезеңі 1860 жылдары аяқталған кезде, сотталғандардың орны енді саяси тұрғыдан тиімді болып көрінбеді. Соңғы сотталғандар 1863 жылы Британияға қайтарылды, Бермудалық сауда кемесі Cedrine-мен (алғашқы сапарында Уайт аралында құлап, парламентарий және сол есімді Бас прокурордың атасы Томас Мелвилл Диллдің шеберлік куәлігінен айырды). Бермуданың док ретіндегі шектеуі оның кеуекті әктас құмдығы болды, бұл тиісті құрғақ док құрылысына кедергі келтірді. 1869 жылдан бастап бұл мәселе жылмалы докпен шешілді. Бұл және оның кейінгілері U пішіндес қимасы бар үлкен корпус болды. Балласттық резервуарларды сумен толтыру арқылы оны ішінара су астына енгізуге болады, сонда кемені алып келіп, бекітуге болады. Содан кейін резервуарлар босатылып, кемені судан көтеріп, су сызығының астында жөндеу жұмыстарын жүргізуге болады. Дамудың екінші кезеңі 19 ғасырдың соңында басталғанда, Бермудада қарапайым жұмысшылар ретінде жұмыс істеуге дайын адамдар жетіспеді, сондықтан Адмиралтейство британдық Батыс Үнді аралдарынан жұмыс күшін импорттауға мәжбүр болды (олар испан-американ соғысындағы американдық жеңістен кейін қант өнеркәсібінің жоғалуына байланысты экономикалық қиындықтарға тап болды). Бұл Батыс Үндістаннан Бермудаға бір ғасырлық тұрақты иммиграцияның бастамасы болды, бұл терең әлеуметтік және саяси салдарға әкелді. Док Солтүстік Америка және Батыс Үндістан эскадрильясы сияқты Корольдік Әскери-теңіз ұйымдарының базасы болды. 1930 жылдары мұнда «С» және кіші кемелердің флоты орналасқан. Екі дүниежүзілік соғыста да Бермуда Атлант мұхиты арқылы өтетін конвойлар үшін аялдама ретінде қызмет етті.

After the War, the Navy concentrated on the building of the Dockyard, while the Army began its own buildup of fortifications, coastal artillery, and infantry garrisons to defend the Naval Base, as the British Government began to view Bermuda more as a base than as a colony. The convicts brought in from the United Kingdom to serve as manual labourers included many Irishmen, including participants in the ill fated Young Irelander Rebellion of 1848 and Nationalist journalist and politician John Mitchel. Conditions for the convicts were harsh, and discipline was draconian. In April 1830, convict James Ryan was shot and killed during rioting of convicts on Ireland Island. Another five convicts were given death sentences for their parts in the riots, with those of the youngest three being commuted to transportation for life. In 1849, convict James Cronin, on the hulk at Ireland Island, was placed in solitary confinement from the 25th to the 29th for fighting. On release, and being returned to work, he refused to be cross ironed. He ran onto the breakwater, brandishing a poker threateningly. For this, he was ordered to receive punishment (presumably flogging) on Tuesday, 3 July 1849, with the other convicts aboard the hulk assembled behind a rail to witness. When ordered to strip, he hesitated. Thomas Cronin, his older brother, addressed him and, while brandishing a knife, rushed forward to the separating rail. He called out to the other prisoners in Gaelic and many joined him in attempting to free the prisoner and attack the officers. The officers opened fire. Two men were killed and twelve wounded. Punishment of James Cronin was then carried out. Three hundred men of the 42nd Regiment of Foot, in barracks on Ireland Island, responded to the scene under arms. In addition to Mitchel, notable convicts sent to Bermuda included Irish painter William Burke Kirwan. In 1851 Master stone carver Charles Thomas Thomas travelled to North America. He was appointed foreman of works with the Works Department of the Royal Navy, responsible for development of the strategic Royal Naval Dockyard, Bermuda. By the time the first phase of development was complete, in the 1860s, the convict establishment was no longer seen as politically expedient. The last convicts were withdrawn in 1863, returned to Britain on the Bermudian merchant clipper, Cedrine (which was wrecked on the Isle of Wight, on its maiden voyage, costing Captain Thomas Melville Dill, grandfather of the parliamentarian and Attorney General of the same name, his Master's certificate). The primary limitation of Bermuda as a Dockyard was the porosity of its limestone sandstone, which prevented construction of a proper drydock. From 1869, this problem was remedied with a floating drydock. This, and its successors, was a large hull, with a U shaped cross section. It could be partly submerged by filling ballast tanks with water, so that a ship might be brought in and braced into position. The tanks were then emptied to lift the ship out of the water for repairs below its waterline. When the second phase of development began at the end of the 19th century, there was still a shortage of Bermudians willing to work as common labourers, and the Admiralty resorted to importing labour from British West Indian islands (which were suffering economic hardship due to the loss of the sugar industry, following American victory in the Spanish–American War). This began a century of sustained immigration into Bermuda from the West Indies which has had profound social and political effects. The Dockyard served as the base for a succession of Royal Naval organisations, including the North America and West Indies Squadron. A fleet of s and smaller vessels was based there in the 1930s. In both World Wars, Bermuda served as a staging area for trans Atlantic convoys.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка жағалауы мен Кариб аймасын бақылауға ниеттенген Докярд және оның кемелері Атлантика мұхитының барлық бөлігінде одақтас сауда кемелерін қорғау міндетіне тартылды. Солтүстік Америка және Кариб эскадрильясының кемелері неміс беткей шабуылдаушыларын іздеуге және Бермудада құрастырылған, содан кейін Атлантиканы кесіп өткен конвойларды сүйемелдеуге жұмылдырылды. Екінші дүниежүзілік соғыста болғандай, Атлантика арқылы жүретін одақтас кемелеріне басты қауіп – неміс суасты қайықтары болды. Докярдтан шыққан кемелер Фолкленд аралдары шайқасына да қатысты.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бермудадағы әскери-теңіз базасы Атлантика арқылы конвойлерді ұйымдастырды. Кемелер Бермудаға жеке-жеке келіп, Чарльз Фейридің өзгертілген яхтасы, риф сызығынан тыс жерде патрульдік, ал өзгертілген буксир, кейіннен жергілікті матростармен экипажталған, жағаға жақын жерде патрульдік және ұшқыштарды (кемелерді қауіпті рифтер арқылы, порттар мен зәкірлеу орындарын қорғайтын) тасымалдады, сондай-ақ кемелерді тексеруге тағайындалған әскери-теңіз офицерін де тасымалдады. Бермудадан (BHX коды) шыққан көптеген конвойлер, жиналғаннан кейін, Атлантиканы кесіп өтер алдында Галифакстен (Новая Шотландия) шыққан конвойлермен (HX коды) теңізде қосылды. Боаз аралындағы Флоттық әуе күштерінің Корольдік әскери-теңіз әуе станциясы (Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ол кемежайдың солтүстік ауласында орналасқан), өз ұшақтары жоқ, ұшақтарды жөндеу және ауыстырумен айналысатын база, соғыстың алғашқы жылдары әуе патрульдерін қамтамасыз етті. Патрульдерді Супермаррин Валрус ұшатын қайықтарымен кемежайдағы кемелердің ұшқыштары немесе Корольдік әуе күштері мен Даррелл аралындағы Бермуда ұшқыштар мектебінің ұшқыштары жүзеге асырды. Алайда, 1941 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері Даррелл аралынан әуе патрульдерін бастағаннан кейін, Флоттық әуе күштерінің патрульдері тоқтатылды. Бермуда Солтүстік Американың Атлантика жағалауында жаңадан іске қосылған одақтас эсминстердің жұмыс істеу аймағына айналған кезде (әсіресе, АҚШ Әскери-теңіз күштері және Корольдік Әскери-теңіз және Корольдік Канада Әскери-теңіз күштері үшін АҚШ-тан жалға алынған эсминстер), Флоттық әуе күштері 1940 жылдың 3 маусымында Бермудада 773 Флоттық талаптар бөлімін құрды. Бөлім Блэкберн Рок нысана сүйрегіштермен жабдықталды, олар Бермудада жұмыс істейтін одақтас кемелердің әуе шабуылына қарсы оқ-дәрілерді сынау үшін нысаналарды сүйреді, сондай-ақ соғыс кезінде Уорвик Паришінде орналасқан АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әуе шабуылына қарсы оқу орталығы үшін де қолданылды. Бастапқыда сүйрегіштер Боаз аралынан, ал 1943 жылдан бастап АҚШ армиясының Киндли алаңындағы ұшу-қону жолағынан жұмыс істеді. Бермуда әскери база болғанымен, оның әскери кемелері көбінесе Атлантиканың кең аумағында таралып, базаны немесе колонияны қорғауға мүмкіндік бермейтін. Соғыстың басында сауда кемелеріне шабуыл жасаған неміс линкерлері Бермуданың теңіз шабуылына ұшырауы мүмкін деген алаңдаушылық тудырды (әсіресе, Бермудадан келген кемелерді қамтитын HX 84 конвойы 1940 жылдың қарашасында неміс крейсері «Адмирал Шир» шабуыл жасаған кезде), бірақ аралға ешқашан шабуыл жасалмады және неміс кемелері мен олардың ұшақтарының қатері тез жойылды. Бермуда соғыс кезінде HMS Castle Harbour-дан басқа тағы үш Корольдік әскери-теңіз кемесінің атын берді, атап айтқанда крейсер, эсминец HMS Hamilton және HMS Queen of Bermuda, соғысқа дейін саудамен айналысқан, кейін қаруланған сауда крейсері ретінде қолданылған кеме.

During the Second World War, again, the naval base in Bermuda organised trans Atlantic Convoys. Ships would arrive at Bermuda singly, where Charles Fairey's converted yacht, , patrolled beyond the reefline, and the converted tugboat, , and later , crewed by local ratings, patrolled nearer to shore and transported the pilots (who steered the visiting ships through the treacherous reefs that protected the harbours and anchorages) and the naval examination officer tasked with inspecting arriving vessels. Most convoys from Bermuda (coded BHX), once assembled, joined at sea with convoys originating at Halifax, Nova Scotia (coded HX), before crossing the Atlantic. The Fleet Air Arm's Royal Naval Air Station Bermuda on Boaz Island (before the Second World War, it had been located in the North Yard of the dockyard), nominally an aircraft repair and replacement facility without its own aircrews, provided air patrols during the early years of the war, using Supermarine Walrus flying boats flown by naval pilots from ships at the dockyard, or pilots from the Royal Air Force and the Bermuda Flying School on Darrell's Island. Once the US Navy began flying air patrols from Darrell's Island in 1941, however, the Fleet Air Arm's patrols ceased. With Bermuda becoming the working up area for Allied destroyers newly commissioned on the Atlantic seaboard of North America (specifically, those of the US Navy, and lend lease destroyers from the United States for the Royal Navy and Royal Canadian Navy), the Fleet Air Arm formed 773 Fleet Requirements Unit at Bermuda on the 3 June 1940, equipped with Blackburn Roc target tugs, which towed targets for anti aircraft gunnery practice by Allied vessels working up at Bermuda, as well as for a United States Navy anti aircraft gunnery training centre that operated on shore at Warwick Parish for the duration of the war. The target tugs operated at first from Boaz Island as floatplanes, and from 1943 also from the runway at the United States Army's Kindley Field. Although Bermuda was a naval base, her warships were normally spread far and wide across the Atlantic, unable to protect the base or the colony. Early in the war German battleships, operating as commerce raiders, created some concern of Bermuda's vulnerability to naval bombardment (especially when Convoy HX 84 – which included ships from Bermuda – was attacked by the German cruiser Admiral Scheer in November 1940), but the island was never attacked, and the threat of German surface vessels and their aircraft quickly faded. Bermuda was to provide the namesakes for three other Royal Naval vessels, other than HMS Castle Harbour, during the War, specifically the cruiser , the destroyer HMS Hamilton, and HMS Queen of Bermuda, a prewar luxury liner taken up from trade and commissioned as an armed merchant cruiser.

Кемежайдан әскери-теңіз базасына ауыстыру

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, аймақтағы бұрынғы басты қауіп азайысымен, және АҚШ-тың екі дүниежүзілік соғыста да одақтас болғандығы, сондай-ақ НАТО-дағы тұрақты одақтас екендігі ескеріле отырып, Бермудадағы әскери-теңіз базасы Адмиралтейство үшін маңыздылығын тез жоғалтты. АҚШ Әскери-теңіз күштері Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылында Гамильтон портындағы Уайт аралындағы (ресми түрде 24-ші базасы деп тіркелген) базадан қызмет етті, суасты қайықтарды іздеуші кемелерге, суасты қайықтарына және Атлант мұхиты арқылы Еуропа соғыс театрына бірден екі дюжинаға дейін кемеден тұратын конвойларда саяхаттайтын басқа да кемелерге қызмет көрсетті. Осы кемелердің көпшілігі HM Dockyard-тағы Корольдік Әскери-теңіз күштерінің мүмкіндіктерін де пайдаланды. Уайт аралынан басқа, АҚШ британдық армияның бұрынғы құпия оқ-дәрі қоймасында, Агар аралында жабдықтау стансасын басқарды. АҚШ-тың екі нысаны да соғыс тоқтатылғаннан кейін жабылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-қа колонияда АҚШ Әскери-теңіз базасын (кемелерге де, ұшақтарға да қызмет көрсету үшін) және АҚШ армиясының әуежайын 99 жылға тегін жалға алу шарты бойынша салуға рұқсат берілді. Бұл келісім Ұлыбритания мен Франция Германияға соғыс жариялағанға дейін және АҚШ соғысқа кірмей тұрып жасалды, бірақ (артиллерия және жаяу әскер бөлімдерімен АҚШ армиясының гарнизоны құрылғаннан кейін) Бермуданы қорғау жауапкершілігінің көп бөлігін американдықтарға жүктеді, бұл британдық күштерді басқа жерге қайта орналастыруға мүмкіндік берді. Әлемдік су жолдарында тәртіп сақтауға қызығушылық азайғандықтан және Варшава шарты немесе басқа да жаулармен болатын кез келген соғыста Бермуданы қорғау үшін американдық базалар болғандықтан, Корольдік Әскери-теңіз күштері 1958 жылы Докярдтың көп бөлігін жапты (бұл үдеріс 1951 жылы үлкен жүзуші құрғақ докты, AFD 5 алып тастаумен басталды (кішкентай AFD 48 сақталды), Адмиралтействоның Бермудадағы жерлерінің көп бөлігі (Британ армиясының барлық мүлігімен бірге) 750 000 фунт стерлингке жергілікті үкіметке берілді). Докярдтың оңтүстік бөлігі HM Naval Base, Bermuda ретінде сақталды және HMS Malabar деп аталды (төменде қараңыз). Ол Солтүстік Америка және Батыс Үндістан станциясының базасы болып қала берді, Америка және Батыс Үндістан станциясының Бас қолбасшысы Бермудадағы Адмиралтейство үйінде 1956 жылдың 29 қазанына дейін орналасты, содан кейін лауазым жойылды, ал Вест-Индия Коммодоры аймақтағы Корольдік Әскери-теңіз күштерінің аға офицері болып қалды және тікелей Англиядағы Бас флотқа есеп берді. 1970 жылдарға дейін Бермудада станциялық фрегаттардың саны азайды, бірақ база онда орналасқан кемелерге жөндеу жүргізе алмады.

After the Second World War, with the former primary threat in the region, the United States, having been an ally in both World Wars, and a continuing ally under NATO, the naval base in Bermuda diminished rapidly in importance to the Admiralty. The US Navy had operated from a base on White's Island (officially listed as its Base 24), in Hamilton Harbour during the last year of the First World War, servicing submarine hunters, submarines and other vessels that travelled across the Atlantic to the European theatre of conflict in convoys of one to two dozen vessels. Many of these vessels had also made use of the Royal Navy's facilities at HM Dockyard. In addition to White's Island, the United States operated a supply station on the British Army's formerly secret munitions depot, Agar's Island. Both US facilities were closed following the cessation of hostilities. During the Second World War, the United States had been permitted to build a US Naval Operating Base (serving both ships and seaplanes) and a US Army airfield in the colony under free 99 year leases. This had been agreed before Britain and France declared war on Germany and set into motion before the US had actually entered the war, but (along with the establishment of a US Army garrison with artillery and infantry elements) had the effect of placing most of the responsibility for guarding Bermuda into American hands, thereby freeing British forces to be redeployed elsewhere. With little remaining interest in policing the world's waterways, and with the American bases to guard Bermuda in any potential war with the Warsaw Pact or other enemies, the Royal Navy closed most of the Dockyard facilities in 1958 (a process which had begun with the removal of the large floating drydock, AFD 5, in 1951 (the smaller AFD 48 remained)), with most of the Admiralty's landholdings in Bermuda (along with all of the British Army's properties) being transferred to the local government for £750,000. The South Yard of the Dockyard itself was retained as HM Naval Base, Bermuda, commissioned as HMS Malabar (see below). It continued to be the base of the North America and West Indies Station, with the Commander in Chief, America and West Indies Station, at the Admiralty House, Bermuda, until 29 October 1956, when the position was abolished, leaving the Commodore West Indies as the Senior Royal Navy officer in the region, reporting directly to the Commander in Chief, Home Fleet, in England. A diminishing number of station frigates was subsequently based at Bermuda until the 1970s, although the base was no longer capable of carrying out repairs to vessels based there.

HMS Malabar және SNOWI

1951 жылғы кемежайдың жабылуы, шын мәнінде, оның мәртебесін базаға төмендету болды, сонымен қатар Бермудадағы Адмиралтействоның көптеген жерлерінен бас тартумен бірге. Оңтүстік Ярд кемежай аумағы Америка және Батыс Үндістан станциясы эскадрильясы үшін резиденттік теңіз офицерінің (RNO) басшылығымен база ретінде сақталып келді (1956 жылы Америка және Батыс Үндістан станциясының Бас қолбасшысы қызметі жойылғаннан кейін бұл станция дербес болмай қалды, алайда эскадрильяның саны азайып, 1970 жылға дейін Бермудада орналастырылды), бірақ құрғақ докпен жабдықталмағандықтан, Бермудада орналасқан кемелерге күрделі жөндеу немесе қайта жабдықтау қажет болған жағдайда Атлант мұхитын Портсмутқа кесіп өтуге мәжбүр болды. База 1965 жылғы 1 маусымда HMS Malabar деп аталғанға дейін атаусыз болып келді (сол кезде HM Naval Base Bermuda (HMNB Bermuda) деп те белгіленді), ол да 1995 жылы, Суық соғыс аяқталғаннан кейін жабылды. HMS Malabar базасының жабылуы Бермудадағы Корольдік теңіз күштерінің 200 жылдық тұрақты орналасуының соңына белгі берді. 1956 жылы адмиралдың (Америка және Батыс Үндістанның Бас қолбасшысы) кеткенінен кейін, Батыс Үндістанның аға теңіз офицері (SNOWI) де Бермудада орналасты, SNOWI штабының жағалаудағы кеңсесі Морсби үйін (алғашқыда 1899 жылдары азаматтық қызметкердің резиденциясы ретінде салынған) RNO-мен бірге пайдаланды, бұл лауазым 1976 жылы жойылғанға дейін сақталды. SNOWI НАТО командалық тізбегінде Бермуда аралдарының командирі ретінде қызмет етті, Атлантикадағы одақтас команданың бөлігі ретінде Батыс Атлантикадағы Бас қолбасшыға есеп берді. 1962 жылдан кейін сол офицер Кариб айманындағы британдық теңіз және әскери күштердің бас командасымен Кариб айманындағы британдық күштердің командирі (CBFCA) лауазымын да атқарды, бұл лауазым 1969 жылы жойылды. CBFCA рөлінде SNOWI-дің жұмысын қиындатқан факторлардың бірі – Бермуда Виргин аралдарынан солтүстікке орналасқандықтан, Батыс Үндістанда туындаған кез келген төтенше жағдайды басқару үшін тиімді командалық орталық бола алмады. Алайда, 1969 жылдан кейін SNOWI Батыс Үндістандағы губернаторларға, миссия басшыларына және әкімшілерге жалпы әскери кеңес беруді жалғастырды, бірақ Британдық Гондурас ерекшелік құрады. HMS Malabar атауы Бермуда теңіз базасымен байланысты шатасу тудырады. HM Dockyard-қа тікелей қатысы бар кем дегенде бір кеме және үш жеке жағалау мекемесі осы атауды пайдаланған. Жағалаудағы мекемелерге Комиссар үйі (Keep-тің солтүстігінде орналасқан) және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жұмыс істеген Боаз аралындағы Корольдік теңіз әуе станциясы кірді. Бұл екеуі де үлкен, белсенді теңіз базасының құрамында болды, ал HMS Malabar атауы HM Dockyard Bermuda-ның толық бөлігіне ешқашан қолданылмады. 1967 жылғы желтоқсанда RNO Bermuda лауазымы жойылды, оның міндеттері SNOWI хатшысына жүктелді, ал SNOWI HMS Malabar командалығын өз қолына алды. SNOWI көбінесе Батыс Үндістанда болғандықтан, HMS Malabar-ға тиімді басшылық ете алмады, нәтижесінде 1971 жылы HMS Malabar және RNO лауазымдарына лейтенант-коммандер тағайындалды. 1976 жылғы 1 сәуірде SNOWI лауазымы жойылды. Бермудадағы станция фрегаттары алынып, Атланттық патрульдік міндеті (солтүстік) деп аталатын Батыс Үндістан күзет кемесімен ауыстырылды, бұл рөл флоттың фрегаттары арасында кезекпен алмастырылды, олар Батыс Үндістанды ұзақ мерзімді патрульдеуге шықты. Батыс Үндістан күзет кемесі әдетте Бермудаға тек Батыс Үндістанға бара жатқанда және одан қайтып келгенде тоқтайды, сонымен қатар Бермуданың Еске алу күніндегі шеруіне жетекшілік ететін Корольдік теңіз жасағын қамтамасыз етеді (бұл дәстүр HMS Malabar жабылуынан бұрын басталған). База ретінде тағайындалған күйінде HMS Malabar, шын мәнінде, Бермуда арқылы өтетін немесе аймақта уақытша жұмыс істейтін Корольдік теңіз кемелерін қолдаған жабдықтау станциясына дейін төмендетілді, мысалы, жылдық Standing Naval Force Atlantic (STANAVFORLANT) жаттығулары үшін. 1990 жылдарға қарай, HMS Malabar-дан басқа, бұрынғы Солтүстік Америка және Батыс Үндістан стансасындағы Корольдік теңіз күштері Батыс Үндістан күзет кемесімен және оны қолдайтын Корольдік флоттың көмекші кемесімен шектелді. Дэниелс-Хедтегі бұрынғы Корольдік теңіз күштерінің сымсыз байланыс орталығы 1963 жылдан бастап Корольдік Канада теңіз күштерімен Бермуда әскери-теңіз радиостанциясы (NRS Bermuda) ретінде пайдаланылды, 1968 жылы Бермудадағы Канада әскерлері станциясы (CFS Bermuda) деп қайта аталды. HMS Malabar және CFS Bermuda екеуі де Бермудадағы үш АҚШ теңіз күштерінің базасымен бірге 1995 жылы жабылды.

The 1951 closure of the dockyard was actually a reduction of its status to a base, with the disposal of most Admiralty land holdings in Bermuda. The South Yard Berthing Area continued to be maintained as a base, under the command of the Resident Naval Officer (RNO), for the squadron of the America and West Indies Station (which ceased to be a separate station with the 1956 abolishment of the Commander in Chief America and West Indies, though the diminishing squadron remained based in Bermuda until the 1970s) but, no longer equipped with a drydock, ships based at Bermuda needing major repairs or refit were obliged to cross the Atlantic to Portsmouth). The base was nameless until commissioned as HMS Malabar on 1 June 1965 (it was also designated HM Naval Base Bermuda (HMNB Bermuda)), until it, too, closed in 1995, following the end of the Cold War. The closure of HMS Malabar marked the end of 200 years of permanent Royal Naval establishment in Bermuda. Following the withdrawal of the Admiral (the Commander in Chief, America and West Indies) in 1956, the Senior Naval Officer West Indies (SNOWI) was also based at Bermuda, with the shore headquarters of SNOWI occupying Moresby House (originally built in the 1899s as the residence of the civilian Officer in Charge, Works) along with the RNO, until the role was abolished in 1976. SNOWI served as Island Commander Bermuda in the NATO chain of command, reporting to Commander in Chief, Western Atlantic as part of Allied Command Atlantic. After 1962, the same officer also occupied the office of Commander British Forces Caribbean Area (CBFCA), with overall command of all British naval and military forces in the Caribbean. This office lapsed in 1969. Among other difficulties that had beset SNOWI in the role of CBFCA, Bermuda, being over North of the Virgin Islands, had been found to be too remote from the West Indies to be a useful command centre for handling any contingency situation that arose there. However, after 1969, SNOWI retained responsibility for providing general military advice to Governors, Heads of Missions, and Administrators in the West Indies, with the exception of British Honduras. The name HMS Malabar causes considerable confusion in relation to the Bermuda naval base. At least one vessel attached to the HM Dockyard, and three separate shore establishments have used the name. The shore establishments included one at the Commissioner's House, at the north of the Keep, and, later, the Royal Naval Air Station on Boaz Island that operated during the Second World War. Both of these were establishments within the larger active naval base, and the name HMS Malabar never applied to the entirety of the HM Dockyard Bermuda. In December, 1967, the position of RNO Bermuda was abolished, with its duties passing to SNOWI's secretary and SNOWI taking over command of HMS Malabar. As SNOWI was frequently in the West Indies, he was unable to effectively command HMS Malabar, and a lieutenant commander was consequently appointed to the roles of commanding officer of HMS Malabar and RNO in 1971. On 1 April 1976, the post of SNOWI was abolished. The Bermuda based Station Frigates were withdrawn and replaced with a West Indies Guard Ship (now called Atlantic Patrol Task (North)), a role which was rotated among the frigates of the fleet, which took turns operating extended patrols of the West Indies. The West Indies Guard Ship normally stops at Bermuda only on the way to and from taking up its station in the West Indies, and usually provides the Royal Naval detachment which takes the senior position in Bermuda's parade each Remembrance Day (a practice that began before the closure of HMS Malabar). While still designated a base, HMS Malabar was effectively reduced to a supply station that supported Royal Naval vessels transiting through Bermuda or temporarily operating in the area, such as for the annual Standing Naval Force Atlantic (STANAVFORLANT) exercises. By the 1990s, other than HMS Malabar, the Royal Naval establishment in the former North America and West Indies Station had been reduced to the West Indies Guard Ship and a supporting Royal Fleet Auxiliary vessel. The former Royal Navy wireless facility at Daniel's Head was used by the Royal Canadian Navy from 1963 as Naval Radio Station Bermuda (NRS Bermuda), re named Canadian Forces Station Bermuda (CFS Bermuda) in 1968. Both HMS Malabar and CFS Bermuda were closed, along with the three US Navy facilities in Bermuda, in 1995.

Ағымдағы жағдай

1957 жылы базаның көп бөлігі әскери-теңіз кемежай ретінде жабылуынан кейін (1995 жылға дейін жұмыс істеген HMS Malabar жағажайлық мекемесінен басқа), база тозуға ұшырады. Дауылдар мен күтімсіздік салдарынан көптеген ғимараттар зақым көрді. 1980 жылдардан бастап Бермудаға туризмнің өсуі кемежайды қайта жаңартуға және оны туристік орталыққа айналдыруға ынталанды. Қазіргі уақытта круиздік кемелер жаз айларында кемежайға үнемі келіп тұрады (круиздік компаниялар бұл жерді Корольдің порты деп атайды). 1982 жылы Вест-Энд даму корпорациясы (WEDCO) Ирландия, Боаз және Уотфорд аралдарындағы бұрынғы Адмиралтейство жерлерін (Royal Navy немесе HM Prisons әлі де пайдаланып тұрған жерлерден басқа) дамытуды бақылау үшін мемлекеттік емес ұйым ретінде құрылды. Осы келушілерге қызмет көрсету үшін бірнеше бұрынғы қоймалар суретшілердің дүкендеріне айналдырылды және сағат мұнарасы ғимаратында жаяу жүргіншілерге арналған сауда галереясы ашылды. Қазір бұл жерде Бермуданың Ұлттық мұражайы мен «Дельфин іздеуі» аттракционы орналасқан. Сонымен қатар, жерде бірнеше мейрамхана бар. Қалған зақымдалған ғимараттарды жөндеу және қосымша круиздік кемелерді тарту үшін екінші док салуға қаржы жинау жұмыстары жалғасуда. 2011 жылдың сәуір айынан бастап мега-круиздік кемелерге арналған док салынды.