Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық капуцин монахы және священник.
American Capuchin friar and priest
Балалық шағы мен оқу
Бернард Фрэнсис Кейси (лақап аты "Барни") 1870 жылғы 25 қарашада Висконсин штатының Пирс округіндегі Оук Гроув қаласындағы шаруа қожалығында дүниеге келді. Ол ирландиялық иммигранттар Бернард Джеймс Кейси мен Эллен Элизабет Мерфидің он алты баласының алтыншысы еді. 1870 жылғы 18 желтоқсанда крещение рәсімінен өтті. 1878 жылы дифтерияға шалдығып, дауысының қанағаттанбауына себеп болды, оны жұмсақ және сәл бұзылған қалды; сол жылы оның екі бауыры осы аурудан қайтыс болды. Кейін отбасы Висконсин штатының Хадсон қаласына көшті. 1878 жылы Сент-Мэри мектебінде оқуға түсті, бірақ 1882 жылғы қазан айында отбасы тағы да Сент-Круа округінің Буркхардт қаласына көшкендіктен оқуы үзіліп қалды. 1887 жылы ол шаруа қожалығын тастап, туған штатында және жақын орналасқан Миннесота штатында ағаш кесуші, ауруханаға көмекші, Миннесота штатының түрмесінде күзетші және Супериор қаласында трамвай операторы болып жұмыс істеді. Түрмеде күзетші болып жұмыс істеген кезінде Джесси Джеймстің серіктерімен танысты. Басында отбасылық өмірге ұмтылған, бірақ ол ұсыныс жасаған қыздың анасы оны кенеттен пансионға жіберді. Висконсин штатының Супериор қаласындағы трамвайда жұмыс істеген кезде, ол өмірі мен болашағын қайта қарастыруға мәжбүр еткен зорлық-зомбылыққа куә болды. Кейбір мәліметтерге сәйкес, ол мас теңізшінің қолында пышақпен тұрған, қанға батқан әйелдің үстінде тұрғанын көрді. Содан кейін ол дінге келуге шақырылды. Оның білімі шектеулі болғандықтан, 1991 жылғы қаңтарда Милуоки архиепископтығының кіші семинариясы – Сент-Франциск орта мектебіне діни қызметкер болу ниетімен түсті. Ол жердегі сабақтар неміс немесе латын тілінде оқытылды, бірақ ол екеуін де білмеді. Біраз уақыттан кейін, академиялық жетіспеушілігіне байланысты діни орденге қосылуды қарастыруы керек екені айтылды. Өтініш беру туралы шешімін қабылдамай тұрып, үйіне оралды. Қасиетті Мариямның бейнесі алдында ойланып отырғанда, оның "Детройтқа барып қайр" деген рухани дауысын естіді. (1917 жылғы Канондық құқық кодексіне сәйкес, қарапайым діни қызметкер мессада уағыз айта алмайды және мойыстауды қабылдай алмайды.) Ол алғашқы мессасын 1904 жылғы 31 шілдеде Апплтон қаласында отбасының қатысуымен өткізді.
Bernard Francis Casey (nicknamed "Barney") was born on November 25, 1870, on a farm in the town of Oak Grove, Pierce County, Wisconsin, the sixth of sixteen children born to Irish immigrants Bernard James Casey and Ellen Elizabeth Murphy. He was baptized on December 18, 1870. He contracted diphtheria in 1878, permanently damaging his voice, leaving it wispy and slightly impaired; two of his siblings died from the disease that year. The family later moved to Hudson, Wisconsin. In 1878, he began school at Saint Mary's, but this was cut short in October 1882 when the family relocated again, to Burkhardt in Saint Croix County. In 1887, he left the farm for a series of jobs in his home state and nearby Minnesota, working as a lumberjack, a hospital orderly, a guard in the Minnesota state prison, and a street car operator in Superior. His time as a prison guard saw him befriend a couple of Jesse James' cohorts. At first, he desired married life, but the mother of a girl to whom he had proposed suddenly sent her off to a boarding school. While working at his last job on the trolleys in Superior, Wisconsin, he witnessed a violent act that caused him to evaluate his life and future. Some reports say that he saw a drunken sailor standing over a bleeding woman with a knife in his hand. He then acted on a call to the priesthood. Due to his limited formal education, he enrolled at Saint Francis High School Seminary, the minor seminary of the Archdiocese of Milwaukee, in January 1891, hoping to become a diocesan priest. Classes there were taught in either German or Latin, neither of which he knew. In due course, he was advised that he should consider joining a religious order if he wanted to become a priest due to his academic limitations. He returned home before deciding to make his application. While reflecting before a statue of the Blessed Virgin Mary, he heard her spiritual voice telling him to "go to Detroit". (Under the 1917 Code of Canon Law, a simplex priest could not preach at Mass or take confessions.) He celebrated his first Mass on July 31, 1904, in Appleton, with his family present.
Министрлік
Ол Нью-Йорктегі бірнеше монастырларда 20 жыл қызмет етті. Оның алғашқы қызметі Йонкерстегі "Сакред-Харт" монастырында болды. Кейін Нью-Йоркке ауыстырылып, алдымен Пенн станциясының жанындағы Сент-Джон шіркеуінде, кейін Харлемдегі Our Lady Queen of Angels шіркеуінде қызмет етті. Ол емші және рухани кеңесші ретінде танымал болды. 1924 жылдың тамызында ол Детройттегі Сент-Бонавентура монастырына ауыстырылды, онда ол 1945 жылға дейін жұмыс істеді. Осы уақыт ішінде ол көбінесе қарапайым портёр (немесе қабылдаушы және есік сақшысы) болып қызмет етті. Суп асханасы 1929 жылы Ұлы депрессия кезінде Детройттың кедей халқына тамақ беру үшін құрылды. Кейси бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келе жатқан суп асханасының негізін қалаушылардың бірі саналады. Ол скрипкашы болғандықтан, демалыс уақытында бауырларына ирланд әндерін ойнағанды ұнататын, бірақ аспапта шебер емес еді. Бала кезінде дифтерия ауруына шалдыққандықтан, ән дауысы нашар болды. Осы аурудан оның екі әпкесі көз жұмды. Көптеген жағдайларда Соланды ғибадатханадағы киелі орында скрипка ойнап отырғанын көруге болар еді. Оның жаназасына дейін және Детройт монастырының зиратына жерленгенге дейін шамамен 20 мың адам оның мәйітімен қоштасты. 1987 жылдың 8 шілдесінде оның денесі эксгумацияланып, Сент-Бонавентура монастырындағы ғибадатхананың ішіне қайта жерленді, ол кейін Солан Касси орталығының бір бөлігіне айналды; оның денесінде өмірінің соңында оны мазалаған тері ауруының ешқандай белгісі болған жоқ. Қайта жерленген кезде оның денесі жаңа киімге оралып, солтүстік трансепттегі болаттан жасалған табытқа қойылды. Оның жердегі өмірі мен өлімінде жасаған көптеген керемет жазылулар оның тілегімен болды деп есептеледі.
He served for two decades in a succession of friaries in New York. His first assignment was at Sacred Heart Friary in Yonkers. He was later transferred to New York City, where he first served at Saint John's Church next to Penn Station and later at Our Lady Queen of Angels in Harlem. He was recognized as a healer and gifted spiritual counselor. In August 1924, he was transferred to the Saint Bonaventure convent in Detroit, where he worked until 1945. During this time, he mostly served as the simple porter (or receptionist and doorkeeper). The soup kitchen was founded in 1929 to provide food for Detroit's poor during the Great Depression. Casey is considered one of the founders of the soup kitchen, which is still in operation today. As a violinist, he loved playing Irish songs for his fellow friars during recreation time but was not a gifted instrumentalist. He had a poor singing voice, attributed to having suffered from diphtheria as a child. This disease took the lives of two of his sisters. Often Solanus could be found playing his violin in the chapel for the tabernacle. An estimated 20,000 people filed past his coffin before his funeral and burial in the cemetery of his Detroit monastery. On July 8, 1987, his remains were exhumed and reinterred inside the chapel at Saint Bonaventure Monastery, which eventually became part of the Solanus Casey Center; his remains showed no signs of the skin disease that afflicted him at the end of his life. His remains were clothed in a new habit before reinterment in a steel casket at the north transept. A range of miraculous cures has been attributed to his intercession during his earthly life and death.
Қасиетті деп жариялау
Оның киелену ісі 1976 жылы Детройт қаласында куәгерлерді тексеру және құжаттарды жинау арқылы басталды. Әулиелерді жариялау жөніндегі Конгрегация бұл кезеңді 1986 жылдың 7 қарашасында растады; 1995 жылға таяу, ол постуляциялық қызметкерлерден позициолық іс қағаздарын алды. Теологиялық кеңесшілер бұл іс қағаздарды 1995 жылдың 7 сәуірінде мақұлдады; конгрегацияның кардиналдары мен епископтары 1995 жылдың 20 маусымында мақұлдады. 1995 жылдың 11 шілдесінде Папа Иоанн Павел II, конгрегация префекті Альберто Бовонемен жеке кездесуде, Кейсидің батыл және ізгі өмір сүргенін растап, оны «Құрметті» деп атады. Адамды киелендіру үшін, егер ол шейіт болмаса, ғылым түсіндіре алмайтын керемет (әдетте, емделу) расталғаннан кейін мақұлдануы керек. Көптеген жағдайлар зерттелді, оның ішінде 1998 жылдың 3 сәуірінде конгрегация қараған, бірақ кейіннен тоқтатылған бір жағдай да болды. Детройт архиепископиясы тағы бір керемет жағдайды тергеді; оның қолайлы есебі 2015 жылы Римге жіберілді. Бұл конгрегацияда 2015 жылдың 12 қазанында, медициналық сарапшылар тобы 2016 жылдың 22 қыркүйегінде және теологиялық кеңесшілер 2017 жылдың 19 қаңтарында расталды. Конгрегация кереметті 2017 жылдың 2 мамырында мақұлдады, ал Папа Франциск екі күннен кейін мақұлдады, яғни бұл қасиетті монахтың киеленуіне жол ашты. 2017 жылдың 18 қарашасында Детройттегі Форд Филд стадионында шамамен 70 000 адамның қатысуымен киелену рәсімі өтті. Рәсімді Әулиелерді жариялау жөніндегі конгрегацияның префекті кардинал Анджело Амато басқарды. Кейси енді «Бақытты» атағын иеленді және қасиеттілікке бір қадам жақындады. Кейсидің расталған кереметі Паула Медина Заратенің иктиозбен ауруын – генетикалық тері ауруын емдеумен байланысты.
His beatification cause commenced in Detroit in 1976 with an investigation involving witness interrogatories and documentation compiling. The Congregation for the Causes of Saints validated this phase on November 7, 1986; around 1995, it received the Positio dossier from postulation officials. The theological advisors approved the dossier on April 7, 1995; the cardinal and bishop members of the congregation did so on June 20, 1995. On July 11, 1995, Pope John Paul II, in a private audience with congregation prefect Alberto Bovone, confirmed that Casey had lived a life of heroic virtue and titled him Venerable. For a person to be beatified unless they are a martyr ordinarily, a miracle (normally, healing) must be approved following confirmation that science could not explain it. Numerous cases were investigated, including one considered by the congregation on April 3, 1998, which was later dismissed. The Archdiocese of Detroit investigated another purported miracle; its favorable report was completed and forwarded to Rome in 2015. This received congregation validation on October 12, 2015; approval by a panel of medical experts on September 22, 2016; and theological consulters' approval on January 19, 2017. The congregation approved the miracle on May 2, 2017, and Pope Francis did so two days later, meaning that the late friar would be beatified. On November 18, 2017, the beatification occurred at Ford Field in Detroit in front of an estimated crowd of 70,000. The Mass and beatification rite was led by Cardinal Angelo Amato, the prefect for the congregation. Casey now has the title "Blessed" and is one step closer to sainthood. Casey's confirmed miracle involved curing Paula Medina Zarate's ichthyosis, a genetic skin condition.
Мұра
Стьюбенвиллдің Францискан университетіндегі жаңа студенттер үйі Bl. Солан Кэйси Холл деп аталды. Мичиган штатының Детройт қаласындағы Солан Кэйси орталығын Детройт капуциндері басқарады және ол Святой Бонавентуры монастырының жанында музейді қамтиды. Вашингтон штатының Сиэтл қаласындағы Солан Кэйси орталығы – бұл Святой Джеймс соборы басқаратын, үйсіздерге көмек көрсететін ресурстық орталық.
A new residence hall at Franciscan University of Steubenville is named Bl. Solanus Casey Hall. The Solanus Casey Center in Detroit, Michigan, is run by the Capuchin Friars of Detroit, and houses a museum adjacent to St. Bonaventure Monastery. The Solanus Casey Center in Seattle, Washington, is a resource center for the homeless run by the St. James Cathedral.