Роберт Хьюстон Милрой: Американ заңгері және Азамат соғысының генералы

Кіріспе

Американдық заңгер

Роберт Хьюстон Милрой (11 маусым 1816 – 29 наурыз 1890) – заңгер, судья және Америка Азамат соғысындағы Одақ армиясының генералы. Ол 1863 жылғы Винчестердің екінші шайқасындағы жеңілісімен ең көп танылды.

Ерте өмір

Милрой Индиана штатының Салем қаласынан шығысқа қарай бес миль қашықтықтағы Кантон шағын ауылына жақын фермада дүниеге келді, бірақ 1826 жылы отбасы Кэрролл округіне көшіп кетті. Ол 1843 жылы Вермонттағы Норвич академиясын бітірді. 1845 жылы Техасқа көшіп, 1847 жылы Индианаға қайта оралды. Мексика соғысы кезінде 1-ші Индиана еріктілер полкінде капитан болды, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. 1850 жылы Индиана университетінің құқық мектебін бітіріп, Индиана штатының Ренсселер қаласында заңгер және судья болып жұмыс істеді.

Азаматтық соғыс

Авраам Линкольнның қызметке кірісуіне дейін Милрой Ренсселер маңында тұратын адамдардан 9-шы Индиана милициясына рота жинады және Форт Самтерден кейін жақын уақытта капитан болып тағайындалды, бірақ 1861 жылдың 27 сәуірінде 9-шы Индиана жаяу әскерінің полковнигі болып федералдық қызметке тағайындалды. Ол генерал-майор Джордж Б. Макклеллан басшылығымен Батыс Вирджиния науқанына қатысып, 1861 жылдың 3 қыркүйегінде бригадир генерал болып тағайындалды. Ол Тау департаментінің Чит-Маунтин округін басқарды және 1862 жылғы Стоунволл Джексонның Аңғар науқаны кезінде Тау департаментінде бригада командирі болды. Милрой Екінші Булл-Ран шайқасында генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния армиясының басқа бригадасына қолбасшылық етті. 1863 жылдың 10 наурызында генерал-майор болып, 1862 жылдың 29 қарашасынан бастап шен алды. 1862 жылдың 8-9 мамырында Милрой Макдауэлл шайқасында одақтас күштерге басшылық етті, генерал-майор Томас Дж. "Стоунволл" Джексонға қарсы. Милройдың "шабуылдық қимылы" Джексонды таң қалдырып, бастаманы қолға алды және ауыр шығын келтірді, бірақ конфедераттарды олардың позициясынан ығыстыра алмады. Милрой 1862 жылдың 8 маусымында Крос-Кейс шайқасында бригадаға басшылық етті. Оның бригадасы одаққа адал 5 Вирджиния полкінен (кейін Батыс Вирджиния бөлімдері деп аталды), 1 Огайо полкінен және 3 Огайо артиллериялық батареясынан тұрды. Екінші Булл-Ранда Милрой Джексонмен тағы кездесті; бригадасын конфедераттардың қатарындағы бос орынға бастап, ол генерал Исаак Тримблдің бригадасын таң қалдырды, бірақ күш-жігермен кері қайтарылып, 300 адамын жоғалтты. Милройдың әскери мансабының ең төмен нүктесі Геттисбург науқанының басында болды. Ол 1863 жылдың ақпанынан маусымына дейін VIII корпустың 2-ші дивизиясының орталық бөлімшесін басқарды. Екінші Винчестер шайқасында ол генерал-лейтенант Ричард С. Эуэллдің конфедерат корпусымен жеңіліп, генерал Роберт Э. Лидің Солтүстік Вирджиния армиясының авангардымен Пенсильванияға шабуыл жасауға бағытталды. Ол өзінің 6900 адамнан тұратын гарнизонын Винчестерден кері қайтаруға бұйрық алғанмен, конфедераттардың басып кіруіне қарсы тұрып, Винчестердің бекіністері кез келген шабуылға немесе қоршауға төтеп береді деп ойлады. Бас штабтың бастығы Генри В. Галлек Балтимор және Огайо темір жолынан алыс орналасқан бұл "алдыңғы" позицияны жақтырмады және Милройдың 6900 адамнан тұратын гарнизонын Винчестерден қайтарып алуын қалады. VIII корпустың қолбасшысы генерал-майор Роберт Шенк шешімге келе алмады және Винчестерді эвакуациялау туралы қарама-қайшы бұйрықтар берді, өйткені Милрой Шенкті Винчестерді және оның кең бекіністерін кез келген конфедерат шабуылына қарсы ұстай алатынына сендірді. Шенк бас тартты және Милройға келесі бұйрықтарды күтуді тапсырды. Винчестерге телеграф сымын конфедерат шабуылшылары кесіп тастады. Эуэллдің конфедераттардың екінші корпусы Винчестерге жақындағанда, Милрой өзінің ведеттері мен пикеттері айналадағы аумаққа кеңінен орналастырылмағаны үшін соқырланды, өйткені оның адамдары қатты және қайта-қайта шабуылға ұшырады, және ол бүкіл конфедерат корпусы оған қарсы соққы беріп жатқанын ешқашан түсінбеді. Ол құлдықты жою Құдайдың еркі деп сенді және оқшауланушылар Ескі Келісімдегідей жазалануы керек деп ойлады. Оның Винчестер азаматтарына жасаған қатыгездіктері тіпті көптеген одақтас жақтастары өздерінің көзқарасын өзгертті, бұл Милройдың айналасында ақпарат жинау мүмкіндігін оқшаулады. 1863 жылдың 15 маусымында Милрой штабымен бірге қашып кетті, бірақ оның 3000-нан астам адамы тұтқындалды, сондай-ақ оның барлық артиллериясы мен 300 жабдықтау вагоны да тұтқындалды. Ол өзінің іс-әрекеті үшін жауап беру үшін тергеу комиссиясына шақырылды, бірақ он айдан кейін ол осы апатқа қатысты кінәсінен босатылды. Винчестерге шабуыл кезінде Милройдың атына жарылған снаряд тиді. Ол аттан құлап, сол жамбасын көгертіп алды, бірақ медициналық көмекке жүгінбеді, тек басқа атқа отырды. Осы белсенділіксіз кезеңнен кейін Милрой Батыс театрына ауыстырылды, 1864 жылдың көктемінде Нешвиллде генерал-майор Джордж Генри Томас басқаратын Камберленд армиясына қосылды. Батыс Вирджиниядағыдай, Милрой азаматтарға қатыгездікпен қарау және конфедерат жақтастарын білдіргендерді жиі қуу және қоғамдық орында орындау арқылы беделге ие болды. Ол сондай-ақ соғыстың соңына дейін Камберленд департаментіндегі Нешвилл және Чаттануга темір жолының қорғанысын басқарды. Бұл жағдайдың шайқасқа қатысуы күтілмегенімен, ол 1864 жылы Франклин-Нешвилл науқанының бөлігі болған Үшінші Мурфрисборо шайқасында қысқа ғана уақытқа қатысты. Винчестердегі ұятты жағдайды азайтуға тырысып, ол 13-ші Индиана атты әскерін генерал-майор Нейтан Бедфорд Форресттің жаяу әскерінің бөлігі деп есептеп, тікелей дұшман артиллериялық позициясына шабуыл жасауға бұйрық берді. Индианалықтар ауыр шығынға ұшырады. Милрой өзінің генерал-майор Бенджамин Ф. Читамын корпусының жаяу әскеріне емес, атты әскерге қарсы тұрғанын түсінгенде, ол Мурфрисбородағы "Роузкранс бекінісіне" қайтып келді. Келесі күні генерал Ловелл Х. Руссо, Мурфрисборо ауданындағы барлық одақтас күштерінің қолбасшысы, Милройға екі жаяу әскер бригадасымен күш берді. Милрой конфедерат жаяу әскері мен атты әскерін талқандады. Шабуыл "генерал Милроймен жақсы жүргізілді", - деді генерал Руссо. Милрой 1865 жылдың 26 шілдесінде отставкаға кетті.

Just before Abraham Lincoln was inaugurated, Milroy recruited a company for the 9th Indiana Militia with men living around Rensselaer and was appointed its captain soon after Fort Sumter, but on April 27, 1861, he was appointed to the Federal service as colonel of the 9th Indiana Infantry. He took part in the western Virginia campaign under Maj. Gen. George B. McClellan and was promoted to brigadier general on September 3, 1861. He commanded the Cheat Mountain District of the Mountain Department and served as a brigade commander in the Mountain Department during Stonewall Jackson's Valley Campaign of 1862. Milroy commanded another brigade in Maj. Gen. John Pope's Army of Virginia for the Second Battle of Bull Run. He was promoted to major general on March 10, 1863, to rank from November 29, 1862. On May 8–9, 1862, Milroy led Union forces in the Battle of McDowell against Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson. Milroy's "spoiling attack" surprised Jackson, seized the initiative, and inflicted heavier casualties, but did not drive the Confederates from their position. Milroy led a brigade at the Battle of Cross Keys on June 8, 1862. His brigade consisted of 5 Virginia regiments loyal to the Union (later designated as West Virginia units,) 1 Ohio regiments and 3 Ohio artillery batteries. At Second Bull Run, Milroy faced Jackson once again; leading his brigade into a gap in the Confederate line, he managed to surprise the brigade of Brig. Gen Isaac Trimble, but was driven back by reinforcements and lost 300 men in the process. The low point of Milroy's military career was during the early days of the Gettysburg Campaign. He commanded the 2nd Division of the VIII Corps, Middle Department, from February 1863 until June. During the Second Battle of Winchester, he was outmaneuvered and "gobbled up" by the Confederate corps of Lt. Gen. Richard S. Ewell, the vanguard of Gen. Robert E. Lee's Army of Northern Virginia on its way north to invade Pennsylvania. Although ordered to withdraw his 6,900 man garrison from Winchester, he chose to remain in the face of the Confederate invasion, assuming that the fortifications of Winchester would withstand any assault or siege. General in chief Henry W. Halleck never favored this "forward" position, so far from the Baltimore and Ohio Railroad, and he wanted Milroy to withdraw his 6,900 man garrison from Winchester. The commander of VIII Corps, Major General Robert Schenck, was seemingly undecided and gave contradicting orders on the evacuation of Winchester, as Milroy convinced Schenck that he could hold Winchester and its extensive fortifications against any Confederate invasion, for months if necessary. Schenck capitulated and left Milroy with a final telegram to wait further orders. The telegraph wire into Winchester was cut by Confederate raiders. As Ewell's Confederate Second Corps closed in on Winchester, Milroy was further blinded by the fact that his vedettes and pickets were not extensively placed in the surrounding territory, due to heavy and repeated bushwhacking of his men, and he never realized that an entire Confederate corps was bearing down upon him. A fanatic Presbyterian and abolitionist, Milroy believed that eradicating slavery was God's will and that secessionists needed to be punished in an Old Testament fashion. His maltreatment of Winchester citizens had been such that even many pro Unionists had changed their sympathies, serving to further isolate Milroy's ability to gather intelligence around him. On June 15, 1863, Milroy escaped with his staff, but over 3,000 of his men were captured, as were all of his artillery pieces and 300 supply wagons. He was called before a court of inquiry to answer for his actions, but after ten months he was relieved of any culpability for the debacle. During the attack on Winchester, Milroy's horse was hit by an exploding shell. He was thrown from the saddle and bruised his left hip in the process, but did not seek any medical attention and instead merely mounted another horse. After this period of inactivity, Milroy was transferred to the Western Theater, recruiting for Maj. Gen. George Henry Thomas's Army of the Cumberland in Nashville in the spring of 1864. Much like in western Virginia, Milroy gained a reputation for his harsh treatment of civilians and frequent banishments and public executions of those who expressed pro Confederate sympathies. He also commanded the Defenses of the Nashville and Chattanooga Railroad in the Department of the Cumberland until the end of the war. Although it was not anticipated that this would be a combat assignment, he fought briefly in the Third Battle of Murfreesboro, part of the Franklin Nashville Campaign in 1864. Anxious to reduce some of the stigma of Winchester, he ordered the 13th Indiana Cavalry to make a mounted charge directly at an enemy artillery position, assuming that it was only a portion of Maj. Gen. Nathan Bedford Forrest's dismounted cavalry. The Hoosiers suffered heavy casualties. When Milroy realized that he was facing not cavalry, but an infantry division of Maj. Gen. Benjamin F. Cheatham's corps, he returned to the safety of "Fortress Rosecrans" in Murfreesboro. The following day General Lovell H. Rousseau, commander of all Union forces in the Murfreesboro area, reinforced Milroy with two infantry brigades. Milroy attacked and routed the combined Confederate infantry and cavalry. The battle was "well conducted by Maj. Gen. Milroy" in the words of General Rousseau. Milroy resigned his commission on July 26, 1865.

Соғыстан кейінгі мансап

Соғыстан кейін Милрой Уабаш және Эри каналы компаниясының қамқоршысы болды, ал 1872-1875 жылдары Вашингтон территориясындағы үндістер ісі жөніндегі басқарушы және келесі он жыл бойы үнді агенті қызметін атқарды. Осы кезеңде ол қартайған Якама басшысы Камиакиннің аймақтың фермерлерінен өз ата-бабаларының жерінен қуылмауына белсенді түрде көмектесті. Соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай Милрой Винчестерде алған жамбас жарақатынан қатты ауыра бастады, жасы ұлғайған сайын ауыруы күшейді, соңында оның қимыл-қозғалысы шектелді және таяққа тәуелді болды. Дәрігерлер оның жағдайын жамбас буынының байланысу тіндерінің созылмалы қабынуы деп диагностикалады. Милрой 1890 жылғы 29 мамырда Вашингтон штатының Олимпия қаласында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды және Вашингтон штатының Тумвотердегі масондық естелік саябағына жерленді. Ол 1965 және 1966 жылдары, өлімінен кейін жарық көрген «Генерал Роберт Хьюстон Милройдың құжаттары» атты кітаптың авторы еді.

Еске алу

Милрой – Миннесота штатындағы Милрой қаласының құрметіне аталған.