АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің 6-шы полкі: Тарихы мен шайқастары

Кіріспе

6-шы теңізшілер полкі (сонымен қатар "6-шы теңізшілер" деп аталады) – Солтүстік Каролина штатындағы Лежун базасында орналасқан АҚШ Теңіз әскері корпусының жаяу әскер полкі. Полк II Теңіз экспедициялық күшінің 2-ші Теңіз әскері дивизиясының құрамында. Оның жауынгерлік тарихы Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жетеді, сол кезде олар американдық экспедициялық күштердің бөлігі болған. Олар Екінші дүниежүзілік соғыста Тынық мұхиты аймағында шайқасты, ең белгілісі Гуадалканал, Тарава, Сайпан, Тиниан және Окинава шайқастарында. Жақында полк Персид шығанағы соғысында және Ирак азаттығы операциясына қолдау көрсетуде қатысты.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

6-шы теңізшілер полкі алғаш рет 1917 жылғы 11 шілдеде, Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанынан кейін үш ай өткен соң, Вирджиния штатындағы Куантико теңізшілер корпусы базасында, Құрмет медалінің иегері полковник Альбертус В. Кэтлиннің басшылығымен құрылды. Полк үш батальонды қамтыды: 1-ші (74-ші, 75-ші, 76-шы және 95-ші роталар), 2-ші (78-ші, 79-шы, 80-ші және 96-шы роталар) және 3-ші (82-ші, 83-ші, 84-ші және 97-ші роталар). 6-шы теңізшілер полкінің жоғары шенді офицерлері мен штабтық офицерлерінің көп бөлігі ұзақ жылдар бойы қызмет еткен кәсіпқойлар болды, ал кіші офицерлер мен барлық қатардағы сарбаздар жаңадан әскери қызметке шақырылғандар еді. Жаңа келгендердің тәжірибесі аз болғанымен, білімі жоғары болды: полковник Кэтлин олардың 60 пайызының жоғары білім алғанын бағалады. Полк бөлімдері 1917 жылдың соңында және 1918 жылдың басында Францияға келді. Келгеннен кейін 6-шы теңізшілер полкі 5-ші теңізшілер полкімен және 6-шы пулемет батальонымен бірігіп, АҚШ-тың 2-ші дивизиясының (тұрақты) 4-ші бригадасын құрды, американдық экспедициялық күштерінің құрамында болды. Көктемнің басында француздық оқытушылардың жетекшілігімен жаттығулар өтті. «Теңізшілер» бригадасы 1918 жылдың наурыз айында Верденге жақын Тулон секторындағы окоптарға кірді, онда алғашқы жауынгерлік шығындарын бастан кешті. Полк окоптарда 33 сарбазды жоғалтты, олардың көпшілігі 1918 жылғы 13 сәуірде 74-ші ротаның орналасқан жеріне газ шабуылы жасалған кезде қаза тапты. 4-ші бригадаға 1918 жылдың мамыр айының соңында Шато-Тьерри маңындағы құлдырап жатқан француздық желіні нығайтуға бұйрық берілді. 6-шы теңізшілер полкі Бело Вудтың оңтүстік-батысында орналасты, содан кейін 6 маусымда Буреш қаласын басып алуға және Бело Вудтың оңтүстік жартысын тазартуға бұйрық берілді. Бұл шабуылдар бір айға созылған күрестің бастамасы болды, ол кейіннен АҚШ теңізшілер корпусы үшін маңызды шайқасқа айналды. Полковник Кэтлин алғашқы шабуыл толқындарынан кейін көп ұзамай ауыр жарақат алды; оның орнына лейтенант-полковник Гарри Ли тағайындалды, ол соғыстың соңына дейін полкке басшылық етті. Артиллериялық сержант Фред В. Стокхэм өз газ маскасын взводтасына ерікті түрде берді және кейіннен осы әрекеті үшін қаза болғаннан кейін Құрмет медалімен марапатталды. Полк тіс дәрігері Видон Осборн да қаза болғаннан кейін Құрмет медалімен марапатталды. Бұл сектордағы полктің шығыны 40 күн ішінде 2143 адамды құрады. «Теңізшілердің көрнекті батылдығы, күш-жігері, рухы және табандылығы» үшін француз үкіметі Бело Вудтағы теңізшілер бөлімшелеріне «Croix de Guerre with Palm» орденін берді және Бело Вудты «Bois de la Brigade de Marine» деп атады. АҚШ-тың 2-ші дивизиясы шілде айының ортасында Сойсон маңында қарсы шабуыл жасау үшін француздық XX корпусына қосылды. 6-шы полк 18 шілдеде шабуыл толқыны басталғанда резервте қалды. Келесі күні 6-шы теңізшілер полкі Виерзиден Тигниге қарай жалғыз басып өтті, бірақ қарқынды артиллерия мен пулемет атысынан мақсатына жетпей тоқтады. Шығын өте ауыр болды, көптеген бөлімдерде 50-70 пайызды құрады. Бірінші лейтенант Клифтон Б. Кейтс (болашақта теңізшілер корпусының командирі) 400-ден астам адамның тек екі ондаған ғана аман қалғанын хабарлады және «Сол жағымда ешкім жоқ, оң жағымда да аз ғана. Мен тұрып қаламын» деді. Айн-Марн шабуылында полктің шығыны 1431 адамды құрады; 1918 жылғы 19 шілде – 6-шы теңізшілер полкі тарихындағы ең қымбат күн. Сойсондағы әрекеттері үшін 6-шы полкке бекітілген екі әскери-теңіз медициналық қызметкері Құрмет медальдарын алды: болашақ адмирал Джоэл Т. Бун және санитар Джон Х. Балх. Бір айлық демалыстан кейін теңізшілер АҚШ-тың бірінші армиясына тағайындалды, ол «толығымен американдық» шабуылға қатысу үшін, Сен-Михиел шығыңын жою мақсатымен қос қанатты шабуыл жасады. 6-шы теңізшілер полкі Лимейден Тьяукортқа 3-ші бригаданың шабуылын қолдау үшін жіберілді. Шабуыл 12 қыркүйекте ерте басталды және алғашқы шабуыл сол күні түстен бұрын дивизияның барлық мақсаттарына жетті. Американдық шабуыл неміс әскерінің кері шегінуімен бір уақытта болды. Полк үшін ең қиын шайқас 15 қыркүйекте қарсылық желісін қорғаған кезде болды. Бұл миссияны кейбір тарихшылар «жеңіл шайқас» деп атағанмен, 6-шы теңізшілер полкі Сент-Михиелде жүзден астам адамды жоғалтты және бес жүзге жуық адам жарақаттанды; Теңіз флотының санитары Дэвид Э. Хейден Тьяукортты қорғаған 6-шы теңізшілерге қосылған кездегі батылдығы үшін Құрмет медалімен марапатталды. 2-ші дивизия мен АҚШ-тың 36-шы дивизиясы неміс күштеріне шабуыл жасаған француздық Төртінші армияға берілді, ол Бланк Мон Ридж шайқасына айналды. Мұнда теңізшілер қанды шайқастардан кейін өз мақсаттарын сәтті басып алды және 36-шы дивизияның қолдауымен француздық бөлімдердің алға жылжуына жетуіне дейін неміс әскерінің қарсы шабуылдарын тойтарды. 2-ші және 36-шы дивизиялар содан кейін алға жылжып, Сент-Этьендегі неміс бекінісін басып алды, содан кейін 2-ші дивизия желіден алынып, қайта құру үшін американдық басшылыққа қайтарылды. Бело Вуд, Сойсон және Бланк Мон шайқастарындағы әрекеттері үшін 6-шы теңізшілер полкі үш рет француздық «Croix de Guerre» орденімен марапатталды. Нәтижесінде, полк «Croix de Guerre» орденінің лентасын тағуға құқылы (полк логотипінде көрінеді), теңізшілер корпусында осы құрметке ие болған екі бөлімшенің бірі (екіншісі – 5-ші теңізшілер полкі). Лента содан кейін бөлімшенің формасының бөлігіне айналды және қазіргі 6-шы теңізшілердің барлық мүшелері полкте қызмет еткен кезде лентаны тағуға құқылы. 1918 жылғы 11 қарашадағы соғыс аяқталған кезде, 6-шы полк Франциядан Бельгия және Люксембург арқылы Кобленцке, Германияға одақтас әскерлерінің маршын бастау үшін АҚШ-тың үшінші армиясына тағайындалды. 1918 жылғы желтоқсаннан 1919 жылғы мамырға дейін полк ешқандай оқиғасыз оккупациялық міндеттерді орындады. Осы уақытта полк тағы да соғысқа қатысты, өйткені неміс өкілдері капитуляцияның күтпеген талаптарына наразылық білдірді. Бұл қауіп немістерді талаптарды қабылдауға көндірді және соғысты ресми аяқтаған келісімдер 1919 жылғы маусымда қол қойылды. Міндеттерін орындаған теңізшілер келесі айда үйге қайтты. 6-шы теңізшілер полкі 1919 жылғы 13 тамызда Куантикода, Нью-Йорк және Вашингтон қалаларының көшелерімен жеңіспен марш жасағаннан кейін таратылды. Томас Бойдтың «Through The Wheat» романы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 6-шы теңізшілер полкінің қызметін қамтиды.

The 6th Marine Regiment was first organized at Marine Corps Base Quantico, Virginia, on 11 July 1917, three months after the American entry into World War I, under the command of Medal of Honor holder Colonel Albertus W. Catlin. The regiment included three battalions: the 1st (74th, 75th, 76th, and 95th Companies), the 2nd (78th, 79th, 80th, and 96th Companies), and the 3rd (82nd, 83rd, 84th, and 97th Companies). Virtually all of the senior officers and staff non commissioned officers of the 6th Marines were long service professionals, while most junior officers and all privates were new enlistees. Although the new men were short on experience, they were long on education: Colonel Catlin estimated that 60% of them were college men. Regimental increments arrived in France during late 1917 and early 1918. Upon arrival, the 6th Marines joined the 5th Marine Regiment and the 6th Machine Gun Battalion to form the 4th Brigade, U. S. 2nd Division (Regular), American Expeditionary Force. The early spring was devoted to training under French tutelage. The "Marine" Brigade entered the trenches of the Toulon Sector near Verdun in March 1918, where it suffered its first combat casualties. The regiment had 33 men killed while in the trenches, most lost when the 74th Company billeting area was gassed on 13 April 1918. The 4th Brigade was ordered to shore up crumbling French lines near Château Thierry in late May 1918. The 6th Marines took up positions southwest of Belleau Wood, then it was ordered to seize the town of Bouresches and to clear the southern half of Belleau Wood itself on 6 June. These attacks were the beginning of a month long struggle that eventually became a landmark battle for the U. S. Marine Corps. Colonel Catlin was severely wounded not long after the first waves went over the top; his replacement was Lieutenant Colonel Harry Lee, who would command the regiment for the rest of the war. Gunnery Sergeant Fred W. Stockham voluntarily gave up his own gas mask to a platoonmate and was later awarded a posthumous Medal of Honor for that action. Regimental dentist Weedon Osborne was also awarded a posthumous Medal of Honor. Regimental losses in this sector were 2,143 over 40 days. In recognition of the "brilliant courage, vigor, spirit, and tenacity of the Marines", the French government awarded Marine units at Belleau Wood the Croix de Guerre with Palm and renamed Belleau Wood "Bois de la Brigade de Marine." The U. S. 2nd Division was attached to the French XX Corps to conduct a counterattack near Soissons in mid July. The 6th Regiment was held in reserve when the initial assault waves went over the top on 18 July. The next day, the 6th Marine Regiment stepped off, advancing alone from Vierzy toward Tigny, but was stopped short of the objective by intense artillery and machinegun fire. Casualties were extremely heavy, estimated at 50 to 70% in most units. First Lieutenant Clifton B. Cates (a future commandant of the Marine Corps) reported only about two dozen of more than 400 men survived and added " There is no one on my left, and only a few on my right. I will hold." Regimental losses during the Aisne Marne Offensive numbered 1,431; 19 July 1918 is the single costliest day of fighting in the history of the 6th Marine Regiment. Two Navy medical personnel attached to the 6th Regiment received Medals of Honor for their actions at Soissons: future admiral Joel T. Boone and corpsman John H. Balch. After a month long rest, the Marines were assigned to the U. S. First Army to participate in the first "all American" push, a double envelopment to eliminate the St. Mihiel salient. The 6th Marines was relegated to support the 3rd Brigade's attack from Limey to Thiaucourt. The push began early on 12 September, and the initial attack carried virtually all of the division's objectives before noon that day. The American attack unknowingly coincided with a German withdrawal. The sharpest action for the Regiment occurred when defending the outpost line of resistance on 15 September. Although this mission has been tagged "a piece of cake" by some historians, the 6th Marines lost more than a hundred killed and about five hundred wounded at St. Mihiel; Navy corpsman David E. Hayden earned a Medal of Honor for his heroic actions while attached to the 6th Marines defending Thiaucourt. The 2nd Division and the US 36th Division were then loaned to the French Fourth Army for its assault on German forces that became the Battle of Blanc Mont Ridge. Here the Marines successfully captured their objectives after bloody fighting, and with support from the 36th Division fought off German counterattacks until the flanking French units were able to catch up to the American advance. The 2nd and 36th Divisions then advanced and captured a German strongpoint at St. Etienne, after which the 2nd was withdrawn from the line to regroup and returned to American command. For the actions at Belleau Wood, Soissons, and Blanc Mont, the 6th Marine Regiment was awarded the French croix de guerre three times. As a result, the regiment is authorized to wear the fourragère of the croix de guerre (seen in the unit's logo), one of only two units in the Marine Corps so honored (the other being the 5th Marine Regiment). The fourragère thereafter became part of the uniform of the unit, and all members of the modern 6th Marines are authorized to wear the fourragère while serving with the regiment. When the armistice on 11 November 1918, ended active hostilities, the 6th Regiment was assigned to the U. S. Third Army to spearhead the Allied march from France through Belgium and Luxembourg to Coblenz, Germany. There, the regiment settled into uneventful occupation duty from December 1918 to May 1919. At that time, the regiment once again deployed for hostilities when the German representatives balked at the unexpected terms of surrender. This threat persuaded the Germans to accept to the terms, and the treaties formally ending the war were signed in June 1919. Their mission accomplished, the Marines sailed for home the following month. The 6th Marines was deactivated at Quantico on 13 August 1919 after victoriously parading through the streets of New York City and Washington, D. C. Thomas Boyd's novel Through The Wheat. covers the activities of the 6th Marine Regiment during the First World War.

Дүниежүзілік соғыстар аралығы

6-шы теңізшілер полкі 1921 жылы Куантико теңіз базасында қайта жандандырылды, онда ол 5-ші полкпен бірге бригада құрды. Бірлесіп, осы тарихы мол бөлімшелер жаттығулар өткізіп, жазғы маневрлерге қатысу арқылы ел назарына ілікті. Олар Азамат соғысының танымал шайқастарын (Wilderness, Gettysburg, Antietam және New Market) заманауи тактика мен жабдықтарды пайдалана отырып қайта жаңғыртты, бұл оқиғалар ұлттық жаңалықтарда кеңінен жарияланды. 1924 жылы полк құрамындағы бөлімдер Куба мен Доминикан Республикасындағы оккупациялық күштерді нығайтуға жіберілді. 1925 жылғы наурыз айында полк қайтадан таратылды. Екі жыл өткен соң, Қытайда азаматтық дау-жанжалдар болып, американдықтардың өмірі мен мүлкіне қауіп туды. Бұл қауіптің алдын алу үшін, зорлық-зомбылық пен тәртіпсіздіктің жолын кесу мақсатында әскери күштерді арттыру қажет болды. Осының нәтижесінде, Филадельфияда Қытайдағы 3-ші Уақытша бригада құрамында жаңа 6-шы полк құрылды. 1928 жылы ерекше оқиғалар болған жоқ, сондықтан 1929 жылы Қытайдағы теңіз жаяу әскерлері қайта орналастырылды немесе үйлеріне қайтарылды. 6-шы полк тулары Сан-Диегоға оралды, онда бөлім ресми түрде таратылды. Полк 1934 жылдың 1 қыркүйегінде Флоттық теңіз күштерінің құрамына қайта қосылды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

АҚШ 1941 жылдың желтоқсан айында Екінші дүниежүзілік соғысқа қадам басқанда, 6-шы теңізшілер полкі уақытша 2-ші теңізшілер дивизиясынан бөлініп, Исландияда гарнизондық қызмет атқарды, сондай-ақ 1-ші уақытша теңізшілер бригадасына қарасты болды. Бригада 25 наурызда Нью-Йорк қаласында таратылды. 6-шы теңізшілер полкі Оңтүстік Тынық мұхитына аттанғанға дейін Сан-Диегодағы 2-ші теңізшілер дивизиясына қайта бағындырылды. Жаңа Зеландияда қысқа тоқталыстан кейін, 6-шы теңізшілер полкі 1943 жылдың 4 қаңтарында Гуадалканалға қонды, онда олар уақытша 2-ші және 8-ші теңізшілер полктерімен қайта бірікті. 2-ші теңізшілер дивизиясының басым бөлігі кеткеннен кейін, уақытша армиялық-теңізшілер дивизиясының құрамында күрескен 6-шы теңізшілер полкі Кокумбонадан Эсперанс мүйісіне шабуыл жасап, Гуадалканалдағы соңғы американдық шабуылға қатысып, қалған жау күштерін жойды. "Канал"дағы алты апталық жекпе-жекте 6-шы теңізшілер полкі 223 адамнан құралған шығынға ұшырады (53 қаза тапты/жараланғаннан қайтыс болды, 170 жараланды). Содан кейін полк Жаңа Зеландияға оралып, жақын арада басталатын Гальваник операциясына – Тынық мұхитының орталық бөлігіндегі Гилберт аралдарын басып алуға дайындалды. Осы жолы мақсат – Тарава атолы. Тағы да 2-ші теңізшілер дивизиясының құрамында болған 6-шы теңізшілер полкі V амфибиялық корпустың жүзбелі резервіне айналды. Шабуыл жасаған топтар 1943 жылдың 20 қарашасында жағаға түсті, бірақ күшті қарсылыққа тап болды. Зардаптар соншалықты көп болды, дивизияның барлық резервтік күштері күнінің өзінде қолданылды. 6-шы теңізшілер полкіне келесі күні таңертең жағаға түсуге бұйрық берілді. 1-ші және 3-ші батальондар Бетио аралының Жасыл жағажайына қонды және аралдың бойымен шабуыл жасауға бұйрық алды, ал 2-ші батальон жақын маңдағы Байрики аралында блоктандыру күштері ретінде қолданылды. 76 сағаттан кейін Бетио қауіпсіз деп жарияланды. 1-ші және 3-ші батальондар Гавайидегі жаңа демалыс лагеріне аттанды, бірақ 2-ші батальон атоллдың қалған бөлігін тазарту үшін қалды. 6-шы теңізшілер полкі 355 адамнан құралған шығынға ұшырады (99 қаза тапты, 256 жарақат алды) және Таравадағы әрекеттері үшін Президенттік бірлік мақтау қағазын алды. Келесі жоспарда "Форажер" операциясы тұрды – Мариана аралдарын басып алу, бұл американдық күштерді Жапонияға бомба тастау қашықтығына жеткізер еді. "Форажер" операциясы 1944 жылдың жазында Сайпанды басып алу және Гуамды қайта басып алу маусымның ортасында, ал Тинианды шілдеде басып алу жоспарланған. 6-шы теңізшілер полкі Сайпан шайқасына және Тиниан операциясына қатысты. Полк 15 маусымда Сайпанның Қызыл жағажайына қатты атыс астында қонды. Бұл полк тарихындағы ең қиын жағалауға қону болды, жағаға қонған алғашқы минуттарда үш батальон командирінің екеуі ауыр жарақат алды. Келесі күні таңертең 6-шы теңізшілер полкі танктермен қолдау көрсетілген бірнеше қарсы шабуылдарды тойтарды, бұл плацдармды сақтап қалды. Машинашы PFC Гарольд Г. Эпперсон 25 маусымда гранатаға секіріп, өмірін құрбан етті және осы әрекеті үшін құрмет медалімен марапатталды. Осыдан кейін полк аралдың батыс жағымен, Гарапан қаласының жағалауы арқылы Танапагқа қарай жылды, онда теңізшілер соғыстың ең ірі жапондық "Банзай" шабуылынан кейін тазалау жұмыстарын жүргізді. 3-ші батальон Танапаг портына басымдық білдірген Манигасса аралын басып алу үшін жағалаудан жағалауға десант түсірді. Полк бірнеше апта бойы айналып өткен жауды тазартып, сонымен қатар шілдеде жақын маңдағы Тинианды басып алуға дайындалды. Сайпан – 6-шы теңізшілер полкі үшін Екінші дүниежүзілік соғыстың ең қымбат шайқасы болды: 356 адам қаза тапты, 1208 адам жарақат алды. 6-шы теңізшілер полкі 25 шілдеде Тинианға қонды және 2-ші теңізшілер дивизиясының қалған бөлігіне қосылды, ол 1 тамызда Тинианның оңтүстік ұшын белгілеген жарлыққа жеткенге дейін аралдан төмен қарай жылды. Соңғы жау бекінісін жою үшін үш күндік қатал шайқас қажет болды. Сол шайқас кезінде PFC Роберт Л. Уилсон серіктерін қорғау үшін денесімен жаудың гранатасын жауып, құрмет медалімен марапатталды. Тиниандағы он күндік шайқаста полк 34 жауынгерін жойып, 165 жауынгерін жаралады. 6-шы теңізшілер полкі Тинианды басып алғаннан кейін Сайпанға оралды. Онда полк жапондықтарды іздеу, шағын бөлімшелерді оқыту және тұру жағдайларын жақсартумен айналысып, сонымен қатар Окинаваны басып алуға дайындалды, бұл Токиоға дейінгі ұзақ жолдағы соңғы қадам болар еді. 2-ші теңізшілер дивизиясы 10-шы армияның резервіне тағайындалды. 1945 жылдың сәуірінде 6-шы теңізшілер полкінің бөлімдері Окинавадағы диверсия күшінің құрамына кірді, бірақ жағаға шықпастан Сайпанға оралды. Сайпандағы уақыттың көп бөлігі Жапонияға шабуыл жасау операциясы "Даунфолл"ға дайындалуға жұмсалды. 6-шы теңізшілер полкі 1945 жылдың күзінде Кюсюға қонуға жоспарланған. Ақырсоңында, Жапония тамызда капитуляциялағандықтан, бұл операция қажет болмады. 6-шы теңізшілер полкі 1945 жылдың қыркүйегінде Жапонияға әкімшілік десант түсірді және бір жылға жуық уақытқа дейін онда тұрды, содан кейін елге оралды. Леон Юрис жазған 1953 жылғы "Battle Cry" романы, сондай-ақ 1955 жылы сол атпен фильмге түсірілді, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 6-шы теңізшілер полкінің 2-ші батальоны туралы айтады.

When the U. S. entered World War II in December 1941, the 6th Marines was temporarily detached from its parent 2nd Marine Division to garrison Iceland while assigned to the 1st Provisional Marine Brigade. The Brigade was disbanded on 25 March in New York City. The 6th Marines was reassigned to the 2nd Marine Division at San Diego before sailing for the South Pacific. After a brief stay in New Zealand, the 6th Marines landed at Guadalcanal on 4 January 1943 where it was temporarily reunited with the 2nd and 8th Marines. The 6th Marines, fighting as part of a provisional Army Marine division after the bulk of the 2nd Marine Division departed, participated in the final American offensive on Guadalcanal advancing from Kokumbona to Cape Esperance and eliminating the last remaining enemy forces. The 6th Marines suffered 223 casualties (53 killed in action/died of wounds, 170 wounded in action) during its six weeks on the "Canal". The regiment then returned to New Zealand to refit for the upcoming Operation Galvanic, the capture of the Gilbert Islands in the Central Pacific. This time the target was Tarawa Atoll. The 6th Marines, once again part of the 2nd Marine Division, was the V Amphibious Corps floating reserve. The assault waves stormed ashore on 20 November 1943 but ran into stiff resistance. Casualties were so heavy that the entire division reserve was committed on the first day. The 6th Marines was ordered ashore the following morning. The 1st and 3rd Battalions landed across Betio's Green Beach and were ordered to drive the length of the island, the 2nd Battalion was used as a blocking force on nearby Bairiki Island. Betio was declared secure after 76 bloody hours. The 1st and 3rd Battalions mounted out for a new rest camp in Hawaii, but the 2nd Battalion stayed on to clear the rest of the atoll. The 6th Marines suffered 355 casualties (99 dead, 256 wounded) and received a Presidential Unit Citation for actions at Tarawa. Next on the slate was Operation Forager, the capture of the Mariana Islands, which would put American forces within bomber range of Japan. Forager was scheduled for the summer of 1944 with the capture of Saipan and the recapture of Guam set for mid June and the seizure of Tinian in July. The 6th Marines participated in the Battle of Saipan and the Tinian operation. The regiment landed under heavy fire at Saipan's Red Beach on 15 June. This was the most difficult storm landing in regimental history, two of three battalion commanders were seriously wounded in the first minutes ashore. Early the next morning, the 6th Marines repulsed several tank supported counterattacks that saved the beachhead. Machine gunner PFC Harold G. Epperson sacrificed his own life by diving on a grenade on 25 June and received a posthumous Medal of Honor for that action. After that, the regiment drove north up the west side of the island through the coastal town of Garapan and on toward Tanapag where the Marines mopped up following the largest Japanese "Banzai" attack of the war. The 3rd Battalion conducted a shore to shore landing to seize Manigassa Island that dominated Tanapag Harbor. The regiment spent a couple of weeks clearing out bypassed enemy and concurrently prepared to seize nearby Tinian in July. Saipan was the costliest battle of the Second World War for the 6th Marines: losses were 356 killed, 1208 wounded. The 6th Marines landed at Tinian on 25 July and joined the rest of the 2nd Marine Division as it elbowed its way down the island until reaching the escarpment that marked Tinian's southern tip on 1 August. It took three days of tough fighting to reduce the final enemy stronghold. During that fighting, PFC Robert L. Wilson covered a live grenade with his body to protect his comrades and earned a posthumous Medal of Honor. The regiment lost 34 killed and 165 wounded in ten days on Tinian. The 6th Marines returned to Saipan once Tinian was secured. There, the regiment alternated searching for Japanese holdouts, conducting small unit training, and improving habitability while preparing for Operation Iceberg, the seizure of Okinawa which would serve as the final stepping stone on the long road to Tokyo. The 2nd Marine Division was designated the Tenth Army reserve. In April 1945, elements of the 6th Marines were part of the diversion force at Okinawa but returned to Saipan without actually going ashore. Most of the time at Saipan was devoted to preparation for Operation Downfall, the invasion of Japan. The 6th Marines were slated to land on Kyūshū in the fall of 1945. Fortuitously, that operation was not needed when Japan surrendered in August. The 6th Marines made an administrative landing in Japan for occupation duty in September 1945 and remained there for almost a year before returning stateside. Leon Uris's best selling 1953 novel Battle Cry, which was also made into a film of the same name in 1955, is about the 2nd Battalion, 6th Marines during the Second World War.

Қырғи қабақ соғыс

Полк АҚШ-қа оралып, 1949 жылы Екінші теңізшілер дивизиясына қосылды. Содан бері ол Жерорта теңізі мен Кариб теңізі аймақтарына бөлімшелерін жиі жөнелтті. Deep Water операциясы – 1957 жылы Жерорта теңізінде өткен НАТО әскери-теңіз жаттығуы. Осы жаттығуларда АҚШ Теңіз жаяу әскерінің 6-шы полкі теңіздегі операция кезінде тік қоршау операциясына қатысқан алғашқы бөлімше болды. 1958 жылдың шілдесінде Ливанда жағдай шиеленіскенде, Үшінші батальон мен 6-шы полк бұйрық алғаннан кейін он бес сағаттың ішінде жерге қонды. Кубалық зымыран дағдарысының басында 2-ші батальон Гуантанамо шығанағына әскери базаны қорғауға көмектесу үшін қонды. 1965 жылы полк Доминикан Республикасындағы "Powerpack" операциясы барысында американдықтардың өмірін және мүлкін қорғау үшін күш түсірді. 1983 жылы 6-шы полктің 2-ші батальоны Ливанның Бейрут қаласындағы Көпұлттық Бейбітшілік сақтау күштеріне қатысты. 1989 жылдың желтоқсанында 6-шы полктің бөлімдері Панамада "Just Cause" операциясы үшін болды. 1990 жылдың қыркүйегінен 1991 жылдың сәуіріне дейін полк Оңтүстік-Батыс Азияға "Desert Shield" және "Desert Storm" операцияларына қатысу үшін жөнелтілді. 6-шы полк 1991 жылдың 24 ақпанында атақты Саддам желісінің ең солтүстік бөлігін бұзып, содан кейін "Ice Tray" деп аталған маңызды нысанаға жетті. Сол жерде полк таңғы шабуылда ирактық механикаландырылған күштерді кері қайтарды, бұл шабуыл "Reveille Counterattack" деп аталды. Атысты тоқтату кезінде 6-шы полк Кувейт қаласынан шығудың маңызды жолын жабатын Мютла қыратының төменгі жағында орналасқан болатын. Полк Кувейтті азат ету кезіндегі іс-қимылдары үшін "Құрметті бірлік" марапатымен марапатталды.

Терроризмге қарсы жаһандық соғыс

2004 жылдың алғашқы бөлігінде 6-шы теңізшілер полкінің штаб-пәтері 6-шы полк ұрыс тобының операциялық атауымен Ауғанстанның Баграм әуежайына «Тұрақты бостандық» операциясын қолдауға жөнелтілді. 2004 жылдың алғашқы бөлігінде батальонның 1-ші десанттық тобы Ауғанстанның Кандагар әуе базасына «Тұрақты бостандық» операциясын қолдауға жөнелтілді. 2007 жылдың қаңтарында 6-шы теңізшілер полкінің штаб-пәтері 6-шы полк ұрыс тобының операциялық атауымен Ирак еркіндігі операциясын қолдауға жөнелтілді. Полк үш жаяу әскер батальонын операциялық басқаруды жүзеге асырды: 3-ші батальон, 2-ші теңізшілер, 2-ші батальон, 8-ші теңізшілер және 1-ші батальон, 24-ші теңізшілер. Қосымша бағынысты бөлімшелерге мыналар кіреді: 1-ші барлау батальоны, C компаниясы, 2-ші танк батальоны, B компаниясы, 2-ші танк батальоны, B компаниясы, 2-ші шабуылдық-амфибиялық батальон, C компаниясы, 2-ші жауынгерлік инженерлік батальон және I батареясы, 3-ші батальон, 12-ші теңіз жаяу әскерлері. 2007 жылдың көктемінде бұл бөлімшелер 2-ші батальон, 6-шы теңіз жаяу әскері, 2-ші батальон, 7-ші теңіз жаяу әскері, 3-ші батальон, 6-шы теңіз жаяу әскері және 2-ші танк батальонының B компаниясымен алмастырылды. 2007 жылдың қазан айында 1-ші барлау батальоны 2-ші барлау батальонымен алмастырылды. Олар 2009 жылдың қаңтарынан бастап 2009 жылдың қыркүйегіне дейін Ирактың Рамади қаласында қызмет етті, содан кейін олар 82-ші әуеде десант дивизиясының 1-ші бригадасымен алмастырылды. 6-шы теңізшілер полкі 2011 жылдың желтоқсанында Ауғанстанға 6-шы полк ұрыс тобы ретінде жөнелтілді. RCT 6 2011 жылдың 24 желтоқсанында Camp Bastion-ға келді. RCT 6 штабы FOB Delaram, AFG-де орналасқан, ал бөлімшенің теңізшілері төменгі деңгейдегі бөлімшелерді қолдау үшін жауынгерлік посттарда (COP) және патрульдік базаларда (PB) орналастырылды. 2017 жылдың қаңтарында Marine Corps Times басылымы 2017 жылдың көктемінде АҚШ теңіз әскерлерінің 300 адамнан тұратын жедел топты (Task Force Southwest деп аталады) Ауғанстанның оңтүстік-батысына тоғыз айға жөнелтетінін хабарлады, олар Хелманд провинциясындағы Талибанның күшеюіне қарсы тұру үшін жергілікті қауіпсіздік күштеріне кеңес беруге және көмектесуге бағытталған. Ресми өкілдердің мәлімдемесіне сәйкес, теңізшілер Ауғанстан Ұлттық Армиясының 215-ші корпусы мен 505-ші аймақтық полициясының «осы аймақтағы қабілеттерін одан әрі жақсарту үшін» «негізгі жетекшілерімен» бірге жұмыс істейді. Task Force Southwest құрамына негізінен II теңіз экспедициялық күштерінің бөлімшелерінен іріктелген жоғары дәрежелі әскери қызметкерлер кіреді, соның ішінде 6-шы теңізшілер полкі; Charlie Co. 1/2 теңізшілері мен теңізшілерінің қолдауымен Task Force 2016 жылдың көп бөлігінде ұқсас кеңес беру рөлін атқарған АҚШ армиясының Task Force Forge-ін алмастырады. 2017 жылдың 30 тамызында полк мүшелері Спрингфилд М1903 байонетімен қаруланған тортты кесіп, бөлімшенің 100 жылдығын тойлады. 2019 жылдың көктемінде 6-шы теңізшілер полкінің штабы Task Force Southwest-ты қолдау үшін тағы бір рет Ауғанстанға жөнелтілді. 2011 жылғы L. A Noire видео ойынында басты кейіпкер Коул Фелпс және бірнеше басқа кейіпкерлер 2-дүниежүзілік соғыс кезінде 6-шы теңіз жаяу әскерінде қызмет етті.

In the first part of 2004, Headquarters Company, 6th Marines, deployed to Bagram Airfield, Afghanistan in support of Operation Enduring Freedom under the operational title Regimental Combat Team 6. During the first part of 2004, Battalion Landing Team 1/6 deployed to Kandahar Air Base, Afghanistan in support of Operation Enduring Freedom. In January 2007, Headquarters Company, 6th Marines, deployed in support of Operation Iraqi Freedom, under the operational title Regimental Combat Team 6. The regiment took operational control of three infantry battalions:
3rd Battalion, 2nd Marines, 2nd Battalion, 8th Marines and 1st Battalion, 24th Marines. Additional subordinate commands include: 1st Reconnaissance Battalion, Company C, 2nd Tank Battalion, Company B, 2nd Tank Battalion, Company B, 2nd Assault Amphibian Battalion, Company C, 2nd Combat Engineer Battalion and Battery I, 3rd Battalion, 12th Marines. In Spring 2007, these units were replaced by 2nd Battalion, 6th Marines, 2nd Battalion, 7th Marines, 3rd Battalion, 6th Marines, and Company B, 2nd Tank Battalion. In October 2007, 1st Reconnaissance Battalion was replaced by 2nd Reconnaissance Battalion. They served in Ramadi, Iraq from January 2009 – September 2009, when they were replaced by the 1st Brigade of the 82nd Airborne Division, Advise and Assist Brigade (AAB). 6th Marines deployed in December 2011 to Afghanistan as Regimental Combat Team 6. RCT 6 arrived in Afghanistan on 24 December 2011 at Camp Bastion. RCT 6 Headquarters was located at FOB Delaram, AFG with Marines from the unit at Combat Out Post (COP) and Patrol Bases (PB) to support subordinate commands. In January 2017, the Marine Corps Times reported that in spring 2017, the U. S. Marine Corps will deploy a task force of 300 personnel (known as Task Force Southwest) for nine months to southwestern Afghanistan to advise and assist local security forces in countering Taliban gains in the Helmand province. Officials said the Marines will work alongside "key leaders" from the Afghan National Army's 215th Corps and the 505th Zone National Police "to further optimize their capabilities in that region." Task Force Southwest will comprise mostly more senior military personnel selected from units across II Marine Expeditionary Force, including the 6th Marine Regiment; With the Support of the Marines and Sailors of Charlie Co. 1/2 the Task Force will be replacing the US Army's Task Force Forge, which has conducted a similar advisory role for much of 2016. On 30 August 2017, a few members of the regiment cut a cake to celebrate the 100th anniversary of the unit with a bayonet mounted Springfield M1903. In Spring 2019 the 6th Marine Regiment headquarters redeployed to Afghanistan once again in support of Task Force Southwest. In the 2011 video game L. A Noire, the protagonist Cole Phelps and several other characters served in the 6th Marines during World War 2.

Белгілі бұрынғы мүшелері

Честер Р. Аллен, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-майоры. 1930 жылдары Қытайда 6-шы теңізшілер жасағында қызмет еткен. Лесли Э. Браун, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-лейтенанты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде полк қару-жарақ ротасында қызмет етті. Клифтон Б. Кейтс, генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 96-шы ротаның 2-ші батальонында қызмет етті. Оскар Р. Колдуэлл, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші батальонның 95-ші ротасында қызмет етті. Джозеф Ф. Данфорд, генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. 1996 жылдан 1998 жылға дейін 2-ші батальонға қолбасшылық етті. Грейвс Б. Эрскин, генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 79-шы ротаның 2-ші батальонында қызмет етті. Джон Грофф, бригадалық генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 83-ші ротаның 3-ші батальонында қызмет етті. Вернон М. Гюймон, бригадалық генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 79-шы ротаның 2-ші батальонында қызмет етті. Лео Д. Гермл, генерал-лейтенант, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. 1941 жылы командирлік қызметте болған. Сондай-ақ, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші батальонның 74-ші ротасында қызмет етті. Рей Хансон, полковник, АҚШ Әскери-теңіз корпусының резерві. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 75-ші ротаның 1-ші батальонында қызмет етті. Томас Холкомб, генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 2-ші батальонға қолбасшылық етті. Арнольд В. Джейкобсен, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 84-ші ротаның 3-ші батальонында қызмет етті. Луис Р. Джонс, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1-ші батальонның 75-ші ротасында қызмет етті. Рассел Н. Джордал, бригадалық генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. 1950 жылы командирлік қызметте болған. Гомер Литценберг, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-лейтенанты, 1949 жылы командир. Айра Дж. Макдональд, Лос-Анджелес қалалық кеңесінің мүшесі. Чарльз И. Мюррей, АҚШ Әскери-теңіз корпусының бригадир генералы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 79-шы ротаның 2-ші батальонында қызмет етті. Альфред Х. Нобл, генерал, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 3-ші батальонның 83-ші ротасында қызмет етті. Джон Х. Пруит, қорпус сардары, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. 6-шы теңізшілер жасағында қызмет еткен. Бірінші дүниежүзілік соғыста екі рет CMOH алған. Уильям Э. Райли, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-лейтенанты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 74-ші ротаның 1-ші батальонында қызмет етті. Уильям У. Роджерс, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 82-ші ротаның 3-ші батальонында қызмет етті. Джордж К. Шулер, майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 3-ші батальонға қолбасшылық етті. Кейін Нью-Йорк штатының қазынашысы болды. Джеральд С. Томас, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генералы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 75-ші ротаның 1-ші батальонында қызмет етті. Филип Х. Торри, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. 1936-1937 жылдары 6-шы теңізшілер полкіне қолбасшылық етті. Леон Урис, жазушы. Грегон А. Уильямс, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-майоры. Окинава шайқасында 6-шы теңізшілер полкіне қолбасшылық етті. Уильям Дж. Уэлинг, АҚШ Әскери-теңіз корпусының генерал-майоры. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 6-шы теңізшілер жасағында қызмет етті. Уильям А. Уортон, генерал-майор, АҚШ Әскери-теңіз корпусы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 2-ші батальонның 79-шы ротасында қызмет етті.

Chester R. Allen, Major General, USMC. Served with 6th Marines in China during 1930s. Leslie E. Brown, Lieutenant General, USMC. Served with regimental Weapons Company during World War II. Clifton B. Cates, General, USMC. Served with 96th Company, 2nd Battalion during World War I.
Oscar R. Cauldwell, Major General, USMC. Served with 95th Company, 1st Battalion during World War I.
Joseph F. Dunford Jr., General, USMC. Commanded 2nd Battalion from 1996 until 1998. Graves B. Erskine, General, USMC. Served with 79th Company, 2nd Battalion during World War I.
John Groff, Brigadier general, USMC. Served with 83rd Company, 3rd Battalion during World War I.
Vernon M. Guymon, Brigadier general, USMC. Served with 79th Company, 2nd Battalion during World War I.
Leo D. Hermle, Lieutenant General, USMC. Commanding Officer in 1941. Also served with 74th Company, 1st Battalion during World War I.
Ray Hanson, Colonel, USMCR. Served with 75th Company, 1st Battalion during World War I.
Thomas Holcomb, General, USMC. Commanded 2nd Battalion during World War I.
Arnold W. Jacobsen, Major General, USMC. Served with 84th Company, 3rd Battalion during World War I.
Louis R. Jones, Major General, USMC. Served with 75th Company, 1st Battalion during World War I.
Russell N. Jordahl, Brigadier general, USMC. Commanding officer in 1950. Homer Litzenberg, Lieutenant General, USMC, Commanding officer in 1949. Ira J. McDonald, Los Angeles City Council member. Charles I. Murray, Brigadier General, USMC. Served with 79th Company, 2nd Battalion during World War I.
Alfred H. Noble, General, USMC. Served with 83rd Company, 3rd Battalion during World War I.
John H. Pruitt, Corporal, USMC. Served with 6th Marines during. Two time CMOH recipient World War I
William E. Riley, Lieutenant General, USMC. Served with 74th Company, 1st Battalion during World War I.
William W. Rogers, Major General, USMC. Served with 82nd Company, 3rd Battalion during World War I.
George K. Shuler, Major, USMC. Commanded 3rd Battalion during World War I. Later served as New York State Treasurer. Gerald C. Thomas, General, USMC. Served with 75th Company, 1st Battalion during World War I.
Philip H. Torrey, Major General, USMC. Commanded 6th Marine Regiment in 1936–1937. Leon Uris, author. Gregon A. Williams, Major General, USMC. Commanded 6th Marine Regiment during the Battle of Okinawa. William J. Whaling, Major General, USMC. Served with 6th Marines during World War I.
William A. Worton, Major General, USMC. Served with 79th Company, 2nd Battalion during World War I.