Вашингтон қаласының Лэньер Хайтс ауданы

Кіріспе

Вашингтон қаласының солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан шағын қалалық аудан. Бұл Колумбия округінің ішінде құрылған, бірақ бастапқы, ресми жоспарланған Вашингтон қаласының сыртында орналасқан ерте жоспарланған бөлімшелердің бірі. Ақ үйден екі шақырым солтүстікке қарай орналасқан Ланьер Хайтс, Адамс Морганның үлкен және жаңа маңындағы ауданының ішінде орналасқан және көбінесе осы танымал жердің бір бөлігі деп есептеледі. Ланьер Хайтс ауданының ауданы шамамен 50 акр (20,25 гектар) және шығысынан 16-шы көшемен, батысынан Адамс Милл-роуд және Ұлттық зоопаркпен, оңтүстігінен Колумбия жолымен және солтүстігінен Гарвард көшесімен шектеледі. Көбінесе 1900 және 1940 жылдар аралығында дамыған Ланьер Хайтс негізінен қатарласа орналасқан үйлерден, сондай-ақ төмен және орташа биіктіктегі көпқабатты үйлерден тұрады. Архитектурасы көбінесе ХХ ғасырдың басындағы стильде, әртүрлі нұсқаларда, әсіресе классикалық жаңғырту стилінде. Кейбір көпқабатты үйлерде ерекше, сапалы арт-деко дизайны бар. Бұл аймақта Колумбия жолының оңтүстік жағында сауда орындары орналасқан. Ланьер Хайтстің солтүстігінде Маунт-Плезанттан сәл көне көршілес аудан орналасқан. Ланьер Хайтс қаланың бірінші округінің бір бөлігі болып табылады. Ал округтің Кеңесшіл көршілік комиссиясы жүйесінде бұл аймақ ANC 1 C-нің құрамына кіреді.

Тарих

Ланьер-Хайтс жерінің көп бөлігі 1714 жылы Джон Брэдфордқа берілген үлкен, игерілмеген жердің бөлігі болды, ол бұл учаскені "Адал сауда" деп атады. 1763 жылы Джорджтаун қаласындағы Роберт Питер "Адал сауда" учаскесін сатып алды. Ауданның тағы бір кішкентай бөлігі 1733 жылы Джеймс Холмид сатып алған үлкен жердің бір бөлігінен пайда болды. Бұл жерде 1800 жылдан кейін ғана қозғалыс болды. Аймақтағы алғашқы құрылыстардың бірі – 1826 жылы Джеймс Эслиннің шағын шаруашылық ретінде пайдалануға арналған жерінде салынған таверна. Шамалы уақыттан кейін жергілікті ойын-сауық ортасына айналған бұл таверна қазіргі 16-шы көше мен Колумбия жолының қиылысының жанында орналасқан. (Эслиннің учаскесі 1920 жылдары дамытылып, ауданның шығыс бөлігін құрады.) Бірақ жалпы алғанда, Ланьер-Хайтс болжамды жері көбінесе (мүлдем болмаса) жалпы егіншілік үшін ғана жеңіл пайдаланылды, Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Вашингтон қарқынды өсе бастағанға дейін. Соғыстан кейін біраз уақыт бойы аймақтың солтүстік шетіндегі Рок-Крик өзенінің бойында құрылыс тастары мен құм-қиыршық алуға арналған шағын карьер болды. Ауданның ресми дамуы 1883 жылы "Ланиер Хайтс бөлімі" құрылуымен басталды, бұл жобаны Элизабет Ланье Дунн және оның күйеуі, зейнеткер АҚШ армиясының генералы Уильям М. Дунн жоспарлап, қаржыландырды. Бұл жоспардың біршама еркін көше конфигурациясы 1888 жылы Конгресс барлық жаңа көшелерді салуда орталық қаланың тікбұрышты тор жүйесі жалғастырылатынын жарлық еткенге дейін бірнеше жыл бұрын жасалған. Бастапқыда жаңа бөлім баяу өсті. Бірнеше жыл ішінде Смитсондар институтының банкирі Арчибальд М. МакЛахлен және биолог Джордж Браун Гуд бұл учаскені Смитсондар институтының қызметкерлері мен Вашингтондағы басқа да мамандардың тұрғын үй қауымдастығына айналдыру идеясымен иеленді. 1897 жылы Колумбия жолындағы электрлі трамвай желісі ашылғанда, жағдай жанданды. Сонымен қатар, 1902-1906 жылдары салынған "The Ontario" есімді әдемі әрі тартымды пәтер үйі аймаққа көбірек назар аударды және адамдарды тартты. Кейіннен бұл аудан отбасылар мен жалғыз тұратын адамдар, соның ішінде мамандар, зиялылар және қалалық жұмысшылар тұратын жақсы қамтамасыз етілген аймаққа айналды. Ланьер-Хайтсте қаланың алғашқы тұрғын үй кооперативтері пайда болды, оның ішінде Уильям Х. Шольс құрған "Стаффорд" және "Ламберт" (1789 және 1791 Ланье Плейс) және кооператив ретінде салынған алғашқы пәтер үйі – 1705 Ланье Плейс. Бұрын ақ нәсілділер тұратын аудан болған, бірақ 1960-1970 жылдары ол адамдар мен мәдениеттердің әртүрлі қоспасына айналды, және біраз уақытқа жергілікті саяси құрылымға қарсы саяси орталыққа айналды, онда "Қара пантералар", Вьетнам соғысына қарсы ұйымдастырушылар және басқа да белсенділер топтары тұрды. XXI ғасырда тұрғын үй бағасының өсуі кейбір жағдайы нашар тұрғындардың сол жерде қалуын қиындатты.

Most of the land beneath Lanier Heights was part of a large, undeveloped piece of property granted in 1714 to John Bradford, who named the tract "Plain Dealing". In 1763, this "Plain Dealing" tract was purchased by Robert Peter of Georgetown. Another small portion of the neighborhood's land came from part of a large piece of property acquired by James Holmead in 1733. Little activity occurred on the land here until after 1800. One early structure in the area was a tavern that James Eslin built in 1826, on property that he had obtained for use as a small farm. The tavern, which quickly became a popular local gambling house, sat near the present day intersection of 16th Street and Columbia Road. (The Eslin tract would eventually be developed in the 1920s, forming the eastern part of the neighborhood.) But in general, the land that became Lanier Heights was being only lightly used—mostly (if at all) for common farming—until shortly after the end of the Civil War, when Washington started to grow with more vigor. For a time after that war, there was a small quarry, for construction stone and gravel, located along Rock Creek at the northern edge of the area. The formal development of the neighborhood began in 1883 with the creation of the “Lanier Heights Subdivision", a project planned and financed by Elizabeth Lanier Dunn and her husband, William M. Dunn, a retired U. S. Army general. This plan’s somewhat casual street configuration was laid out just a few years before Congress decreed in 1888 that henceforth the rectangular grid system of the central city would be continued throughout the District for all new street construction. At first the new subdivision grew slowly. Within several years, banker Archibald M. McLachlen and biologist George Brown Goode of the Smithsonian Institution had, in large part, gained control of the tract with the idea of having the neighborhood become a residential community for Smithsonian employees and other professionals in Washington. In 1897, the opening of an electric streetcar line on Columbia Road encouraged activity. Additionally, the 1902 06 construction of The Ontario, a noteworthy and attractive apartment house, brought further attention, and people, to the area. The subdivision then developed into a fairly affluent area of families and single people, including professionals, intellectuals, and city workers. Several of the city's first housing cooperatives sprang up in Lanier Heights, including the Stafford and the Lambert (at 1789 and 1791 Lanier Place), developed by William H. Sholes, and 1705 Lanier Place, the first apartment building constructed explicitly as a cooperative. In the segregated past, it was a white neighborhood, but by the 1960s and 1970s it had become a diverse mix of people and cultures, and, for a time, a local hub of anti establishment politics where the Black Panthers, anti Vietnam War organizers, and other activists groups resided. In the 21st century, rising home prices have made it somewhat more difficult for some less well to do residents to remain in the area.