Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостондық өндіріс компаниясы Америкадағы алғашқы зауыттардың бірі болған. Ол 1813 жылы бостондық бай саудагер Фрэнсис Кэбот Лоуэлл және кейіннен Бостон Ассошиэйтедс деп аталатын инвесторлар тобымен бірлесіп, мақта маталарын өндіру үшін ұйымдастырған. Ол әлемдегі алғашқы біріктірілген иіру және тоқу фабрикасын су қуатымен Уолтемде, Массачусетс штатында салды. Олар оның Англиядан тымыздан әкелген электр тоқыма станогының сызбаларын, сондай-ақ 1788 жылы Массачусетс штатының Беверли қаласында атпен жұмыс істейтін Беверли мақта фабрикасының коммерциялық құпияларын қолданды. Бұл 300-ге жуық жұмысшы күшпен АҚШ-тағы ең үлкен фабрика болды. Бұл өте тиімді, өте табысты фабрика болды, ол 1816 жылғы тарифтің көмегімен көптеген кішігірім операциялар бизнестен шығуға мәжбүр болған кезде британдық тоқымамен тиімді бәсекелестікке түсті. Род-Айленд жүйесінің кейін пайда болған үлгісін Сэмюэл Слейтер қолданған, ал Бостон Ассошиэйтс оны "Уолтам жүйесі" арқылы жетілдірген. Бұл идея Лоуэлл қаласында (Массачусетс штаты) және Жаңа Англияның басқа жерлерінде сәтті жүзеге асты. Көптеген ауылдарда өз тоқыма фабрикалары болды.
The Boston Manufacturing Company was a business that operated one of the first factories in America. It was organized in 1813 by Francis Cabot Lowell, a wealthy Boston merchant, in partnership with a group of investors later known as The Boston Associates, for the manufacture of cotton textiles. It built the first integrated spinning and weaving factory in the world at Waltham, Massachusetts, using water power. They used plans for a power loom that he smuggled out of England as well as trade secrets from the earlier horse powered Beverly Cotton Manufactory, of Beverly, Massachusetts, of 1788. This was the largest factory in the U. S., with a workforce of about 300. It was a very efficient, highly profitable mill that, with the aid of the Tariff of 1816, competed effectively with British textiles at a time when many smaller operations were being forced out of business. While the Rhode Island System that followed was famously employed by Samuel Slater, the Boston Associates improved upon it with the "Waltham System". The idea was successfully copied at Lowell, Massachusetts, and elsewhere in New England. Many rural towns now had their own textile mills.
Шығу тегі
1793 жылдан бастап, Сэмюэл Слейтер Америкадағы алғашқы сумен жұмыс істейтін табысты тоқыма иіру фабрикасын Род-Айленд штатының Паутукет қаласында құрғаннан бері, су күші мақта талшығын иіріме өңдеуге арналған машиналарды жұмыс істеді, содан кейін ол кішкентай тоқыма дүкендеріне және жеке үйлерге аутсорсингке беріледі, онда ол қолмен жұмыс істейтін тоқыма станоктарында матаға тоқылған. 1810 жылы Жаңа Англияның ауылдарында ондаған иіру фабрикалары пайда болды. Алайда, бұл жүйеде мата өндірісі әлі де баяу болды. 1810 жылы Англияның Ланкашир графтығына сапарға шыққан Франсис Кэбот Лоуэлл Британияның табысты тоқыма өнеркәсібінің жұмысын зерттеді. Ол Америкада әлі күнге дейін теңдесі жоқ құрылғыға - электр тоқымасына ерекше назар аударды. Ол АҚШ-та мата өндірісінің артуы осындай машинаға байланысты екенін білген. 1812 жылы Бостонға оралғанда ол жоспарларды жадына сақтап, өзін ауыл шаруасы ретінде жамылдырды, өйткені сол кезде британдықтар жаңа технологияны экспорттауға тыйым салды. 1813 жылдың қыркүйегінде The Boston Associates компаниясы Уолтемдегі Бойс қағаз фабрикасын сатып алды. Жақын жердегі Чарльз өзенінің құлдырауы он футқа жеткендіктен, олар ойлаған жаңа фабриканы құру үшін идеалды орын болды.
Since 1793, when Samuel Slater established the first water powered successful textile spinning mill in America at Pawtucket, Rhode Island, water power had been operating machinery to process cotton fiber into yarn, which would then be outsourced to small weaving shops and private homes where it would be woven into cloth on hand operated looms. By 1810, dozens of spinning mills dotted the New England countryside. However, cloth production was still fairly slow with this system. While on a visit to Lancashire, England, in 1810, Francis Cabot Lowell studied the workings of the successful British textile industry. He paid particular attention to the power loom, a device for which there was yet no equal in America. He knew that increased cloth production in the United States depended on such a machine. Upon his return trip to Boston in 1812, he committed the plans to memory, disguising himself as a country farmer, since the British banned export of the new technology at the time. In September 1813, The Boston Associates purchased the Boies Paper Mill site in Waltham. With a ten foot drop in the nearby Charles River, it was an ideal location to establish the new factory they envisioned.
Революция
Бұл топ машина жасау техникасын әзірлеу және жасау үшін және жаңа диірменнің құрылысын қадағалау үшін Эймсберидегі Пол Муди есімді білікті механикті жалдады. Бір жылдан астам уақыт сынақтан өткеннен кейін, Моуди Лоуэллдің электр тоқыма станогы туралы сипаттамасын жүзеге асыра алды, бұл жолы өзінің жетістіктерін жасады. Бұл Moody's электр тоқымасының кемелділігі болар еді, бұл американдық өнеркәсіптегі шынайы "революция" болар еді. Алғаш рет мата өндірісінің барлық кезеңдері бір шатырдың астына біріктірілді. Муди сонымен қатар су турбиналарымен жұмыс істейтін былғары белбеулер мен шкивтер сериясын пайдалана отырып, күш беру жүйесін жасады, бұл сол кездегі күрек пен шкивтер жүйесіне қарағанда әлдеқайда тиімді болды. Бірінші диірмен 1814 жылдың соңында, бір жылға жуық уақыттан кейін аяқталды. Джейкоб Перкинс алғашқы су дөңгелегін, бөгетті, су құбырын және жүзу жолын орнатуды басқарды. 1815 жылдың басында мата сатылды. Өндіріс жылдам өсті, пайда да көбейді. 1816 жылы бірінші диірменнің қасына екінші үлкен диірмен салынды. Ол матадан басқа, басқа компаниялар үшін тоқыма машиналарын да өндірді. Екі диірмен 1843 жылы жоспарланған кеңейтудің бір бөлігі ретінде қосылды. Көп ұзамай электр тогы көптеген басқа Жаңа Англия аймағындағы диірмендермен көшіріліп, жол бойына өзгертілді және жетілдірілді. Франсис Кэбот Лоуэлл 1817 жылы 42 жасында қайтыс болды.
The group hired a skilled mechanic named Paul Moody of Amesbury to develop and construct the machinery and to supervise the construction of the new mill. After over a year of trials, Moody was able to bring Lowell's description of the power loom to fruition, making his own advancements along the way. It would be the perfection of Moody's power loom that would be the real "revolution" in American industry. For the first time, all phases of cloth production could be brought under one roof. Moody also developed a system of power transmission using a series of leather belts and pulleys powered by water turbines, that would prove much more efficient than the shaft and gear system then in use. The first mill was completed in late 1814, after almost a year of construction. Jacob Perkins was in charge of installing the first waterwheel, dam, flumes and raceway. By early 1815, the cloth was sold. Production expanded quickly, as did profits. In 1816, a second larger mill was built next to the first mill. In addition to producing cloth, it also produced textile machinery for other companies. The two mills were later connected in 1843, as part of a planned expansion. The power loom was soon copied by many other New England area mills, and modified and perfected along the way. Francis Cabot Lowell died in 1817, at age 42.
Уолтам жүйесі
Бостон Ассошиэйтс Ланкаширде болған кезде байқалатын қатал жағдайлардан өзгеше жұмысшылардың жақсы бақыланатын жүйесін құруға тырысты. Дәнекерлеу зауытының иелері Уолтемдегі машиналарды жұмыс істеуге жақын маңдағы ауылдан жас янки қыздарын жалдады. Олар компанияның берген пансионаттарында тұратын, олардың үстінен үлкен әйелдер бақылау жүргізетін және қатаң мінез-құлық ережелері сақталатын. Олар аптасына шамамен сексен сағат жұмыс істеді. Жұмысшылар таңғы сағат 4:40-да фабриканың қоңырауынан оянады. Олар жұмысқа сағат 5-те келіп, таңғы 7-де жарты сағат таңғы асқа демалады. Кешкі сағат 7-де фабрика жабылып, жұмысшылар өздерінің үйлеріне қайтатын. Бұл күнделікті реті аптасына алты күн ұсталды. Бұл жүйе Уолтам жүйесі деп аталды. 1820-жылдардың басында Уолтемдегі Чарльз өзенінің су қуаты шамамен максималға жеткен, ал инвесторлар одан да көп диірмендерді салу үшін жаңа жер іздестірді. 1822 жылы олар Мэрримак компаниясы ретінде Уолтам жүйесін Лоуэллдің жаңа қаласында, Массачусетс штатында, әлдеқайда үлкен масштабта көшірді. Кейінірек сол инвесторлар тобы Лоренс, Массачусетс, Манчестер, Нью-Гэмпшир және 19-ғасырдың бірінші жартысында Нью-Англияда тағы бірнеше жаңа өнеркәсіптік орталықтар құрды. Уолтемде енгізілген зауыттық әдістерді келесі жылдары басқа салалар да көшіреді. Уолтам жері 19 ғасырдың аяғында қайтадан кеңейтілді. Бұрынғы диірмендер қосылып, екі қабатты шатырлар алынып тасталды, ал қосымша қабаттар жазық шатырлармен қосылды. Бостондық өндіріс компаниясы 1930 жылы жабылды. Ол 1977 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Компанияның кейбір жұмысшы үйлері Ұлттық тарихи орындар тізілімінде де тіркелген. Бүгінде бұл жерде Чарльз Ривер өнеркәсібі мен инновация мұражайы, АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы департаменті қарт адамдарға арналған субсидиялық тұрғын үй, Ира Б. Гордон өнер орталығы (Уолтхам Миллс суретшілер қауымдастығының бөлігі) және басқа да тұрғын үйлер орналасқан.
The Boston Associates attempted to create a well controlled system of labor which varied from the harsh conditions observed while in Lancashire. The mill owners recruited young Yankee farm girls from the surrounding area to come work the machines at Waltham. The mill girls, as they came to be known, lived in boarding houses provided by the company and were supervised by older women, and were subject to strict codes of conduct. They worked approximately eighty hours per week. The workers would wake to the factory bell at 4:40 in the morning. They would report to work at 5:00 and have a half hour breakfast break at 7:00 a. m. They would then work until the half hour to forty five minute lunch break at noon. At 7:00 p. m. the factory would shut down and the workers would return to their company houses. This routine was followed six days a week. This system became known as the Waltham System. By the early 1820s, the water power of the Charles River at Waltham was just about maximized, and the investors sought a new location to build even more mills. As the Merrimack Manufacturing Company, in 1822 they copied the Waltham System at the new city of Lowell, Massachusetts, on a much larger scale. The same group of investors would later establish Lawrence, Massachusetts; Manchester, New Hampshire; and several other new industrial centers throughout New England during the first half of the 19th century. The factory methods introduced at Waltham would also be copied by other industries in the years to follow. The Waltham site would be expanded again during the late 19th century. The original mills were connected, the gable roofs removed, and additional floors were added with flat roofs. The Boston Manufacturing Company closed in 1930. It was declared a National Historic Landmark in 1977. Some of the company's worker housing has also been listed on the National Register of Historic Places. Today, the site is occupied by the Charles River Museum of Industry and Innovation, United States Department of Housing and Urban Development subsidized housing for seniors, the Ira B. Gordon Center For the Arts (part of the Waltham Mills Artists Association), and other housing.