Кіріспе

Бостондық өндіріс компаниясы Америкадағы алғашқы зауыттардың бірі болған. Ол 1813 жылы бостондық бай саудагер Фрэнсис Кэбот Лоуэлл және кейіннен Бостон Ассошиэйтедс деп аталатын инвесторлар тобымен бірлесіп, мақта маталарын өндіру үшін ұйымдастырған. Ол әлемдегі алғашқы біріктірілген иіру және тоқу фабрикасын су қуатымен Уолтемде, Массачусетс штатында салды. Олар оның Англиядан тымыздан әкелген электр тоқыма станогының сызбаларын, сондай-ақ 1788 жылы Массачусетс штатының Беверли қаласында атпен жұмыс істейтін Беверли мақта фабрикасының коммерциялық құпияларын қолданды. Бұл 300-ге жуық жұмысшы күшпен АҚШ-тағы ең үлкен фабрика болды. Бұл өте тиімді, өте табысты фабрика болды, ол 1816 жылғы тарифтің көмегімен көптеген кішігірім операциялар бизнестен шығуға мәжбүр болған кезде британдық тоқымамен тиімді бәсекелестікке түсті. Род-Айленд жүйесінің кейін пайда болған үлгісін Сэмюэл Слейтер қолданған, ал Бостон Ассошиэйтс оны "Уолтам жүйесі" арқылы жетілдірген. Бұл идея Лоуэлл қаласында (Массачусетс штаты) және Жаңа Англияның басқа жерлерінде сәтті жүзеге асты. Көптеген ауылдарда өз тоқыма фабрикалары болды.

Шығу тегі

1793 жылдан бастап, Сэмюэл Слейтер Америкадағы алғашқы сумен жұмыс істейтін табысты тоқыма иіру фабрикасын Род-Айленд штатының Паутукет қаласында құрғаннан бері, су күші мақта талшығын иіріме өңдеуге арналған машиналарды жұмыс істеді, содан кейін ол кішкентай тоқыма дүкендеріне және жеке үйлерге аутсорсингке беріледі, онда ол қолмен жұмыс істейтін тоқыма станоктарында матаға тоқылған. 1810 жылы Жаңа Англияның ауылдарында ондаған иіру фабрикалары пайда болды. Алайда, бұл жүйеде мата өндірісі әлі де баяу болды. 1810 жылы Англияның Ланкашир графтығына сапарға шыққан Франсис Кэбот Лоуэлл Британияның табысты тоқыма өнеркәсібінің жұмысын зерттеді. Ол Америкада әлі күнге дейін теңдесі жоқ құрылғыға - электр тоқымасына ерекше назар аударды. Ол АҚШ-та мата өндірісінің артуы осындай машинаға байланысты екенін білген. 1812 жылы Бостонға оралғанда ол жоспарларды жадына сақтап, өзін ауыл шаруасы ретінде жамылдырды, өйткені сол кезде британдықтар жаңа технологияны экспорттауға тыйым салды. 1813 жылдың қыркүйегінде The Boston Associates компаниясы Уолтемдегі Бойс қағаз фабрикасын сатып алды. Жақын жердегі Чарльз өзенінің құлдырауы он футқа жеткендіктен, олар ойлаған жаңа фабриканы құру үшін идеалды орын болды.

Революция

Бұл топ машина жасау техникасын әзірлеу және жасау үшін және жаңа диірменнің құрылысын қадағалау үшін Эймсберидегі Пол Муди есімді білікті механикті жалдады. Бір жылдан астам уақыт сынақтан өткеннен кейін, Моуди Лоуэллдің электр тоқыма станогы туралы сипаттамасын жүзеге асыра алды, бұл жолы өзінің жетістіктерін жасады. Бұл Moody's электр тоқымасының кемелділігі болар еді, бұл американдық өнеркәсіптегі шынайы "революция" болар еді. Алғаш рет мата өндірісінің барлық кезеңдері бір шатырдың астына біріктірілді. Муди сонымен қатар су турбиналарымен жұмыс істейтін былғары белбеулер мен шкивтер сериясын пайдалана отырып, күш беру жүйесін жасады, бұл сол кездегі күрек пен шкивтер жүйесіне қарағанда әлдеқайда тиімді болды. Бірінші диірмен 1814 жылдың соңында, бір жылға жуық уақыттан кейін аяқталды. Джейкоб Перкинс алғашқы су дөңгелегін, бөгетті, су құбырын және жүзу жолын орнатуды басқарды. 1815 жылдың басында мата сатылды. Өндіріс жылдам өсті, пайда да көбейді. 1816 жылы бірінші диірменнің қасына екінші үлкен диірмен салынды. Ол матадан басқа, басқа компаниялар үшін тоқыма машиналарын да өндірді. Екі диірмен 1843 жылы жоспарланған кеңейтудің бір бөлігі ретінде қосылды. Көп ұзамай электр тогы көптеген басқа Жаңа Англия аймағындағы диірмендермен көшіріліп, жол бойына өзгертілді және жетілдірілді. Франсис Кэбот Лоуэлл 1817 жылы 42 жасында қайтыс болды.

Уолтам жүйесі

Бостон Ассошиэйтс Ланкаширде болған кезде байқалатын қатал жағдайлардан өзгеше жұмысшылардың жақсы бақыланатын жүйесін құруға тырысты. Дәнекерлеу зауытының иелері Уолтемдегі машиналарды жұмыс істеуге жақын маңдағы ауылдан жас янки қыздарын жалдады. Олар компанияның берген пансионаттарында тұратын, олардың үстінен үлкен әйелдер бақылау жүргізетін және қатаң мінез-құлық ережелері сақталатын. Олар аптасына шамамен сексен сағат жұмыс істеді. Жұмысшылар таңғы сағат 4:40-да фабриканың қоңырауынан оянады. Олар жұмысқа сағат 5-те келіп, таңғы 7-де жарты сағат таңғы асқа демалады. Кешкі сағат 7-де фабрика жабылып, жұмысшылар өздерінің үйлеріне қайтатын. Бұл күнделікті реті аптасына алты күн ұсталды. Бұл жүйе Уолтам жүйесі деп аталды. 1820-жылдардың басында Уолтемдегі Чарльз өзенінің су қуаты шамамен максималға жеткен, ал инвесторлар одан да көп диірмендерді салу үшін жаңа жер іздестірді. 1822 жылы олар Мэрримак компаниясы ретінде Уолтам жүйесін Лоуэллдің жаңа қаласында, Массачусетс штатында, әлдеқайда үлкен масштабта көшірді. Кейінірек сол инвесторлар тобы Лоренс, Массачусетс, Манчестер, Нью-Гэмпшир және 19-ғасырдың бірінші жартысында Нью-Англияда тағы бірнеше жаңа өнеркәсіптік орталықтар құрды. Уолтемде енгізілген зауыттық әдістерді келесі жылдары басқа салалар да көшіреді. Уолтам жері 19 ғасырдың аяғында қайтадан кеңейтілді. Бұрынғы диірмендер қосылып, екі қабатты шатырлар алынып тасталды, ал қосымша қабаттар жазық шатырлармен қосылды. Бостондық өндіріс компаниясы 1930 жылы жабылды. Ол 1977 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Компанияның кейбір жұмысшы үйлері Ұлттық тарихи орындар тізілімінде де тіркелген. Бүгінде бұл жерде Чарльз Ривер өнеркәсібі мен инновация мұражайы, АҚШ Тұрғын үй және қала құрылысы департаменті қарт адамдарға арналған субсидиялық тұрғын үй, Ира Б. Гордон өнер орталығы (Уолтхам Миллс суретшілер қауымдастығының бөлігі) және басқа да тұрғын үйлер орналасқан.