Кіріспе
Вирустың түрлері Parvoviridae вирустар тұқымдасына жататын Protoparvovirus 1 тұқымдасына жататын құс тұқымдасына жататын вирустың түрі - шошқалар парвовирусы (PPV) - шошқалардың репродуктивті қабілетінің бұзылуына әкеледі, ол эмбрионалды және ұрықтық инфекциямен және өліммен сипатталады, әдетте аналық клиникалық белгілер жоқ. Ауру негізінен жүктіліктің бірінші жартысында серонегативті аналық аналар ауыз- мұрын арқылы вирусқа ұшыраған кезде, ал кейін иммунокомпетенттілікке жеткенге дейін түйелер трансплаценталық жолмен жұқтырғанда пайда болады. Емшек кезеңнен басқа уақытта шошқалардың инфекциясы клиникалық немесе экономикалық мәнге ие екендігіне нақты дәлел жоқ. Вирус бүкіл әлемдегі шошқалар арасында кең таралған және сыналған мал бақтарының көпшілігінде энзоотиялық сипатқа ие. Диагностикалық зерттеулер PPV-нің эмбрионалды және ұрық өлімінің негізгі жұқпалы себебі екенін көрсетті. Репродуктивті қабілетсіздікке тікелей себепші рөлінен басқа, PPV II типті шошқа цирковирусы (PCV2) инфекциясының әсерін емізгеннен кейінгі мультисистемдік ысырап синдромының (PMWS) клиникалық тетігінде күшейтуі мүмкін.
Porcine parvovirus (PPV), a virus in the species Ungulate protoparvovirus 1 of genus Protoparvovirus in the virus family Parvoviridae, causes reproductive failure of swine characterized by embryonic and fetal infection and death, usually in the absence of outward maternal clinical signs. The disease develops mainly when seronegative dams are exposed oronasally to the virus anytime during about the first half of gestation, and conceptuses are subsequently infected transplacentally before they become immunocompetent. There is no definitive evidence that infection of swine other than during gestation is of any clinical or economic significance. The virus is ubiquitous among swine throughout the world and is enzootic in most herds that have been tested. Diagnostic surveys have indicated that PPV is the major infectious cause of embryonic and fetal death. In addition to its direct causal role in reproductive failure, PPV can potentiate the effects of porcine circovirus type II (PCV2) infection in the clinical course of postweaning multisystemic wasting syndrome (PMWS).
Белгілері мен симптомдары
Туылғаннан кейін, оның ішінде кейін репродуктивті қабілеттері төмен жүкті аналарды қоса алғанда, шошқалардың жіті инфекциясы әдетте субклиникалық түрде болады. Алайда жас шошқаларда және, мүмкін, ескі асыл тұқымды малдарда да вирус кеңінен көбейеді және митоздық индексі жоғары көптеген тіндер мен органдарда кездеседі. Вирустық антиген лимфоидты тіндерде шоғырланған. Алайда, PPV ішек криптасы эпителийінде кеңінен көбейеді немесе басқа бірнеше түрдің парвовирустары сияқты ішек ауруын тудырады деген тәжірибелік дәлелдер жоқ. PPV сондай-ақ, көкше тәрізді зақымданулары бар шошқалардан да оқшауланған. Мұндай зақымданулардағы PPV себепші рөлі нақты анықталмаған. ППВ инфекциясына негізгі және әдеттегі жалғыз клиникалық жауап - аналық репродуктивті жетіспеушілік. Патологиялық салдары негізінен жүктілік кезінде әсердің қай уақытта пайда болуына байланысты. Олардың барлығы эмбрионалды немесе ұрықтық өлімді немесе екеуін де білдіруі мүмкін. Тек қана сыртқы белгісі - ананың құрсақ белдеуінің азаюы, яғни ұрықтар жүктіліктің ортасында немесе одан кейін өліп, олардың сұйықтықтары сіңіп кетуі мүмкін. Аналық репродуктивті қабілетінің бұзылуының басқа да белгілері, атап айтқанда, құнарсыздық, аборт, өлі туған нәрестелер, жаңа туған нәрестелердің өлімі және жаңа туған нәрестелердің өмір сүру қабілетінің төмендеуі, сонымен қатар, ППВ инфекциясына байланысты. Бұл аурудың кішігірім бөлігі ғана. Бір құртта мумияланған ұрықтардың болуы екі жүктілікті де ұзартады. PPV жұқтырғаннан кейін шошқаның құнарлылығы мен либидосының өзгергеніне ешқандай дәлел жоқ.
Себеп
PPV Parvoviridae тұқымдасына жататын Parvovirus (лат. parvus - кіші) туысына жатады. Салыстырған PPV барлық изоляттары антигендік жағынан ұқсас, тіпті бірдей болмаса да, табылды. PPV сонымен қатар антигендік жағынан тұқымдастың басқа мүшелерімен де байланысты. Алайда оның жеке басын вирусты бейтараптандыру (ВН) және гемаглютинацияны тежеу (ХИ) сияқты салыстырмалы түрде қатаң серологиялық сынақтар арқылы анықтауға болады.
Биофизикалық және биохимиялық қасиеттері
PPV-нің биофизикалық және биохимиялық қасиеттері кеңінен зерттелді және олар төмендегідей түйінделеді. Ересекті вирионның кубикалық симметриясы, екі немесе үш капсидтік ақуыздары, диаметрі шамамен 20 нм, 32 капсомерасы, конверті немесе елеулі липидтері жоқ және салмағы 5,3 × 106 дальтон. Вирустың геномдық құрамы бір жіпті дезоксирибонуклеин қышқылынан (ДНК) тұрады, молекулалық массасы 1,4 × 106 (яғни, толық вирионның шамамен 26, 5% - ы). Толық инфекциялық вирионның, толық емес "бос" вирионның және экстракцияланған вирионның ДНҚ-ның буянстық тығыздықтары (г/мл цезий хлориді) тиісінше 1,381,395, 1,301,315 және 1,724-ті құрайды. Вирустың жұқпалылығы, гемаглютинациялық белсенділігі және антигендік қасиеттері жылуға, сутегі иондарының кең ауқымына және ферменттерге ерекше төзімді.
Көшіру
PPV репликациясы in vitro цитоцидтік және "өңдеу", пикноз және жасушалардың лизисімен сипатталады (сурет. 1А) бойынша. Көптеген жасуша бөлшектері көбінесе жабысып қалады, нәтижесінде зақымданған мәдениеттің сыпыртқы көрінісі болады. Интрануклеарлық инклюзиялар пайда болады Инфекцияланған мәдениеттер аздап гемасорбциялануы мүмкін ППВ-ның таралуы мен титрациясына көбінесе ұрықтық немесе жаңа туған шошқа бүйрек жасушаларының бастапқы және екінші деңгейлі мәдениеттері қолданылады, бірақ басқа да мәдениеттер де сезімтал. Репликация митотикалық белсенді мәдениеттердің инфекциясы арқылы күшейтіледі. Мұндай мәдениеттердегі көптеген жасушалар жасушалық циклдің S фазасында (яғни ДНК синтездеу фазасында), онда вирустың репликациясы үшін қажетті жасушалық шығу тегінің ДНК полимеразалары бар. Егер ұрықтан немесе ересек ірі қара малдың сарысуы PPV таратуға пайдаланылатын жасушалы мәдениеттердің қоректік ортасына қосылса, онда ол вирусты ингибиторларға алдын ала тексерілуі тиіс. Бұл басқа да бірнеше түрдің сарысуларына қатысты болуы мүмкін. PPV репликациясына митоздық белсенділік әсер ететініне байланысты, сарысудың жасушаларға әсері де аса маңызды. Сонымен қатар, дақылдарды ППВ-мен ластануына алдын ала тексеру керек. шошқалар. Сонымен қатар, PPV бірнеше жолмен, соның ішінде ластанған трипсинді пайдалану арқылы дақылдарға кездейсоқ енгізілуі мүмкін. Егер барлық жасушалар жұқпағанға дейін ластану анықталса, вирусты PPV антисеромы бар қоректік ортаның қатысуымен жасушаларды қайта-қайта субкультуралау арқылы жоюға болады. Бірнеше зерттеушілер жасушалы мәдениетте PPV дамуын бақылау үшін IF микроскопиясын қолданды. Жалпы, оқиғалар кезеңі мынадай болады. Егер инокулумда вирустың және вирустық антигеннің жоғары титрі болса, вирустық антиген клеткалардың цитоплазмасында инфекциядан кейін көп ұзамай анықталады. Бұл цитоплазмалық флуоресценцияның барлығы болмаса да, көбісі инокулумнан фагоцитацияланған антигеннің нәтижесі болып табылады. Реттік зерттеулер арқылы мұндай антигенді алдымен цитоплазмалық мембрананың сыртқы бетінде, кейін цитоплазманың ішінде, көбінесе жюкстануклеарлық жерде салыстырмалы түрде шоғырланған жағдайда көрсетуге болады. Вирустың көбеюінің алғашқы айқын дәлелі - ядрода пайда болатын вирустық антигеннің пайда болуы (сурет. 2А) бойынша. Кем дегенде кейбір жұқтырған жасушаларда цитоплазмада жаңа пайда болған антиген цитоплазма мен ядроның жарық флуоресцентті болуына жеткілікті мөлшерде пайда болады. PPV- ге қарсы антиденелердің жоғары титрін дамытатын ұрықтардың өкпесінде жиі кездесетін инфекциялық жасушалар осы репликация кезеңін білдіреді (Күрегін қараңыз). 8С). Зақымдалған жасушалар кейіннен дөңгелектеп, пикнотикалық болып, вирустың және вирустық антигеннің босауымен ыдырайды (сурет. 2B) бойынша. Вирустың көбеюін қамтамасыз ететін тиісті сатыда емес мәдениеттегі басқа жасушалар фагоциталық процесін жалғастырады және цитоплазмасында вирустық антигенді жинақтайды (сурет. 2С). Егер бұл жасушаларды клеткалық циклдің S фазасына кіруге ынталандырса, мысалы, жаңа өсіру ортасын қосу арқылы, вирустың репликациясының екінші толқынын пайда ету мүмкін.
Primary and secondary cultures of fetal or neonatal porcine kidney cells are most often used for propagation and titration of PPV, although other kinds of cultures are also susceptible. Replication is enhanced by infection of mitotically active cultures. Many cells in such cultures are in the S phase (i. e., the DNA synthesis phase) of their cell cycle, wherein the DNA polymerases of cell origin needed for viral replication are available. If either fetal or adult bovine serum is incorporated in the nutrient medium of cell cultures used to propagate PPV, it should be pretested for viral inhibitors. The same may apply to sera of several other species. Because replication of PPV is affected by mitotic activity, the effect of the serum on the cells is also especially important. In addition, cultures should be pretested for PPV contamination. pigs. Moreover, PPV can be accidentally introduced into cultures in several ways, including the use of contaminated trypsin. If contamination is detected before all cells are infected, the virus can be eliminated by repeatedly subculturing the cells in the presence of nutrient medium containing PPV antiserum. Several investigators have used IF microscopy to follow the development of PPV in cell culture. In general, the sequence of events is as follows. Viral antigen is detected in the cytoplasm of cells soon after infection if the inoculum contains a high titer of virus and viral antigen. Most, if not all, of this early cytoplasmic fluorescence is the result of antigen phagocytized from the inoculum. By sequential examinations, such antigen can be demonstrated first on the external surface of the cytoplasmic membrane and later within the cytoplasm, often relatively concentrated in a juxtanuclear location. The first unequivocal evidence of viral replication is the appearance of nascent viral antigen in the nucleus (Fig. 2A). In at least some infected cells, nascent antigen next appears in the cytoplasm in sufficient quantity that both cytoplasm and nucleus are brightly fluorescent. Infected cells commonly seen in the lung of fetuses that develop a high titer of antibody for PPV probably represent this stage of replication (see Fig. 8C). Affected cells subsequently round up, become pyknotic, and disintegrate with release of virus and viral antigen (Fig. 2B). Other cells in the culture that are not at the appropriate stage to support viral replication continue to phagocytize and accumulate viral antigen in their cytoplasm (Fig. 2C). A second wave of viral replication can be induced if these cells are stimulated to enter the S phase of the cell cycle as, for example, by the addition of fresh culture medium.
Гемоагглютинация
PPV адам, маймыл, теңіз шошқасы, мысық, тауық, тышқан және тышқанның эритроциттерін біріктіреді. Сыналған жануарлардың басқа түрлерінің эритроциттері салыстырмалы түрде немесе мүлдем сезімтал емес немесе нәтижелер екіжақты болды. Гемаглютинация (ГА) сынағының бірнеше параметрлері, мысалы инкубация температурасы сипатталған.
Серологиялық
Сынақтар HI тесті PPV үшін гуморальдық антиденелерді анықтау және өлшеу үшін жиі қолданылады. Антитело кейде шошқалар тірі вирусқа ұшырағаннан кейін 5 күн өткеннен кейін анықталады және ол жылдар бойы сақталуы мүмкін. SN тесті PPV үшін гуморальдық антиденелерді анықтау және өлшеу үшін кейде қолданылады. Инфективтіліктің бейтараптануы әдетте мәдениеттердегі ядролық инклюзиялардың немесе флуоресцентті жасушалардың болмауы немесе азаюы немесе мәдениет ортасындағы вирустық гемаглютининнің болмауымен расталады. SN сынағының HI сынағынан анағұрлым сезімтал екендігі айтылған. SN сынағын қолдану үшін микротехникалық сипаттама берілген. PPV-ға қарсы антиденелерді анықтау үшін модификацияланған тікелей комплементті бекіту сынағы да сәтті қолданылды.
Эволюция
Бұл вирустар 120 жыл бұрын пайда болған сияқты, соңғы 40-60 жыл ішінде олардың популяциясы тез өсті. Олар бастапқыда жабайы шошқаларда пайда болып, кейін үй шошқаларына тараған көрінеді. Эволюция жылдамдығы жылына бір орынға 3,86 х 10−4 8,23 х 10−4 алмастыру болып бағаланады. Бұл көрсеткіш басқа бір жіпті ДНК вирустарына ұқсас.
Эпидемиология
Шошқалар арасында жұқтыратын парвовирус бүкіл әлемде кең таралған. АҚШ-тың орта батысындағы сияқты ірі шошқа өсіретін аймақтарда жұқпа көбінесе фермалық болып табылады, ал аздаған ерекшеліктермен, аналық мал иммунды. Сонымен қатар, қыздардың көп бөлігі жүктілікке дейін табиғи жолмен PPV жұқтырады, нәтижесінде олар өмір бойы сақталатын белсенді иммунитетті дамытады. Жалпы алғанда, сероэпидемиологиялық деректер PPV- ге жиі ұшырауды көрсетеді. Сонымен қатар, олар жүктілікке дейін иммунитет дамымаған қызылшалардың инфекция мен репродуктивті ауруларға шалдығу қаупі жоғары екенін атап өтті. Туылғаннан кейінгі және туылғанға дейінгі шошқалар үшін инфекцияның ең көп таралған жолдары тиісінше оранозальдық және трансплаценталық болып табылады. Емшек сүтпен емдейтін шошқалар иммундық аналықтарды іріктеп, жоғары титрлі PPV антиденелерін сіңіреді. Бұл титрлер уақыт өте келе, шошқаның өсуімен және биологиялық ыдыраумен араласып кетеді. Егер HI тестімен сынамалар тексерілсе, олар әдетте 3 - 6 ай ішінде анықталмайтын деңгейге жетеді. Кейде пассивті жолмен алынған антидене ұзақ уақыт сақталады. Сонымен қатар, HI тестімен анықтауға тым төмен антидене деңгейі SN тестімен анықталуы мүмкін. Нәтижесінде, кейбір қызылшалар тобы тұқым қуалаудан аз уақыт бұрын немесе ерте жүктілік кезінде ғана вирустың жұқтыруы мен таралуына толықтай бейімделеді. Ластанған үй-жайлар ППВ-ның негізгі қоры болуы мүмкін. Вирус термостабильді, көптеген кәдімгі дезинфекциялық құралдарға төзімді және ауыр жұқтырған шошқалардың секрециясы мен экскрециясында бірнеше ай бойы жұқпалы болып қалуы мүмкін. Тәжірибе барысында шошқалар ППВ жұқтырғаннан кейін 2 аптадай уақытқа дейін ғана жұқтыра алғаны анықталды, бірақ олар бастапқыда ұсталған қораларда кемінде 4 ай бойы инфекциялық сақталды. PPV барлық жерде таралуы кейбір шошқалардың тұрақты түрде жұқтырылуы және кем дегенде кезең-кезеңмен вирусты бөліп шығаруы мүмкіндігін де тудырады. Алайда, жіті инфекция кезеңінен тыс уақытқа дейін төгілуін дәлелдеген жоқ. Мүмкін, жұқтырған, иммунононормал, жыныстық белсенді шошқа туралы хабарланған. Сперма сыртқы жағынан, мысалы вирусты құрайтын нәжіспен немесе еркек жыныстық жолмен ластануы мүмкін. Вирус шошқаның терісіне укол салынғаннан кейін 5 күн өткен соң, ал ауыз-ауыз арқылы жұқтырғаннан кейін 5 және 8 күн өткен соң өлтірілген шошқалардың терісінен оқшауланды (Mengeling, жарияланбаған деректер 1976). Вирус 5, 8, 15, 21 және 35 күн өткеннен кейін өлтірілген шошқалардың мойын- мұрыннан алынған лимфа түйіндерінен де оқшауланды. 8- күннен кейін лимфа түйіндерінің фрагменттерін ұрық шошқа бүйрек жасушаларымен бірге өсіру арқылы оқшаулау жүзеге асырылды (Mengeling, жарияланбаған деректер 1976). Иммундық жағдайына қарамастан, шошқалар PPV-ны аналық аңдарға механикалық жолмен тарату құралы ретінде қызмет атқара алады.
Патогенез
Егер аналық мал жүктіліктің бірінші жартысында кез келген уақытта жұқтырса, PPV- мен қозылған репродуктивті жетіспеушілікке бейім болады. Аналық сезімталдықтың осы аралығы бірнеше эксперименталды зерттеулердің жиынтық нәтижелерімен, терең эпидемиологиялық зерттеулермен және эпидемиологиялық зерттеулер кезінде жиналған ұрықтардың өлім уақытын бағалау арқылы көрсетіледі. Жүктіліктің әртүрлі кезеңдеріндегі инфекцияның әдеттегі салдары 1- кестеде жинақталған. Егер бір топтың бір бөлігі ғана трансплаценталық жолмен жұқтырса, бұл жиі кездеседі, бір немесе бірнеше топтар вирустың кейінгі жатыр ішіндегі таралуымен жұғады. Егер алғашқы инфекция зақымдалған сперма арқылы болса, онда да осылай болады. Нәтижесінде 1-кестеде көрсетілген кез келген немесе барлық жалғаулар бір құртта пайда болуы мүмкін. Ертедегі эмбриондар жұқтырғанда аналық жасушаға таралу жиі кездеспейді, өйткені олар өлгеннен кейін тез сіңіп кетеді, бұл вирустың аналық жасушадағы резервуарларын тиімді түрде жояды. Бұл қабатқа енуге болмай тұрса да, ұрықтанғаннан кейін эмбрионға қауіп төндіреді. Қандай жағдай болмасын, әйел жыныстық қатынас арқылы жұқтырса, ол басқаларға жұқпаны жұқтырады. Алдыңғы абзацта айтылған жатырдағы өзгерістерді қоспағанда, PPV- мен туындаған репродуктивті жетіспеушілік вирустың тұқымдыққа тікелей әсерінен пайда болады. Иммундық жауап болмаған жағдайда вирус осы тіндерде кеңінен көбейеді. Концептустың өлгеніне қарай оның жасушаларының көпшілігі IF микроскопиясымен анықталатын көп мөлшерде вирустық антигенді қамтиды. Аурудың ерте кезеңдеріндегіге қарағанда, өлім кезіндегі ядролық флуоресценцияның салыстырмалы түрде аз болуы, концептус қатты зақымдалған кезде митоздық белсенділік пен вирустың репликациясына қажетті байланысты жағдайлар фагоциттік белсенділіктен гөрі көбірек басылады. Концепт өлімі, мүмкін, вирустың түрлі тіндер мен мүшелерге, соның ішінде плацентаға да келтірген зияннан пайда болады. Трансплаценталық инфекцияның механизмі IF микроскопиясын қолдану арқылы аналық және ұрықтық тіндердегі инфекцияланған жасушаларды аналық оранозальдық әсерден кейін бірте- бірте ұзағырақ аралықтарда анықтау үшін зерттелді. Қандай жолмен болмасын, ананың вирусемиясы трансплаценталық инфекцияның алдын ала шарты болып көрінеді. Жүктілік кезеңінің алғашқы кезеңінде (35, 50, 60 күндері) ұрықтанған ұрықтар 7 және 11 күннен кейін өлгенде, зақымданулар ұқсас болды. Алайда жатырдың зақымдануы ауыр болды, сонымен қатар миометриялық және эндометриялық тамырлар мононуклеарлық жасушалармен қатаң жабылады. (С. 7А) қараңыз. Өкпелі, өлі туған шошқалар мен жаңа туған шошқалар тек қана осы үлгілер болса ғана ұсынылады. Егер олар жұқтырса, олардың тіндерінде әдетте вирусты немесе вирустық антигенді зертханалық зерттеулерге кедергі келтіретін антиденелер болады. [[Файл:Diseases of Swine 17 6. png PPV жұқтырған ұрықтар. Барандар = 5 см. (А) Жүктіліктің 47-күнінде оралма жолмен жұқтырған және 34 күннен кейін өлтірілген алтын түлік ұрығы; жатырдың сол (оң) және оң (сол) мүйізінен алынған ұрықтар, 14 саны жатыр мойнынан жұмыртқалық безге қарай; ұрықтар L1 және L4 өсіп кеткен, бірақ некропсия кезінде тірі, ұрық L3 жақында өлген, басқалары кейінгі сатыда. (B) Табиғи жұқтырған қызылшаның ұрықтан алынған ұрықтары, жүктіліктің шамамен 114 күнінде жиналған, сусызданудың (мумификацияның) озық сатысында. Вирустық антигенді IF микроскопиясымен анықтау сенімді және сезімтал диагностикалық процедура болып табылады. Ұрықтың тіндерінің кесінділері криостат микротом арқылы дайындалады, содан кейін стандартталған реагенттермен реакцияға түседі. Тіндер сұйытқышта қиылыстырылады, содан кейін центрифугалау арқылы тұнбаланады. Супернатантты сұйықтыққа гвинеялық шошқаның эритроциттерін агглютинациялау белсенділігі тексеріледі. Бұл сынақ үшін зертханалық жабдықтың ең аз мөлшері қажет және ол антидене болмаған жағдайда тиімді. 7. сурет. PPV жұқтырған ұлпалар, оралма инфекциямен ауысқан қызылшалардың ұрықтары. (А) Жүктіліктің 40-шы күні жұқтырған және 42 күннен кейін қайтыс болған қызылшаның тірі ұрығының бауырында некроздық шоғырлану; ұрықта көптеген макроскопиялық зақымданулар болды (H&E; ×400). (B) А-ның аналық шегі, тірі ұрықтың миында мононуклеарлық жасушалармен периваскулярлық қолқап; ұрықта макроскопиялық зақымданулар жоқ (H&E; ×320). (Қосыңыз) Жүктіліктің 46-күнінде жұқтырған және 25 күннен кейін өлтірілген ұрықтың ми тамырларының эндотелийімен байла�...
In general, serologic procedures are recommended for diagnosis only when tissues from mummified fetuses are not available for testing as previously described. Results with maternal sera are of value if antibody is not detected, thus excluding PPV as a cause, and if samples collected at intervals reveal seroconversion for PPV coincident with reproductive failure. When serum is not available, body fluids collected from fetuses or their viscera that have been kept in a plastic bag overnight at 4?C have been used successfully to demonstrate antibody. [[File:Diseases of Swine 17 8. png|thumb|left|Figure 8. Cryostat microtome sections of lungs of PPV infected fetuses examined by IF microscopy. (A) Lung of mummified fetus reacted with FA plus nonimmune serum (×312.5). (B) Replicate section reacted with FA plus PPV immune serum (i. e., blocking control) (×312.5). (C) Lung of live fetus with HI antibody titer of 640 reacted with fluorescent antibodies (FA) plus nonimmune serum, two infected cells (arrow) (× 162.5). (Insert) Two similar infected cells in the same section as C (×500). and modified live virus (MLV) vaccines have been developed. An inactivated vaccine has been tested under field conditions, and both types of vaccines were effective when tested under controlled laboratory conditions. These limits may define a very brief interval for effective vaccination of gilts that are bred before 7 months of age. Although inactivated vaccine provides maximum safety, there is experimental evidence that PPV can be sufficiently attenuated so that it is unlikely to cause reproductive failure even if inadvertently administered during gestation. Moreover, it has been shown by transuterine inoculation of both virulent and attenuated virus that a much larger dose of attenuated virus is required to establish infection of fetuses. Duration of immunity following vaccination is unknown; however, in one study antibody titers were maintained for at least 4 months after administration of an inactivated vaccine. Low levels of antibody found to be protective allow speculation that, once the immune system has been primed with PPV, subsequent exposure to virulent virus during gestation is unlikely to result in transplacental infection even if antibody from vaccination is no longer detected. Vaccination is recommended also for seronegative sows and boars. Seronegative sows are usually found only in PPV free herds; in such cases, inactivated vaccine is indicated. Experience has shown that few herds can be expected to remain free of PPV even if access is carefully controlled. Introduction of PPV into a totally susceptible herd can be disastrous. Vaccination of boars should reduce their involvement in dissemination of the virus. Vaccines are used extensively in the United States and in several other countries where PPV has been recognized as an economically important cause of reproductive failure. All federally licensed vaccines marketed in the United States are inactivated.