Кіріспе

CANT Z.1007 Alcione (Kingfisher) - ағаш конструкциялы, үш қозғалтқышты итальяндық орташа бомбардировщик. Филиппо Заптаның жобалауымен, ол сондай-ақ CANT Z.506 жобалады, ол "өте жақсы ұшу қасиеттері мен жақсы тұрақтылыққа" ие болды және кейбіреулер оны "Екінші дүниежүзілік соғыстың ең жақсы итальяндық бомбалаушысы" деп санайды, бірақ оның ағаш құрылымы Солтүстік Африкада және Ресейде болғандай, климатқа оңай зақымдалған. Cant Z.1007 ұшағы 1930 жылдардың соңында көптеген әлемдік рекордтар орнатып қойған CANT Z.506 су ұшағынан жасалды. Бұл жер бетіндегі нұсқа болды және көптеген жақсартулар енгізілді, әсіресе қуат қондырғысында. Бірінші прототип 1937 жылы наурыз айында ұшып, Z.1011-ден жоғары екенін дәлелдеді, оның басқаруы мен маневрлеу қабілеті мақталды. Алайда, оның өнімділігі болжалғаннан төмен болды, сондықтан Zappata Z.1007 ұшағының негізгі қайта дизайнын бастады, бастапқы нұсқаның өндірісі прототип ұшпастан бұрын берілген қолданыстағы тапсырыстармен шектеледі.

Z.1007bis

Осы уақыт аралығында Zappata бастапқы ұшақтың проблемаларын шешу үшін Z.1007bis нұсқасын дамытуды жалғастырды. Жаңа нұсқаның құрылымы ұқсас болса да, оның дизайны жаңа болды. 736 кВт (986 л.с.) ұшып көтерілу қуаты бар үш Piaggio P. XI RC.40 радиалдық қозғалтқыштары (француз Gnome Rhône 14K-ның туындысы) бастапқы нұсқаның аз қуатты және сенімді емес сұйық суытылған қозғалтқыштарының орнын алды. Бис ұзындығы ұзарған қанаттары мен ауданы ұзарған, ал ұшақ салмағы 580 кг (1,280 фунт) артық, ең көп ұшып көтерілу салмағы 888 кг (1,960 фунт) артық. Ол жаулау және қорғаныс қару-жарағын тасымалдайтын. Оның прототипі 1939 жылы шілдеде алғаш рет ұшып, сынақ сәтті өтті. Z.1007bis ұшағы үлкен көлемде өндіріске тапсырылды, сол жылдың соңында басталған ұшақтарды жеткізу басталды.

Конфигурация және проблемалар

Z.1007 стандартты моноплан конфигурациясында, ортаңғы қанатпен, бір құйрығымен, кері тартылатын астымен және бес немесе алты адамнан тұратын экипажмен болды. Оның ағаштан жасалған құрылымы мен таза пішіні бәсекелес SM.79-дан әлдеқайда аэродинамикалық болды. Z.1007 ұшағының үш қозғалтқышы болды, олардың бірі мұрыннан, екеуі қанаттардан. Тримоторлы конструкция Екінші дүниежүзілік соғыстағы итальяндық ұшақтардың жалпы ерекшелігі болды. Ұшақтың ұшақ корпусы жұқа болғандықтан, екі ұшқыш сол кездегі бомбалаушы ұшақтардағыдай бір-бірімен қатар емес, қатар отырды. Ұшақтың көріну мүмкіндігі жақсы, ол үш қозғалтқыш ұшақ сияқты болды. Бұл ұшқыштардың тегіс болуы соқтығысуды азайтады, сонымен қатар екі ұшқыштың жұмысын біршама нашарлатады. Екі ұшқыштың орындықтары да оң жаққа ауыстырылды, бұл бомбашы ұшқыштың аяғының астындағы бөлмеге (түзінен орталық қозғалтқыштың артына) кіруіне мүмкіндік берді. Алдыңғы және артқы аспаптар панелі ұшу және навигация құралдарын қамтиды, ал қозғалтқышты бақылау гаджеттері оң жаққа орналастырылған, сонда артқы ұшқыш оларды алдыңғы ұшқыштың иығынан көре алады. Артқы ұшқыштың көру мүмкіндігі шектеулі болса да, қажет болған жағдайда ол қонуға немесе ұшып шығуға қабілетті. Алайда оның негізгі мақсаты - ұшқыштың тынығуына мүмкіндік беру, қажет болған кезде басқаруға "мысық" қосу, сондай-ақ проблемаларды байқауға және басқасы жұмыс істеген кезде өлшегіштерді бақылауға арналған қосымша көздер ретінде әрекет ету. Екіпаж құрамында бес адам болды: ұшқыш, қос ұшқыш, бомбашы/навигатор/желілік атқышы, арқалық атқышы/радио операторы және белдік атқышы/ұшу инженері. Радиожабдықтар арқалық мұнара мен белдіктің арасында орналасқан. Бұл кезеңдегі көптеген итальяндық үш моторлы ұшақтар сияқты Z.1007 қорғаныс қару-жарағының нашарлығына ұшырады, бірақ ол басқа заманауи жобалардан нашар емес, олардың көпшілігі айналатын арқалық мұнарасы, белдік пулеметі немесе іштік пулеметі немесе олардың әртүрлі комбинациялары жоқ. Басқа да проблемалар қозғалтқыштың сенімділігі төмен және қуат пен салмақтың арақатынасы төмен болды. (Z.1007bis-тің 1000 л.с. үш қозғалтқышы 1500 л.с. екілі қозғалтқыштармен тең болды, бірақ бұл үшінші қозғалтқыштың қосылған салмағымен сәл өтелді). Z.1007 ұзындығы бойынша тұрақтылық проблемалары да болды, олар кейін екі құйрықты орнату арқылы ішінара түзетілді. Z.1007 ағаш құрылымы Солтүстік Африка мен Ресейдегі қиын климаттық жағдайларға байланысты жарылу, бөліну және бетінің деламинациясына ұшырады, бірақ ұшақ құлаған жағдайда жүзуге мүмкіндік берді. Жер бетінің деламинациясы мен деформациясы ұшақтың соғу қабілетін арттырды. Жалпы 660 Alciones салынған.

Қару-жарақ

Z.1007 қорғаныс қару-жарағы төрт пулеметтен құралған: екі 12,7 мм (0,5 дюйм) және екі 7,7 мм (0,303 дюйм). Негізгі қорғаныс қаруы - 12,7 мм Scotti немесе Breda SAFAT автоматпен қаруланған Caproni Lanciani Delta қолмен жұмыс істейтін Isotta Fraschini арқалық мұнарасы. 12,7 мм (0,5 дюйм) Бреда итальяндық бомбалаушыларда стандартты қару болды және отын өрісі кейінгі модельдерде қос құйрық конфигурациясымен жақсартылды. Электрмен жұмыс істейтін, ұқсас қару-жараққа ие Breda V мұнарасы соңғы өндірістегі ұшақтарда ауыстырылды. Тағы бір 12,7 мм (0,5 дюйм) бомбалар бөліктің артында, ұшақтың төменгі артқы квадрантына дейін шектелген. Сондай-ақ, екі белдікке орналастырылған 7,7 мм (0,303 дюйм) Бреда автоматтары болды, 500 айналыммен. Бір уақытта тек бір ғана белдік пулеметті пайдалануға болады, өйткені осы позицияның тапаншасы екі пулеметті де пайдаланады (басқа ұшақтарда, мысалы He 111, B 25 Mitchell және G4M Betty сияқты). Екі жақтан бір мезгілде шабуылдар жасау әдетте сирек кездеседі, ал белдік қару-жарақтар әдетте ұшақтағы ең тиімді қару-жарақ болып табылады, көбінесе моральды жақсартуға және қорқынышты әсер ету үшін арналған. Достасқандардың мәлімдеуінше, итальяндық бомбалаушы үшін қару әдеттегіден жақсы болды, арқалық атқышы үлкен .76 м × 1.1 м (2 ft 6in x 3 ft 6 in) бронь тақтасын, сонымен қатар .36 м × .20 м (14 x 8 in) кішкентай бас қорғаныс тақтасын, сондай-ақ 8 мм (.31 in) қалың иілген тақтасын алды. оның мұнарасымен айналды. Арғы бронь пластинасы 5 мм (0,20 дюйм) қалыңдықта болды. Бүйірлік пулеметшілер үшін, басқа 6 мм (0,24 дюйм) бүкіл пулеметтер мен 6 мм (0,24 дюйм) бронь үшін вентральды пулемет позициясы, бұл барлық қорғаныс позициялары қарсыластың жеңіл атысы мен бөлшектерінен қорғалған. Ұшқыштар 5 мм (.20 дюйм) шатырмен және бүйірлік бронямен, 6 мм (.24 дюйм) орындықтардың айналасында, 5 мм (.20 дюйм) жоғары және 6 мм (.24 дюйм) бронялы қалқамен қорғалған. Z.1007 ұзын, терең емес горизонтальды бомбалық бөлікке ие болды, ол 1200 кг (2,650 фунт) қару-жарақ таси алды. Көптеген басқа итальяндық ұшақтарда бомбалар орнатылған, олар оқ-дәрілерді тік, ұшы жоғары қарай бағытталған, бұл ішкі тасымалданатын бомбалардың мөлшерін және түрін шектейтін, бұл проблеманы неміс He 111 бомбалаушысымен бөлісті. Сонымен қатар, қанат астындағы екі қатты нүкте бар, олар 1000 кг дейін бомбалар тасымалдай алады, бұл Z.1007 ұшағына 2,200 кг жүк жүктемесі мен 640 км (400 миль) қашықтықты береді, бірақ стандартты жүк 1200 кг (2,645 фунт) және 1,000 км (621 миль) қашықтықты құрайды. Z.1007 сыртқы қатты нүктелері Regia Aereonautica бомбалаушыларында сирек кездесетін болды. Z.1007 екі 454 мм (17,7 дюйм), 800 кг (1,760 фунт) торпедаларды алып жүруге болады. Бомбалаушының орны ұшқыштың алдында және төменгі жағында, орталық қозғалтқыштың артында (оның руль педалдарын көруге және ұшқыштың бетін көруге болады). Бұл SM.79-ға қарағанда орналасуын жақсартты, ол бомбалаушыны артқы фюзеляждың астындағы қарынды каземада орналастырды, бұл бомбалаушы орнында болған кезде қарынды пушканы басқару қиын екенін білдірді, өйткені орын шектеулі болды. Бомбалаушының бөлмесінің алдыңғы орналасуы оған алға қарай көрінуді жақсартты, бірақ ол әлі де тығыз, қатты және дірілге толы болды, тікелей артта және орталық қозғалтқышқа өте жақын.

Пайдалану тарихы

Алғашқы Асомен жұмыс істейтін Z.1007 ұшақтары 1939 жылдың мамыр айынан бастап 16° Стормоның 50° группосын жабдықтауға пайдаланылды. Асомен жабдықталған бомбалаушылар, қозғалтқыштардың сенімділігі төмендігі және жоғары техникалық қызмет көрсету талаптары, сондай-ақ қорғаныс қару-жарағы жеткіліксіз болғандықтан, операциялық пайдалануға жарамды деп танылмаған. Сондықтан оларды жаттықтырушылар ретінде қолданды. 1942 жылы қалған 16 Z.1007 ұшағын ауа райына бақылау жасау үшін Isotta Fraschini Delta қозғалтқыштарымен қайта құру ұсынылды, бірақ тек бір ұшақ өзгертілді. 1942 жылы Z.1007 ұшақтарын төрт топ және екі қанаты Жерорта теңізінде кемеге қарсы және Мальтаға қарсы қолданып, көбінесе итальяндық және неміс ұшақтарымен бірге жүреді. 1942 жылдың қарашасында 75 Z.1007 ұшақтарымен жабдықталған 10 Gruppi болды, олардың ішінде 39 ұшақ қана жарамды. 1942 жылдың тамызында Мальтаны жабдықтау үшін британдық "Педестал" операциясы конвойын тоқтатуға итальяндық және неміс күш-жігерінің бір бөлігі ретінде Сардинияның Альгеро қаласында орналасқан 51° Gruppo Autonomo-ның бірнеше Z.1007 Alciones ұшақтары конвойда бомбалау мен рейдтер арасында барлау миссиясын орындады. Тек 14 тамызда, "Октябрь шайқасының" соңында, үш Z.1007bis конвойды биік биіктіктен бомбалады. Тағы бір Z.1007bis ұрысқа қатысып, соғыста бірінші рет арнайы миссияны орындады, кейіннен оны одақтас әуе күштер көшірді. Генерал Фердинандо Раффаеллидің CANT Z.1007 ұшағын "SIAI Marchetti SM.79 ARP (Aereo Radio Pilotato, "Ұшақ радиобағытталған") бомбалаушысын радиобағыттауға пайдалану жоспары. SM.79 ұшағы экипажы мен қару-жарағы жоқ, бірақ жарылғыш заттармен жабдықталған және радиобақылау құрылғысымен жабдықталған, оны ірі теңіз нысаналарына қарсы "Ұшқыш бомба" ретінде пайдалануға тиіс еді.

Мальта

"Альционе" 1940 жылы 29 тамызда, 10 CANT Z.1007bis монодеривасының 106 ° Gruppo құрамасы Лука әуеайлағын бомбалаған кезде от шомылдыру рәсімін алды. Сицилиядағы Трапани Чинисиа қаласында орналасқан 106°-ға көп ұзамай бүкіл 47° Stormo Bombardamento Terrestre 33 ұшағымен қосылды. Грекиямен соғыс басталғанда 47° полк сол майданға көшірілді. CANT Z.1007 ұшақтары 1941 жылы Мальтаға 9° Stormo Bombardamento terrestre, әлі де Trapani Chinisia-да орналасқан, 29° және 33° Gruppo, 25 "Alcione" жабдықталған. Кейіннен 9°-ға 50° Gruppo қосылды, оның негізі Sciacca-да орналасқан. Стормиде аз ғана залал болды, оның ішінде екеуі PZL P.24 ұшағы, екінші лейтенант Маринос Митралексис, екі CANT Z.1007 ұшағының бірін құлатуды қолға алды. 1941 жылдың қаңтар айында 41° Gruppo 35° Stormo-ның 95° Gruppo-мен ауыстырылды. Осы соғыс сахнасында CANT Z.1007 ұшақтарының ағаштан жасалған құрылымы өзінің әлсіз жақтарын көрсете бастады. Жаңбырдың салдарынан кеме зақымданып, оны жөндеу жұмыстары жүргізілді.

Югославия

CANT Z.1007 ұшақтары 1941 жылы 6 сәуірде Югославияға қарсы соғыс қимылдарын бастады. Бұл қысқа шабуыл кезінде Regia Aeronautica 49 CANT Z.1007 bis, 26 47° Stormo, 15 95° Gruppo (35° Stormo) және сегіз 50° Gruppo (16° Stormo) ұшақтарын пайдаланды. Оралмастан кейін үш күннен кейін, 11 қыркүйекте, Перуджадағы CANT Z.1007 сегіз басқамен қосылып, Сардиниядағы Альгеро базасына ұшып кетті, олардың екеуі неміс флагына ұшырады. 16 қыркүйекте бұл бомбалаушылар сардиниялық сарбаздар мен техниканы Корсикаға тасымалдайтын неміс кемелеріне шабуыл жасады, ал тағы бір ұшақ флакта жоғалды. 15 қазанда Сардинияда орналасқан CANT Z.1007s Оңтүстік Италиядағылармен бірігіп, Raggruppamento Bombardamento Trasporti (бомбалау және тасымалдау бірлігі) құрады, Aeronautica Cobelligerante Italiana (ACI немесе Оңтүстік әуе күштері, Aeronautica del Sud), ағылшын тілінде итальяндық Co Belligerent Air Force. Бірлескен соғысқан Z.1007 үшін ең нашар күн 1944 жылдың 14 мамыры болды, онда Gruppo 88 Титоның күштеріне он екі Z.1007 жіберді. Ұшақ 96 азық-түлік контейнерін Черногорияның Коласин қаласына тастады, бірақ кері қайту жолында тоғыз бомбалаушы ұшақ Macchi C.205s және Reggiane Re эскорттарымен байланысын жоғалтты. 2001 жылы Адриатика теңізінде 7/JG 27 Messerschmitt Bf 109 ұшақтары шабуылға ұшырады. Бес Alcioni неміс ұшқыштары теңізге атып түсірді (олар қате Savoia Marchetti SM.84 деп мәлімдеді), ал тағы екеуі Апулиядағы Lecce Galatina әуе базасына қатты зақымдалды. 26 итальяндық авиатор қаза тауып, тағы да көп адам жарақат алды. Сол күннен бастап қалған CANT Z.1007 ұшақтары тек қараңғыда әскери мақсаттарда пайдаланылды.

Нұсқалар

Барлығы 560 CANT Z.1007s жасалды, олардың 450-і 1007bis нұсқасы 1939 жылдың соңында пайда болды. Сынақ жүргізушілері бұл машинаға Z.1018-ге қарағанда қатты әсер етті, ол жылдам, бірақ қуаттылығы аз (тек екі P. XII қозғалтқышы бар), ал қашықтығы 2000 км-ден 2250 км-ге дейін 2,460 кг жанармаймен және 900 кг бомбамен жақсартылды. Сонымен, Z.1018 2.013 кВт (2.700 Қ.с.) болса, Z.1007Bis 2.237 кВт/3.000 Қ.с. (1.946 кВт/2.610 Қ.с. ұшып көтерілгенде) және Z.1007ter 2.572 кВт (3.450 Қ.с.) болды. Әрекеті 490 км/сағ (300 миль/сағ) жылдамдықпен 6,150 м (20,180 фут) биіктікте 456 метрдің орнына 4600 метрге (15100 фут) жылдамдықпен жақсартылды. 3000 м (9,800 фут) биіктікке 6 минут 28 секундта және 5000 м (16,400 фут) биіктікке 10 минут 44 секундта (Z.1007 bis 12 минут 42 секундта, Z.1007 Asso 14 минут 34 секундта) көтерілді. Қару-жарақ пен бронь да жақсартылды. Брединаның арқалық мұнарасы Бредина үлгісі болды, белдіктегі қарулар 12,7 мм (0,5 дюйм) қарулармен ауыстырылды. Төбе 8400 м-ден 9000 м-ге дейін көтерілді. Z.1007 ұшақтары негізінен түнгі бомбалаушылар мен барлау ретінде пайдаланылды; олар сондай-ақ ұзақ қашықтықтан барлау үшін де пайдаланылды, өте жақсы нәтижелер. Кейбіреулері, кем дегенде жиырмасы, қосымша танкімен жабдықталған, бұл 1000 км (620 миль) қосымша төзімділік берді. Кейбірлері күндізгі миссиялар қауіпті болған кезде флэраларды түсіруге бейімделген. Фотоға түсіру үшін жасалған бір модификацияда 6 робот-машинасы бар, оның ішінде бір робот пен тағы бір робот бар. Ұзақ қашықтығы мен жоғары биіктігі осы ұшақтарға Жерорта теңізінде пайда болғанға дейін жақсы нәтижелерге қол жеткізуге көмектесті. Сонымен қатар, олар Александрия үстіндегі P 40 Tomahawks-тің алғашқы құрбандары болды. Z.1015 1938 жылы Z.1007 рекордтық нұсқасы ретінде ұсынылған, бірақ 1942 жылға дейін қарастырылмаған, ол кезде Alfa 135 Piaggio P. XII қозғалтқыштарымен ауыстырылды. Ол жылдамдығына жетуі мүмкін, барлығы 2982 кВт (4000 л.с.) Ол торпедалық ұшақ ретінде сынақтан өтті, бірақ операциялық мақсатта қолданылмады және өндіріске енгізілмеді.