Кіріспе
65 мм кинокартиналар кең экранды үдерісі Ultra Panavision 70 және MGM Camera 65 1957 жылдан 1966 жылға дейін 65 мм фильмдегі Panavision анаморфты кинокамераларының объективтерімен түсірілген кинокартиналарды танытқан маркетингтік брендтер болды. Ultra Panavision 70 және MGM Camera 65 анаморфты камера линзаларын пайдалана отырып, секундына 24 кадрмен түсірілді. Ultra Panavision 70 және MGM Camera 65 анаморфты линзалары кескінді 1,25 есе қыстырып, 2,76:1 өте кең өлшемді көрсетті (70 мм проекциялық басып шығару қолданылғанда). Ultra Panavision өзінің бауыры, танымал Super Panavision 70-ке қарағанда әлдеқайда аз қолданылды және 1957 жылдан 1966 жылға дейін он фильмде ғана қолданылды. Алайда, шамамен елу жылдан кейін Роберт Ричардсон Квентин Тарантиномен алдағы жоба үшін Panavision штаб-пәтерінде объективті сынақтан өткізгеннен кейін Ultra Panavision 70 қайта тірілтті, онда ол линзалар мен жабдықтардың әлі де жарамды екенін анықтады. Тарантино бұған таңғалды және өзінің келесі фильміне, жек көретін сегізге, 65 мм фильмде Ultra Panavision линзаларын қолдана отырып, оны қайта жаңарта алды. Тарантино фильмді роудшоу ретінде де шығарды, бұл 1992 жылғы "Қиырда және алыста" фильмінен кейін 70 мм кинопроекторлары бар кинотеатрларға кең таралған 70 мм фильмнің тұсаукесерлері алғаш рет болды. Бұл ақыр соңында Ultra Panavision линзаларын қолданудың қайта жандануына әкелді, олар қазір (цифрлық камералармен болса да) Rogue One және Avengers: Endgame сияқты блокбастерлерді түсіру үшін пайдаланылды.
Ultra Panavision 70 and MGM Camera 65 were, from 1957 to 1966, the marketing brands that identified motion pictures photographed with Panavision's anamorphic movie camera lenses on 65 mm film. Ultra Panavision 70 and MGM Camera 65 were shot at 24 frames per second (fps) using anamorphic camera lenses. Ultra Panavision 70 and MGM Camera 65's anamorphic lenses compressed the image 1.25 times, yielding an extremely wide aspect ratio of 2.76:1 (when a 70 mm projection print was used). Ultra Panavision saw much less use than its sibling, the more popular Super Panavision 70, and was only used on ten films from 1957 to 1966. However, nearly fifty years later, Robert Richardson famously resurrected Ultra Panavision 70 after the lens test he came to do at the Panavision headquarters for the upcoming project with Quentin Tarantino, where he discovered that the lenses and equipment were still intact. Tarantino was fascinated by this and was able to refurbish the lenses for use in his next film, The Hateful Eight; which was shot entirely on 65 mm film using Ultra Panavision lenses, the first film to do so since Khartoum. Tarantino also released the film as a roadshow release, and this was the first time there were widely circulated 70 mm film prints to theaters with 70 mm projectors since 1992's Far and Away. This ultimately led to a resurgence in the use of Ultra Panavision lenses, which have now been used (albeit with digital cameras) to shoot blockbusters such as Rogue One and Avengers: Endgame.
Тарих
Metro Goldwyn Mayer (MGM) 1950-ші жылдардың соңында Panavision негізін қалаушы Роберт Готтшалкпен Cinerama кинотеатрларының өте кең экрандарын бір проекторды қолдана отырып толтыра алатын үлкен форматты кең экрандық жүйені жасау үшін кездесті. Сондай-ақ, Cinerama-ның үш жолақ процесіне жол бермейтін жоғары сапалы стандартты 70 мм және 35 мм CinemaScope басып шығаруды жасай алатын. Готтшалк 5 пер 65 мм теріске 1.25x-тен аз қысылуды беру үшін алдыңғы жақтағы призмаларды пайдалана отырып, линзалар жүйесін әзірледі, нәтижесінде болжамды қатынас 2.76:1 болды. Бұл призмалы линзалар 1956 жылы MGM Camera 65 деген атпен шығарылды. 1960 жылы MGM-дің форматта шығарылып жатқан "Баунтидегі бүлік" фильмі бюджеттен асып түседі, және MGM шығынды өтеу үшін көптеген активтерін сатуға мәжбүр болады. Бұл Panavision-ге MGM-ге әзірлеген Камера 65 жабдықтарын сатып алуға мүмкіндік берді және жүйе Ultra Panavision 70 деп қайта аталды. Призма линзалары үлкен, ерекше пішінді және оптикалық жағынан ақаулы болғандықтан, Panavision-тің оптикалық инженері Такуо Миягисима цилиндрлі шыныны пайдалана отырып, 1.25x линзалардың дәстүрлі жиынтығын жобалауға кірісті, ол Ultra Panatar сериясы ретінде белгілі болды. 1963 жылы Лос-Анджелестегі Cinerama Dome Ultra Panavision 70 үшін арнайы салынған алғашқы Cinerama театры болды, ал театр жаңа Ultra Panatar линзаларымен түсірілген "Бұл - Mad, Mad, Mad, Mad World" премьерасымен ашылды. 70 мм Ultra Panavision түсірілімдері тегіс экрандарда қолдану үшін негативтен тікелей шығарылуы немесе қисық Cinerama экрандарында пайдалану үшін бүйірлеріне қарай қысылуды арттыра отырып "түзелуі" мүмкін. Panavision сонымен қатар 1959 жылы анаморфты емес 70 мм фотографиялық жүйені әзірледі; бұл Super Panavision 70 деп аталды.
Todd-AO-дан айырмашылықтары
Ultra Panavision 70 және MGM Camera 65 линзалары мен камералары 1955 жылғы Todd AO 65 мм фотографиялық процесінің нұсқасына ұқсас болды, өйткені екеуі де үш жолақ Cinerama орнына арналған. Todd AO жүйесі секундына 30 кадрмен түсірілді, ал Ultra Panavision 70 және MGM Camera 65 24 кадрдың өнеркәсіптік стандартын қолданды. Ал бастапқы Todd AO процесі Cinerama-да қолданылғанға ұқсас терең қисық экранды пайдалануды қамтиды (балық көзі оптикасымен оның шеткі көрінісін қайта құру үшін), оның тар, анаморфты емес 2.20: 1 өлшем қатынасы кесілмеген Cinerama экрандарымен үйлесімсіз болды.