Кіріспе
Кинокартиналар үшін қолданылатын материалдар. Кинолента – кинокартиналарды немесе анимацияны жазуға арналған аналогты материал. Ол кинокамерамен түсіріліп, кинопроектор арқылы экранға проециленеді. Бұл – бір жағынан микроскоптық деңгейдегі жарыққа сезімтал күміс галоид кристалдарымен қапталған, мөлдір пластикалық пленкадан жасалған жолақ немесе табақ. Кристаллдардың мөлшері мен басқа да сипаттамалары пленканың сезімталдығын, контрастығын және ажыратымдылығын анықтайды. Эмульсия жарыққа ұшыраса, бірте-бірте қараңғыланады, бірақ бұл процесс тым баяу және толық емес, сондықтан оны практикалық мақсаттарда қолдануға болмайды. Оның орнына, камера линзасы құратын бейнеге қысқа мерзімді әсер ету арқылы әр кристалл сіңіретін жарық мөлшеріне пропорционалды, өте шағын химиялық өзгеріс тудырылады. Бұл эмульсияда көзге көрінбейтін жасырын кескінді жасайды, оны химиялық жолмен көрінетін суретке айналдыруға болады. Көрінетін жарықтан басқа, барлық пленкалар рентген сәулелеріне және жоғары энергиялы бөлшектерге сезімтал. Көпшілігі көрінбейтін ультракүлгін (UV) сәулесіне де сәл сезімтал. Ал кейбір арнайы мақсаттағы пленкалар спектрдің инфрақызыл (IR) аймағына сезімтал. Қара-ақ фотопленкада әдетте күміс тұздарының бір қабаты болады. Ашық түйіршіктер пайда болғанда күміс тұздары металл күміске айналады, ол жарықты тосып, пленканың теріс бөлігінің қара түсін құрайды. Түсті пленканың кем дегенде үш сезімтал қабаты бар. Бояулар күміс тұздарының бетіне сіңіп, кристалдарды әртүрлі түстерге сезімтал етеді. Әдетте, көк түсті сезімтал қабат үстіңгі жағында орналасады, одан кейін жасыл және қызыл қабаттар келеді. Даму кезінде, қара-ақ пленка сияқты, ашық күміс тұздары металл күміске айналады. Бірақ түсті пленкада даму реакциясының қосалқы өнімдері пленканың құрамында немесе дамыту ерітіндісінде болатын түсті байланыстырғыштар деп аталатын химиялық заттармен бірдей уақытта бірігіп, түсті бояуларды жасайды. Қосалқы өнімдердің мөлшері әсер ету мен дамуға пропорционалды болғандықтан, түсті бояу бұлттары да әсер ету мен дамуға пропорционалды болады. Дамудан кейін күміс ағарту кезеңінде күміс тұздарына айналады. Ол бекіту кезеңінде пленкадан алынып тасталады және кейде келешекте пайдалану немесе сату үшін қалпына келтіріледі. Бекітуден кейін түсті бояулар ғана қалады, олар бірігіп түсті кескінді құрайды. Жаңа түсті пленкалар, мысалы, Kodacolor II, әр қабатында 20-дан астам түрлі химиялық заттар бар 12 эмульсиялық қабатқа ие болуы мүмкін. Фотопленка мен кинолентаның құрамы мен жылдамдығы ұқсас, бірақ кадрдың мөлшері мен ұзындығы сияқты басқа параметрлер әдетте әртүрлі болады.
motion picture film
Film stock is an analog medium that is used for recording motion pictures or animation. It is recorded on by a movie camera, developed,
edited, and projected onto a screen using a movie projector. It is a strip or sheet of transparent plastic film base coated on one side with a gelatin emulsion containing microscopically small light sensitive silver halide crystals. The sizes and other characteristics of the crystals determine the sensitivity, contrast and resolution of the film. The emulsion will gradually darken if left exposed to light, but the process is too slow and incomplete to be of any practical use. Instead, a very short exposure to the image formed by a camera lens is used to produce only a very slight chemical change, proportional to the amount of light absorbed by each crystal. This creates an invisible latent image in the emulsion, which can be chemically developed into a visible photograph. In addition to visible light, all films are sensitive to X rays and high energy particles. Most are at least slightly sensitive to invisible ultraviolet (UV) light. Some special purpose films are sensitive into the infrared (IR) region of the spectrum. In black and white photographic film there is usually one layer of silver salts. When the exposed grains are developed, the silver salts are converted to metallic silver, which blocks light and appears as the black part of the film negative. Color film has at least three sensitive layers. Dyes, which adsorb to the surface of the silver salts, make the crystals sensitive to different colors. Typically the blue sensitive layer is on top, followed by the green and red layers. During development, the exposed silver salts are converted to metallic silver, just as with black and white film. But in a color film, the by products of the development reaction simultaneously combine with chemicals known as color couplers that are included either in the film itself or in the developer solution to form colored dyes. Because the by products are created in direct proportion to the amount of exposure and development, the dye clouds formed are also in proportion to the exposure and development. Following development, the silver is converted back to silver salts in the bleach step. It is removed from the film in the fix step and is sometimes recovered for subsequent use or sale. Fixing leaves behind only the formed color dyes, which combine to make up the colored visible image. Later color films, like Kodacolor II, have as many as 12 emulsion layers, with upwards of 20 different chemicals in each layer. Photographic film and film stock tend to be similar in composition and speed, but often not in other parameters such as frame size and length.
18881899: Стандарттаудан бұрын
1880-жылдардағы алғашқы кино тәжірибелері нәзік қағазды пайдалану арқылы жүргізілді, оның көмегімен күрделі құралсыз бірден, үздіксіз қозғалатын суретті көру қиын болды. Алғашқы мөлдір және икемді пленкалық негіз – целлулоид, оны Джон Карбут, Ганнибал Гудвин және Джордж Истман фотосурет мақсаты үшін ашты және жетілдірді. Истман Кодак 1889 жылы целлулоид пленканы коммерциялық түрде қолжетімді етті; Томас Генри Блэр 1891 жылы оның бірінші бәсекелесі болды. Пленканың астыңғы жағы жарықтың өтуіне көмектесетін, мұңғақты жабынмен жабылған. Эмульсиялар ортохроматикалық болды. 1891 жылдың қарашасында Эдисонның зертханасындағы Уильям Диксон Блэрдің пленкасын Кинетоскоп тәжірибелері үшін пайдаланды. Блэрдің компаниясы Эдисонға бес жыл бойы пленка жеткізді. 1892 және 1893 жылдар аралығында Истман өндірісте қиындықтарға тап болды. 1893 жылы патенттік дауларға байланысты Блэр американдық компаниясынан кетіп, Ұлыбританияда жаңа компания құрды. Истман Эдисонға пленка жеткізуші болды. Блэрдің жаңа компаниясы Еуропалық кино жасаушыларға, соның ішінде Бирт Акс, Роберт Пол, Джордж Альберт Смит, Чарльз Урбан және Люмьер ағайындыларына пленкамен қамтамасыз етті. 1896 жылға қарай жаңа кинопроекторға толық мөлдір пленкалық негіз қажет болды, оны Блэрдің американдық филиалы жеткізе алмады. Одан кейін Истман компанияны сатып алып, пленка жеткізушісінің жетекшісіне айналды. Луи Люмьер Виктор Планшонмен бірге Люмьердің "Көк этикеткасы" (Etiquette Bleue) фотопластинкалық эмульсиясын целлулоидты ролл пленкасында пайдалану үшін бейімдеді, бұл 1896 жылдың басында басталды. Истманның алғашқы кино пленкасы 1889 жылы ұсынылды. Бастапқыда пленка фотопленкаға ұқсас болды. 1916 жылға қарай жеке "Cine Type" пленкалары ұсынылды. Agfa 1913 жылы кино пленкасын өндіруді бастады, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін танымал француз, американдық және итальяндық пленкаларға бойкот жасамағанда UFA киностудиясының өркендеуіне және Agfa тапсырыстарын арттыруға мүмкіндік бергенше, ол негізінен жергілікті жеткізуші болып қала берді. Барлық пленкалар өте тұтанғыш нитрат пленкалық негізде жасалған. Нитрат пленкасының өртін сөндіруге дерлік мүмкін болмады. Театрлардағы проекциялық залдарда көптеген қаза болды, себебі проектор лампасының қызуы тұтануға мүмкіндік берді. Осы кезеңде әуесқой кино түсіру (үй кинолары) баяу дамыды. Kodak үй проекциясы үшін жылуға төзімді "қауіпсіз негізді" жасады. 1909 жылы сынақтар целлюлоза диацетатының тиімді алмастырылатын негіз екенін көрсетті, ал Kodak келесі жылы 22 мм енімен ацетат негізіндегі пленкаларды сата бастады, оны Эдисонның Home Kinetoscope жұмысы үшін пайдаланды, ол 1912 жылы коммерциялық түрде шығарылды. Eastman Kodak 1909 жылы жанбайтын 35 мм пленканы ұсынды. Пленканы иілгіш ету үшін қолданылған пластификаторлар тез буланып, пленканы құрғақ және сынғыш етеді, бұл тігістердің ажырауына және перфорациялардың жыртылуына әкелді. 1911 жылы ірі американдық киностудиялар нитратты пленканы қайтадан пайдалануға кірісті. Көбірек әуесқой форматтар ацетат негізіндегі пленканы пайдалана бастады, ал бірнешеуі, соның ішінде Kodak-тың 16 мм форматы, қауіпсіз негізде жасалуы үшін арнайы жобаланған. Kodak 1916 жылы Cine Negative Film Type E және 1917 жылы Type F (кейін Negative Film Par Speed Type 1201 деп аталды) шығарды. Бұл екі ортохроматикалық пленканың екеуі де бұрынғы ұсыныстардан жылдам болмағандықтан, жақсартулар түйіршіктілік пен өткірлікте болды.
1920-жылдар: Пленканың сезімталдығының әртараптандырылуы
Фильм өндірушілер өнімдерін әртараптандыруға кірісті. Әр өндіруші бұрын бір теріс пленка (әдетте ортохроматикалық) және бір баспа пленкасын ұсынған. 1920 жылы статикалық электрдің пленкаға тигізетін әсерін жою үшін F типіндегі пленканың X-back деп аталатын түрі енгізілді, бұл пленкада ұшқын тудырып, суретте ерекше экспозиция үлгілерін жасауы мүмкін. Пленкаға қатыран қолданылды, ол пленканың артқы жағы арқылы фокусқа алуға мүмкіндік бермейтін, сол дәуірдегі көптеген камералар үшін кең таралған тәсіл болды. X-back пленкасы АҚШ-тың шығыс жағалауында танымал болды. 1920 жылдары американдық E. I. Dupont de Nemours (1926) және бельгиялық Gevaert (1925) сияқты басқа өндірушілер де құрылды. Панхроматикалық пленкалар көбірек таралды. 1913 жылы Kinemacolor сияқты ерте түсті фильмдерді өңдеу үшін жасалған панхроматикалық пленка алғаш рет 1918 жылғы «Теңіз патшайымы» фильмінің сыртқы түсірілімдерінде қара-ақ түсті фильмде қолданылды және бастапқыда арнайы тапсырыс ретінде қол жетімді болды. Қызыл жарыққа жоғары сезімталдығының арқасында ол күндізгі уақытта түнгі сахналарды түсіру үшін тартымды нұсқа болды. Kodak 1922 жылы осы пленканы стандартты опция ретінде ұсынған кезде оны насихаттау үшін толығымен панхроматикалық пленкамен түсірілген «Бассыз атты» фильмін қаржыландырды. Панхроматикалық пленкалардың құны жоғары болды және бірнеше жыл бойы толығымен осы пленкамен түсірілген фильмдер шығарылмады. Панхроматикалық және ортохроматикалық пленкаларды араластырып қолдану костюмдердің түсінде сабақтастық мәселелерін тудырды, сондықтан панхроматикалық пленкадан көбінесе бас тартты. Kodak-тың панхроматикалық нарықта бәсекелес болмауына байланысты ортохроматикалық пленка 1920 жылдардың ортасына дейін басым болды. 1925 жылы Gevaert шектеулі түрлі түстерге сезімтал ортохроматикалық пленка және толық панхроматикалық Pan 23 пленкасын ұсынды. 1926 жылы Kodak панхроматикалық пленканың бағасын ортохроматикалық пленка бағасымен теңестірді, содан кейін бірнеше жыл ішінде панхроматикалық пленкалар ортохроматикалық пленкалардың үлесін басып өтті. Agfa және Pathé компаниялары да ұқсас панхроматикалық пленкаларды өндіргендіктен, 1928 жылға қарай панхроматикалық пленкаларға көшу іріктеп аяқталды, ал Kodak 1930 жылы ортохроматикалық пленканы тоқтатты.
Түсті пленкалар
Түсті фильмдермен тәжірибелер 19 ғасырдың соңында-ақ жасалды, бірақ практикалық түсті фильм 1908 жылға дейін коммерциялық тұрғыдан тиімді болмады, ал әуесқойлар үшін Кодак 1935 жылы 16 мм және 1936 жылы 8 мм форматында Кодахромды енгізген кезде қолданысқа түсті. Коммерциялық сәтті түсті процестер түсті негативтердің орнына қара-ақ бөлінетін материалдармен жабдықталған арнайы камераларды пайдаланды. Кинемаколор (1908–1914), Техниколор процестері 1-ден 4-ке дейін (1917–1954) және Синеколор бір, екі немесе үш жолақты монохромды фильмдерді қолданды, олар белгілі бір негізгі түстерге сезімтал болды немесе арнайы камералардағы түсті сүзгілердің артында экспозицияланды. 1941 жылы Technicolor компаниясы түсірілімдер үшін Monopack деп аталатын түсті кернеулі материалды ұсынды; ол ақырында стандартты кинокамераларда қолданыла алатын Kodachrome-тің 35 мм нұсқасы болды. Eastman Kodak 1950 жылы алғашқы 35 мм түсті негативтік фильмін, Eastman Color Negative film 5247-ді ұсынды. 1952 жылы оның жоғары сапалы нұсқасы, Eastman Color Negative film 5248, Голливудта түсті кино өндірісі үшін тез қабылданып, қымбат үш жолақты Technicolor процесі мен Monopack-ті ығыстырды.
Жіктеу және қасиеттері
Қорларды жіктеуде бірнеше факторлар бар; практикалық тұрғыда, шикі қорды жарыққа қатысты қажетті сезімталдық деңгейіне сәйкес код нөмірімен тапсырыс береді.
Негізгі
Фильмнің бір бөлігі – жарыққа сезімтал эмульсия, ол берік, мөлдір негізге жағылады, кейде анти-халациялық қабат немесе "rem jet" қабатымен (қазір тек камералық фильмдерде) жабыстырылады. Алғашқыда өте тұтанғыш целлюлоза нитраты қолданылды. 1930 жылдары фильм өндірушілер целлюлоза триацетатынан жасалған пластикалық негізді "қауіпсіз фильмді" енгізді. Барлық әуесқой фильмдер қауіпсіз фильм болды, бірақ нитратты пайдалану кәсіби таралымдар үшін сақталды. Kodak 1951 жылы нитрат негізін тоқтатып, өнеркәсіп 1951 жылы АҚШ-та және 1955 жылы әлемдік деңгейде толығымен қауіпсіз фильмге көшті. 1990 жылдардың соңынан бері, көбінесе барлық таралымдар полиэстер фильмді пайдаланады.
Эмульсия
Эмульсия күміс галоидты түйіршіктерден тұрады, олар желатин коллоидында шашыратылған; түсті пленка болған жағдайда, күміс галоидтың үш қабаты болады, олар түс түзгіштермен және белгілі бір жарық спектрлерін сүзгілейтін аралық қабаттармен қоса араластырылған. Дамытудан кейін нәтижесінде сары, көк және қызғылт түсті қабаттар пайда болады.
Химия
Тиісті фильмге қолданылатын химиялық заттар оң (объектідегідей бірдей тығыздық пен түстерді көрсететін) немесе теріс (қарқара жарықтар, ашық көлеңкелер және, принцип бойынша, толықтыратын түстер) кескінді шығарады. Алғашқы фильмдер жарықтан қараңғырған: теріс фильмдер. Кейіннен оң кескінді беретін фильмдер кері фильмдер деп аталды; осы типтегі өңделген мөлдір фильмді экранға проекциялауға болады. Теріс кескіндерді фотоқағазға немесе кескінді қайтадан оңға айналдыратын басқа материалға көшіру қажет, нәтижесінде соңғы оң кескін пайда болады. Теріс фильмнен оң кескінді жасау үшін теріс файлды сканерлеп компьютерлік файл жасауға болады, содан кейін бағдарламалық құралдар арқылы оны оңға айналдыруға болады.
Сурет жазуы
Суретті жазудың әртүрлі мүмкіндіктері үшін әртүрлі эмульсиялар мен дамыту процестері бар: ең көп таралғандары – қара-ақ және түсті. Дегенмен, инфрақызыл фильм (қара-ақ немесе жалған түсті) сияқты түрлері де кездеседі; рентген сәулелеріне арналған арнайы техникалық фильмдер; сондай-ақ, ортохроматикалық фильм сияқты қолданыстан шыққан процестер де бар. Бірақ, көбінесе бүгінде қолданылатын материалдың басым бөлігі – «қалыпты» (көрінетін спектрлі) түсті, алайда «қалыпты» қара-ақ түстің де үлесі едәуір.
Физикалық сипаттамалары
Пленкалар оның еніне және перфорациялардың орналасуына қарай жіктеледі – ені 8 мм-ден 70 мм-ге және одан да көп болуы мүмкін, ал перфорациялар пішіні, қадамы және орналасуы бойынша әртүрлі болуы мүмкін. Пленка перфорацияларға және пленка негізіне немесе эмульсия жағына қатысты оралуымен, сондай-ақ өзекке, күн жарығына арналған катушкаға немесе картриджге жиналуымен де ерекшеленеді. Дайындау процестеріне және камера жабдықтарына байланысты ұзындығы 25-ден 2000 футқа дейін өзгеруі мүмкін. Көбінесе 8 мм үшін 25 фут, Super 8 үшін 50 фут, 16 мм үшін 100 және 400 фут, 35 мм үшін 400 және 1000 фут, ал 65/70 мм үшін 1000 фут болады.
Жауаптылық
Тараманың маңызды қасиеті – оның пленка жылдамдығы, ол ASA арқылы анықталады немесе мұқият таңдалуы тиіс шикі тараманың өлшемі арқылы көрсетілген жарыққа сезімталдығы. Жылдамдық фильм түсірілетін жарық жағдайларының диапазонын анықтайды және бейненің көрінісіне әсер ететін түйіршіктілік пен контрастпен байланысты. Тарама өндірушісі әдетте ASA-ға тең экспозиция индексін (EI) көрсетеді, осыған сәйкес экспозициялау ұсынылады. Дегенмен, мәжбүрлі немесе стандартты емес дамыту (мысалы, ағартқыштан айналдыру немесе қиылысқан өңдеу), сүзгілерге немесе затвор бұрышына түзетулер, сондай-ақ жоспарланған жетіспей немесе артық экспозиция сияқты факторлар кинематографтың EI-ден өзгешеленетін жаңа "бағалау" жасауына себеп болуы мүмкін. Бұл жаңа бағалау тараманың өзін өзгертпейді – ол жай ғана әрбір жарық өлшемінен кейін түзетулерді есептемей, экспозицияны есептеудің бір жолы ғана.
Түс температурасы
Түсті пленканың тағы бір маңызды қасиеті – түстердің тепе-теңдігі, ол ақ түсті дәл тіркеуге мүмкіндік беретін түс температурасымен анықталады. Вольфрам жарығы 3200 К ретінде белгіленеді, ол «жылы» саналады және қызғылт сарыға қарай ығысады; күндізгі жарық 5600 К ретінде белгіленеді, ол «салқын» саналады және көк түске қарай ығысады. Бұл сүзгіленбеген вольфрам пленкасы вольфрам жарығында түсірілгенде қалыпты көрінетінін, ал күндізгі жарықта түсірілгенде көк түсті көрсететінін білдіреді. Керісінше, күндізгі жарықта түсірілген пленка қалыпты көрінеді, бірақ вольфрам жарығында түсірілгенде қызғылт сары болады. Мұндай түс температурасы мәселелерін линза сүзгілері немесе шамдардың алдына орналастырылған түсті фильтрлер сияқты басқа факторлармен түзетуге болады. Пленканың түс температурасы әдетте пленканың сезімталдығы көрсеткішімен бірге көрсетіледі – мысалы, 500T пленкасы ASA 500 сезімталдыққа және вольфрам жарығына теңдестірілген түсті пленка; 250D пленкасы 250 ASA сезімталдыққа ие және күндізгі жарыққа теңдестірілген. Қара-ақ пленканың түс температурасы болмаса да, күміс галоидты түйіршіктер көк жарыққа сәл сезімтал болады, сондықтан олар күндізгі және вольфрам жарығына арналған сезімталдыққа ие. Мысалы, Kodak Double X пленкасы 250D/200T деп бағаланады, себебі вольфрам жарығы күндізгі жарықтың теңдей мөлшеріне қарағанда сәл аз экспозиция береді.
Дыбыс
Фильмнің негізгі кемшілігі – ол жарыққа реакция жасайды, бірақ дыбысқа емес. Сондықтан алғашқы фильмдер шынымен де үнсіз болды (және көрсетушілер көбінесе осының орнын толтыру үшін тікелей музыкалық қосымша қолданды). Кейін инженерлер жеке дыбыс жолағын ойнатуды синхрондау үшін, мысалы, дисктегі дыбыс тәрізді әдістерді ойлап тапқаннан кейін дыбысты фильмдер пайда болды, ал содан кейін дыбыс жолағын тікелей фильмге жазу үшін фильмге дыбыс жазу әдістері дамыды.
Қиындық
Барлық пластик физикалық немесе химиялық жолдармен тозуға ұшырайды, сондықтан кинофильмдер де осындай қауіпке тап болады. Фильмдер уақыт өте келе тозады, бұл жеке кадрларды зақымдауы немесе тіпті бүкіл фильмнің жойылуына әкелуі мүмкін. Целлюлоза нитраты, целлюлоза диацетаты және триацетаты тұрақсыз материалдар болып табылады: дұрыс сақталмаған фильм көптеген фотосуреттерден немесе басқа визуалды материалдардан гөрі әлдеқайда жылдам тозуы мүмкін. Целлюлоза нитраты, химиялық тұрақсыздығынан, ақыр соңында ыдырайды, азот қышқылын бөліп шығарады, бұл ыдырау процесін одан әрі күшейтеді. Целлюлоидтың ыдырауының соңғы сатысында фильм тотыққан ұнтаққа айналады. Сондай-ақ, триацетат негізі де тозуға осал. Фильмнің кішкентай форматы болғандықтан, үйде түсірілген фильмдердің иелері көбінесе фильмдері бірнеше жылдың ішінде қысыңқы болып, сынғышқа айналып, көруге жарамсыз болып қалатынын байқайды. Жалпы, ацетат пленкасы ыдырағанда сірке қышқылына айналады, және целлюлоидтың ыдырауына ұқсас, негіздің қайтаруға болмайтын автокаталитикалық ыдырауына алып келеді. Сірке қышқылының нәтижесінде сірке қышқылының күшті иісі пайда болады, сондықтан мұрағаттау саласында бұл процеске "сірке қышқылы синдромы" деп аталады. Ал қазіргі полиэстер негізіндегі фильмдер одан әлдеқайда тұрақтырақ, дұрыс сақталған жағдайда жүздеген жылдар бойы сақталуы мүмкін.
Аралық және баспа материалдары
Камералық түсірілімге арналған пленкалар мен баспаға арналған пленкалардың айырмашылығы – жазу процесінде. Жұмыс басып шығаруы немесе монтаждық нұсқасы бекітілгеннен кейін, түпнұсқа камералық негатив (OCN) негативті кесушімен, монтаждалған жұмыс басып шығаруын немесе EDL (монтаж шешімдерінің тізімі) нұсқау ретінде пайдалана отырып құрастырылады. Содан кейін OCN-нен жауапты басып шығарулардың сериясы жасалады. Жауапты басып шығару кезеңінде фильмнің тығыздығы мен түсі фильм жасаушылардың қалауынша түзетіледі (реттеледі). Интерпозитивті (IP) басып шығарулар OCN-нен жасалады, олар уақытымен түзетілген жауапты басып шығару сияқты көрінеді деп тексеріледі, содан кейін әрбір IP бір немесе бірнеше Dupe Negative (DN) көшірмесін жасау үшін қолданылады. Содан кейін таралымдық басып шығарулар DN-нен (немесе DN-дерден) жасалады. Жақында, цифрлық аралық (DI) технологиясының дамуымен, бейнелерді толық монтаждауға, визуалды эффектілерді қосуға және толық ажыратымдылықта және биттік тереңдікте түсті өзгертуге мүмкіндік туды. Бұл жұмыс ағынында жауапты басып шығарулар цифрлық түрде жасалады, содан кейін IP кезеңіне лазерлік пленкалық принтер арқылы, пленкаға жазылады. Экспозицияның ерекше сипаты мен кинолабораториялық жабдықтың жоғары бақылау деңгейіне байланысты, бұл аралық және таралымдық пленкалар тек осы мақсаттар үшін арнайы жасалған және әдетте камералық түсірілімге қолданылмайды. Аралық пленкалардың міндеті – дубликация кезінде бейне ақпаратты дәл сақтау болғандықтан, әрбір өндіруші әдетте бір немесе екі түрлі аралық пленка ғана шығарады. Сол сияқты, таралымдық басып шығару пленкалары көбінесе екі нұсқада ғана қол жетімді: «қалыпты» басып шығару немесе ерекше басып шығару (Kodak Vision Premiere сияқты қымбат пленкада) сәл жоғары қанықтығы мен контрастымен.
Құлдырау
Фильмнің қолданылуы 21-ші ғасырдың басына дейін кинематографияның басым түрі болып қала берді, бірақ көптеген жағдайларда цифрлық форматтар фильмді ығыстырып шығарды. Бұл кинопроекторлардың цифрлық проекцияға алмастырылуына да себеп болды. Дегенмен, кейбір режиссерлер эстетикалық себептермен фильмді таңдау құралы ретінде пайдалануды жалғастыруда. Толығымен фотохимиялық фильмде түсірілген немесе аналогтық және цифрлық әдістердің үйлесімімен жасалған фильмдер азаздық құрайды, бірақ артхаус және кең таралған фильмдердің арасында тұрақты түрде кездеседі. Соған қарамастан, цифрлық форматтар кейде фильмге тән көрініс беру үшін, мысалы, көркемдік эффект үшін фильмнің зернін немесе басқа шуды қосу арқылы әдейі өзгертіледі.