Кодакпен жасалған фильмдердегі штрихкод негізіндегі белгілер
Keykode
Keykode: Kodak ұсынған 35 мм және 16 мм пленкадағы кадрларды анықтау коды. Пленка жиегіндегі нөмірлер, өндіріс кезінде салынған белгілер туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Eastman Kodak компаниясы әзірлеген штрихкод негізіндегі кино таңбалары.
Barcode based film markings developed by Eastman Kodak
Keykode (KeyKode немесе KeyCode деп те жазылады) – Eastman Kodak компаниясының 35 мм және 16 мм фильмдердің шеттеріндегі әріптер, сандар және символдар түріндегі шеттік нөмірлерге жасаған жетістігі. Бұл нөмірлер фильм кадрларын нақты анықтауға мүмкіндік береді. Keykode 1990 жылы пайда болды. Keykode – постөндіріс кезеңінде қолданылатын, фильм кадрларын бірегей анықтауға арналған уақыт кодын өңдеудің бір түрі.
Keykode (also written as either KeyKode or KeyCode) is an Eastman Kodak Company advancement on edge numbers, which are letters, numbers and symbols placed at regular intervals along the edge of 35 mm and 16 mm film to allow for frame by frame specific identification. It was introduced in 1990. Keykode is a variation of timecode used in the post production process which is designed to uniquely identify film frames in a film stock.
Шеті сандары
Шекаралық нөмірлер (немесе түйін нөмірлер, не кадр нөмірлер деп те аталады) – 35 мм негативтің шеті бойымен бір фут (16 кадр немесе 64 перфорация) интервалымен және 16 мм негативте алты дюйм (20 кадр) интервалымен басылған әріптері бар сандар тізбегі. Сандар екі тәсілдің бірімен өндіріс кезінде негативке жазылады:
Edge numbers (also called key numbers or footage numbers) are a series of numbers with key lettering printed along the edge of a 35 mm negative at intervals of one foot (16 frames or 64 perforations) and on a 16 mm negative at intervals of six inches (twenty frames). The numbers are placed on the negative at the time of manufacturing by one of two methods:
Латентті кескін пленка перфорация машинасынан өтетін кезде шетін әшкерелейді. Бұл әдіс көбінесе түсті негативтік пленкалар үшін қолданылады. Көрінетін сия кейде пленканың шетіне, қайтадан өндіріс кезінде, перфорация жасау кезінде басылады. Фотохимиялық заттарға әсер етпейтін сия әдетте пленканың негізгі бетіне басылады. Сандар жарықтанбаған (шикі) және өңделген (жарықтанған және проявленген) пленкада көрінеді. Бұл әдіс көбінесе қара-ақ негативтік пленкалар үшін қолданылады. Шекаралық нөмірлердің бірнеше мақсаты бар. Әрбір түйін кадры кейін анықталуы мүмкін көп таңбалы идентификатормен нөмірленеді. Сонымен қатар, өндірілген күні, эмульсия түрі және партия нөмірі басылады. Бұл ақпарат негативтен (проявленгеннен кейін көрінетін) оң көшірмелерге көшіріледі. Көшірмелерді өңдеуге болады, ал түпнұсқа негативке ешқандай зақым келтірілмейді. Фильмді монтаждау аяқталғаннан кейін, түпкілікті монтаждалған фильмдегі шекаралық нөмірлер түпнұсқа негативтегі сәйкес кадрлармен дәл келеді, осылайша жұмыс көшірмесімен сәйкес келетін түпнұсқа негативтің редакциясын жасауға болады. Лабораториялар өңделген негативтерге немесе көшірмелерге өздерінің шекаралық нөмірлерін басып, фильмді өздерінің қажеттері үшін анықтауға болады. Бұл әдетте сары сиямен жасалады. Фильмді өңдеудің әдеттегі процесі 35 мм магниттік пленкада фильмнің синхронды дыбыс жолымен бірге шекаралық кодтауды қамтиды, сондықтан фильмнің бір футы мен оның синхронды дыбысының бірдей шекаралық нөмірлері болады. Eastman Kodak 1919 жылы өндірілген 35 мм шикі пленкаларында латентті кескінмен шекаралық нөмірлеуді қолдана бастады.
Latent image exposes the edge of the film while it passes through the perforation machine. This method is primarily used for color negative films. Visible ink is sometimes used to imprint on the edge of the film – again in manufacturing – at the time of perforations. The ink, which is not affected by photographic chemicals, is normally printed onto the base surface of the film. The numbers are visible on both the raw stock (unexposed) and processed (exposed and developed) film. This method is primarily used for black & white negative film. The edge numbers serve a number of purposes. Every key frame is numbered with a multi digit identifier that may be referred to later. In addition, a date of manufacturing is imprinted, then the type of emulsion and the batch number. This information is transferred from the negative (visible once developed) to the positive prints. The print may be edited and handled while the original negative remains safely untouched. When the film editing is complete, the edge numbers on the final cut film correspond back to their identical frames on the original negative so that a conform edit can be made of the original negative to match the work print. Laboratories can also imprint their own edge numbers on the processed film negative or print to identify the film for their own means. This is normally done in yellow ink. A common workflow for film editing involves edge coding printed film simultaneously with the film's synchronized audio track, on 35mm magnetic film, so that a foot of film and its synchronized audio have identical edge numbers. Eastman Kodak began using latent image edge numbering on their manufactured 35mm raw film stocks in 1919.
Кілттер коды
Телекино трансферлері мен бейнемонтаждың танымалдылығы артып келе жатқанда, Кодак компьютерге жазылатын, монтаж компьютері оқи алатын және фильмнің бейнемонтажынан "кесу тізімін" автоматты түрде құратын машинамен оқылатын шет нөмірін ойлап тапты. Мұны іске асыру үшін Кодак USS 128 штрих-кодын адам оқи алатын шет нөмірлерімен бірге пайдаланды. Сонымен қатар, олар адам оқи алатын ақпараттың сапасын және оқуға қолайлылығын жақсартты, осы арқылы оны анықтауды жеңілдетті. Keykode (Кейкод) адам оқи алатын 12 таңбадан тұрады, одан кейін бірдей ақпарат штрих-код түрінде келтіріледі. Keykode (Кейкод) – фильмнің негативтеріне арналған метадеректер идентификаторының бір түрі.
With the popularity of telecine transfers and video edits, Kodak invented a machine readable edge number that could be recorded via computer, read by the editing computer and automatically produce a "cut list" from the video edit of the film. To do this, Kodak utilized the USS 128 barcode alongside the human readable edge numbers. They also improved the quality and readability of the human readable information to make it easier to identify. The Keykode consists of 12 characters in human readable form followed by the same information in barcode form. Keykode is a form of metadata identifier for film negatives.