Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
How Not to Write a Play - 1955 жылы Нью-Йорк Таймс газетінің бас театр сыншысы Уолтер Керр жазған фантастика емес кітап. Бірінші басылымын Simon & Schuster баспасы шығарды. "Пьеса жазудың жолы" Кэррдің "Харперс" журналына жазған мақаласынан бастау алған.
How Not to Write a Play is a 1955 non fiction book written by Walter Kerr, one time chief theatre critic for the New York Times. The first edition was published by Simon & Schuster. The basis of How Not to Write a Play was an article Kerr wrote for Harper's Magazine.
Қорытынды
How Not to Write a Play Керрдің драматургияда байқаған жағымсыз үрдістерін қарастырады. Керр қазіргі театрдың тәжірибесі мен қаржысына түсінік береді, көрермендердің азаюына коммерциялық және институционалдық продюсерлер ұсынған нашар және көңіл көтеретін бағаны кінәлайды. Ол, әсіресе, Генрих Ибсен мен Антон Чеховтың онжылдықтар бойы құлдықпен еліктелуін айыптайды, себебі олардың стильдері тек қана артриттік және артриттік (Ибсен өзі онжылдықтан кейін "Ибсенизмді" тастап кеткен), бірақ олар интеллигенциямен және олар үшін құрылған, және ешқандай гүлденген театр мәдениеті ешқашан осылай құрылмаған, Уильям Шекспирдің Джон Лайли мектебінің мектебінің жағдайын келтіре отырып. Ол пьесалар әрқашан өте қызықты болса, сәтті болатынын және бұл ойын-сауық бір мезгілде қызықты және көркемдік жағынан күрделі бола алатынын айтады. Ол сондай-ақ Кристофер Фрайды 20 ғасырдағы жаңа және икемді театрлық өлең стиліне мысал ретінде көрсетіп, өлеңге қайта оралуға шақырады.
How Not to Write a Play examines negative trends that Kerr perceived in playwriting. Kerr offers insights both into the practice and finances of contemporary theatre, blaming the declining audience on the poor and un entertaining fare being put before the public by both commercial and institutional producers. In particular, he blames decades of slavish imitation of Henrik Ibsen and Anton Chekhov, not only because their styles had become hackneyed and arthritic (Ibsen, himself, had abandoned "Ibsenism" after only a decade), but because they were created by and for an intelligentsia, and no thriving theatrical culture has ever been built that way, citing the case of William Shakespeare vs. the school of John Lyly, among others. He asserts that plays will always be more successful if they are highly entertaining, and argues that that entertainment can be at once enjoyable and artistically sophisticated. He also calls for a return to verse, pointing out Christopher Fry as an example of a new and supple 20th century theatrical verse style.
Қабылдау
Рецензент Джордж Дэвид кітапты театрдың неге танымалдылығы төмендеп кеткенін ойлаған оқырмандарға ұсынды және Керрдің кітабын "тақсы, ашып-ашыратын, керемет" деп сипаттады. The Virginian Pilot журналының шолуы Керрдің пьесалар көбірек өлең түрін қолдануы керек деген пікірмен келіспейді және Керрдің имитация мен сәйкестік туралы пікірі бүлінген деп санайды, бірақ театрдың көңіл көтеретін болуы керек деген тұжырыммен келісті. Элизабет МакШерри Хартфорд Куранты үшін шолу жасап, Нью-Йорктегі театр қойылымдарының саны 1929 жылы 224-тен 1955 жылы 70-ке дейін төмендеді, бұл "Пьеса жазуға қалай болмайды" қазіргі драматургтарды кінәлайды және кітапты "өнерлендіретін және қоздырғышы" деп жариялады. Ноэль Ковард өзінің күнделігінде кітап туралы былай деп жазды: "Оның көп бөлігі ақылды және жақсы жазылған, бірақ таза нәтижесі тұщы". Time редакторы Генри А. Грунвальд пьеса жазуға тырысқанда "Пьеса жазудың қалай болмауы керектігі" дегенге кеңес берді. Онжылдықтар өткеннен кейін, "Пьеса жазуға қалай болмайды?" деген кітапқа драма жазу, сын және оқыту туралы кітаптарда әлі де сілтеме жасалады.
Reviewer George David recommended the book to readers who wondered why theater had fallen in popularity and described Kerr's book as "pungent, revealing, brilliant". A review in The Virginian Pilot disagreed with Kerr's contention that plays should make more use of verse form and felt that Kerr's discussion of imitation versus identity was muddled, but agreed with the point that theater should be entertaining. Elizabeth McSherry, reviewing for the Hartford Courant, noted that the number of theatrical productions in New York had fallen from 224 in 1929 to 70 in 1955, which How Not to Write a Play blames on modern playwrights, and declared that the book was "stimulating and provocative". In his diary, Noël Coward wrote of the book, "Quite a lot of it is intelligent and well written but the net result is sterile." Time editor Henry A. Grunwald consulted How Not to Write a Play when he attempted to write a play. Decades later, How Not to Write a Play is still referenced in books about writing, critiquing, and teaching drama.