Сценалық өнер: Қарсылықпен ойнау

Кіріспе

Импровизациялық театр – көбінесе комедия жанрына жататын, өнердің осындай түрі, онда өнерпаздардың өзіндік ойларымен, дайындалмаған, сценарийсіз көп бөлігі немесе барлығы сахнада орындалады. Таза түрінде диалог, әрекет, оқиға және кейіпкерлер ойыншылардың бірлескен еңбегімен қазіргі уақытта жасалады, алда жазылған сценарий қолданылмайды. Импровизациялық театр импровизациялық комедияның түрлі стильдерімен қатар, комедиялық емес театрлық қойылымдар түрінде де кездеседі. Ол кейде фильмдерде және теледидарда кейіпкерлерді және сценарийлерді жасау үшін, ал кейде түпкілікті өнімнің бір бөлігі ретінде қолданылады. Импровизациялық техникалар актерлерді сахнаға, киноға және теледидарға даярлау үшін драмалық бағдарламаларда жиі қолданылады және репетиция процесінің маңызды бөлігі болуы мүмкін. Дегенмен, импровизацияның дағдылары мен процестері сахналық өнерден тыс жерлерде де қолданылады. Қолданбалы импровизация деп аталатын бұл тәсіл сыныптарда білім беру құралы ретінде, ал бизнесте коммуникация дағдыларын, шығармашылықпен мәселелерді шешуді және импровизациялық, ансамбль ойыншылары қолданатын ұжымдық жұмысқа қабілеттілікті дамыту үшін қолданылады. Кейде психотерапияда адамның ойларын, сезімдерін және қарым-қатынастарын түсіну үшін де қолданылады.

Тарих

Батыс тарихында импровизациялық театрды пайдаланудың ең алғашқы жақсы құжатталған мысалы б.з.б. 391 жылы Ателлан фарсында кездеседі. 16-18 ғасырларда commedia dell'arte артистері Италия көшелерінде жалпы жоспарға сүйене отырып импровизация жасады. 1890 жылдары актерлік теорияның екі маңызды ағымын қалыптастырған орыс Константин Станиславский және француз Жак Копо сияқты театр теоретиктері мен режиссерлері актерлік дайындық пен репетицияларда импровизацияны кеңінен пайдаланды.

Қазіргі заманғы

Қазіргі заманғы театрлық импровизациялық ойындар балаларға арналған драмалық жаттығулар ретінде басталып, 1916 жылы Джон Дьюи бастаған прогрессивті білім беру қозғалысының арқасында 20-ғасырдың басында драмалық білім берудің маңызды бөлігіне айналды. Кейбір деректер бойынша, америкалық Дадли Риггс сахнада импровизациялық эскиздер жасау үшін көрермендердің ұсыныстарын алғаш рет пайдаланған водевильші болып есептеледі. Импровизация жаттығуларын Виола Сполин 1940, 50 және 60-шы жылдары одан әрі дамытып, "Театрға арналған импровизация" кітабында импровизациялық театрды үйрену және оқытудың нақты әдістерін сипаттады – бұл импровизациялық театрды үйрену мен оқытуға арналған алғашқы кітап болды. 1977 жылы Клайв Баркердің "Театр ойындары" кітабы (көптеген аудармалар мен басылымдары бар) импровизация идеяларын халықаралық деңгейде таратуға көмектесті. Британдық драматург және режиссер Кит Джонстон импровизация туралы өз ойларын баяндаған "Impro: Improvisation and the Theatre" кітабын жазды және қазіргі заманғы импровизациялық комедияның маңызды бөлігіне айналған, сондай-ақ танымал "Whose Line Is It Anyway?" телешоуына шабыт берген Theatresports ойынын ойлап тапты. Виола Сполин Чикагодағы The Compass Players ұжымында қазіргі заманғы американдық импровизаторлардың бірінші буынына үлкен әсер етті, бұл өз кезегінде The Second City-дің құрылуына әкелді. Оның ұлы Пол Силлс Дэвид Шепардпен бірге The Compass Players ұжымын құрды. The Compass Players тобы тарағаннан кейін Пол Силлс The Second City-ді ашты. Олар Чикагодағы алғашқы ұйымдастырылған импровизациялық труппалар болды және олардың жетістіктерінен қазіргі Чикаго импровизациялық комедия қозғалысы өркендеді. Комедиялық импровизацияның қазіргі заманғы "ережелерінің" көп бөлігі алғаш рет 1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында Чикагода, бастапқыда Пол Силлс басқарған The Compass Players труппасында ресмиленді. Көптеген деректер бойынша, Дэвид Шепард The Compass Players ұжымының философиялық көзқарасын қалыптастырды, ал Элейн Мэй оның импровизацияларының сюжеттерін жасауға үлкен үлес қосты. Майк Николс, Тед Фликер және Дел Клоуз осы бағытта оның ең жақын серіктестері болды. 1959 жылдың 16 желтоқсанында Пол Силлс басқаруымен есігін ашқан The Second City-де оның анасы Виола Сполин жаңа импровизаторларды оқытуды бастады. Ол өткізген сабақтар мен жаттығулар қазіргі импровизациялық оқытудың негізіне айналды. 1960-шы жылдардың ортасында Виола Сполиннің сабақтары оның шәкірті Джо Форсбергке жүктелді, ол Сполиннің әдістерін бір жылдық курсқа дейін дамытып, ақырында АҚШ-тағы импровизацияның алғашқы ресми мектебі – The Players Workshop-ты құрды. Осы кезеңде Форсберг The Second City сахнасында ойнаған көптеген актерлерді тәрбиеледі. 2012 жылы ливандық жазушы және режиссер Люсьен Буржеили импровизациялық театр әдістерін қолданып, "Дамаскідегі 66 минут" деген атпен көп сезімдік пьеса жасады. Бұл пьеса Лондон халықаралық театр фестивалінде көрсетілді және сахнадағы интерактивті импровизациялық театрдың ең экстремалды түрлерінің бірі деп есептеледі. Көрермендер бүгінгі Сириядағы тұтқынға алынған туристер рөлін ойнайды, бұл оқиға гиперреалистік сезімдік ортада өрбиді. Роб Виттиг пен Марк С. Марино онлайн-театрлық импровизация үшін netprov деп аталатын импровизацияның жаңа түрін жасады. Бұл форма әлеуметтік желілерге сүйеніп, көрермендерді нақты уақытта дамып жатқан динамикалық көркем сценарийлер жасауға тартады.

Modern theatrical improvisation games began as drama exercises for children, which were a staple of drama education in the early 20th century thanks in part to the progressive education movement initiated by John Dewey in 1916. Some people credit American Dudley Riggs as the first vaudevillian to use audience suggestions to create improvised sketches on stage. Improvisation exercises were developed further by Viola Spolin in the 1940s, 50s, and 60s, and codified in her book Improvisation For The Theater, the first book that gave specific techniques for learning to do and teach improvisational theater. In 1977, Clive Barker's book Theatre Games (several translations and editions) spread the ideas of improv internationally. British playwright and director Keith Johnstone wrote Impro: Improvisation and the Theatre, a book outlining his ideas on improvisation, and invented Theatresports, which has become a staple of modern improvisational comedy and is the inspiration for the popular television show Whose Line Is It Anyway? Viola Spolin influenced the first generation of modern American improvisers at The Compass Players in Chicago, which led to The Second City. Her son, Paul Sills, along with David Shepherd, started The Compass Players. Following the demise of the Compass Players, Paul Sills began The Second City. They were the first organized improv troupes in Chicago, and the modern Chicago improvisational comedy movement grew from their success. Many of the current "rules" of comedic improv were first formalized in Chicago in the late 1950s and early 1960s, initially among The Compass Players troupe, which was directed by Paul Sills. From most accounts, David Shepherd provided the philosophical vision of the Compass Players, while Elaine May was central to the development of the premises for its improvisations. Mike Nichols, Ted Flicker, and Del Close were her most frequent collaborators in this regard. When The Second City opened its doors on December 16, 1959, directed by Paul Sills, his mother Viola Spolin began training new improvisers through a series of classes and exercises which became the cornerstone of modern improv training. By the mid 1960s, Viola Spolin's classes were handed over to her protégé, Jo Forsberg, who further developed Spolin's methods into a one year course, which eventually became The Players Workshop, the first official school of improvisation in the United States. During this time, Forsberg trained many of the performers who went on to star on The Second City stage. In 2012, Lebanese writer and director Lucien Bourjeily used improvisational theater techniques to create a multi sensory play entitled 66 Minutes in Damascus. This play premiered at the London International Festival of Theater, and is considered one of the most extreme kinds of interactive improvised theater put on stage. The audience play the part of kidnapped tourists in today's Syria in a hyperreal sensory environment. Rob Wittig and Mark C. Marino have developed a form of improv for online theatrical improvisation called netprov. The form relies on social media to engage audiences in the creation of dynamic fictional scenarios that evolve in real time.

Комедиялық

Заманауи импровизациялық комедия, Батыста қалай орындалса, көбінесе екі санатқа бөлінеді: қысқа және ұзақ форма. Қысқа формадағы импровизация көбінесе алдын ала анықталған ойын, құрылым немесе идея негізінде құрылған және көрермендердің ұсынысымен басталатын қысқа көріністерден тұрады. Көптеген қысқа жаттығуларды алғаш рет Виола Сполин жасаған, ол оларды театр ойындары деп атаған, және оның ойын-сауық саласының сарапшысы Нева Бойдтан алған тәжірибесі оған әсер еткен. Ұзақ формадағы импровизация ерекше түрде Чикаго, Нью-Йорк, Лос-Анджелес, Остин, Даллас, Бостон, Миннеаполис, Финикс, Филадельфия, Сан-Франциско, Сиэтл, Детройт, Торонто, Ванкувер және Вашингтон қалаларында орындалады, сондай-ақ Балтимор, Денвер, Канзас-Сити, Монреаль, Колумбус, Нью-Орлеан, Омаха, Рочестер, Нью-Йорк және Гавайиде де қарқынды дамуда. АҚШ-тан тыс, ұзақ формадағы импровизация Ұлыбританияда, әсіресе Лондон, Бристоль, Глазго және Эдинбург фестивалі сияқты қалаларда кеңінен таралған.

Комедиялық емес, эксперименталды және драмалық, наративтік импровизациялық театр

Импровизациялық театрдың басқа да түрлері мен орындау әдістері эксперименталды және авангардтық сипатта болып, міндетті түрде комедиялық болуға тиіс емес. Олардың қатарына Playback Theatre және Theatre of the Oppressed, Poor Theatre, Open Theatre және тағы да басқалары кіреді. Open Theatre Нью-Йорк қаласында актерлік шеберлік мұғалімі Нола Чилтонның бұрынғы студенттері тобымен құрылды, оған көп ұзамай бұрынғы The Living Theatre режиссері Джозеф Чайкин мен Питер Фельдман қосылды. Бұл авангардты театр тобы саяси, көркемдік және әлеуметтік мәселелерді зерттеді. Компания Чилтон мен Виола Сполиннен алынған импровизациялық үдеріс арқылы жұмыс жасап, "дыбыс және қозғалыс" және "өзгерістер" сияқты белгілі жаттығуларды жасады, сондай-ақ Польшадағы Джерзи Гротовскинің "кедей театрымен" бірдей немесе одан бұрын пайда болған радикалды формалар мен әдістерді ойлап тапты. 1960 жылдары Чайкин мен Open Theatre актерлер, бірнеше орындықтар және бос сахнадан басқа ештеңесіз толыққанды театралды қойылымдарды жасады, кейіпкерлерді, уақытты және орынды актерлердің импровизация арқылы физикалық бейнелеуі және ашуы арқылы жасады. Батыс жағалауда Рут Запора Action Theatre-ды жасады, ол тіл, қозғалыс және дауысты тең дәрежеде қарастыратын физикалық негіздегі импровизациялық форма. Action Theatre қойылымдарында сценарийлер мен алдын ала жоспарланған идеялар болмайды және толық көлемді шоулар немесе қысқа қойылымдар жасалады. Ұзақ, драмалық және сюжеттік негіздегі импровизация батыс жағалауда, мысалы, Сан-Францискодағы BATS Improv сияқты компаниялармен жақсы дамыған. Бұл формат импровизациялық жолмен толық пьесалар мен мюзиклдер жасауға мүмкіндік береді.

Импровизация принциптерін өмірде қолдану

Импровизацияны зерттеген көптеген адамдар импровизацияның негізгі қағидалары сахнада ғана емес, күнделікті өмірде де пайдалы екенін атап өткен. Мысалы, Стивен Колберт бітіру салтанатында сөйлеген сөзінде былай деді:

«Енді сіздер ең үлкен импровизацияны бастауға азықтандыңыз. Қандай да бір сценарий болмайды. Не болатынын білмейсіз, көбінесе бұрын көрмеген адамдармен және орындармен кездесесіз. Және сіз бақылауда емессіз. Сондықтан «иә» деңіз. Егер қалай болса, сізге «иә» деп жауап қайтаратын адамдарды табасыз.» Тина Фей өзінің «Боссипант» кітабында жұмыс орнында қолданылатын импровизацияның бірнеше ережесін тізімдейді. Импровизация сабақтарын корпоративтік әлемге енгізуге үлкен қызығушылық бар. New York Times газетінің «Егжей-тегжейлерді елемеуге басшылар үйрене ала ма?» деген мақаласында Стенфорд университетінің профессоры және жазушысы Патриция Райан Мэдсон: «Басшылар, инженерлер және өзгеру кезеңіндегі адамдар өздерінің ішкі дауысына «иә» деу үшін қолдау іздеп жүр. Көбінесе, бізді қауіпсіздікте ұстау үшін құрылған жүйелер, бізді шығармашылығымыздан шектеуде.» Импровизация принциптерін қолдану командалар мен топтарда жаңа идеяларды дамыту үшін де жиі қолданылады.

Кино және теледидардағы

Көптеген режиссерлер импровизацияны негізгі және эксперименталды фильмдерді жасау кезінде пайдаланған. Чарли Чаплин мен Бастер Китон сияқты көптеген нұсқаусыз фильмдерді жасаушылар фильмдерін түсіру кезінде импровизацияны қолданды, түсірілім барысында олардың әзіл-қалжыңдарын дамытып, сюжетті сәйкестендіріп өзгертті. Маркс ағайындары берілген сценарийден ауытқуларымен әйгілі болды, олардың ойдан туындаған сөздері көбінесе стандартты репертуардың бөлігіне айналып, фильмдеріне енді. Дегенмен, көптеген адамдар ойдан туындаған сөздер мен импровизация арасында айырма жасайды. Британдық режиссер Майк Ли фильмдерін жасау үшін импровизацияны кеңінен қолданады, кейіпкерлердің өміріндегі маңызды сәттерді тіпті фильмге кірмейтіндей етіп импровизациялайды. "This Is Spinal Tap" және Кристофер Гесттың басқа да мақал-мақал фильмдері сценарий бойынша және сценарийсіз материалдың қосындысынан жасалған. "Blue in the Face" – 1995 жылы Уэйн Ванг пен Пол Остер режиссерлік еткен комедия, ол "Smoke" фильмін түсіру кезіндегі импровизациялардың нәтижесінде дүниеге келді. Актерлермен жұмыс істегенде импровизацияны қолданған ең танымал американдық режиссерлердің қатарында Джон Кассаветес, Роберт Альтман, Кристофер Гест және Роб Райнер бар. Импровизациялық комедия әдістері Ларри Дэвид жасаған HBO-ның "Curb Your Enthusiasm" сериалы, Ұлыбританияның Channel 4 және ABC телеарналарының "Whose Line Is It Anyway" (және оның спин-оффтары "Drew Carey's Green Screen Show" және "Drew Carey's Improv A Ganza"), Ник Кэннонның импровизациялық комедиялық шоуы "Wild 'N Out" және "Thank God You're Here" сияқты телешоуларда қолданылды. Америкадағы ең алғашқы импровизациялық телебағдарламалардың бірі – апта сайын жарты сағаттық "What Happens Now?" бағдарламасы, ол 1949 жылдың 15 қазанында Нью-Йорктегі WOR телеарнасында тұңғыш рет көрсетіліп, 22 сериядан тұрды. "Импровизаторлар" – бұл алты актер (оның ішінде Ларри Блайден, Росс Мартин және Жан Александр – сол кезде Жан Пэгсли) көрермендер ұсынған жағдайларға негізделген этюдтерді импровизациялаған. Канадада "Train 48" сериалы әр көріністің минималды жоспарын қамтитын сценарийлерден импровизацияланды, ал "This Sitcom Is Not to Be Repeated" комедиялық сериалы эпизод барысында шапкадан таңдалған диалогтарды пайдаланды. "Reno 911!" американдық шоуында да сюжеттік сызбаға негізделген импровизациялық диалогтар бар. "Fast and Loose" – "Whose Line Is It Anyway?" сияқты импровизациялық ойын-шоу. BBC-нің "Outnumbered" және "The Thick of It" ситкомдарында да импровизациялық элементтер кездеседі.

Many directors have made use of improvisation in the creation of both mainstream and experimental films. Many silent filmmakers such as Charlie Chaplin and Buster Keaton used improvisation in the making of their films, developing their gags while filming and altering the plot to fit. The Marx Brothers were notorious for deviating from the script they were given, their ad libs often becoming part of the standard routine and making their way into their films. Many people, however, make a distinction between ad libbing and improvising. The British director Mike Leigh makes extensive use of improvisation in the creation of his films, including improvising important moments in the characters' lives that will not even appear in the film. This Is Spinal Tap and other mockumentary films of director Christopher Guest were created with a mix of scripted and unscripted material. Blue in the Face is a 1995 comedy directed by Wayne Wang and Paul Auster created in part by the improvisations during the filming of Smoke. Some of the best known American film directors who used improvisation in their work with actors are John Cassavetes, Robert Altman, Christopher Guest, and Rob Reiner. Improv comedy techniques have also been used in hit television shows such as HBO's Curb Your Enthusiasm created by Larry David, the UK Channel 4 and ABC television series Whose Line Is It Anyway (and its spinoffs Drew Carey's Green Screen Show and Drew Carey's Improv A Ganza), Nick Cannon's improv comedy show Wild 'N Out, and Thank God You're Here. A very early American improv television program was the weekly half hour What Happens Now? which premiered on New York's WOR TV on October 15, 1949, and ran for 22 episodes. "The Improvisers" were six actors (including Larry Blyden, Ross Martin, and Jean Alexander – Jean Pugsley at the time) who improvised skits based on situations suggested by viewers. In Canada, the series Train 48 was improvised from scripts which contained a minimal outline of each scene, and the comedy series This Sitcom Is Not to Be Repeated incorporated dialogue drawn from a hat during the course of an episode. The American show Reno 911! also contained improvised dialogue based on a plot outline. Fast and Loose is an improvisational game show, much like Whose Line Is It Anyway? The BBC sitcoms Outnumbered and The Thick of It also had some improvised elements in them.

Психология

Аң-сезім психологиясы саласында Эберхард Шиффеле актерлер мен импровизаторлардың сананың өзгерген күйін "Актерлік: өзгерген сана күйі" атты ғылыми еңбегінде зерттеді. Г. Уильям Фартингтің "Аң-сезім психологиясы" салыстырмалы зерттеуінде актерлер көбінесе өзгертілген сана күйіне (АСК) енеді. Фартингке сәйкес, актерлік қызмет АСК-ны сипаттайтын өзгерген субъективті тәжірибенің 14 өлшемінің көп бөлігін өзгертеді, атап айтқанда: назар, қабылдау, бейнелеу және қиял, ішкі сөйлеу, есте сақтау, жоғары деңгейдегі ойлау процестері, тәжірибелердің маңызы, уақыт сезімі, эмоционалдық сезімдер мен көрініс, қозғырғыштық деңгейі, өзін-өзі бақылау, ұсынысқа бейімділік, дене бейнесі және жеке сәйкестік сезімі. Драматерапияның дамитын саласында психодрамалық импровизация, сондай-ақ драматерапия үшін жасалған басқа да техникалар кеңінен қолданылады. "Иә, және" қағидасы Милтон Эриксонның пайдалану әдісімен және қабылдауға негізделген түрлі психотерапиялармен салыстырылды. Импровизациялық оқыту жұбайлар терапиясы мен терапевттерді даярлау үшін ұсынылады және импровизациялық оқыту әлеуметтік алаңдаушылықтың кейбір жағдайларында көмектесуі мүмкін деген болжам бар.

Құрылымы мен процесі

Импровизациялық театр көбінесе көрерменмен өзара әрекеттесуге мүмкіндік береді. Импровизациялық топтар көрермендерден ұсыныстарды жиі сұрайды, олар шабыт көзі, көрерменді тартудың жолы және қойылымның сценарий бойынша жазылмағанын дәлелдеу құралы болып табылады. Кейде бұл айыптау өнер шеберлеріне тағылады, себебі олардың қойылымдары соншалықтай егжей-тегжейлі болып көрінеді де, көрермендер оларды жоспарланған деп күдіктене алады. Импровизациялық сахнаның сәтті болуы үшін, қатысушы импровизаторлар сахнаның параметрлерін және іс-қимылын анықтау үшін бірлесіп жұмыс істеуі керек, бұл бірлесіп шығару процесі. Сахнадағы әрбір айтылған сөз немесе іс-әрекет импровизатор ұсыныс жасайды, яғни ол сахна шындығының бір элементін анықтайды. Бұл басқа кейіпкерге есім беруді, қарым-қатынасты, орналасқан жерді анықтауды немесе физикалық ортаны бейнелеу үшін мимді пайдалануды қамтиды. Бұл іс-әрекеттер «эндоумент» деп те аталады. Басқа импровизаторлардың міндеті – әріптестері жасаған ұсыныстарды қабылдау, әйтпесе ол бұғаттау, жоққа шығару немесе бас тарту болып саналады, бұл көбінесе сахнаның дамуына кедергі келтіреді. Кейбір орындаушылар комедиялық эффект үшін әдейі бөгеп тастауы мүмкін (немесе кейіпкерден шығуы мүмкін), бұл «гаггинг» деп аталады, бірақ бұл көбінесе сахнаның алға жылжуына кедергі келтіреді және көптеген импровизаторлар оны жақтырмайды. Ұсынысты қабылдау әдетте жаңа ұсыныс қосумен бірге жүреді, көбінесе бұрынғы ұсынысты дамыта отырып; бұл импровизаторлар «Иә, және…» деп атаған процесс, ол импровизациялық техниканың негізгі тасы болып саналады. Әрбір жаңа ақпарат импровизаторларға кейіпкерлерін жетілдіруге және сахнадағы іс-қимылды дамытуға көмектеседі. Дегенмен, «Иә, және…» ережесі сахнаның алғашқы кезеңінде қолданылады, себебі осы кезеңде «негізгі (немесе ортақ) шындық» құрылады, кейіннен «егер (бұл шын болса), онда (басқа не де шын болуы мүмкін)» тәжірибесін қолдану арқылы сахна комедияға айналдырылып, қайта анықталады, бұл 2013 жылғы нұсқаулықта түсіндірілген. Импровизацияның сценарийсіз табиғаты сондай-ақ сахнада пайдалы болуы мүмкін реквизиттер туралы алдын ала білімді білдірмейді. Импровизациялық компаниялардың қолынан кез келген уақытта қолдануға болатын бірнеше қолжетімді реквизит болуы мүмкін, бірақ көптеген импровизаторлар реквизиттерден бас тартып, мим арқылы қол жетімді шексіз мүмкіндіктерге ие болады. Импровизацияда бұл көбінесе «мим» емес, «ғарыш объектісімен жұмыс» немесе «ғарыш жұмысы» деп аталады, ал осы әдіспен жасалған реквизиттер мен орындар «ғарыш затынан» құрылған «ғарыш объектілері» ретінде Виола Сполиннің әдісі ретінде әзірленді. BNW-ның танымал түлектері: Луи Андерсон, Мо Коллинз, Том Дэвис, Аль Франкен, Пенн Джиллетт, Карл Лумбли, Пол Мензель, Пэт Профт, Энни Рейрсон, Тейлор Николай, Нэнси Стин, Питер Толан, Линда Уоллем, Лизз Уинстед, Питер МакНикол, Мелисса Питерман және Седрик Ярбро. Импровизациялық театрдың дамуындағы негізгі тұлғалар – Виола Сполин және оның ұлы Пол Силс, Чикагоның әйгілі «Екінші қала» труппасының негізін қалаушы және «Театр ойындарының» бастамашысы, және Дель Клоуз, ImprovOlympic-тің (Charna Halpern-мен бірге) негізін қалаушы және танымал ұзақ форматтағы импровизация форматының авторы «Гарольд». Басқалар арасында британдық мұғалім және жазушы Кит Джонстон бар, ол «Импро» кітабын жазды, «Театр машинасы» құрды және оның ілімі танымал қысқа формат Theatresports форматының негізін құрайды, Дик Чудноу, ComedySportz-тің негізін қалаушы, оның отбасылық шоу форматы Джонстонның Theatresports-тен пайда болды, және Билл Джонсон, «The Magic Meathands»-тің жасаушысы/режиссері, ол «Commun edy Outreach» концепциясын дамытты, өнер көрсетулерін дәстүрлі емес көрермендерге, мысалы, баспанасыз және жетім балаларға бейімдеді. Дэвид Шепард Пол Силзбен бірге Чикагода «Компас ойнағыштары» тобын құрды. Шепард шынайы «халық театрын» дамытуға ниеттенді және саяси драмаларды мал қораларына әкелуді үміттенеді. «Компас» көптеген формаларда және компанияларда ойнауға кірісті, Нью-Йорк және Хайанис сияқты көптеген қалаларда «Екінші қала» құрылғаннан кейін. «Компас» мүшелерінің бірқатары «Екінші қаланың» негізін қалаушы мүшелері болды. 1970 жылдары Шепард топтық бейнежазбалармен тәжірибе жүргізе бастады. Ол «Сенің ойыңдағы фильм» атты кітаптың авторы. 1970 жылдары Дэвид Шепард пен Говард Джером Импровизация Олимпиадасын құрды, бұл бәсекеге негізделген импровизация форматы. Импровизация Олимпиадасы алғаш рет 1976 жылы Торонтодағы үйде жасалған театрда көрсетілді және Канадалық импровизация ойындары ретінде жалғастырылды. Америка Құрама Штаттарында Импровизация Олимпиадасы кейіннен Charna Halpern-мен «ImprovOlympic» деп, ал қазір «IO» деп аталып өндірілді; IO Чикаго мен Лос-Анджелесте оқу орталықтары мен театрларды басқарады. IO-да Halpern Шепардтың «Time Dash» ойынын Дель Клоуздың «Harold» ойынымен біріктірді; «Гарольд» үшін жаңартылған формат қазіргі заманғы ұзақ форматты импровизацияның негізгі құрылымына айналды. 1975 жылы Джонатан Фокс Playback Theatre-ды құрды, бұл импровизациялық қоғамдық театрдың бір түрі, ол көбінесе комедиялық емес және көрермендер мүшелері бөліскен оқиғаларды қайталайды. The Groundlings – Лос-Анджелес, Калифорниядағы танымал және ықпалды импровизациялық театр және оқу орталығы. The Groundlings-тің негізін қалаушы, қайтыс болған Гэри Остин ел бойынша импровизацияны оқытты, әсіресе Лос-Анджелесте. Ол Америкадағы ең ұлы актерлік оқытушылардың бірі ретінде кеңінен мойынға алды. Оның жұмысы Дель Клоузбен The Committee-де импровизатор ретінде алған сабақтарында және The Groundlings-тің негізін қалаушы директоры ретіндегі тәжірибесінде негізделген. The Groundlings көбінесе импровизациялық орындаушылар мен труппалардың «екінші буыны» үшін Лос-Анджелестегі оқу алабы ретінде қарастырылады. Стэн Уэллс осы жерде «Clap In» стилін әзірледі, кейіннен осыны өзінің театры The Empty Stage үшін негіз ретінде пайдаланды, ол осы стильді қолданатын бірнеше труппаларды өсірді. 1990 жылдардың соңында Мэтт Бессер, Эми Полер, Иан Робертс және Мэтт Уолш Нью-Йоркте Upright Citizens Brigade Theatre-ды құрды, кейіннен Лос-Анджелесте де құрды, олардың әрқайсысымен импровизациялық/скетч комедия мектебі жұмыс істеді. 2011 жылдың қыркүйегінде UCB Нью-Йорк қаласының Ист Виллидж аймағында үшінші театрын, UCBeast ашты. Hoopla Impro Ұлыбритания мен Лондонның алғашқы импровизациялық театрының негізін қалаушылар. Олар сондай-ақ жылдық Ұлыбритания импровизациялық фестивалін және импровизациялық марафонды ұйымдастырады. 2015 жылы The Free Association америкалық импровизациялық мектептерге балама ретінде Лондонда ашылды. Гюнтер Лёзель барлық қолданыстағы импровизациялық театр теорияларын (Морено, Сполин, Джонстон және Клоузты қоса) салыстырып, құрылымдап, импровизациялық театрдың жалпы теориясын жазды. Алан Алданың «If I Understood You, Would I Have This Look on My Face?» кітабы импровизацияның ғылымда коммуникацияны қалай жақсартатынын зерттейді. Кітап Алан Алда Ғылымды Коммуникациялау орталығындағы жұмысына негізделген. Кітапта импровизациялық театр ойындарының коммуникациялық дағдыларды қалай арттыратыны және эмпатияны дамытатыны туралы көптеген мысалдар келтірілген.

Improvisational theatre often allows an interactive relationship with the audience. Improv groups frequently solicit suggestions from the audience as a source of inspiration, a way of getting the audience involved, and as a means of proving that the performance is not scripted. That charge is sometimes aimed at the masters of the art, whose performances can seem so detailed that viewers may suspect the scenes are planned. In order for an improvised scene to be successful, the improvisers involved must work together responsively to define the parameters and action of the scene, in a process of co creation. With each spoken word or action in the scene, an improviser makes an offer, meaning that he or she defines some element of the reality of the scene. This might include giving another character a name, identifying a relationship, location, or using mime to define the physical environment. These activities are also known as endowment. It is the responsibility of the other improvisers to accept the offers that their fellow performers make; to not do so is known as blocking, negation, or denial, which usually prevents the scene from developing. Some performers may deliberately block (or otherwise break out of character) for comedic effect—this is known as gagging—but this generally prevents the scene from advancing and is frowned upon by many improvisers. Accepting an offer is usually accompanied by adding a new offer, often building on the earlier one; this is a process improvisers refer to as Yes, and and is considered the cornerstone of improvisational technique. Every new piece of information added helps the improvisers to refine their characters and progress the action of the scene. The Yes, and rule, however, applies to a scene's early stage since it is in this stage that a "base (or shared) reality" is established in order to be later redefined by applying the "if (this is true), then (what else can also be true)" practice progressing the scene into comedy, as explained in the 2013 manual by the Upright Citizens Brigade members. The unscripted nature of improv also implies no predetermined knowledge about the props that might be useful in a scene. Improv companies may have at their disposal some number of readily accessible props that can be called upon at a moment's notice, but many improvisers eschew props in favor of the infinite possibilities available through mime. In improv, this is more commonly known as 'space object work' or 'space work', rather than 'mime', and the props and locations created by this technique, as 'space objects' created out of 'space substance', developed as a technique by Viola Spolin. Notable alumni of the BNW include Louie Anderson, Mo Collins, Tom Davis, Al Franken, Penn Jillette, Carl Lumbly, Paul Menzel, Pat Proft, Annie Reirson, Taylor Nikolai, Nancy Steen, Peter Tolan, Linda Wallem, Lizz Winstead, Peter MacNicol, Melissa Peterman, and Cedric Yarbrough. Some key figures in the development of improvisational theatre are Viola Spolin and her son Paul Sills, founder of Chicago's famed Second City troupe and originator of Theater Games, and Del Close, founder of ImprovOlympic (along with Charna Halpern) and creator of a popular longform improv format known as The Harold. Others include Keith Johnstone, the British teacher and writer–author of Impro, who founded the Theatre Machine and whose teachings form the foundation of the popular shortform Theatresports format, Dick Chudnow, founder of ComedySportz which evolved its family friendly show format from Johnstone's Theatersports, and Bill Johnson, creator/director of The Magic Meathands, who pioneered the concept of "Commun edy Outreach" by tailoring performances to non traditional audiences, such as the homeless and foster children. David Shepherd, with Paul Sills, founded The Compass Players in Chicago. Shepherd was intent on developing a true "people's Theatre", and hoped to bring political drama to the stockyards. The Compass went on to play in numerous forms and companies, in a number of cities including New York and Hyannis, after the founding of The Second City. A number of Compass members were also founding members of The Second City. In the 1970s, Shepherd began experimenting with group created videos. He is the author of That Movie In Your Head, about these efforts. In the 1970s, David Shepherd and Howard Jerome created the Improvisational Olympics, a format for competition based improv. The Improv Olympics were first demonstrated at Toronto's Homemade Theatre in 1976 and have been continued on as the Canadian Improv Games. In the United States, the Improv Olympics were later produced by Charna Halpern under the name "ImprovOlympic" and now as "IO"; IO operates training centers and theaters in Chicago and Los Angeles. At IO, Halpern combined Shepherd's "Time Dash" game with Del Close's "Harold" game; the revised format for the Harold became the fundamental structure for the development of modern longform improvisation. In 1975 Jonathan Fox founded Playback Theatre, a form of improvised community theatre which is often not comedic and replays stories as shared by members of the audience. The Groundlings is a popular and influential improv theatre and training center in Los Angeles, California. The late Gary Austin, founder of The Groundlings, taught improvisation around the country, focusing especially in Los Angeles. He was widely acclaimed as one of the greatest acting teachers in America. His work was grounded in the lessons he learned as an improviser at The Committee with Del Close, as well as in his experiences as founding director of The Groundlings. The Groundlings is often seen as the Los Angeles training ground for the "second generation" of improv performers and troupes. Stan Wells developed the "Clap In" style of longform improvisation here, later using this as the basis for his own theatre, The Empty Stage, which in turn bred multiple troupes utilizing this style. In the late 1990s, Matt Besser, Amy Poehler, Ian Roberts, and Matt Walsh founded the Upright Citizens Brigade Theatre in New York and later they founded one in Los Angeles, each with an accompanying improv/sketch comedy school. In September 2011 the UCB opened a third theatre in New York City's East Village, known as UCBeast. Hoopla Impro are the founders of the UK and London's first improv theatre. They also run an annual UK improv festival and improv marathon. In 2015, The Free Association opened in London as a counterpart to American improv schools. Gunter Lösel compared the existing improvisational theater theories (including Moreno, Spolin, Johnstone, and Close), structured them and wrote a general theory of improvisational theater. Alan Alda's book If I Understood You, Would I Have This Look on My Face? investigates the way in which improvisation improves communication in the sciences. The book is based on his work at Alan Alda Center for Communicating Science at Stony Brook University. The book has many examples of how improvisational theater games can increase communication skills and develop empathy.