Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отакар Острикчил:Отакар Острикчил (; 25 ақпан 1879 жылы Прагада, 20 тамыз 1935 жылы Прагада) - чех композиторы және дирижері. Ол симфониялық шығармалары Impromptu, С минордағы сюита және Симфониетта, сондай-ақ опералық композициялары Poupě және Honzovo království.
Otakar Ostrčil (25 February 1879 in Prague – 20 August 1935 in Prague) was a Czech composer and conductor. He is noted for symphonic works Impromptu, Suite in C Minor, and Symfonietta, and in his opera compositions Poupě and Honzovo království.
Композиторлық мансап
Острчил өзінің бүкіл өмірін Прагада, өзінің ұрпағының чех музыкалық қауымының орталығында өткізді. Карлов университетінде философия оқыды, Отакар Хостинскийдің сабақтарына қатысып, сонымен бірге композиция мен музыка теориясын жеке Зденек Фибичтің үйретуімен оқыды. Студент кезінен бастап ол Зденек Неджедлидің жақын досы болды, оның музыка ғылымында ашық дауысы Остчилдің ең үлкен сыншыл қолдауын қалыптастырды. Ол Винограды театрында (1914-1919) және кейін Ұлттық театрда (Прага) (1920-1935) дирижер болып жұмыс істеді, бұл Чехияның музыкалық өміріндегі ең ықпалды лауазымдардың бірі болды. Сонымен қатар Прага консерваториясында педагог болып жұмыс істеді. Острихыл алты опера жазды: Ян Жорелецкий (Фибичтің студенті ретінде жазылған, 1898 жылы орындалмаған), Властый скон (Властың өлімі, 1904 жылы премьерасы, бұрын Сметана мен Фибич қарастырған либреттоға), Куналовтың көзі (1908), Пупе (1912), Легенда з Эрину (Эрин туралы аңыз, 1921) және Хонзово корольство (Лев Толстойдың әңгімесі бойынша, 1934). Оның ең маңызды оркестрлік музыкасына А-дағы симфония (1906), Импромпту (1912), С-минордағы сюита (1914), Симфонетта (1922), Лето (Жаз, тондық өлең, 1927) және Кřížova cesta (Крест жолы, оркестрлік вариациялар, 1929) жатады. Сондай-ақ, камералық және хорлық ансамбльдер үшін түрлі шығармалар жазды. Оның негізгі музыкалық ықпалы Густав Малер сияқты, оның қатаң дирижерлік кестесі жазғы маусымнан тыс уақытта ғана композиция жасауға бос уақыт қалдырды.
Ostrčil was born, and spent his entire life, in Prague, the center of the Czech musical community of his generation. He studied philosophy at Charles University, attending the classes of Otakar Hostinský, and simultaneously studied composition and music theory privately under Zdeněk Fibich. From his early student days he was a close friend of Zdeněk Nejedlý, whose outspoken voice in musicology formed Ostrčil's greatest critical support. He worked as a conductor at the Vinohrady Theater (1914–1919) and later at the National Theatre (Prague) (1920–1935), which was one of the most influential positions in Czech musical life. He also worked as a pedagogue at the Prague Conservatory, teaching conducting. Ostrčil wrote six operas: Jan Zhořelecký (written as a student under Fibich, 1898, unperformed), Vlasty skon (Vlasta's passing, premiered 1904, to a libretto previously considered by Smetana and Fibich), Kunálovy oči (Kunál's eyes, 1908), Poupě (The Bud, 1912), Legenda z Erinu (A Legend of Erin, 1921), and Honzovo království (Honzo's Kingdom, based on a short story by Leo Tolstoy, 1934). His most significant orchestral music includes Symphony in A (1906), Impromptu (1912), Suite in c minor (1914), Symfonietta (1922), Léto (Summer, tone poem, 1927), and Křížova cesta (The Way of the Cross, orchestral variations, 1929). He also composed various works for chamber and choral ensembles. As was the case with his main musical influence, Gustav Mahler, his rigorous conducting schedule rarely allowed free time for composition, with the exception of the summers when the theater was not in season.
Әсерлер
Өзінің замандастары Витезслав Новак, Йозеф Сук және Отакар Зих сияқты Острикчил де Малер, Ричард Штраус және Арнольд Шенбергтің алғашқы шығармаларынан қатты әсер алған тығыз оркестрленген, қалың контрапунктікалық стильде жазды. Кейде оның шығармашылығының шексіз сызықтық (Legenda z Erinu оркестрлік прелюдиясында және Křížova cesta кульминациялық бөлімдерінде) функционалдық үйлесімнен асып түседі; бұл сәттерде ол өзі қатты бағалаған вендік экспрессионисттерге оңай сәйкес келеді. Карьерасының соңында, өзінің соңғы операсы "Хонзово королевство" операсында ол Пауль Хиндемитті немесе тіпті Дмитрий Шостаковичті еске түсіретін ирониялық неоклассицизмге бет бұрды: шығармада либреттоның халық аңыздары атмосферасының социалистік саясатына сәйкес келетін әзіл-сықақ жүрістер мен халық билері көп. Дирижер ретінде Острчил соғыс аралығындағы жас замандастарына айтарлықтай әсер етті. Ұлттық театрда жұмыс істеген кезінен бастап ол музыкалық басшылық пен репертуарды таңдау туралы жаңа идеяларды ойлап тапты. Бұл ретте қазіргі ұрпақтың музыкалық модернизм өкілдері, отандық және шетелдік, Прага аудиториясына мәдени жауапкершілік ретінде ұсынылды. Нәтижесінде Острикшілдің басшылығымен Прагада Дебюсси, Штраус, Стравинский, Дариус Мильхауд, Зих шығармаларының және ең бастысы 1926 жылы Альбан Бергтің Воццек операсының чех премьерасы өтті. Бұл бағдарламалық таңдау Острчилдің Ұлттық театрда он бес жыл бойы болған басқаруы кезінде айтарлықтай дау тудырды, әсіресе консервативті сыншылар Антонин Шилхан сияқты дирижерді чехтарға қарсы коммунистік сатқын деп атады және оның мақалалары Воццектің үшінші қойылымында көтеріліс тудырды. Бұл сын-пікірлердің көбі Острчилдің Неджедлимен тығыз байланысына байланысты болды, ол бұл кезде Чехословакияның Коммунистік партиясының күшті жақтаушысы болды. Бұл Острикчилдің заманауи өнерді халыққа таныстыру қажеттілігіне деген сенімі болды, ол жас педагог және микротондық композитор Алоис Хаба бастаған Прага студенттері арасында көптеген қолдаушылар тапты; модернисттік зерттеулерге деген ымырасыздықтың өсуі жағдайында дирижерді батыр деп атап өтті. 1935 жылы, мансабының шыңына жеткенде, оның мерзімінен бұрын қайтыс болуы қоғамға ауыр соққы болды, ал демократиялық дәуірдің қалған бөлігіне дейін (1938 жылға дейін) оның жетістіктері баспа бетінде үздіксіз рапсодияланды.
Like his contemporaries, Vítězslav Novák, Josef Suk, and Otakar Zich, Ostrčil composed in a densely orchestrated, thickly contrapuntal style that was heavily influenced by Mahler, Richard Strauss, and the early works of Arnold Schoenberg. At times, the extreme linearity of his work (as in the orchestral preludes to Legenda z Erinu and the climactic sections of Křížova cesta) goes beyond functional harmony; in these moments he can easily be aligned with the Viennese expressionists, whom he much admired. At the very end of his career, with his final opera Honzovo království, he turned to an ironic sort of neoclassicism reminiscent of Paul Hindemith or even Dmitri Shostakovich: the work is full of grotesque marches and folk dances that match the socialist politics of the libretto's mock folktale atmosphere. As a conductor, Ostrčil had a significant influence on his younger contemporaries in the interwar period. From the beginning of his time at the National Theater he conceived new ideas of musical leadership and choice of repertoire, wherein representatives of the current generation of musical modernism, both at home and abroad, were presented to Prague audiences as a matter of cultural responsibility. As a result, under Ostrčil, Prague saw the Czech premieres of works by Debussy, Strauss, Stravinsky, Darius Milhaud, Zich, and most importantly, the opera Wozzeck by Alban Berg in 1926. These programming choices met extreme controversy over Ostrčil's fifteen year administration at the National Theater, especially from conservative critics such as Antonín Šilhan, who branded the conductor an anti Czech pro communist traitor, and whose articles prompted a riot at the third performance of Wozzeck. Many of these criticisms had to do with Ostrčil's close association with Nejedlý, who by this time was a strong proponent of the Czechoslovak Communist Party. It was Ostrčil's belief in the necessity of presenting modern art to the public that won him many supporters among the students of Prague, led by the young pedagogue and microtonal composer Alois Hába; in a climate increasingly unsympathetic to modernist exploration, the conductor was hailed as a hero. His untimely death in 1935, at the height of his career, was a bitter blow to the community, and for the remainder of the democratic era (to 1938) his achievements were continually rhapsodized in print.