Кіріспе

Отакар Острикчил:Отакар Острикчил (; 25 ақпан 1879 жылы Прагада, 20 тамыз 1935 жылы Прагада) - чех композиторы және дирижері. Ол симфониялық шығармалары Impromptu, С минордағы сюита және Симфониетта, сондай-ақ опералық композициялары Poupě және Honzovo království.

Композиторлық мансап

Острчил өзінің бүкіл өмірін Прагада, өзінің ұрпағының чех музыкалық қауымының орталығында өткізді. Карлов университетінде философия оқыды, Отакар Хостинскийдің сабақтарына қатысып, сонымен бірге композиция мен музыка теориясын жеке Зденек Фибичтің үйретуімен оқыды. Студент кезінен бастап ол Зденек Неджедлидің жақын досы болды, оның музыка ғылымында ашық дауысы Остчилдің ең үлкен сыншыл қолдауын қалыптастырды. Ол Винограды театрында (1914-1919) және кейін Ұлттық театрда (Прага) (1920-1935) дирижер болып жұмыс істеді, бұл Чехияның музыкалық өміріндегі ең ықпалды лауазымдардың бірі болды. Сонымен қатар Прага консерваториясында педагог болып жұмыс істеді. Острихыл алты опера жазды: Ян Жорелецкий (Фибичтің студенті ретінде жазылған, 1898 жылы орындалмаған), Властый скон (Властың өлімі, 1904 жылы премьерасы, бұрын Сметана мен Фибич қарастырған либреттоға), Куналовтың көзі (1908), Пупе (1912), Легенда з Эрину (Эрин туралы аңыз, 1921) және Хонзово корольство (Лев Толстойдың әңгімесі бойынша, 1934). Оның ең маңызды оркестрлік музыкасына А-дағы симфония (1906), Импромпту (1912), С-минордағы сюита (1914), Симфонетта (1922), Лето (Жаз, тондық өлең, 1927) және Кřížova cesta (Крест жолы, оркестрлік вариациялар, 1929) жатады. Сондай-ақ, камералық және хорлық ансамбльдер үшін түрлі шығармалар жазды. Оның негізгі музыкалық ықпалы Густав Малер сияқты, оның қатаң дирижерлік кестесі жазғы маусымнан тыс уақытта ғана композиция жасауға бос уақыт қалдырды.

Әсерлер

Өзінің замандастары Витезслав Новак, Йозеф Сук және Отакар Зих сияқты Острикчил де Малер, Ричард Штраус және Арнольд Шенбергтің алғашқы шығармаларынан қатты әсер алған тығыз оркестрленген, қалың контрапунктікалық стильде жазды. Кейде оның шығармашылығының шексіз сызықтық (Legenda z Erinu оркестрлік прелюдиясында және Křížova cesta кульминациялық бөлімдерінде) функционалдық үйлесімнен асып түседі; бұл сәттерде ол өзі қатты бағалаған вендік экспрессионисттерге оңай сәйкес келеді. Карьерасының соңында, өзінің соңғы операсы "Хонзово королевство" операсында ол Пауль Хиндемитті немесе тіпті Дмитрий Шостаковичті еске түсіретін ирониялық неоклассицизмге бет бұрды: шығармада либреттоның халық аңыздары атмосферасының социалистік саясатына сәйкес келетін әзіл-сықақ жүрістер мен халық билері көп. Дирижер ретінде Острчил соғыс аралығындағы жас замандастарына айтарлықтай әсер етті. Ұлттық театрда жұмыс істеген кезінен бастап ол музыкалық басшылық пен репертуарды таңдау туралы жаңа идеяларды ойлап тапты. Бұл ретте қазіргі ұрпақтың музыкалық модернизм өкілдері, отандық және шетелдік, Прага аудиториясына мәдени жауапкершілік ретінде ұсынылды. Нәтижесінде Острикшілдің басшылығымен Прагада Дебюсси, Штраус, Стравинский, Дариус Мильхауд, Зих шығармаларының және ең бастысы 1926 жылы Альбан Бергтің Воццек операсының чех премьерасы өтті. Бұл бағдарламалық таңдау Острчилдің Ұлттық театрда он бес жыл бойы болған басқаруы кезінде айтарлықтай дау тудырды, әсіресе консервативті сыншылар Антонин Шилхан сияқты дирижерді чехтарға қарсы коммунистік сатқын деп атады және оның мақалалары Воццектің үшінші қойылымында көтеріліс тудырды. Бұл сын-пікірлердің көбі Острчилдің Неджедлимен тығыз байланысына байланысты болды, ол бұл кезде Чехословакияның Коммунистік партиясының күшті жақтаушысы болды. Бұл Острикчилдің заманауи өнерді халыққа таныстыру қажеттілігіне деген сенімі болды, ол жас педагог және микротондық композитор Алоис Хаба бастаған Прага студенттері арасында көптеген қолдаушылар тапты; модернисттік зерттеулерге деген ымырасыздықтың өсуі жағдайында дирижерді батыр деп атап өтті. 1935 жылы, мансабының шыңына жеткенде, оның мерзімінен бұрын қайтыс болуы қоғамға ауыр соққы болды, ал демократиялық дәуірдің қалған бөлігіне дейін (1938 жылға дейін) оның жетістіктері баспа бетінде үздіксіз рапсодияланды.