Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Миддлтон жазған XVII ғасырдағы трагедиялық комедия Ескі заң немесе сізге ұнайтын жаңа жол - Томас Миддлтон, Уильям Роули және Филип Массинджер жазған XVII ғасырдағы трагедиялық комедия. Ол алғаш рет 1656 жылы жарық көрді, бірақ әдетте ол шамамен төрт он жыл бұрын жазылған деп есептеледі.
Seventeenth century tragicomedy written by Thomas Middleton
The Old Law, or A New Way to Please You is a seventeenth century tragicomedy written by Thomas Middleton, William Rowley, and Philip Massinger. It was first published in 1656, but is generally thought to have been written about four decades earlier.
Каталог
"Ескі заң" кітабының төртінші данасы ерекше, өйткені онда сол күнге дейін жарық көрген пьесалардың тізімі бар. Бұл тізім 1656 жылы "Қарапайым бағушы қыз" кітабының бірінші басылымында жарық көрген тізімнің кеңейтілуі болды. Бұл ағылшын Ренессанс театрының баспа драмасының бүкіл саласын каталогтауға арналған алғашқы әрекеттер болды. Ежелгі Заңда 651 атау бар. 1656 жылғы тізімдерді кейіннен Фрэнсис Киркман 1661 және 1671 жылдардағы пьеса тізімдерінде кеңейтеді.
The quarto of The Old Law is noteworthy in that it included a list of plays published to that date, an expansion of a list published earlier in 1656 in the first edition of The Careless Shepherdess. These were the first attempts to catalogue the entire field of the printed drama of English Renaissance theatre. The list in The Old Law contains 651 titles. The 1656 lists would later be expanded by Francis Kirkman in his play lists of 1661 and 1671.
Анахронизмдер
Пьесаның оқиғасы "Епирда" немесе Епирда, ежелгі Грекияда болған көрінеді; кейіпкерлердің грек аты бар және Ликург, Дракон, Солон, Платон және Аристотельге сілтеме жасайды. Алайда бұл әдеби ертегілердің ешқашан болмаған әлемі; Уильям Гиффордтың Массинджердің шығармаларын басып шығаруында: "Бұл драмадағы барлық уақыт пен орынның, барлық әдет-ғұрып пен әдет-ғұрыптың толық шатастығын байқау артық болар еді; олар ең абайсыз бақылаушыға айқын болуы керек". Бір ерекше мысал: ежелгі әлемдегі орын алған жағдайға қарамастан, бір кейіпкерге 1539 жылы туған күні беріледі. (Сол сияқты анахронизмдер үшін "The Faithful Friends" және "Thierry and Theodoret" деген беттерді қараңыз.)
The play is set in "Epire", or Epirus, an independent polity in what appears to be Ancient Greece; the characters have Greek names and refer to Lycurgus, Draco, Solon, Plato, and Aristotle. Yet this is a neverland world of literary fairy tale; as William Gifford remarks in his edition of Massinger's works, "To observe upon the utter confusion of all time and place, of all customs and manners, in this drama, would be superfluous; they must be obvious to the most careless observer." One egregious example: despite the putative setting in the ancient world, one character is given a birth date of 1539. (For comparable anachronisms, see The Faithful Friends and Thierry and Theodoret.)
Қысқаша мазмұны
Епир герцогы Эвандер евтаназия бағдарламасын бекітетін заң шығарды: сексен жасқа толған әрбір ер адам және алпысқа толған әрбір әйел жардан теңізге лақтырылып, өлім жазасына кесіледі. (Сондықтан, атақтың жарғысы ескі заң емес, қарттарға қатысты жаңа заң, "ескі" заң, дәл елизаветалық "кедей заңдар" сияқты "кедейлерге" қатысты заң. Пьесада осы заңның салдары, негізінен, екі жас жігіттің отбасылары, Симонидтер мен Клеант туралы баяндалады. Ал циникалық және жүрексіз Симонид заңға қуанады, өйткені оның қарт әкесі Креон өлім жазасына кесіледі, ал Симонид оның мұрасына ие болады. Ал ізгі Клеантес тап керісінше әрекет жасайды. (Ол сондай-ақ заңның сексизмін айыптайды, ол заң қабылданған кезде "Бұл сенатта әйел болған жоқ, әрине" деп атап өтті.) Клеантес әкесі Леонидтің өлімге ұшырауына қатты қайғырады, сондықтан ол әйелі Ипполитамен бірге қарттың өлімін қалжыңдап, оны ауылға жасыруды ойлап табады. Екі сахнада жалған жерлеу рәсімі өтеді, онда Клеантес күледі, ал қарап тұрған сарай қызметкерлері ол өзінің жақын арада мұрасына қуанады деп санайды. Пьесаның көп бөлігі осы типтегі кең және циникалық әзілге арналған: әке, ана, күйеуі немесе әйелі жазаға тартылған кезде өздерінің пайдасын күтетін аяусыз адамдар. Клоун Гнатоханың әйелі көп ұзамай заңның құрбаны болады; ол күтіп жүріп, куртизанмен бірге болады. Лисандер есімді қарт адам ақ шашын бояп, би шеберінен сабақ алып, жоғалтқан жастығын қайтаруға тырысады. Ашық-саяқ ұлдары, касса қызметкерлері, принципсіз заңгерлер күлкілі тексеруге ұшырайды. Клеантес пен Гипполита біршама уақыт бойы құпиясын сақтап қалады, бірақ Гипполитаның жанашырлығы оны сатқызады. Гипполитаның ағасы Евгения қарт Лизандермен тұрмысқа шыққан; Гипполита Евгенияның оның болашақтағы тағдырына көз жасын төккенін байқағанда, ол ағасына Леонидпен болған айла-шарғы туралы айтып, оған да солай етуге кеңес береді. Байыпты, бірақ надан Ипполита Евгенияның крокодилдің көзіне жас алғанын және күйеуі әлі тірі болғанымен, Евгенияға талапкерлер қызығушылық танытып жатқанын түсінбейді. Уақыт өте келе, жақсы жұп Евгенияның шынайы болмысын біледі; олардың сөгістері Евгенияны өздерінің құпиясын билік органдарына ашуға итермелейді. Леонидтің беті ашылып, тұтқындалады. Бұл пьесаның V актінің бәрін толтыратын сот сахнасына апарады. Ақырында герцогтың қатал заңы адалдықтың қоғамдық сынағы екені анықталады. Ақталған деп саналатын қарттар шын мәнінде әлі де тірі және олар жайлы оқшау жерде ұсталған. Клеантес, Гипполита және қарт жалған құрбандар жаңа моральдық тәртіптің судьялары ретінде жоғарылатылады, кінәлілерге тиісті түзету беріледі.
Duke Evander of Epire has promulgated a law that mandates a program of euthanasia: every man who reaches the age of eighty, and every woman who reaches sixty, will be put to death, thrown from a cliff into the sea. (So the statute of the title is not an old law, but a new law that deals with the elderly, a law for the "old"—just as the Elizabethan "poor laws" dealt with the "poor.") The play portrays the consequences of this law, principally in the families of two young men, Simonides and Cleanthes. The cynical and heartless Simonides is delighted with the law, since his elderly father Creon will be put to death and Simonides will come into his inheritance. The virtuous Cleanthes has precisely the opposite reaction. (He also condemns the sexism of the law, observing that "There was no woman in this senate, certain" when the statute was enacted.) Cleanthes is appalled that his father Leonides is facing death—so much so that he and his wife Hippolita devise a plan to fake the old man's demise and hide him away in the countryside. The two stage a false funeral, at which Cleanthes laughs—and the onlooking courtiers assume he is rejoicing over his impending inheritance. Much of the play is devoted to broad and cynical humour of this type: ruthless people looking forward to the advantages they will gain when a father, mother, husband, or wife is executed. The clown character Gnotho has a wife who will soon fall victim to the law; he takes up with a courtesan in anticipation. An old man named Lysander tries to reclaim his lost youth by dying his white hair and taking lessons from a dancing master. Spendthrift sons, cashiered servants, and lawyers without principles all receive comic examination. Cleanthes and Hippolita manage to keep their secret for a time, though Hippolita's compassion leads her to betray it. Hippolita's cousin Eugenia is married to the elderly Lysander; when Hippolita observes Eugenia's tears over his looming fate, she tells her cousin about their ruse with Leonides, and advises her to do the same. The virtuous but naive Hippolita does not realise that Eugenia's are crocodile tears, and that Eugenia is already being courted by suitors even as her husband still lives. In time, the good couple learn Eugenia's true nature; their reproofs provoke Eugenia to divulge their secret to the authorities. Leonides is exposed and arrested. This leads to the play's culmination in the trial scene that fills all of Act V. It is eventually revealed that the Duke's harsh law is a sort of public test of virtue. The old people supposedly executed are in fact still alive, and have been kept in pleasant seclusion. Cleanthes, Hippolita, and the elderly pseudo victims are promoted to be the judges of a new moral order, with appropriate correction for the guilty.