Латвия Ұлттық Тәуелсіздік Қозғалысы: Тарих және Ролі
Latvian National Independence Movement
Латвия тәуелсіздік қозғалысы (LNNK) 1988-97ж. Латвия ұлтшылдығының радикалдық қанаты. КСРО-дан толық тәуелсіздік үшін күресті. Э.Берклавс басшылық етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Латвияның ұлттық тәуелсіздік қозғалысы (ЛННК) – 1988 жылдан 1997 жылға дейін Латвиядағы саяси ұйым. Ол 1988 жылы латыш ұлтшыл қозғалысының радикалды қанаты ретінде құрылды. Латвияның Кеңес Одағындағы көбірек автономияны қолдаған Латвия Халық майданынан (Latvian Popular Front) айырмашылығы, ЛННК бастапқыда-ақ тәуелсіздікке ұмтылды. ЛННК басшыларының арасында Эдуард Берклавс, Александр Кирштейнс, Андрейс Крастиньш, Эйнарс Репше және Юрис Добелис болды. Латвия тәуелсіздік алғаннан кейін ЛННК саяси партияға айналып, өзін Ұлттық консервативтік партия деп атады. 1993 жылғы парламент сайлауында 100 орынның 15-ін жеңіп алып, ықпалды оппозициялық партия болды. 1993 жылы премьер-министрлікке үміткер ретінде Жоахим Зигерист ілгері қойылды, ол бір ғана дауыспен жеңіліп, екінші орынды иеленді. ЛННК 1994 жылы Латвия астанасы Ригада өткен қалалық сайлауда жеңіске жетті, бірақ одан кейін оның танымалдылығы тез төмендеді. 1995 жылғы парламент сайлауында ол парламенттегі орындарының жартысын жоғалтты және 1997 жылы Латвия тәуелсіздік қозғалысында ұқсас тарихы бар оңшыл партия – «Отан және бостандық үшін» (Tēvzemei un Brīvībai) партиясымен бірікті. «Отан және бостандық үшін» партиясымен одақтасқаннан кейін, партия Латвияға қатысты ерекше «латвиялық» көзқарасты насихаттауға көшті, бұл латыш тауарларын тұтынуға шақыратын және латыштар емес адамдардың қаупі туралы ескертетін бірқатар даулы жарнамаларда көрінді. Эстонияда да ұқсас мақсаттары мен шамамен бірдей аты бар Эстон ұлттық тәуелсіздік партиясы болды.
The Latvian National Independence Movement (, LNNK) was a political organization in Latvia from 1988 until 1997. It formed in 1988 as the radical wing of Latvian nationalist movement. Unlike the mainstream Latvian Popular Front, which had supported more autonomy for Latvia within the Soviet Union, LNNK insisted on independence from its beginning. The leaders of LNNK included Eduards Berklavs, Aleksandrs Kiršteins, Andrejs Krastiņš, Einars Repše and Juris Dobelis. After Latvia regained independence, LNNK became a political party and renamed itself the National Conservative Party. It won 15 seats out of 100 in the 1993 parliamentary election and was an influential opposition party. In 1993 its candidate for Prime Minister was Joachim Siegerist, who lost by only one vote and ended up second. LNNK won the municipal election in the Latvian capital, Riga in 1994 but its popularity quickly faded after that. It lost half of its seats in the parliament in the 1995 parliamentary election and eventually merged with Tēvzemei un Brīvībai (For Fatherland and Freedom) in 1997, another right wing party with similar origins in the Latvian independence movement. After entering into an alliance with For Fatherland and Freedom, the party increasingly sought to propagate a particularly 'Latvian' vision for Latvia as highlighted by a series of controversial adverts encouraging the consumption of Latvian goods, and warning of the dangers of non Latvians. An organization with similar aims and almost identical name, the Estonian National Independence Party existed in Estonia.