Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Baby Doe Law немесе Baby Doe Amendment - бұл 1974 жылғы Балаларды қорлаудың алдын алу және емдеу туралы заңға 1984 жылы қабылданған түзету, ол ата-аналардың тілегіне қарамастан, Құрама Штаттарда мүгедек жаңа туған нәрестелерді емдеудің нақты критерийлері мен нұсқауларын белгілейді.
The Baby Doe Law or Baby Doe Amendment is an amendment to the Child Abuse Prevention and Treatment Act of 1974, passed in 1984, that sets forth specific criteria and guidelines for the treatment of disabled newborns in the United States, regardless of the wishes of the parents.
Заңның егжей-тегжейі
Baby Doe Law балаларды қорлау бағдарламаларына арналған федералды ақша алатын штаттар медициналық шала қарауды хабарлау процедураларын әзірлейді, бұл заңда емделуді тоқтату деп анықталады, егер сәби кері қайтарылмайтын коматоздық жағдайға тап болмаса немесе жаңа туған нәрестенің аман қалуы үшін емдеу "әдетте пайдасыз" болса. Баланың өмір сүру сапасын бағалау медициналық көмектен бас тарту үшін жарамды себептер болып табылмайды.
The Baby Doe Law mandates that states receiving federal money for child abuse programs develop procedures to report medical neglect, which the law defines as the withholding of treatment unless a baby is irreversibly comatose or the treatment for the newborn's survival is "virtually futile." Assessments of a child's quality of life are not valid reasons for withholding medical care.
Заңның негізі
Бұл заң мүгедек сәбилердің өліміне байланысты бірнеше кеңінен жарияланған оқиғалардың нәтижесінде қабылданды. Бұл балалардың ата-аналары емделуден бас тартқан, себебі, олардың асқазан-ішек жолдары дұрыс емес, кейде олар өлімге ұшырайды.
The law came about as a result of several widely publicized cases involving the deaths of disabled newborns. The parents of these children withheld standard medical treatment for correctable gastrointestinal birth defects, sometimes leading to their deaths.
Бейтаныс сәби
1982 жылы Индиана штатының Блумингтон қаласында "Бейби Доу" деп аталатын сәби Даун синдромымен және операцияны қажет ететін туа біткен ақаумен дүниеге келді. Баланың Даун синдромы бар болғандықтан, ата-анасы операциядан бас тартты. Аурухана қызметкерлері Индиананың Жасөспірімдер соты тағайындаған қорғаншыны операцияны жүргізу керек пе, жоқ па, соны анықтау үшін тағайындады. Сот ата-ананың пайдасына (осылайша операцияға қарсы) шешім шығарды, ал Индиананың Жоғарғы соты істі қараудан бас тартты. Бала 1982 жылы қайтыс болды. Баланың өліміне байланысты Жоғарғы Сотқа шағымдануға болмайды.
In 1982 a baby known as "Baby Doe" was born in Bloomington, Indiana, with Down syndrome and a birth defect requiring surgery. The parents refused the surgery because of the child's Down syndrome. Hospital officials had a guardian appointed by the Indiana Juvenile Court to determine whether the surgery should be done. The court ruled in favor of the parents (and thus against the surgery), and the Indiana Supreme Court refused to hear the case. The baby died later in 1982. Due to the baby's death (mootness) there could be no appeal to the Supreme Court.
Бейтаныс сәби
1983 жылы "Бейби Джейн Доу" қатысқан біршама ұқсас жағдай мүгедек жаңа туған нәрестелерді емдеуден бас тарту мәселесін қайтадан қоғам назарына әкелді. Бұл жағдайда ата-аналар мен дәрігерлер омыртқа мен миға әсер ететін туа біткен ақауы бар сәбиді операциядан бас тартуға шешім қабылдады. Бейбіт өмірге келген Джейн Доу 1983 жылы 11 қазанда Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласында омыртқа бағанасы ашық (менингомиелоцеле), гидроцефалия және микроцефалиямен дүниеге келді. Операция арқылы ақауды жабу және мидағы сұйықтықты азайту оның өмірін ұзартады деп күтілді. Мүмкін, операциясыз 2 жасынан 20 жасқа дейін өмір сүруі мүмкін, бірақ ол әлі де төсекке жатып, сал болып, эпилепсия мен бүйрекке зақым келтіреді деп күтілді. Рим-католик мәсіхшілері болған ата-аналар дәрігерлер, дін қызметкерлері және әлеуметтік көмекшілермен кеңес алып, не істеу керектігін шешті. Вермонт штатының адвокаты және өмір сүру құқығының қорғаушысы HHS бейбіт өмір сүрудің беймәлім баласына оның медициналық жағдайы мен психикалық кемшілігіне байланысты кемсітушілік жасалып жатқанын айтты. HHS 1973 жылғы оңалту туралы заңның 504-бабы бойынша нәрестелердің медициналық жазбаларының көшірмелерін (19 қазанда) бірнеше рет сұрады. Қараша айының басында HHS аурухананы АҚШ-тың аудандық сотына қудалады. Сот аурухана 504-бапты бұзған жоқ деген қорытындыға келді және нәрестеге арналған ауруханалық емдеу жоспары ата-ананың операциядан бас тарту шешімі негізінде емес, кемсітушілікке негізделген. Сондай-ақ, сот ата-ананың шешімі "баланың мүддесі үшін жасалған шынайы қамқорлық пен қолда бар медициналық тәсілдерге" негізделген "ақылға қонымды" шешім екенін анықтады. Апелляциялық сот Реабилитация туралы заңға сәйкес, "жаңа туған нәрестелерді емдеу туралы шешім қабылдауға" HHS-ке ешқандай ықпал ету құқығы берілмеген деп шешті. Сотта ұзаққа созылған дау-дамайлар кезінде Бейби Джейннің ата-анасы қыздарына операция жасауға келісті. Омыртқадағы тесігі операциясыз жабылып қалды. Жас Джейн ешкім күткеннен артық өмір сүрді. Ол ақыл-ой және басқа да кемшіліктері бар, мысалы бүйрек зақымдануы және мүгедектер арбасында жүруі керек, бірақ ол сөйлей алады және қазіргі уақытта топтық үйде тұрады.
A somewhat similar situation in 1983 involving a "Baby Jane Doe" again brought the issue of withholding treatment for newborns with disabilities to public attention. In this case, the parents and doctors had decided not to perform surgery on a baby with a birth defect affecting the spine and brain. Baby Jane Doe was born on October 11, 1983, in Long Island, NY, with an open spinal column (meningomyelocele), hydrocephaly and microcephaly. Surgical closure of the defect and reduction of fluid from her brain was expected to prolong her life – perhaps extending her life from age 2 without the surgery, to age 20 with it – but she was still expected to be bedridden and paralyzed, to have epilepsy and kidney damage, and to have severe brain damage. The parents, who were Roman Catholic Christians, consulted medical specialists, clergy, and social workers to decide what to do. Vermont attorney and right to life advocate HHS took the stance that Baby Jane Doe was being discriminated against due to her medical conditions and mental disability. HHS repeatedly requested copies of the infant's medical records (past October 19) under section 504 of the Rehabilitation Act of 1973. In early November, HHS brought suit against the hospital to the US District Court. The court concluded that the hospital was not in violation of section 504, and that the hospital treatment plan for the infant was based on the parents' decision to withhold surgery, not on discrimination. The court also found the parents' decision was "reasonable" based on the "medical options available and genuine concern for the best interests of the child." The Court of Appeals ruled that the Rehabilitation Act did not give HHS any ability to interfere with the "treatment decisions involving defective newborn infants". During the protracted court battles, Baby Jane's parents consented to some surgery for their daughter. The hole in her spine closed naturally, without surgery. Baby Jane survived beyond anyone's expectations. She has intellectual and other disabilities, such as kidney damage and the need to use a wheelchair, but she can speak and currently lives in a group home.