Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз карикатурисі (1840-1885) Андре Гилл (17 қазан 1840 - 1 мамыр 1885) - француз карикатурисі. Парижде туылған Луи Александр Госсе де Гин, граф де Гин мен Сильвия Аделина Госсе ұлы, Гилл Корольдік сурет және мүсін академиясында оқыды. Ол өзінің кейіпкері Джеймс Гиллрейге құрмет көрсету үшін Андре Гилл деген псевдонимді қабылдады. Гилл Le Journal Amusant үшін сурет салумен айналыса бастады, бірақ ол Франсис Поло редакциялаған апта сайынғы төрт парақтан тұратын La Lune газетінде жұмыс істегенімен танылды, онда ол "Күннің адамы" атты серияға портреттер тартты. Ол 1865-1868 жылдары "Ла Лун" журналында жұмыс істеді. "Лунь" журналына тыйым салынғанда, ол 1868 жылдан 1876 жылға дейін "L'Éclipse" журналында жұмыс істеді. Гилл сондай-ақ танымал "Le Charivari" журналына сурет салған.
French caricaturist (1840–1885)
the ice hockey goaltender
André Gill (17 October 1840 – 1 May 1885) was a French caricaturist. Born Louis Alexandre Gosset de Guînes at Paris, the son of the Comte de Guînes and Sylvie Adeline Gosset, Gill studied at the Royal Academy of Painting and Sculpture. He adopted the pseudonym André Gill in homage to his hero, James Gillray. Gill began illustrating for Le Journal Amusant, but he became known for his work for the weekly four sheet newspaper La Lune, edited by Francis Polo, in which he drew portraits for a series entitled The Man of the Day. He worked for La Lune from 1865 to 1868. When La Lune was banned, he worked for the periodical L'Éclipse from 1868 to 1876. Gill also drew for famous periodical Le Charivari.
Карикатуралар
Гиллдің стилі, кейіннен көп еліктеліп, оның субъектілерінің басының ұлғаюымен танымал болды, олар кіші денелерге отырды. Оның үлкен қолмен боялған литографиялық портреттері өте дәл және өте қатыгез емес деп саналды. Осылайша Гиллдің көптеген атақты замандастары оның суреттерін түсіруді армандады. Гилл Сара Бернхардт, Отто фон Бисмарк, Эмиль Зола, Виктор Гюго, Надар, Джузеппе Гарибальди, Аделина Патти, Чарльз Диккенс және Ричард Вагнердің портрет карикатураларын тартты. Наполеон III Гиллдің өзі туралы суретіне риза болмады. 1867 жылдың желтоқсан айында "Лунь" басылып шығарылды. "Ла Лунь тұтылудан өтеді", - деп түсіндірді бас редактор Франсис Полоға тыйым салынған кезде, Полоның кейінгі басылымын: L'Éclipse, алғашқы рет 9 тамызда 1868 жылы жарық көрген. Гилл де Ла Лунның осы мұрагері үшін карикатуралар жазатын. 1868 жылы Гилл судьяның басын бейнелейтін деп сенген құмыраны суреттеп, сотқа жүгінді. Шарль Филипп Людовик Филипптің бейнесі ретінде груша тартқаннан бері карикатурашылардың тартқан кез келген жемісі сатирикалық құндылыққа ие және соттың көзінде күдікті болды деп саналды. Гиллдің сот ісі оған атақ-даңқ әкелді, сондай-ақ түрмеге қамалды. Алайда ол аз уақыттан кейін босатылды. Оның атағы оған Париждің богемалық көркемдік әлеміне кіруді қамтамасыз етті; Гилл Чарльз Крос пен Пол Верленмен кездесті. Парижге сапар кезінде Гиллдің "L'Éclipse" суреттеріне таңданып, Римбо карикатуристтің үйіне тоқтады. Гилл ақынның диваннан жерге жығылғанын көрді. Рембо түсіндіргеннен кейін, Гилл оған ақша берді және соғысқа дейін Парижден кетуді ұсынды. 1871 жылдың қыркүйегінде Гилл мемлекет қайраткері Адольф Тьерді карикатуралады, ол оның сүйікті нысанасына айналды L'Éclipse, ол 1871 жылдың маусым айында қайтадан басылып шықты. 1872 жылы оның бұл газетте жұмыс істеуі тұрақты болды. 1873 жылы үкіметтің өзінің жұмысына цензура салуына қарсы шабуыл жасағанда, Гилл "L'Enterrement de la caricature" ("Карикатураның жерлеу рәсімі") суретіне сурет салды. 1875 жылы ол "Le journaliste et l'avenir" ("Журналист және болашақ") атты суретті тартты, онда журналист байланған және тұмшаланған күйінде бейнеленген. 1876 жылдан кейін жоғалған L'Éclipse журналының орнына Gill редакторы болып қызмет еткен La Lune rousse ("Қызыл Ай") (18761879) журналы шықты. Кез келген саяси күреске қатысудан бас тартып, ол өзінің ескі досы Жюль Валлеспен айтысып кетті. Гилл богемалық өмірді және оның шектен шығуларын жақсы көретін. 1881 жылы 29 шілдеде Франция цензура заңдарын өзгертіп, "кез-кезден рұқсатсыз және кепілдіксіз кез-келген газет немесе мерзімді жазбаны жариялауға" рұқсат берді. Алайда Гилл жаңа журналистік еркіндіктерді пайдалана алмады, өйткені ол психиатриялық ауруханаға кіруге мәжбүр болды.
Gill's style, subsequently much imitated, was noted for the enlargement of his subjects' heads, which sat upon undersized bodies. His caricatures, in the form of large hand colored, lithographic portraits, were considered very accurate and not very cruel. Thus, many of Gill's famous contemporaries wished to be drawn by him. Gill drew portrait caricatures of Sarah Bernhardt, Otto von Bismarck, Émile Zola, Victor Hugo, Nadar, Giuseppe Garibaldi, Adelina Patti, Charles Dickens, and Richard Wagner. Napoleon III disliked the portrait of him drawn by Gill. In December 1867, La Lune was censored. "La Lune will have to undergo an eclipse," an authority commented to Editor Francis Polo when the ban was instituted, unwittingly dubbing Polo's subsequent publication: L'Éclipse, which made its first appearance on 9 August 1868. Gill would contribute caricatures to this successor of La Lune as well. In 1868, Gill faced a lawsuit after drawing a pumpkin that was believed by the magistrates to represent the head of a judge. Ever since Charles Philipon had drawn a pear to represent Louis Philippe, any fruit drawn by caricaturists was believed to carry satirical value and was suspect in the eyes of the court. Gill's lawsuit brought him fame –as well as a prison sentence. He was, however, released after a short time. His fame won him entry into the bohemian artistic world of Paris; Gill met Charles Cros and Paul Verlaine. During a trip to Paris, Rimbaud, who admired Gill's drawings from L'Éclipse, stopped at the caricaturist's house. Gill found the poet prostrate on a settee. After Rimbaud explained himself, Gill gave him some money and advised him to leave Paris before war erupted. In September 1871, Gill caricatured the statesman Adolphe Thiers, who became his favorite target in L'Éclipse, which had resumed publication in June 1871. In 1872, his work for this paper became regular. In an 1873 attack against the government's censorship of his work, Gill drew "L'Enterrement de la caricature" ("The Funeral of Caricature") in which an artist follows a hearse that carries a dog holding a pen and a paintbrush. In 1875, he drew "Le journaliste et l'avenir" ("The Journalist and the Future"), in which a journalist is depicted bound and gagged. L'Éclipse, which disappeared after 1876, was replaced by the periodical La Lune rousse ("The Red Moon") (1876–1879), of which Gill served as the editor. Refusing to engage in any continuous political struggle, he quarreled with his old friend Jules Vallès. Gill preferred the bohemian life and its excesses. On 29 July 1881, France changed its censorship laws, allowing that "any newspaper or periodic writing can be published, without preliminary authorization and deposit of guarantee." Gill, however, was not able to enjoy these new journalistic freedoms as he was forced to enter a psychiatric hospital.
Басқа қызмет түрлері
Гилл 1871 жылы 15 мамырда Люксембург мұражайының кураторы болып тағайындалды, ол осы қызметте шашыраңқы өнер коллекцияларын жинап, мүсін мұражайын қайта құрды. Ол өзінің жұмысын бастаған кезде Париж коммунасымен байланысты толқулар тоқтатты. Гилл Париж коммунасына қатысады. Осы қақтығыс кезінде ол Жюль Валлестің "La Rue" социалистік газетіне сурет салды. 1870 жылы Густав Курбе өнердің еркін және цензурасыз кеңеюі үшін "Сәндігерлер федерациясын" құрды. Топтың мүшелеріне Гилл, Оноре Домье, Жан-Батист Камиль Коро, Эжен Поттье, Жюль Далу және Мане кірді. 1875 жылы Гилл атақты Lapin Agile түнгі клубының атын ұсынған белгіге сурет салған. Бұл сурет ыдыстан секіріп шыққан қоянның суреті еді, ал жергілікті тұрғындар өздерінің көршілес түнгі клубын "Le Lapin à Gill" ("Гилл қоян") деп атай бастады. Уақыт өте келе бұл атау "Lapin Agile" немесе "Nimble Rabbit" болып өзгерді. Бұл жазу әлі күнге дейін Париждің Монмартр көшесіне қарасты "Ру де Соул" атты түнгі клубтың сыртында сақталған.
Gill was named curator of the Musée du Luxembourg on 15 May 1871, in which capacity he reassembled the scattered collections of art and reestablished the museum of sculpture. He had scarcely begun his work when it was interrupted by the upheaval associated with the Paris Commune. Gill became involved in the Paris Commune. During this conflict, he illustrated for Jules Vallès' socialist paper, La Rue. In 1870, Gustave Courbet established a "Federation of Artists" for the free and uncensored expansion of art. The group's members included Gill, Honoré Daumier, Jean Baptiste Camille Corot, Eugène Pottier, Jules Dalou, and Manet. In 1875, Gill painted the sign that was to suggest the name of the famous night club Lapin Agile. It was a picture of a rabbit jumping out of a saucepan, and locals began calling their neighborhood night club "Le Lapin à Gill": "Gill's rabbit". Over time, this name evolved into "Lapin Agile", or "Nimble Rabbit". The sign can still be seen outside the night club in Rue des Saules, Montmartre, Paris.
Өлім
Гилл 1880 жылы психикалық аурудан қайтыс болды және бес жылдан кейін, 1885 жылы 1 мамырда, Шарентон ауруханасында, оның жанында тек Эмиль Коль, досы және әріптесі болды. Оның басқа достары мен жалпы жұртшылық оны тастап кетті. Шартон ауруханасы маркиз де Садтың үйі ретінде танымал болды. Париждің Монмартр ауданындағы шағын Андре Гилл көшесі (Мартирт көшесіне перпендикуляр) оның есімімен аталған. Оның бюсті көше соңында орналасқан. 2000 жылы бюст кері күйінде табылды; ол содан бері қалпына келтірілді. Андре Гилл қонақ үйі де осы көшеде орналасқан.
Gill succumbed in 1880 to mental illness and died five years later, May Day, 1885, at the asylum of Charenton with only Emile Cohl, friend and colleague, at his side. His other friends and the public overall, had deserted him. Charenton asylum had famously served as the home of the Marquis de Sade. The small Rue André Gill (perpendicular to the Rue des Martyrs), in the Montmartre district of Paris, is named after him. His bust is situated at the end of the street. In 2000, the bust was found reversed; it has since been restored. The Hotel André Gill is also located on this street.