Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
NZR RM 88 орындықтар класы Жаңа Зеландияда пайдаланылатын вагон класы болды. Жаңа Зеландияның мемлекеттік темір жолдары (NZR) оларды RM (Rail Motor) деп жіктеді, бұл барлық темір жол вагондарына қолданылатын белгі, 35 жиынтықты RM100-ден RM134-ке дейін нөмірлейді. Олар NZR қызметіндегі ең көп вагондар болды. Олардың сатып алуы мен енгізілуі бумен жүретін провинциялық жолаушылар пойыздары мен аралас пойыздардың жойылуына әкелді және жеке автокөліктердің бәсекелестігі артып жатқан уақытта NZR жолаушылар қызметін жаңғыртуға бағытталған қайырымды әрекеттің бөлігі болды. Дизельмен жұмыс істейтін және жеңіл теміржол вагондары жұмыс істеуге арзан және жылдам кестелерді ұстауға қабілетті болды, бірақ механикалық және электрлік проблемалармен күресті, содан кейін сыныптың бірқатар бөлігі локомотивтермен сүйрелетін вагондарға айналдырылды және AC класы "Грасгрубс" ретінде қайта жіктелді.
The NZR RM class 88 seaters were a class of railcar used in New Zealand. New Zealand Government Railways (NZR) classified them as RM (Rail Motor), the notation used for all railcars, numbering the 35 sets from RM100 to RM134. They were the most numerous railcars in NZR service. Their purchase and introduction saw the demise of steam hauled provincial passenger trains and mixed trains, and was part of a deliberate effort to modernise NZR passenger services at a time of increasing competition from private motor vehicles. Being diesel powered and lighter the railcars were less expensive to operate and able to maintain quicker timetables, although became plagued with mechanical and electrical problems, with a number of the class eventually being turned into depowered locomotive hauled carriages and reclassified as the AC class "Grassgrubs".
Өмірбаян
1950 жылдардың басында NZR бумен жүретін қозғалтқышты дизельмен алмастыру және темір жолды жаңғырту процесінде болды. Осы жаңғырту процесінің бір бөлігі ретінде аптасына бірнеше рет жүретін бумен жүретін жолаушылар пойыздары мен жүк тасушы пойыздарды біріктіріп, жолаушылар тасымалын жақсарту туралы шешім қабылданды. NZR бірнеше түрлі вагондармен тәжірибе жүргізді, бірақ екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана вагондар провинциялық жолаушылар қызметін жаппай алмастыра бастады. 1940 жылдары енгізілген Вулкан вагондарының табысынан кейін, NZR 1940 жылдардың ортасында ескі Уайрарапа класындағы вагондарды үлкен дизельді электр вагондарымен ауыстыруды зерттей бастады. 1944 жылы министрлер кабинеті 25 алмастыру вагонына арналған тендерді мақұлдады, бірақ екінші дүниежүзілік соғыс 1947 жылға дейін жауап беруді кешіктірді. 1948 жылы NZR бұл тендерді өткізуден бас тартты, өйткені алынған бағалар тым жоғары деп танылды. 1949 жылы Министрлер кабинеті Ваирарапа вагондарын және басқа да бумен жүретін қызметтердің орнын толтыру үшін жаңа тендерді мақұлдады, олар 88 орындық және Римутака еңістігіндегі орталық рельс үшін тежегіш жабдықтары бар болатын. Қазір барлығы 35 вагон анықталды. Желі вагондарының қозғалтқыштары жолаушылар сыйымдылығын арттыру үшін еден астына, сондай-ақ посылкалар мен багажға арналған бөлмеге орнатылуы керек деп шешілді. English Electric және Drewry Car компаниясынан ұсыныстар келіп түсті. Дрюридің тендерінде 88 жолаушыға арналған, Hercules немесе Fiat қозғалтқыштары бар буыны бар вагонның жобасы ұсынылды. 1950 жылдың наурыз айында Ұлыбританиядағы Дрюри компаниясына Fiat қозғалтқыштары бар вагондар тапсырысы берілді. Drewry бұрын NZR-ге бірнеше кішігірім дизельдік маневрлік локомотивтерді (DSA класының және DSB класының локомотивтері) жеткізген болатын. Римутака туннельінің (ал 1955 жылы қарашада ашылды) ілгерілеуіне және Римутака еңістігінің жабылуының қарсаңында NZR орталық рельсті тежеу және тежеу жабдықтарын ұстауға қажетті шассиді алып тастау туралы шешім қабылдады.
In the early 1950s, NZR was in the process of replacing steam traction with diesel and modernising the railways to cope with vastly increased traffic, the after effects of wartime stringency, and increasing competition from motor vehicles and aeroplanes. As part of this modernisation process, it was decided to upgrade provincial passenger services, which were provided by a combination of steam hauled passenger trains that operated several times a week, and "mixed" trains that carried both freight and passengers. NZR had experimented with several different classes of railcars, but it was not until after the second World War that railcars began to replace provincial passenger services en masse. Following the success of the Vulcan railcars introduced in the 1940s, NZR began investigating the replacement of the older Wairarapa class railcars in the mid 1940s with larger diesel electric railcars. A tender for 25 replacement railcars was approved by Cabinet in 1944, but the second World War delayed responses being completed until 1947. In 1948, NZR decided not to proceed with this tender as the prices received were considered too high. In 1949, Cabinet approved a new tender to replace the Wairarapa railcars and other steam hauled services, which were to have 88 seats and have braking equipment for the centre rail on the Rimutaka Incline. A total of 35 railcars were now specified. It was decided that engines for the railcars should be mounted underfloor for increased passenger capacity and for a parcels and baggage compartment, with trussed chassis to support the braking equipment. Tenders were received from English Electric and the Drewry Car Company. Drewry's tender presented a design for an articulated railcar with seating for 88 passengers, with either Hercules or Fiat engines. An order was placed with Drewry in the United Kingdom in March 1950 for the railcars with the Fiat engines. Drewry had supplied some smaller diesel shunting locomotives (DSA class and DSB class locomotives) to NZR previously. Due to the progress of the Rimutaka Tunnel (which opened in November 1955), and the impending closure of the Rimutaka Incline, it was decided by NZR to remove the requirement for centre rail braking and the trussed chassis required to hold the braking equipment.
Кіріспе
Вагондарды Дрюридегі Бирмингем теміржол вагондары мен вагондары компаниясы субконтракт бойынша құрастырған. Желі вагондарын жеткізуде едәуір кешіктірулер болды, олардың бірі (RM 120) транзит кезінде зақымдалды және басқа вагондар үшін қосалқы бөлшектер көзі ретінде пайдаланылды. Бірінші вагон 1954 жылдың қарашасында, соңғысы 1958 жылдың мамырында жеткізілді. Жаңа Зеландияда алғашқы вагондардың келуін жергілікті газеттер құлшыныспен қарсы алды және оларды "ұзақ қашықтыққа темір жолмен жүрудің жаңа таңғы жарығы" деп сипаттады. 1955 жылдың наурыз айында бірқатар "министрлік арнайы" жарнамалық қызметтер жүргізілді, ал 88 орындық вагонмен жұмыс істейтін алғашқы қызмет 1955 жылдың 6 сәуірінде Веллингтон Гисборн күн сайынғы қызметі болды. Оларды енгізгеннен кейін вагондар балласт тозаңдарынан және қозғалтқыштың істен шығуынан қызып кетті, бұл вагондардың әр екі-үш күнде 20-30 минут кешігіп жүруге әкелді. Бұл екі Fiat монтаждаушылары Жаңа Зеландияда теміржол вагондарының пайдалануға берілуіне қарамастан болды. Вагондар жиі ішкі өртке ұшырап, бұл жол бойындағы егістік жерлер мен жапырақта өртке әкелді. Өрттің екі түрі де ауаға шығарылған газдарда шамадан тыс ыстық көміртек бөлшектерінің болуымен байланысты. Бұл проблемалар ең көп Оңтүстік аралдағы батыс жағалаудағы темір жол желілерінде және Солтүстік магистральдың Скаргилл мен Дашвуд учаскелерінде байқалды. Бұл машиналар дизельдік қозғалтқыштардың күшін сіңіре алмады. Бұл мәселелер өте маңызды деп саналды, сондықтан NZR 1957 жылдың наурызында Дрюри мен Фиатпен кездесу өткізді. Он вагонда машинаның корпусы бұзылып, қозғалтқыштары жарылды. Кездесуден кейін 1957 жылдың соңында бірнеше алмастыру моторлары мен коленка корпустарына тапсырыс берілді. Fiat-тың қосымша қызметкерлері мен монтаждаушылар Италиядан Жаңа Зеландияға келді және барлық вагондардың қозғалтқыштары мен қуат жүйелерін қайта жасады. Қайта құру 1959 жылдың наурыз айында аяқталды, ал министр вагондар нәтижесінде "қайта жақсы қызмет" көрсеткенін хабарлады.
The railcars were constructed under subcontract by the Birmingham Railway Carriage and Wagon Company from Drewry. There were significant delays in delivering the railcars, with one (RM 120) damaged in transit, and used as a spare parts source for the other railcars. The first railcar was delivered in November 1954 and the last in May 1958. The arrival of the first railcars was greeted with enthusiasm by local newspapers, and were described as a "new dawn for long distance rail travel" in New Zealand. A number of "ministerial special" promotional services were run in March 1955, and the first service operated by an 88 seater railcar was the Wellington Gisborne daily service on 6 April 1955. Following their introduction, the railcars suffered overheating from ballast dust and engine failure, which led to railcars running 20 to 30 minutes late every two to three days. This was despite two Fiat fitters being in New Zealand as the railcars went into service. The railcars also suffered frequent internal fires, which led to external fires in the farmland and foliage along the tracks. Both types of fire were due to excessive hot carbon particles in the exhaust emissions. These problems were most notable in the South Island on steep West Coast railway lines and the steep Scargill and Dashwood sections of the Main North Line. The crankcases were not strong enough to absorb the power of the diesel engines that drove the railcars. These issues were considered so serious that NZR called a meeting with Drewry and Fiat in March 1957. Ten of the railcars had wrecked crankcases and blown motors. Following the meeting, a number of replacement motors and crankcases were ordered in late 1957. Additional Fiat staff and fitters came to New Zealand from Italy and essentially rebuilt the engines and power systems of all the railcars. The rebuilding was completed in March 1959, and the Minister reported that the railcars were giving "much better service" as a result.
Екінші партия
15 вагондардың екінші партиясына үкімет 1955 жылдың қазан айында рұқсат берді, бірақ 1956 жылы вагондардың бірінші партиясының қанағаттанарлықсыз жұмыс істеуі, атап айтқанда, олардың жөндеудегі жоғары құны және білікті жұмыс күшін шамадан тыс аудару, әсіресе Оклендте.
The second batch of 15 railcars was authorised by the government in October 1955, but cancelled in 1956 due to the unsatisfactory performance of the first batch of railcars, in particular, their high cost in repairs and excessive diversion of skilled labour for those repairs, particularly in Auckland.
Операция
Бастапқыда теміржол вагондары механикалық проблемалармен кездесті, олардың басты мәселесі салқындату болды, сонымен қатар олардың өмірінің соңына қарай кранкхастың істен шығуы және электрлік өрттер болды. Өзгерістер енгізілгенімен, олар бүкіл мансабында сенімді емес деген атаққа ие болды, көбінесе бір қозғалтқышпен жұмыс істеуге тура келді. 1950 жылдар өркендеудің кезеңі болды және жеке автокөліктердің саны күрт өсті, сонымен қатар негізгі автомобиль жолдарын қазбегімен жабу және Окленд порт көпірі сияқты жаңа жолдар құрылысы сияқты жолдарды жақсарту. Жол қозғалысының артуы 1956 жылы барлық вагондарда барлық уақытта жарық беретін жарық шамдары болуы керек деген талапқа әкелді. Роторуа бағытында вагондарды енгізудің кешігуі (1959) және Нортленд пен Бай-Оф-Плэнти қызметінің қиын географиясы нашар меценаттықты білдірсе, вагондар NZR-дің ұзақ қашықтыққа арналған темір жол меценаттығын тұрақты етті. 1959 жылдан 1964 жылға дейін жыл сайын 3 миллион жолаушы. Бірақ 1960 жылдардың ортасына қарай вагондар ескірген, патронаж құлдырап, қызмет көрсету рентабелділіксіз болды.
From almost the beginning the railcars faced mechanical problems, with cooling being the primary issue, along with crankcase failures and electrical fires towards the end of their lives. Although modifications were made they continued to have a reputation for unreliability throughout their career, frequently having to run with one motor isolated. The 1950s was a period of increased prosperity and saw massive increases in the numbers of private motorcars, along with improvements to roads such as the tar sealing of main highways, and the construction of new roads such as the Auckland Harbour Bridge. Growing road traffic led to the requirement in 1956 that all railcars have headlights on at all times. While the delay in introducing the railcars on the Rotorua route (1959) and the difficult geography of the Northland and Bay of Plenty service meant poor patronage, the railcars stabilised NZRs long distance rail patronage at 3 million passengers annually from 1959 to 1964. But by the mid 1960s the railcars were dated, patronage fell and services became unprofitable.
Негізгі магистральдық қызметтер
1952 жылғы Корольдік комиссия Солтүстік аралдың негізгі магистраліне теміржол вагондарын қызмет көрсетуді және күндізгі бірнеше аялдамаларды алмастыруды ұсынды. Пойыздар Дунединнен 8:05 және Крайстчерчтен 9:40-да дүйсенбі, сәрсенбі және жұма күндері кетеді және Окленд пен Гамильтон, Веллингтон мен Палмерстон Солтүстік, Крайстчерч пен Эшбертон арасындағы жергілікті пойыздарды алмастырады. Бұл қызметтер 1956 жылы темір жол вагондарының екінші партиясын жою туралы шешім қабылданғаннан кейін жүзеге асырылмады.
The 1952 Royal Commission recommended railcar services on the North Island Main Trunk and replacing the daylight multiple stops train on the Main South Line (which supplemented the South Island Limited and other fast express services) leaving Dunedin at 8:05 am and Christchurch at 9:40 am on Monday, Wednesday and Friday and replace local trains between Auckland and Hamilton, Wellington and Palmerston North, Christchurch and Ashburton. These services did not eventuate following the decision to cancel the second batch of railcars in 1956.
Ауыстырғыш қозғалтқыштар
NZR 1966 жылдың шілдесінде барлық 35 вагонға арналған жаңа қозғалтқыштар мен колендар вагондарына арналған тендерлерді шақыруды сұрады. 1967 жылдың қаңтар айында Министрлер кабинеті Ваирарапа, Веллингтон Нейпьер Гисборн және Окленд Нью-Плимут бағыттарында бес жыл бойы вагондарды жалғастыру үшін және Окленд пен Гамильтон (кейін "Көк жолақ" қызметі деп аталады) және Веллингтон мен Палмерстон Норт арасындағы жылдам жаңартылған вагондар қызметін сынау үшін тек алмастыру бұрандаларын мақұлдады. Сол кезде Оңтүстік аралдағы барлық вагондық қызметтерді жою жоспарланған, Пиктондағы Вулканды қоспағанда (Вулкан вагондары мен жазғы жолаушылар пойыздары осы бағыттағы 88 орындықтарды 1967 жылдан 1968 жылға дейін алмастырды) және Батыс жағалаудағы қызметтер.
NZR requested the calling of tenders for new engines and crankshafts for all 35 railcars plus spares for £1.05 million New Zealand pounds in July 1966. In January 1967 the Cabinet approved only replacement crankshafts to continue the railcars for five years on the Wairarapa, Wellington Napier Gisborne and Auckland New Plymouth routes and to conduct trials of fast upgraded railcar service between Auckland and Hamilton (later known as the "Blue Streak" service) and Wellington and Palmerston North. At the time it was intended to scrap all railcar services in the South Island, except for Vulcans on the Picton (Vulcan railcars and summer passenger trains replaced the 88 seaters on this route from 1967 to 1968) and West Coast services.
Қызметті тоқтату
1967 жылдың 31 шілдесінен бастап Окленд пен Нортленд арасындағы барлық теміржол қызметтерін, Окленд пен Гамильтоннан Тауранга мен Те Пукеге дейінгі қызметтермен бірге тоқтатылды. Жаңа Плимутқа теміржол көлігі қызметтері сақталды, бірақ 1971 жылы Жаңа Плимут пен Таумарунуи арасында жұмыс істеуге қысқартылды, жолаушылар Солтүстік аралдың негізгі магистральдық пойыздарына қосылды. Бұл қызмет 1978 жылдың 11 ақпанына дейін жалғасты, содан кейін оны жүк пойызымен алмастырды. 88 орындық вагонның соңғы рейсі 1978 жылы Грейммуттан Крайстчерчке дейін болды. Соңғы сапардың ақыры қорқынышты болды, себебі қозғалтқыштың істен шығуы мен өрттен кейін жолаушылар Отирадан автобусқа жүруге мәжбүр болды. Барлық пойыздар Жаңа Зеландияның темір жол қызметі автобустарымен ауыстырылды.
From 31 July 1967 all railcar services between Auckland and Northland were cancelled, along with services from Auckland and Hamilton to Tauranga and Te Puke. The railcar service to New Plymouth was kept but was cut back to operate between New Plymouth and Taumarunui in 1971, with passengers making connections to North Island Main Trunk trains. This service lasted until 11 February 1978 when it was replaced by a carriage train. The final run of an 88 seater railcar was in 1978 from Greymouth to Christchurch. The last trip came to an ignominious end when an engine failure and fire meant that passengers had to be taken onwards from Otira by bus. Almost all cancelled trains were replaced by New Zealand Railways Road Services buses.
Қайтарып алулар
1971 жылы бастапқы 35 вагондардың 10-ы қозғалтқыштағы проблемалар немесе автокөлікпен соқтығысулар салдарынан шығарылды. 1976 жылы теміржол вагондарына күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілмейтіндігі және олардың тозуына байланысты қызметтен шығарылатыны туралы хабарланды. Қалған қызметтер жолмен жақсы қызмет көрсетілмейтін аймақтарға бағытталса да, теміржол вагондарының механикалық жағдайы 1970-ші жылдардың ортасына қарай оларды ауыстырудың шұғыл бола бастағанын білдірді. 1978 жылы NZR қызметінде қалған жалғыз теміржол вагондары Silver Ferns болды.
By 1971, 10 of the original 35 railcars had been withdrawn, due to engine problems or collisions with motor vehicles. In 1976 it was announced that no more railcars would receive major overhaul works, and they would be withdrawn from service as they wore out. Although the remaining services were to areas not well served by road, the mechanical condition of the railcars meant that by the mid 1970s replacement was becoming urgent. By 1978, the only remaining railcars in NZR service were the Silver Ferns.
Көк жолақ
1968 жылы Гамильтон қалалық кеңесінің ұсынысы бойынша 88 орындық жаңа жылдам қызмет үшін жаңартылды Гамильтон мен Окленд арасында бизнес клиенттерге бағытталған, ол дүйсенбіде, 1968 жылдың 8 сәуірінде басталды. Ол кілеммен жабдықталды және матамен қапталған орындықтар қайтадан қапталды және жаңа екі түсті көк түске боялды, бұл Blue Streak лақап аты болды. Отырғыштар саны 84-ке дейін қысқарды, сонда жеңіл тағамдар мен алкогольді және алкогольсіз сусындарды сатып алуға болатын серверлік аймақ болды. Бұл Жаңа Зеландияда тұрақты жолаушылар пойызының бірінші рет қайтадан борттағы тамақтандыруды қалпына келтіргені, өйткені бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде экономика шарасы ретінде желіде тамақтану вагондары алынып тасталған болатын. Бұл алғашқы қызмет табысты болу үшін қажетті деңгейден төмен қамқорлықпен сәтті болмады. Қызмет таңертең Гамильтоннан Оклендке кері бағытта жүрсе, сәтті болар еді, бірақ 1968 жылы Веллингтон Окленд Лимитед пен Экспресс әлі де таңертеңгі таңертеңгі жолаушылар нарығын Гамильтон мен Хантлиден немесе Палмерстон Норт пен Левиннен басқа бағытта және кешке Уайкато немесе Манавату немесе Хорокуануаға Оклендтен немесе Веллингтоннан кететіндерге қызмет көрсету үшін кестеленген, ал NZR ұзақ мерзімді Жаңа Плимут Окленд теміржол қызметін сақтауды қалайды, өйткені ол адамдарды таңертең Оклендке әкеліп, Таумарунуиді таңғы сағат 6.30-да және Гамильтонды таңғы сағат 9.30-да тастап, кешке қарай қайта оралды. Сондықтан, Гамильтонның жолаушылар нарығын 1968 жылы екінші сыныптың төменгі бағасы бойынша көптеген басқа қызметтермен қамтамасыз етті және Blue Streak эксперименті жай ғана дұрыс емес уақытта дұрыс бағытта болды. Ол үшін пойыз вагонын күндізгі уақытта Окленд пен Веллингтон арасында пайдалануға беру туралы шешім қабылданды. 1968 жылы 23 қыркүйекте басталған бұл қызмет өте сәтті болды және үлкен қызмет көрсету аймақтарын орналастыру үшін әрқайсысы 82 орындық тағы екі вагонды қайта құруға және кейіннен осы қызмет үшін Silver Fern дизельді электр вагондарын сатып алуға түрткі болды. Бастапқыда, Main Trunk Blue Streak вагоны Веллингтоннан Оклендке дүйсенбі, сәрсенбі және жұма күндері, ал сейсенбі және бейсенбі күндері Оклендтен Веллингтонға дейін жүретін, ал екінші вагоны 1968 жылғы Рождество мен 1969 жылғы Жаңа жыл мерекесіне және 1969 жылғы Пасха мерекелеріне қайта жаңартылған. Бұл қызмет өте танымал болғандықтан, екі вагондардың бірнеше рет жүретінін көру жат емес еді. 1972 жылы 18 желтоқсанда Blue Streak қызметтерін жаңа Silver Fern вагондары алмастырды және Standard вагондарының орнына Wellington-New Plymouth қызметіне ауыстырылды. Олар осы қызметте 1977 жылдың 30 шілдесіне дейін болды. Ол кезде олар жарамсыз болды, патронаж азайып, қызмет автобустармен ауыстырылды.
In 1968, at the suggestion of Hamilton City Council, an 88 seater was refurbished for a new fast service between Hamilton and Auckland aimed at business customers, and it started on Monday, 8 April 1968. It was fitted with carpet and re upholstered fabric covered seats, and was painted in a new two tone blue colour scheme that prompted the nickname Blue Streak. The seating was reduced to 84 to accommodate a servery area from which light meals and assorted alcoholic and non alcoholic drinks could be purchased. This was notable as the first time that a regularly scheduled passenger train service in New Zealand had reinstated onboard catering since dining cars had been withdrawn across the network as an economy measure during World War I. This initial service was unsuccessful, with patronage well below the levels needed to be profitable. The service might have been successful if run the other way round from Hamilton to Auckland in the morning but in 1968 the Wellington Auckland Limited and Express were still timetabled to cater for the early morning commuter market from Hamilton and Huntly or in the other direction from Palmerston North and Levin and those leaving Auckland or Wellington in the evening for the Waikato or Manawatu or Horowhenua, while the NZR long term desire to maintain the New Plymouth Auckland railcar service was much more because it brought people into Auckland in the morning, leaving Taumarunui at 6.30 am and Hamilton at 9.30 am and returned in the afternoon rather than for its night social and paper service through the King Country which Government saw as essential. Therefore, the Hamilton commuter market was served by many other services at lower second class fare cost in 1968 and the Blue Streak experiment was simply in the wrong direction at the wrong time. It was decided to introduce the railcar to a daytime service between Auckland and Wellington. This service, which started on Monday 23 September 1968, was highly successful and prompted the conversion of two further cars to 82 seats each to accommodate larger servery areas and, later, the purchase of the Silver Fern diesel electric railcars for this service. Initially, the Main Trunk Blue Streak railcar ran from Wellington to Auckland on Mondays, Wednesdays and Fridays and on Tuesdays and Thursdays from Auckland to Wellington until a second railcar was refurbished for the Christmas 1968 and New Year 1969 period and a third for the 1969 Easter holidays. The service proved so popular that it was not uncommon to see two of the railcars running in multiple. On Thursday 18 December 1972, the Blue Streak services were replaced by the new Silver Fern railcars and were transferred to the Wellington to New Plymouth service, replacing Standard railcars. They continued in this service until Friday 30 July 1977. By that time they were no longer serviceable, patronage had continued to decline and the service was replaced with buses.
Шөпті бұталар
1976 жылдың наурыз айында NZR бас менеджері Том Смолл өзінің бас инженеріне 14 вагондарды қозғалтқышы жоқ вагондарға ауыстыру жоспарларын дайындауды тапсырды. 1976 жылы сәуірде бас инженер-механик 23 вагондарды локомотивпен сүйрелетін жолаушылар вагонына ауыстыруға жарамды екенін хабарлады. 1976 жылдың 23 шілдесінде Қазынашылыққа ресми ақ кітап ұсынысы берілді. Қағазда вагондарды локомотив сүйрейтін вагондарға ауыстыру ең тиімді нұсқа деп айтылды, өйткені механикалық проблемаларға байланысты 1977 жылдың ортасына дейін вагондардың көпшілігі шығарылады деп күтілуде. Газетте локомотив сүйрейтін вагондар сияқты вагондар да бірдей кестеге сай келе алмайтыны, сүйрегенде баяу жүруге тура келетіндігі айтылған. Құжатта қайта құру ұсынылса да, қайта құрулар тек жолаушылар теміржол қызметін сақтау үшін орта мерзімді шешім болып табылатынын атап өтті. Министрлер кабинеті Қазынашылықтың ұсынысы бойынша 14 вагондарды қайта жаңарту туралы ұсынысты 1976 жылдың 27 қыркүйегінде мақұлдады. NZR цехтары вагондарды қайта жөндеуді бастады. Жұмыс орындары вагондардың қозғалтқыштарын және жүргізуші кабиналарын алып тастады, жаңа жарықтандыру, орындықтар, жылытқыштар, генераторлар және жаңа винил еденін қосты. Вагондар "АК" деп жіктелді. Бұл вагондар қайта жаңартылып, бірегей шөп жасыл түске боялды ("Тренді жасыл" деп аталатын Резена бояуы). "Грассгрубс" деп аталды, бұл "Пресс" газетінде 1977 жылы 1 желтоқсанда вагондардың сынақ жүрісі туралы мақалада "Грассгруб экспресс" деп сипатталған. Смоллдың бас менеджері Тревор Хейвардтың мұрагері осы схемаға баса назар аударды, өйткені теміржол тарихшысы Дэвид Лейч Хейвардқа жазған хатында дәстүрлі Мидленд қызыл түсті нашар қызметпен байланысты деп, егер жұртшылық вагондарды локомотивтермен сүйрейтін ескі қызыл вагондар ретінде көрсе, бұл теріс мағынаға ие болады деп дәлелдеді. Бірінші Грасгруб пойызы 1977 жылы 5 желтоқсанда Пиктоннан Крайстчерчке дейін жүрді. Нейпер Гисборн Грасгруб қызметі 1978 жылы 20 наурызда басталды және танымал болды. Мамыр мен тамыз айлары аралығында орташа тәуліктік жолаушылар саны 61% құрады. Грассбрбс сонымен қатар Нью-Плимуттан Таумарунуиге, Веллингтоннан Палмерстон-Нортқа Уайрарапа және Крайстчерчтан Греймутқа дейін пайдаланылды. Грасгрубтардың тағдыры жаман болды. Олардың сүйемелдеуі мен денелері локомотивпен сүйреуге арналған емес және олар тез тозығып кетеді. 1985 жылы олардың барлығы металл қажытуына байланысты қызметтен шығарылды. Оңтүстік аралдағы Грассгрубс 1983 жылы Пиктон Крайстчерч пен Крайстчерч Греймут қызметтерінде 56 аяқты вагондармен алмастырылатын алғашқы болды. Қалған Grassgrubs Веллингтонға көшірілді және Веллингтон Гисборн, Веллингтон Вайрарапа қызметтерінде қолданылуда қалды. Гисборн қызметі Грасгрубс 1984 жылы, Веллингтон Уайрарапа қызметі 1985 жылы шығарылды. Жолаушылар рейстерінің көпшілігі олардың жойылғаннан кейін жалғастырылды, бірақ Нью-Плимут Таумарунуи қызметі 1983 жылы 23 қаңтарда аяқталды (оның жылжымалы құрамдары 56 аяқты вагондармен алмастырылды). Веллингтон мен Гисборн арасындағы қызмет ақырында 1988 жылдың наурыз айында Бола циклонынан кейін Непьерде тоқтатылды. 1988 жылдың шілдесінде Веллингтон Вайрарапа қызметі Мастертоннан аяқталады, өйткені Мастертон Палмерстон Солтүстік бөліміндегі патронаж көбінесе автокөлік жолдары мен автобус қызметтерінің жақсаруына байланысты саяхатқа 20 жолаушыдан аз болатын. Грасгрубтар Дугласқа, Таранакиге, олардың пайдалы бөліктері Истаун цехтарында алынып тасталғаннан кейін, бөлшектеуге жіберілді. Бір жиынтық Окленд халықаралық әуежайындағы өрт сөндіру қызметіне арналған ӨКМ-ге сатылды және сақталды (төменде қараңыз).
In March 1976, NZR general manager Tom Small instructed his chief mechanical engineer to prepare plans to convert 14 railcars to unpowered carriages. In April 1976 the chief mechanical engineer reported that 23 railcars were suitable for conversion to locomotive hauled passenger carriages. A formal white paper proposal was put to Treasury on 23 July 1976. The paper argued that conversion of the railcars to locomotive hauled carriages was the most viable option given that most railcars were expected to have to be withdrawn by mid 1977 due to mechanical problems. The paper noted that as locomotive hauled carriages, the railcars would not be able to maintain the same schedules, having to be slower when towed. While the paper recommended conversion, it also noted that the conversions were only a medium term solution to maintain rail passenger services. Cabinet agreed to the proposal following Treasury advice to convert 14 railcars on 27 September 1976. NZR's workshops began the conversions of the railcars. The workshops removed the railcars engines and drivers' cabs, added new lighting, seating, heaters, generators and new vinyl flooring. The carriages were classified as "AC". These carriages were refurbished painted a unique grass green (a Resene paint known as "Trendy Green.") with grey roofs and came to be known as "Grassgrubs" following an article in The Press describing the converted railcars as "The Grass Grub Express" in an article on the trial run of the carriages on 1 December 1977. Small's successor as general manager, Trevor Hayward, insisted on this scheme, as railway historian David Leitch put to Hayward in a letter that traditional Midland red was associated with poor service, arguing that if the public saw the carriages as just old red railcars hauled by locomotives, that would have negative connotations. The first Grassgrub train ran on 5 December 1977 from Picton to Christchurch. The Napier Gisborne Grassgrub service began on 20 March 1978, and proved popular. Between May and August average daily ridership was 61 per cent of capacity. The Grassgrubs were also used on the New Plymouth to Taumarunui, Wellington to Palmerston North via the Wairarapa and Christchurch to Greymouth services. The Grassgrubs were ill fated. Their drawgear and bodies were not designed to be locomotive hauled and they quickly wore out. By 1985 they had all been withdrawn from service due to metal fatigue. The South Island based Grassgrubs were the first to be replaced by 56 foot carriages on the Picton Christchurch and Christchurch Greymouth services by 1983. The remaining Grassgrubs were moved to Wellington and remained in use on the Wellington Gisborne, Wellington Wairarapa services. The Gisborne service Grassgrubs were withdrawn by 1984, along with the Wellington Wairarapa services in 1985. Most of the passenger runs were continued after their demise, but the New Plymouth Taumarunui service ended on 23 January 1983 (having already had its rolling stock replaced by 56 foot carriages.) The Wellington to Gisborne service eventually terminated at Napier following Cyclone Bola in March 1988. By July 1988, the Wellington Wairarapa service was abbreviated to terminate in Masterton as patronage on the Masterton – Palmerston North section was often fewer than 20 passengers per trip, due to improved highways and bus services. The Grassgrubs were sent to Douglas, Taranaki for scrapping, after their useful parts were stripped out of them at Easttown Workshops. One set was sold to the Ministry of Transport for fire service training at Auckland International Airport and has been preserved (see below).
Сақтау
Қызметтен шығарылғаннан кейін 88 орындықтың кейбірі ел бойынша сақталды. Бірнеше бірлік, сондай-ақ Вулкан вагоны Крайстчерктегі Оңтүстік теміржолдың сақтау жобасына сатылды, олар кейіннен бұзылды; No1 аяғындағы RM 119 No1 аяғындағы кабина мен багаж вагоны бөлімі алдыңғы богиде кейбір қозғалтқыштармен және беріліс қораптарымен бірге осы уақытта сақталды. Жоба аяқталғаннан кейін RM 119-дың ішінара бөлігі Линвуд локомотив депосына көшірілді, онда бірнеше жыл бойы сақталып қалды. Кейіннен, тек кабина мен багаждың бір бөлігін құрайтын RM 119 қысқаша атауы Бромлидегі қоқыс үйірілімінде сақталды, оны RM 133 Траст-координациясы тауып алды. RM 121 жолының екі ұшы қазір Пахиатуада қалпына келтірілуде; No 2 ұшының екі жартысы қайтадан біріктірілді және жаңа кабина құрылымы мен сыер аулаушы салынды. No 1 ұшы Вайтомода болған кез-келген арматурадан босатылды және әртүрлі қайта құру жұмыстары жүргізілуде. Нәтижесінде шығатын автомобиль RM 133 телеграфын пайдаланады. RM 133 екі ұшы да Пахиатуадағы қоймада сақталған.
Following withdrawal from service, a number of the 88 seaters were stored around the country. Several units along with a Vulcan railcar were sold to the Southern Rail preservation project at Christchurch where they were later scrapped; the cab and baggage car section of the No.1 end of RM 119 on the leading bogie together with some engines and gearboxes were kept at this time. After the project was wound up, the partial section of RM 119 was moved to Linwood Locomotive Depot where it remained in storage for several years. Subsequently, the further abbreviated RM 119 consisting of just the cab and part of the baggage compartment was stored in a Bromley scrapyard, where it was found and purchased by the RM 133 Trust Board. The two ends of RM 121 are now being restored at Pahiatua; the two halves of the No 2 end have been welded together again and a new cab structure and cowcatcher built. The No 1 end has been stripped of any fittings from its time spent at Waitomo and various reconstruction work is taking place. The resultant car will utilise the bogies from RM 133. The two ends of RM 133 are in storage at Pahiatua.