Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнсис Пембертон (18 шілде 1624 - 10 маусым 1697) - ағылшын судьясы, корольдік сот алқасының корольдік төрешісі.
English judge
Sir Francis Pemberton (18 July 1624 – 10 June 1697) was an English judge and briefly Lord Chief Justice of the King's Bench in the course of a turbulent career.
Ерте өмір
Ол 1624 жылы 18 шілдеде Сент-Олбанста, Лондонның бұрынғы саудагерінің ұлы және мұрагері, 1627 және 1638 жылдары Сент-Олбанс қаласының мэрі Ральф Пембертонның әйелі Фрэнсис Кэмптің қызы Фрэнсиспен дүниеге келді. Оның бабасы Роджер Пембертон Хертфордбериден, Ланкаширдің ескі отбасынан шыққан. Франциск Санкт-Олбанс мектебінде және Кембридждегі Эммануэль колледжінде білім алған. Жас кезінде ол азғындықпен айналысып, ысырапшылыққа әуес болып, қарыздар үшін флотта тұтқындалды. 14 қазан 1645 жылы ол Ішкі ғибадатхананың мүшесі болып қабылданды. Ол жерде ол заң зерттеуге жан-жақты ұмтылды және ақырында босатылуына қол жеткізді, оны 27 қараша 1654 жылы адвокаттыққа шақырды.
He was born on 18 July 1624 at St Albans, the son and heir of a former London merchant, Ralph Pemberton, mayor of St. Albans, in 1627 and 1638, by his wife, Frances, daughter of Francis Kempe. His grandfather was Roger Pemberton of Hertfordbury, of an old Lancashire family. Francis was educated at St Albans School and Emmanuel College, Cambridge. As a young man, he fell into dissolute company and acquired extravagant habits, leading to his imprisonment in the Fleet for debt. On 14 October 1645, he was admitted a member of the Inner Temple. There, he applied himself diligently to the study of the law and, having eventually secured his release, he was called to the Bar on 27 November 1654.
Отбасы
1667 жылы Пембертон Флит түрмесінің бастығы Джереми Уиткоттың қызы Анн Уиткоттке үйленді. Олардың көптеген балалары болды, оның Highgate шіркеуінде ескерткіш ретінде.
In 1667, Pemberton married Anne Whichcote, the daughter of Jeremy Whichcote, Warden of Fleet Prison. They had numerous children, as his memorial in Highgate chapel records.
Ерте мансап
Пембертон тез арада айтарлықтай тәжірибеге ие болды және маңызды қылмыстық істерде Үкімет оны үнемі ұстап отырды. 1675 жылы ол сержант-адвокат дәрежесіне шақырылды және содан кейін өз заманындағы ең үздік адвокаты ретінде танылды. Лордтар палатасының адвокаты алдында, Палатаның кейбір мүшелері жауап берген шағымды талқылау үшін, Пембертон парламенттің екі палатасы арасындағы билік үшін конституциялық күресті әдейі бастады. Төменгі палата кез келген заңгердің апелляциялық шағымда әрекет етуі олардың артықшылықтарын бұзу болып табылады деп шешті және оны қамауға алуға бұйрық берді. Осыдан кейін Лордтар палатасы оның босатылуын бұйырды. Соғыстың соңы тек король Карл II араласып, Пембертонды босатумен аяқталды.
Pemberton rapidly acquired a substantial practice and was regularly retained by the Government in important criminal cases. In 1675 he was called to the degree of Sergeant at law and was thereafter regarded as the foremost advocate of his day. Appearing at the bar of the House of Lords to argue an appeal to which some members of the House of Commons were respondents, Pemberton inadvertently triggered a constitutional struggle for supremacy between the two Houses of Parliament. The House of Commons had resolved that it would be a breach of their privileges for any lawyer to act in the appeal and ordered that he should be taken into custody. The House of Lords thereupon ordered his release. The resulting tug of war ended only when King Charles II intervened and Pemberton was set free.
Сот мансабы
1679 жылы 30 сәуірде Пембертон puisne судья болып тағайындалды. Паптық заговормен байланысты өзінің мінез-құлқымен үкіметті ренжіткеннен кейін, ол екі жыл ішінде жұмыстан босатылды, содан кейін ол адвокаттық практикасына оралды. Алайда ол тез арада оң жаққа қайта оралды және 1681 жылы 11 сәуірде Корольдің сот алқасының Лорд-бас судьясы болып тағайындалды. Сол жылы ол Ирландиядағы католик шіркеуінің жетекшісі Оливер Планкеттің адалдыққа опасыздық жасағаны үшін айыпты болып, өлім жазасына кесілгенін дәлелдеген. Оның беделін төмендету үшін, ол Лорд Шафтсберидің елге опасыздық жасағаны үшін сотталуын алға жылжытуға ұмтылды. Алайда ол замандастарының арасында тәуелсіздігі мен адалдығы туралы беделін сақтап қалды. Ол Лондон қаласына қатысты алдағы іс бойынша саяси адалдықтарына күдік туғыза отырып, 1682 жылы қызметінен алынды. Оның орнына ол жалпы өтініштердің бас судьясы деген төменгі лауазымға ие болды. Келесі жылы ол Рай-хаус заговорымен айналысу үшін құрылған комиссияның басшысы болып тағайындалды және Лорд Расселдің сотына төрағалық етті. Расселл айыпты болса да, Пембертон өзін сот кезінде орынсыз түрде ұстаған деп есептелді және ол 1683 жылы 28 қыркүйекте барлық сот жұмысынан босатылды. Джон Эвлин өзінің күннамасында 1683 жылдың 4 қазанында: "Оны төрешілердің ішіндегі ең білімдісі және адал адам деп санады".
On 30 April 1679 Pemberton was appointed a puisne judge. Having offended the Government by his conduct in relation to the Popish Plot, he was dismissed within two years, whereupon he returned to his practice at the bar. However, he rapidly returned to favour and was appointed Lord Chief Justice of the King's Bench on 11 April 1681. In the same year, he presided over the trumped up trial of Oliver Plunkett, the Primate of the Catholic Church in Ireland, who was wrongly convicted of treason and executed. To his further discredit, he also sought unsuccessfully to promote the trial for treason of Lord Shaftesbury. He nevertheless managed to retain among his contemporaries a reputation for independence and integrity and it was because of suspicions of his political loyalties in a forthcoming case concerning the City of London that he was removed from office in 1682. He accepted instead the lesser position of Chief Justice of the Common Pleas. In the following year he was appointed to head the Commission set up to deal with the Rye House Plot and presided over the trial of Lord Russell. Although Russell was convicted, Pemberton was regarded as having conducted himself with unbefitting moderation during the trial and he was dismissed from all judicial employment on 28 September 1683. John Evelyn wrote in his Diary for 4 October 1683: "He was held to be the most learned of the judges and an honest man".
Кейінгі мансап
Пембертон тағы да адвокаттық қызметке оралды және жеті епископты қорғауда табысты әрекет етіп, қайтадан елеулі тәжірибеге ие болды. 1689 жылы ол төменгі палатаның артықшылықтарын бұзғаны туралы тағы бір өтінішпен кездесті. Бұл жағдайда, ол Лорд-бас судья ретінде, оның ресми қызметіне қатысты, Төменгі палатаның сержантына қарсы сот ісін жүргізуге рұқсат берді. Пембертон Ньюгейт түрмесінде сегіз айға қамалды. Бостандыққа шыққаннан кейін Пембертонның практикасы айтарлықтай азайды және ол көп уақытын Хайгейттегі Гровтағы үйінде өткізді, бірақ ол 1696 жылы сэр Джон Фенвикті сәтсіз қорғауға алынды. Ол 1697 жылы 10 маусымда қайтыс болды және Хайгейт шіркеуінде жерленді. Оның тұңғыш ұлы Фрэнсис Пембертон, ФРС (?16751762) де адвокатты болды. Оның жеке практикаға оралуы сол кезде орынсыз деп саналмады, бірақ қазіргі заманда судьяның практиканы тұрақты түрде тастау қажеттілігінің мысалы ретінде келтірілді, өйткені, оның судья ретінде беделі оның дәлелдерінің қасиетіне қарағанда немесе істі тыңдаған нақты судьялардың пікірлеріне қарағанда қазылар алқасында әлдеқайда көп салмақ болды. 1929 жылы Ирландияның Бас судьясы Пембертонның жаман үлгісін келтіріп, зейнеткерлікке шыққаннан кейін судьялар заңгерлік практикаға оралуға тырыспауы керек деген ережені бекітті.
Pemberton again returned to the bar and again acquired a substantial practice, acting successfully in the defence of the Seven Bishops. In 1689, he faced a further petition alleging that he had breached the privileges of the House of Commons. On this occasion, the allegation was that, as Lord Chief Justice, he had allowed legal proceedings to be pursued against the Sergeant at arms of the House of Commons in respect of his official activities. Pemberton was imprisoned for eight months in Newgate Prison. After his release, Pemberton's practice substantially diminished and he spent much of his time at his house in The Grove, Highgate, though he was retained in the unsuccessful defence of Sir John Fenwick in 1696. He died on 10 June 1697 and is buried in Highgate Chapel. His first son, Francis Pemberton, FRS (?1675–1762) also became a barrister. His return to private practice was not at the time considered improper but in more modern times has been cited as an illustration of the need for a judge to abandon practice permanently since, it was said, his reputation as a judge carried far more weight with juries than the merits of his arguments or the opinions of the actual judges hearing the case. In 1929 the Chief Justice of Ireland cited the bad example set by Pemberton, in laying down a rule that judges after their retirement should not seek to return to legal practice.