Кіріспе
Француз опера әншісі Адольф Нурит (3 наурыз 1802 - 8 наурыз 1839), француз опера теноры, либреттосы және композиторы. 1820-1830 жылдардағы ең беделді опера әншілерінің бірі, ол әсіресе Джоачино Россини мен Джакомо Мейербердің шығармаларымен байланысты.
Adolphe Nourrit (3 March 1802 – 8 March 1839) was a French operatic tenor, librettist, and composer. One of the most esteemed opera singers of the 1820s and 1830s, he was particularly associated with the works of Gioachino Rossini and Giacomo Meyerbeer.
Ерте өмір
Нуррит 1802 жылы 3 наурызда дүниеге келіп, Монпельеде өскен. Оның әкесі Луи Нурит опера теноры және алмаз саудагері болған. Луидің үлгісі Адольфке (соның ішінде Адольфтің ағасы Аугуст те тенор болды) қатты әсер етті. Адольф әкесінен ән айту мен музыка теориясын оқыды, содан кейін әкесінің қарсылығына қарамастан Мануэль дель Популо Висенте Гарсиядан сабақ алды. Ол өзінің өнер мансабын Гарсиямен 18 ай бойы оқығаннан кейін бастады.
Мансап
Әлі 20 жасқа толмаған Адольф Нурит 1821 жылы Глюктің "Ифигения мен Таурида" операсында Пиладес ретінде кәсіби опералық дебютін жасады. Оны әкесі скифтің кішкентай рөлін орындап қарсы алды. 1826 жылы ол Луидің орнын басып, Париж операсының бас теноры болды, ол 1836 жылға дейін осы лауазымда болды. Операда жүргенде ол Жиоакино Россинидің шәкірті болды, ол жиі жұмыс істеді. Нуррит Россинидің француз операларында барлық негізгі тенорлық рөлдерді, атап айтқанда, Неоклзді жасаған. Коринт ордасы (1826), Мозэ мен Фараонның қайта қаралған нұсқасында Аменофис (1827), Le comte Ory (1828) және Арнольд Уильям Телл (1829). Ол сондай-ақ Аубердің "La muette de Portici" (1828) пьесасында Масаниелло, Мейербердің "Robert le Diable" пьесасында Роберт, Халевидің "La Juive" (1835) пьесасында Элеазар, Мейербердің "Les Huguenots" (1836) пьесасында Рауль сияқты ролдерді бірінші болып орындады. 1830 жылы 25 тамызда Брюсселде "Портичидің мылтығы" орындалғанда, "Аморе сакраль де ла патри" дуэті, Нурит тенор рөлінде, Бельгия революциясын туғызған "опералық тонаудың" кілті болды. Нұрет ақылды, мәдениетті әнші еді. Ол өзінің ең үздік кезінде жұмсақ және күшті дауыстық тембрге ие болды және бас дауыстың шебері болды. Оның қашықтығы E5-ке дейін ұзартылды, бірақ ол D5-тен жоғары емес еді. Ол француз опералық вокализміне өзгеріс енгізген кезде әншілер бұған дейін қолданылғанға қарағанда дөңгелек, ашық та итальяндық әдісті қолдана бастады. Шынында да, Россини, Джакомо Мейербер және басқалар Нурритке жазған музыкалық жолдардың партитураларында оркестрлік белгілер бар, бұл оның жоғарғы регистрінде фальцетте ән айтқанын білдірмейді. Бұл ертедегі еркек опералық аудармашылардың тәжірибесінен ауытқу болды. Нурриттің Операдағы мәртебесі өскен сайын, оның жаңа қойылымдарға ықпалы да арта түсті. Композиторлар оның ақыл-кеңесін жиі сұрап, әдетте қабылдады. Мысалы, ол "La Juive" романына келгенде, Элеазардың "Rachel, quand du Seigneur" ариясының сөздерін жазды; сонымен қатар, ол Мейерберге "Les Huguenots" романының 4-ші актісінің махаббат дуэті кульминациясын қайта жасауды талап етті, ол оның мақұлдауына ие болды. Операда болған кезінде Нуррит өз өнерлері үшін тұрақты оң пікірлер алды және оның танымалдығы 1827 жылы Париж консерваториясында трагедиялық лирика үшін декламация профессоры болып тағайындалуына әкелді. Оның көптеген табысты шәкірттері болды, соның ішінде драмалық сопрано Корнели Фалькон. Сонымен қатар, ол ән айтудың әлеуметтік аспектілеріне, әсіресе орындаушының "миссионерлік" рөліне көбірек көңіл бөлді. 1830-шы жылдардың басында ол Сент-Симониандық идеяларды қабылдады және опералық шығармаларды көпшілікке таныстыратын Grand opéra populaire құруды армандады. Ән айту мен оқытумен қатар, Нуррит Париж операсының балеттері үшін сценарийлер жазды, соның ішінде "Силфида" либреттосы (1832). 1830-шы жылдардың аяғында Нориттің атағы суып кетті, өйткені жаңа әншілер Париж жұртшылығының ықыласына ие болды. 1836 жылдың қазан айында импресарио Дюпоншель Гилберт Дюпрезді, ол көкіректен жоғары C дыбысын орындады, Париж операсында Нурритпен бірге "Бірінші тенор" ретінде. Нұрет аурудан сақтану үшін осы келісімді қабылдады. Ол өзінің Гийом Телл ролін 5 қазан 1836 жылы Дупрезбен бірге тамашалаушылар арасында ерекше жақсы орындады, бірақ бес күннен кейін, "La muette de Portici" кезінде, Дупрез үйде болған кезде, ол кенеттен үнсіз қалды. Спектакль аяқталғаннан кейін, Гектор Берлиоз мен Джордж Осборн Нурритті көшеде жоғары-төмен алып жүрді, ол қатты өкінген және өзін-өзі өлтіру туралы айтқан. 14 қазанда ол Операдан кетті. Өмірінің осы қиын кезеңінде Нұрет концерт қоюшы ретінде табысқа жетті. Ол Франц Шуберттің лидерін Париж аудиториясына алғаш рет Франц Лист, Критиен Урхан және Александр Батта ұйымдастырған салтанатты кештерде таныстырды. Салонның жақын орналасуы оған жақсы сай келген көрінеді. Оның дауысы әлсіреп қалғандығы үшін сынға алынса да, оның ән айтуы әсерлі сезімнің нюанстарын және кең драмалық диапазонды көрсетті. Оның Опередағы қоштасу қойылымы 1837 жылы 1 сәуірде болды. Ол дереу провинцияларды аралап, бірақ бауыр ауруы (бәлкім, алкоголизмнен туындаған) оны бұл іс-әрекетті қысқартуға мәжбүр етті. 1837 жылы 22 қарашада Операда Дупресті тыңдап жүргенде, ол Италияға барып, итальяндық ән айту тәсілін меңгеруге бел буды. Сол жылдың желтоқсан айында ол Парижден кетіп қалды. Келесі наурыз айында ол Дупрестің досы композитор Гаэтано Донизеттімен Неаполде оқуды бастады. Ол сондай-ақ Донизеттиден Неаполдегі дебюті үшін опера жасауды сұрады. Донизеттi бұл ұс...
Өлім
Нұрттың бауыры нашарлай бастағанда, оның психикалық жағдайы да нашарлай бастады, есте сақтау қабілеті де бұзыла бастады. 1839 жылы 7 наурызда ол қайырымдылық концертте ән шырқады, бірақ оның орындау сапасы мен көрермендердің реакциясынан көңілі қалды. Келесі күні таңертең ол "Барбая" қонақ үйінен секіріп түсіп, өліп қалды. Оның денесі жерлеу үшін Парижге қайтарылды; Марсельде, денесі Парижге жеткізілген кезде, Фредерик Шопен еске алу рәсімінде Шуберттің Die Sterne әнінің орган транскрипциясын орындады. Джордж Сэнд 1839 жылы 28 сәуірдегі хатында Шопеннің Марсельдегі Нурриттің мемориалдық қызметінде ойнағаны туралы сипаттама береді: Шопен өзін құрбан етті, ол Елевацияда орган ойнады. Қалай болғанда да, біздің жігіт ең жақсысын жасады, аздап дискордентті аялдамаларды пайдаланып, Шуберттің "Шереңкілер" әніне Nourrit қолданғандай құмарлық пен жарқыраған тонмен емес, басқа әлемнен шыққан эхо сияқты жұмсақ, күңкілдейтін дыбыспен ойнады. Осы айтылған сөздердің мәнін екі-үш адам түсінгендіктен, көздері жас алып, жылап жіберді. Нуррит Монмартр зиратында әйелімен бірге жерленген.
Chopin sacrificed himself by playing the organ at the Elevation – and what an organ! Anyhow our boy made the best of it by using the less discordant stops, and he played Schubert's Die Sterne, not with a passionate and glowing tone that Nourrit used, but with a plaintive sound as soft as an echo from another world. Two or three at most among those present felt its meaning and had tears in their eyes. Nourrit is buried in Montmartre Cemetery with his wife, who survived him by only a few months, dying shortly after the birth of their youngest son.