Кіріспе
Христиан дінін қабылдамау - бұрын христиан дінін қабылдамаған адамның, әлеуметтік зерттеушілер "тамырлық шындық" деп атаған, оның ішінде әлеуметтік мінез-құлық, ойлау және этикаға қатысты өзгерістерді әкелетін діни қабылдауы. Дін әлеуметтануы дінге айналудың өркениеттің пайда болуы мен қазіргі заманның қалыптасуындағы маңызды фактор екенін көрсетеді. Дини психологтар үшін дінге айналу - діннің ең көп зерттелетін аспектісі, бірақ әлі де бар нақты деректер өте аз. Неврологиялық зерттеулер конверсия патологияның нәтижесі емес екенін анықтады. Христиан діні әлемнің оңтүстігінде және шығысында, негізінен, адамдарынан тәңірге айналу арқылы тез өсіп келеді. Тарихи тұрғыдан алғанда, адамда тәлім алудың әр түрлі әдістері қолданылған. Ерте және кеш орта ғасырларда зайырлы басшылардың мәжбүрлеуіне дәлел бар, бірақ мәжбүрлеу әдісі ешқашан христиан теологтарының басым көпшілігімен мақұлданған немесе тіпті қолдамаған. Әр түрлі христиан конфессиялары өздерінің сенушілер қауымына кірісудің әр түрлі рәсімдерін немесе рәсімдерін орындауы мүмкін. Қайтарудың негізгі рәсімі - шомылдыру рәсімінен өту, ал әр түрлі конфессиялар растауға қатысты әртүрлі. 2001 жылы Колумбия университетінің дін профессоры Дэвид Б. Барретт пен тарихшы Джордж Томас Курианның зерттеулеріне сәйкес, сол жылы басқа діннен христиан дініне 2,7 миллион адам құлшылық етті, ал жалпы алғанда жыл сайын 3,8 миллион адам құлшылық етеді. ХХІ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Пятидесятничество христиандықтың ең үлкен және жылдам өсіп келе жатқан түрі болып табылады, бұл өсім негізінен діни наным-пікірлерге айналудан келеді.
Conversion to Christianity is the religious conversion of a previously non Christian person that brings about changes in what sociologists refer to as the convert's "root reality" including their social behaviors, thinking and ethics. The sociology of religion indicates religious conversion was an important factor in the emergence of civilization and the making of the modern world. Conversion is the most studied aspect of religion by psychologists of religion, but there is still very little actual data available. Neurological studies have determined that conversion is not the result of pathology. Christianity is growing rapidly in the global South and East, primarily through conversion. Different methods of conversion have been practiced historically. There is evidence of coercion by secular leaders in the Early and Late Middle Ages, though coercion as a method has never been approved or even supported by any majority of Christian theologians. Different Christian denominations may perform various different kinds of rituals or ceremonies of initiation into their community of believers. The primary ritual of conversion is baptism, while different denominations differ with regards to confirmation. According to a 2001 study by religion professor David B. Barrett of Columbia University and historian George Thomas Kurian, approximately 2.7 million people were converted to Christianity that year from another religion, while approximately 3.8 million people overall were converting annually. In the first decades of the twenty first century, Pentecostalism is the largest and fastest growing form of Christianity, this growth is primarily due to religious conversion.
Жеке айналым
Джеймс П. Ханиган жеке адамның тәубеге келуін христиандықтың негізгі тәжірибесі және негізгі хабары деп жазады. Ол христиандық тәубеге келу "салмақтылығынан айырылып" танымдық және психологиялық "салмақтылық" арқылы басталады, содан кейін "ояну" санасы және Құдай туралы жаңа хабардарлық. Ханиган оны "өлім мен қайта тууға, ескіден бас тартуға, ескіден бас тартуға, ақыл мен жүректі өзгертуге" теңеген. Адам өзінің адасып, күнәкар екендігін мойындап, мойындап, содан кейін қасиеттілікке шақыруды қабылдап, теңгерімді қалпына келтіреді. Бұл бастапқы ішкі түрлендіруден кейін түрлендіру процесін жалғастыратын тәжірибелер пайда болады, Ханьганның айтуынша, бұл этикалық өзгерістерді қамтиды. Жаңа Келісімдегі Петір мен Пауылдың түрленуі сияқты түрлену мысалдарында Ханиган осы бірдей "өлім мен қайта туу" тәжірибесін байқайды. Оның айтуынша, бұл адамдар күнәсін сезінгендіктен емес, құрметті сезіммен, құрметті сезіммен және Құдайдың бар екендігіне деген қасиетті қорқынышпен жауап берді. ХХІ ғасырдың басындағы салыстырмалы зерттеулер діни қайта құру өзін-өзі анықтаудың жаңа орнын, моральдық билікті және қабылдаушыға көбірек сәйкес келетін және шынайы болып көрінетін діни әрекеттерді қабылдау арқылы әлеуметтік сәйкестікті қамтамасыз етеді деген түсінікті ұсынады. Антрополог Роберт Хефнер "Көңілді айналдыру әр түрлі формада болады, өйткені оған жеке тұлға, саясат және моральдың үлкен өзара әсері әсер етеді" деп қосты. Шындықтың хабары, құтқарылудың бірегейлігі және осы хабарды таратуды мақсат еткен әлеуметтік ұйымға қабылдау өзі революциялық күш болып шықты.
Теология
Әлеуметтанушы Инес В. Джиндраның айтуынша, адамның теріс жолға бұрылуының "теологиялық мәні" бар. Эвери Даллес Бернард Лоннерганның сөзін келтіреді: "Теологияның тақырыбы - Құдайға бет бұратын адам". Қайтару тәжірибесі негізгі болып табылады және "конкретті, серпінді, жеке, қоғамдық және тарихи" болып табылады. Жеке тұлғаға назар аудару арқылы, теологтар қайтадан сенімге келудің негізін бірдей сипаттамалармен қамтамасыз етеді. Дін тарихшысы Дэвид В. Клингтің "Христиандық нанымға айналу тарихы" деген еңбегінде нанымға айналу оқиғаларына ортақ тоғыз тақырып тізімделген. Джиндра бірінші тақырыпты "адамның құдайлық болмысын тануы" деп сипаттайды, ал Клинг "Алла адамдар үшін шынайы болады" деп айтады. Қайтару әрқашанда "контексті" болады: адамдар "әлеуметтік тұрғыдан құрылған" жандар және діни қайтару әрқашан әлеуметтік жағдайда болады. Джиндраның айтуынша, барлық қайтарулар әртүрлі болғанымен, олардың барлығы қайтарушылардың өмір сүрген нақты тарихи контекст арқылы білдірілген дағдарыстың жеке ішкі тәжірибелеріне негізделгендігі туралы дәлелдерді көрсетеді. Қайтаруда "қозғалыс пен қарсылық" аспектілері бар. Христиан діні өзінің басталуынан бастап евангелистік миссияға бағытталған дін болып табылады, ол нанымға айналу арқылы тарады. Алайда, адамдар табиғи түрде бейімділікке бейім, таныс нәрсеге бейім, егер өзгеше өзгеруге ынталанбаса, тарихтағы ереже емес, ерекшелікке айналдырады. Қайта құру процесінде "тікелей және үздіксіз" бар. Қайта құру бұзылуы мүмкін және өткенмен үзіліске әкелуі мүмкін, бірақ үзіліс сирек толық болады. Өткеннің кейбір тұстары жиі сақталады, нәтижесінде "гибридтік" сенім пайда болады. Сонымен қатар, гендер адамдардың қалай құтқарылуына тікелей әсер етеді. Куәліктер мен оқиғалар адамның сенімін қайтадан қабылдауына байланысты сөздік қорды қамтамасыз етеді. Аугустин мен Мартин Лютер сияқты танымал ақиқат оқиғаларында ақиқат оқиғасы кейінірек жеке түсінік пен өзгеру үшін ғана емес, сонымен қатар ықтимал ақиқатқа бет бұрушылар үшін де қолданылған. Клинг былай деп жазады: "Осындай жеке куәліктердің дінге айналу тарихындағы ықпалын аса жоғары бағалап болмайтыны сөзсіз". Джандраның жиырма бірінші ғасырдағы зерттеулері бұны қарапайым, аз танымал түрлендірулер үшін де дұрыс екенін көрсетеді. Мәсіхке қайта оралу көптеген адам өмірінде маңызды және оң өзгерістерге әкелді: Джиндра "олар тұрақтырақ болды, өмірдің мәнін тапты, бұрынғы проблемалық биографиялық траекторияларын шешті және қарым-қатынастарын жақсартты" дейді (Джиндра, 2014). Конверсияға тарихи тұрғыдан жеке "танымы" мен өзін-өзі танудың қалай анықталғаны әсер етті. Бұл жеке адамның қаншалықты қасақана әрекет еткенін анықтайды. және қаншалықты сыртқы күштер оның жеке әрекетін бұзған болуы мүмкін. Мәсіхшілікті қабылдауда, бұрын оған ықпал еткен адамдардың желісі әрқашан болады. Джиндра нақты контекстке қосылатын топтың идеологиясы, жеке адамның нақты дағдарысы, "басқалардың ықпалына қарсы агенттіктің дәрежесі" - бұл конверттердің өзгеруіне немесе өзгермеуіне әсер ететін маңызды аспектілер деп жазады. Бұл факторлар психолог Льюис Рэмбоның адам түрлендіру кезеңдерімен сәйкес келеді. Рамбоның конверсия моделі контекстті, дағдарысты (болашақтағы конвертті іздеудің қандай да бір түрін қамтиды), кездесуді және өзара әрекеттесуді (жаңа діни сенім жүйесіне сенетін адаммен) қамтиды. Осыдан кейін міндеттеме мен оның нәтижесі туындайды.
Әлеуметтік ғылымдар
Неміс социологы Макс Вебер өзінің "Діндер әлеуметтануы" атты кітабында дінге айналу пайғамбардан басталады деп жазды. Пайғамбар - аян мен аянның дауысы. Вебер пайғамбарлық идеалдар ізбасарлар қауымының қайтадан дінге келуі арқылы "адамзаттың тарихындағы кез келген күш сияқты әлемді өзгертетін күшке" айналуы мүмкін деп сенді. Мәдениетті қайта құру мен христиандыққа айналдыруды "екілік құбылыс" деп атаған Хефнер діни қайта құру өркениеттің пайда болуы мен қазіргі заманның қалыптасуында маңызды фактор болды деп жазды. Хефнердің айтуынша, "әлеуметтік қатынастардың, мәдени мағыналардың және жеке тәжірибенің қайта құрылуы" өзіне тән "дүние құру аспектісін" қамтиды. XIX ғасырдың аяғында әлемдік діндердің (иудаизм, христиандық, ислам және буддизм) дамуы адамзаттың ағартушылыққа деген сөзсіз жорығының бір бөлігі ретінде қарастырылды. Антропология осы модельдің діни айырмашылықтарды түсіндіруде сәтсіздігін тиімді көрсетті. Әлемдік діндер білімді стандарттауға қабілетті институттарды жасады және кейбіреулер бұл "империялар мен экономикалық тәртіптер келіп, кеткен" кезде олардың өмір сүруіне көмектесті деп дәлелдеді. Бірақ шын мәнінде, діндердің тек аз ғана бөлігі ұзақ уақыт бойы өздерін таратуға сәтті қол жеткізді, ал стандартталған ілімдер міндетті түрде жеке адамның тәлім алуына және сенімдеріне әсер етпейді. 1960 жылдардағы дін әлеуметтануының ең ықпалды еңбектерінің бірі - Роберт Белланың (1964) "Діндік эволюция" еңбегі. Ол әлемдік діндердің барлығы күнделікті шындықтан жоғары трансценденттік әлемнің бар екенін жариялайды, осылайша адамдарды сол әлеммен байланыстыруға арналған құтқарылу / конверсия тәжірибесін заңды етеді. Белла осы шарттар бойынша құтқарылу / түрлену мүмкіндігін "азаматтардың әлемін шайқалтатын" деп сипаттайды. Қарапайым шындық пен трансценденттік арасындағы шиеленістік әлеуметтік реформа қажеттілігін мойындайды, оны құтқарушы көзқараспен басқарады, ол әлемді пассивті түрде қабылдауға емес, қайта құруға мүмкіндік береді. Осылайша дүниежүзілік діндер дәстүрдің қыспағын босатып, адамзаттың бостандығына негіз қалады дейді Хефнер.
Психология
Дінге айналу - дін психологтары тарапынан діннің ең көп зерттелетін аспектісі болса да, бұл тақырыпта эмпирикалық деректер аз және 1902 жылы Уильям Джеймстің "Діни тәжірибелердің классикалық түрлері" әдісінен бастап әдістемелерде аз өзгеріс болды. Джеймс Скрогс пен Уильям Дуглас адам түрлендіру психологиясының жеті өзекті мәселесі туралы жазды. 1) Анықтама. Бұл мәселені "саладағы ең көне мәселе" деп атап, Скрогс пен Дуглас психологтар: "Керісуге бет-әлпетіңіздің кенеттен өзгеруі немесе біртіндеп өзгеруі қажет пе?" деп сұрайды. Бір пікірге келмейді. Бұл сөз адамның бет-әлпеті туралы кенеттен ойды білдіреді, бірақ психологтар бірте-бірте қайталану мүмкіндігінен бас тартуға дайын емес. 2) Патология. Фрейд дінді патология деп қарастырды, оның ойлау бағытын ұстанатындар да солай етуді жалғастырды. Эмпирикалық зерттеулер діннің әйелдердің психикалық денсаулығын жақсартатынын, депрессияға қарсы және героинге тәуелділік сияқты ауыр проблемаларды жеңуге көмектесетінін, және жалпы алғанда дін мен руханилық пен жақсы физикалық және психикалық денсаулық арасында маңызды байланыс бар екенін көрсетеді. Скрогс пен Дугластың пікірінше, психологтың қандай көзқарас қабылдауы олардың дінге деген сенімін немесе сенімсіздігін тәрбиелеуіне және жеке міндеттемелеріне байланысты. 3) Адамның түрі. Көптеген адамдар біреудің басқаларға қарағанда көбірек тәлім алу мүмкіндігі бар ма деп ойлайды. Әлеуметтік сауаттылық, топтық күтулер, әлеуметтік өзгерістер (америкалық шекаралық қоғам немесе қазіргі Қытайдағыдай) сияқты өзгерістердің маңыздылығын атап көрсетеді. Скрогс пен Дугластың айтуынша, Уильям "Жеймс ауру жанды ең ықтимал үміткер ретінде қарастырды. Ауру жан "ауырлық шегіне жақын" өмір сүреді. Ол әдетте жан-жақты, жағымсыз көзқараспен, әлемдегі зұлымдықты терең сезінеді. Ауру жан жанды, өмірлік қасіретке ұшыраған. Ол - Кьеркегордың үмітсіз және өзінің үмітсіз екенін білетін адамы". Травма мен экзистенциалдық дағдарыс адамда қайтадан сенімге келуіне себепші болуы мүмкін. Психологтар Розмари де Кастелла мен Джанетт Симмондс зерттеулеріне сәйкес, қазірдің өзінде мәсіхші болған адамдар үшін жарақат жиі "өзін-өзі тану, қарым-қатынас жасау және өмірге қатысты философияның оң өзгерістерімен, сондай-ақ экзистенциалдық, рухани немесе діни мәселелердің оң өзгерістерімен" байланысты. 2011 жылғы зерттеуде түрлендіру ішкі түрге ие бола алатыны, мұнда дін түрленушінің өмірінің негізгі бағыт-бағдар принципі мен мақсаты болады, немесе ол сыртқы түрге ие бола алады, онда дін көбінесе басқа мақсаттарға қызмет етеді, мысалы, саяси немесе экономикалық мақсаттар, бұл жеке тұлға үшін діннен гөрі маңызды. Ішкі жанды бейімделумен айналысатындарда депрессия, алаңдаушылық және стресс деңгейі төмен, ал сыртқы жанды бейімделумен айналысатындарда жоғары. 4) Жасы. Скрогс пен Дуглас қайтадан дінге кіру психологиясын зерттеушілердің алғашқылары жасөспірімдік кезеңді қайтадан дінге кірудің ең ықтимал кезеңі деп бірауыздан айтқан. Осыған сәйкес Ферм былай деп жазады: "Эрикссонның теориясынан жасөспірімдіктегі жекелік дағдарысы мен орта жастағы адалдық дағдарысы екеуі де қайталануға дайын сәттер болып табылады деп қорытындылауға болады". 5) Аң-сезімінен тыс немесе санасыз. Қайталанудың қаншалықты көп бөлігі саналы бақылаудан, ал қаншалықты адамнан тыс немесе тіпті артта қалған санасыз факторлардан туындайды? Көптеген адам өздерінің санасына әсер етпейтін күш-жігерге ие екенін айтады. "Психологтардың көпшілігі беймәлім факторлардың рөлі кең және көбінесе өзгеруде шешуші рөл атқарады деп келіседі, ал кенеттен өзгеруден бұрын ұзақ уақыт бойы беймәлім инкубация болады" деп жазады Скрогс пен Дуглас. Олпорт, Маслоу, Роджерс және басқалар саналы шешімнің рөлін баса айтады. 6) Ғылым мен дін. Психологтар әлеуметтік ғылым ретінде тек қана редукционизмге сәйкес жұмыс істейді. Қайта құру табиғи процесс ретінде сипатталуы тиіс. Теологтар мен басқа да табиғаттан тыс құбылыстардың мүмкіндігін мойындаушылар, адам тәлімін зерттеуде, қасиетті сақтап қалу әдісін қолданбай, көбірек нәрсеге ұмтылуда. Әлемге қатысты әртүрлі көзқарастар түсіндіруді бұрмалауға әкелуі мүмкін. Скроггс пен Дуглас "Осы өте күрделі мәселенің шешімі бірден көрінбейді" деп жазады, бірақ олар бейімділікті мойындау және екі көзқарасты "тек салааралық емес, сонымен қатар интербиазиялық зерттеулерге" енгізу қажет деп санайды. 7) Қандай тәсіл? Психологияның әр түрлі мект...
Неврология
Келли Булкели "Дінге көшу туралы Оксфордтың қолжазбасында" 2014 жылға дейін діни көшуге бағытталған нейрологиялық зерттеулер жүргізілмегенін жазды. Сондай-ақ, ми мен ақыл-ойдың қалай жұмыс істейтіндігі туралы бір пікір жоқ, ал зерттеушілер көптеген түрлі тәсілдерді қолданады. Ақыл-ой / дене проблемасы туралы да, мидың жай модульді (өзге бөліктерден құралған) екендігі туралы да пікірталастар бар, немесе бұл Булкелидің күрделі, "жаһандық, синтетикалық, бүтін деп атаған нәрсеге түсініктеме беру үшін тым шектеулі болса, оның бөліктерінің қосындысынан үлкен". Детерминизм мен ерік бостандығына, миды бейнелеуді қолдану, бірінші адамның конверсия туралы баяндамалары мен кванттық физиканың қолданылуына қатысты келіспеушіліктер бар. Конверсия құбылысы адамдардың әлемді психикалық тұрғыдан қабылдау және тәжірибеден өткізу тәсілдерін өзгерту қабілетіне негізделген. Мидың пластикалық қасиеттері туралы зерттеулер жаңа жүйке жолдары құру қабілеті өмір бойы бізбен бірге болатынын көрсетті. Булкели "Діни сенімге айналумен байланысты когнитивтік нейробиологиялық зерттеулер, адамдар әлемді қабылдауды қалыптастыратын болжамдар мен күтулердің негізгі ретін өзгертеді, бұл ми / ақыл-ойының дамуының жасырын әлеуетіне қатысты жаңа дәлелдерге әкелуі мүмкін" деп жазады. Дұға мен медитация туралы зерттеулер олардың мидың жұмысын өзгертетінін көрсетеді.
Статистика
2001 жылы Колумбия университетінің дін профессоры Дэвид Б. Барретт пен тарихшы Джордж Томас Курианның зерттеулеріне сәйкес, сол жылы басқа діннен христиан дініне 2,7 миллион адам құлшылық етті, ал жалпы алғанда жыл сайын 3,8 миллион адам құлшылық етеді. ХХІ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында елуінші күн мейрамы христиандықтың ең үлкен және жылдам өсіп келе жатқан түрі болып табылады. Дінтану профессоры Дайрон Б. Догрити Пол Фрестонның сөздерін келтіріп былай дейді: "Бір-екі онжылдықта әлемдегі мәсіхшілердің жартысы Африка мен Латын Америкасында болады. 2050 жылы әлемде елуінші күн мерекесіне қатысатын адамдар саны индустар санымен тең болады, ал буддистерден екі есе көп болады". Бұл өсім негізінен дінге кірудің арқасында болды. Тарихшы Филип Дженкинс христиан діні Қытайда және Азияның басқа да кейбір елдерінде де тез өсіп жатқанын айтады. Қытай дінін зерттеуші, социолог Фэнган Ян Пурду университеті христиан дінінің "Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қытайлар арасында таралып жатқанын", ал "Евангелистік және Пятидесятницалық христиан дінінің Қытайда жылдам өсіп жатқанын" жазды. Олардың жартысынан көбі жоғары оқу орындарында білім алған. Әлеуметтік антрополог Джульетт Конинг пен Амстердамдағы Vrije Universiteit-тің әлеуметтанушысы Хайди Дальс "харизматикалық христиандықтың 1980 жылдан бастап тез тарала бастағанына" келіседі. Сингапур, Қытай, Гонконг, Тайвань, Индонезия және Малайзияда ең жылдам өсіп келе жатқан христиан қауымдары бар және жаңа сенушілердің көпшілігі "жоғарыға көтерілген, қалалық, орта таптағы қытайлықтар". Аллан Андерсон мен Эдмонд Тан өзінің "Азия және елуінші күн мерекесі: Азиядағы христиандықтың харизматикалық бет-бейнесі" деген кітабында былай деп жазды: "Азияда әлемдегі барлық континенттердегі елуінші күн мерекесі / харизматикалықтар саны бойынша екінші орында тұр, ал ең үлкені Латын Америкасына тез жетіп бара жатқан сияқты". "Дүниежүзілік христиандық энциклопедиясы" Азияда 135 миллион, Солтүстік Америкада 80 миллион адам деп есептейді. Сондай-ақ, Қытай, Гонконг, Индонезия, Иран, Жапония, Сингапур және Оңтүстік Корея сияқты бірнеше елде жас адамдардың саны артып, мәсіхші болып бара жатқаны хабарланды. Шетелдік қатынастар жөніндегі кеңесте "қытайлық протестанттардың саны 1979 жылдан бері жыл сайын орта есеппен 10 пайызға өсіп келеді" делінген. Христиан дінінің тарихшысы, Шығыс Кентукки университетінің профессоры Тодд Хартч 2005 жылы жыл сайын 6 миллионға жуық африкалық христиан дінін қабылдады деп жазды. Ирандық тарихшы Ладан Борумандтың айтуынша, "Бүгінгі Иранда христиандық әлемдегі ең жоғары деңгейге ие". Үндістанда христиан дінін қабылдаған далиттердің нақты саны анықталмаған, бірақ Колорадо мемлекеттік университетінің дінтанушы ғалымы Уильям Р. Берроу шамамен 8% далит христиан дінін қабылдады деп есептейді. Pew Research Center-тің 2021 жылғы зерттеуіне сәйкес, соңғы жылдары Үндістанда христиан діні дінге айналу салдарынан өсті. Бұрынғы мұсылман болса да, олардың көпшілігі бұрынғы индустар. 1960 жылдан бастап исламнан христиан дініне, негізінен евангелистік және елуінші күн мерекесі христиан діндеріне шынайы дінге айналу саны едәуір өсті. 2015 жылы "Мәсіхке сенушілер мұсылман ортасынан: жаһандық санақ" атты зерттеуде 10,2 миллион мұсылман христиан дінін қабылдады деп есептелді. Христиан дініне ең көп мұсылман келген елдер: Индонезия (6 500 000), Нигерия (600 000), Иран (1979 жылы 500-ге қарама-қарсы 500 000), АҚШ (450 000), Эфиопия (400 000) және Алжир (380 000). Индонезияда ислам дінін қабылдағандардың ең көп христиан қауымы тұрады. 1960 жылдардың ортасынан бастап 2,5 миллион мұсылман христиан дінін қабылдады. 2007 жылы Сыртқы қатынастар жөніндегі кеңестің мәліметтері бойынша сарапшылар Батыс әлемінде мыңдаған мұсылмандар жыл сайын христиан дініне айналып келеді деп есептеді, бірақ жазадан қорыққандықтан бұлар туралы жарияланбады.
Мәжбүрлеу
Христиандық теологтар, мысалы, төртінші ғасырдағы Августин және тоғызыншы ғасырдағы Алкуин, көп уақыт бойы нанымдарды өз еркімен өзгерту керек деп ұстанып келді, бірақ христиандыққа айналу үшін мәжбүрлеудің тарихи мысалдары бар. Константин құрбандық жасауды жою және ересьіні басу үшін заң мен күш қолданды, бірақ айрықша түрде нанымға айналуды көтермеді. Теодосий ерестерді жою үшін заңдар да жазды, бірақ пұтқа табынушылар мен яһудилердің христиандыққа айналуын талап етпеді. Алайда VI ғасырда Шығыс Рим императоры Юстиниан I және VII ғасырда император Геракли яһудилерді шомылдыру рәсімінен өткізу арқылы мәдени және діни біркелкілікті мәжбүрлеуге тырысты. 612 жылы Гераклидің үгіт-насихаттарымен вестготтар патшасы Сисебут Испаниядағы барлық яһудилердің діни сенімін өзгертуді міндетті деп жариялады. Орта ғасырдың соңында Шығыс Еуропада құрылған көптеген жаңа ұлттық мемлекеттерде кейбір патшалар мен әміршілер өз халқына жаңа дінді қабылдауға қысым жасады. Солтүстік крест жорықтарында, соғысқан әміршілер саяси қысым немесе әскери мәжбүрлеу арқылы кең тараған наным-сенімге айналдырды, тіпті теологияшылар наным-сенім ерікті болуы керек деп ұстануды жалғастырды.
Шомылдыру рәсімінен өту
Мәсіхшіліктің барлық түрлерінде шомылдыру рәсімінің мәсіхші қауымына кіру үшін бастама рәсімі болып табылады. Барлық шомылдыру рәсімдерінің ортақ ерекшелігі - діни қызметкердің тәлімгерді шомылдыру рәсімінен өткізген кезде Үштік формуласын (Ата, Ұл және Киелі Рухтың атымен) қолдануы. Шомылдыру рәсімінің екі аспектісі келіспеушіліктерге себепші: тәсіл және мағына. "Баптизмге қатысты төрт пікірді түсіну" атты еңбегінде басылымның редакторлары шомылдыру рәсімінің мағынасы мен оның адамның теріс жолдан қайтуының қажетті аспектісі ме, әлде бұдан бұрын орын алған теріс жолдан қайтудың көрінісі ме деген сұраққа қатысты мәсіхшілердің пікірлері әртүрлі екенін жазды. Мәсіхшілікте де шомылдыру рәсімінің әр түрлі түрлері бар. Бұған суға батыру, құю және бүркіп шашу жатады. Ежелгі шіркеуде ең көп тараған рәсім - ересектің басын және бүкіл денесін суға батырып шомылдыру рәсімінен өткізу еді. Ол орта ғасырларда кең тараған және әлі күнге дейін Шығыс шіркеуінде, Англикан және Рим-католик шіркеулерінде және протестанттық конфессиялардың көпшілігінде кездеседі. Тарихшы Филип Шафф жазғандай, ауру немесе өлім аузында жатқан адамның басына су бүркіп, суға батыру мүмкін болмаған жағдайда, бұл дәуірде де, XII ғасырда да қолданылған және қазіргі уақытта Батыс елдерінде қолданылып келеді. Алайда, Христиан шіркеуінің Оксфорд сөздігіне сәйкес, батыстағы шіркеулерде құлшылық ету ең кең тараған тәжірибеге айналды. Жасөспірімдерді шомылдыру рәсімінен өткізу протестанттық реформаторлар үшін даулы болды және кейбір протестанттар үшін де солай болып қала береді, бірақ Шаффтың айтуынша, оны ежелгі адамдар қолданған және Жаңа Келісімде талап етілмейді де, тыйым салынбайды да. Шомылдыру рәсімінің түрі көбінесе адамның қандай дінге кіруіне байланысты, ал кейбір жағдайларда жеке таңдау. Көптеген англикандықтар мен лютерандықтар суға құйып шомылдыру рәсімін орындайды. Пресвитериандар мен конгрегационалистер шомылдыру рәсімін құю немесе бүркіп шомылдыру рәсімін қабылдайды. Стивен Лемке Пресвитериан Вестминстерлік конфессиясында: "Адамды суға батырудың қажеті жоқ" деп жазды. Баптистер бұған келіспейді. Көптеген евангелистік протестанттар, мысалы баптистер, тек суға толық батырып шомылдыру рәсімін ғана дұрыс деп санайды. Баптистердің Лондон мен Филадельфиядағы екінші конфессиялары "суға батыру" қажет екенін айтады". Шомылдыру рәсімінің суға батырып алу арқылы өтуі BF&M [Баптистердің сенімдері мен хабары] 7-бабында тағы да расталған". Басқалары, мысалы, методистер үш түрлі шомылдыру рәсімін де өткізеді.
Дене атауын ауыстыру
Бір христиан дінінен, мысалы, пресвитериан дінінен, басқа бір христиан дінінен, мысалы, католик дінінен ауысуды зерттеушілер христиан дінін қабылдауға жатқызбайды. Марк С. Сачманның айтуынша, бұл көптеген әлеуметтанушылар мен басқа ғалымдар "өңдеуді" "жеке адамның түбегейлі өзгеруі, әсіресе адамның "негізгі шындық" туралы түсінігінің өзгеруін қамтитын өзгеріс" деп анықтағандықтан. Алайда, Сучманның пікірінше, бұл зерттеуде "сайлаудың бейімділігін" тудырады. Ол "күнделікті" діни мобильділікті зерттеу "нағыз конверсияны" талдаудың орнына емес, бірақ ол "діндік мобильділік" деп атаған конфессиялық ауысуды конверсияның бір аспектісі ретінде қарастыруға болады деп жазады. Сукман "діндік мобильділіктің" алты түрін немесе себептерін сипаттап, оларды дәстүрлі түрде шектелген конверсия тұжырымдамасына қосымша және толықтыру ретінде сипаттайды. Ол "дінге қатысты өзгерістер, әдетте, бұрынғы нормалармен үзіліс пен әлеуметтік міндеттемелерді бұзуды білдіреді, тіпті ол жеке тұлғаны түбегейлі өзгертуді қажет етпесе де" деген түсінік бар девианс әлеуметтану теориясынан теорияларды алады. Девианстық теориялар қандай факторлар мен анықтауыштардың қатысы бар екенін және қандай қозғалыс кездейсоқ деп қарастырылатынын анықтайды. "Терілік теориясы" бойынша, өздерінің діни көзқарастарымен қанағаттанбағандар әдетте сол топтан "аяқ кетеді". Өздерінің діни әлеуметтік топтарына жақсы кірікпегендер, топтан тыс әлеуметтік қатынастарға қатысқандар, девиантты мәдениеттің қатысушылары және этникалық және дәстүрлі тегі қазіргі қатысынан ерекшеленетіндер ауысу үшін үміткерлер болып табылады. Әр түрлі діндер мен / немесе конфессиялар серіктестерімен аралас некелер де діни ауысумен байланысты.
Бекіту
Теолог Кнут Альфсваг растауды алғаш рет Папа Иннокентий I 5 ғасырда шомылдыру рәсімінің, хризмацияның (тақталу) және бірінші қауымның біріктірілген құрметіне енгізгенін, ол 12 ғасырда кеңінен қабылданған деп жазды. Ол 1274 жылы Лион кеңесімен ресми түрде құрметті деп танылды. Шомылдыру рәсімінің, растау рәсімінде айтылатын сөздер мен нұсқаулармен бірге, және Евхаристия барлық христиан қауымдарында бастаудың негізгі элементтері болып қала берді, алайда Альфсвог растау әр түрлі ағымдарда әртүрлі мәртебеге ие екенін жазады. Кейбіреулер шомылдыру рәсімін, кремация мен причастие діни рәсімдердің бір бөлігі деп санайды. Кейбір жағдайларда, бауырласты құтқарылу рәсімінен кейін бірден бекітуге болады. Ересектер католик немесе православие шіркеуіне ауысуды шешкенде, олар "катехумен" болып, ауысудың не екенін және не талап ететінін білу үшін сабақтарға қатысады. Сабақ аяқталғаннан кейін және кандидат шомылдыру рәсімінен өткеннен кейін ересектер шомылдыру рәсімінен кейін дереу бекітілуі мүмкін. Діни қызметкер олардың маңдайларын (немесе Византиялық мәсіхшілер жағдайында маңдай, көз, мұрын, ауыз, құлақ, кеуде, қол және аяқ) хризмамен (май) майлайды, бұл Киелі Рухтың сыйлықтарын қабылдауға шақырады. Батыстағы шіркеулерде нәрестелерді шомылдыру рәсімінен өткізетіндер (католик шіркеуі, Англия шіркеуі, англикан, лютеран, пресвитериан, конгрегационалистер, методистер, назареттер, моравиандар және біріккен протестанттар) шомылдыру рәсімінен өткен нәрестелер, әдетте, науқастану немесе өлім сияқты төтенше жағдайлардан басқа, бірден расталмайды. Әйтпесе, бала үміткерлер өздері шешім қабылдауға жеткілікті жасқа жеткенше күтуі керек. Кандидаттар конфирмация курстарына қатысып, келіскендерін жеткілікті түсінгенін көрсетіп, өз сенімінде расталуды қалайтынын "өз аузымен" мойындай алғанша, конфирмация болмайды. Шығыс шіркеулерінде (Шығыс православиесі, Шығыс православиесі және Шығыс шіркеуі) бұл рәсім хризмация деп аталады және жас ерекшелігіне қарамастан, шомылдыру рәсімінен кейін бірден жасалады. Католик шіркеуімен толықтай араласу үшін (шамамен 205 жылдан бері қолданылып келеді), католик шіркеуі наным-сенімін мойындауды және діни рәсімдерді, шомылдыру рәсімін, растауды және Евхаристияны орындауды талап етеді. Православ шіркеуі де шомылдыру рәсімінің, құтқарылу рәсімінің және бірінші қауымның дәстүрін осы күнге дейін біріктірілген ырым ретінде сақтайды, құтқарылу рәсімін "жеке адамның Елуінші күні" деп атайды (Киелі Рухқа сілтеме). Реформация кезінде растау рәсімін христиан дінін қабылдауға немесе шіркеудің толық мүшелігіне қабылдау үшін шарт ретінде қарастырмағандар сынға алды. Лютер діни растауды " шіркеудің сакраменттік рәсімі" деп қарастырды, бірақ Лютер үшін бұл растау емес, шомылдыру рәсімінің қажеттілігі болды. Джон Уэсли бұл рәсімді толығымен алып тастады, бұл 1785 жылдан 1965 жылға дейін методизмді растау рәсімісіз қалдырды. Олар құлшылықты бекітуді аралас дұға мен оқу кезеңінен кейінгі түлектер рәсімінің бірі ретінде қарастырады.